ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ (;) ΑΣΑΦΕΙΑ.

Γενικώς υπάρχει μια σύγχυση διεθνώς για το πως παίζουν και τι επιδιώκουν οι διεθνείς δυνάμεις.
Δεν είναι ότι έχουν θέσεις και δεν τις γνωρίζουμε. Αλλά ότι δεν έχουν τελικώς, διαμορφωμένες θέσεις. Μόνο διαθέσεις.
Ο κορονοϊός ίσως ανατρέψει πολλά απο όσα μέχρι τώρα σχεδιάστηκαν αλλά θα μπορούσαμε να πούμε πως:
-Η Τουρκία με τη Γερμανία επιδιώκουν να βρεθούν στον ίδιο “άξονα”
-Η Γαλλία θέλει να διαμορφώσει το δικό της.
-Η Ρωσία αναζητά τη δική της ισορροπία και δεν αποκλείει τίποτε. Οι άλλοι προσπαθούν να την περιορίσουν.
-Η Κίνα προσπαθεί να παίξει ως η δεύτερη μεγάλη δύναμη και ελίσσεται να αποφύγει την ανάσχεσή της απο όποιον την επιδιώξει. Προσπαθεί να παίξει με όλους αρκεί να μπει στο μεγάλο παιχνίδι ως, τουλάχιστον, η δεύτερη.
-Οι ΗΠΑ διακατέχονται απο το σύνδρομο της μοναδικής υπερδύναμης, ενώ δεν είναι πια. Θα επιδιώξουν να παίξουν το ρόλο του παγκόσμιου διαιτητή αλλά, μάλλον, αυτά τα μεγαλεία παρήλθαν. Δεν θα πάρουν ποτέ μία σαφή θέση. Βλέποντας και κάνοντας.
Η Ελλάδα σ αυτήν την ανακατάταξη δείχνει προς το παρόν να επιμένει στη συνεργασία που δημιούργησε με Κύπρο- Ισραήλ στην οποία θετικά διάκειται η Γαλλία. Λείπει η άμεση συμμετοχή μεγάλου οικονομικού παίκτη αν και η συνεργασία αυτή ευνοήθηκε απο τις ΗΠΑ.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνει και η Βρετανία αν και ξεδοντιασμένη.
Αν θεωρήσουμε ότι βιώνουμε εναν παγκόσμιο πόλεμο χωρίς τις κλασικές πολεμικές διατάξεις, και κάνουμε μια σύγκριση με τους δύο προηγούμενους:
-Και τότε η Γερμανία ήταν η ισχυρή ευρωπαϊκή δύναμη.
-Και τότε η Τουρκία ερωτοτροπούσε μαζί της, όπως και η Βουλγαρία
-Και τότε η Ελλάδα συντάχθηκε με τις ναυτικές δυνάμεις (Γαλλία- Βρετανία).
Τότε κέρδισαν οι ναυτικές δυνάμεις.
Τώρα;