Γεώργιος Τσουκαλάς
… « – Ταυτοχρόνως, συνέβη στην πραγματικότητα, μπορώ να το παραδεχθώ σήμερα, δαύτη η τρομερή κακοτυχία μας, τουτέστιν οι στρατιωτικές νίλες που είχαν ενσκήψει στην Ιταλία· πρώτον η κατάσταση στη Βόρεια Αφρική, δεύτερον η ήττα στην Αλβανία και την Ελλάδα, μια πολύ σοβαρή κακοδαιμονία. Έπρεπε να βοηθήσομε τώρα. Τούτο, αίφνης, σήμαινε για εμάς, πρωτίστως τον εκ νέου κατακερματισμό της Πολεμικής μας Αεροπορίας, την πολυδιάσπαση των μονάδων αρμάτων μάχης μας. Ενώ προετοιμάζαμε τις μονάδες αρμάτων μάχης μας για την εκστρατεία στην Ανατολή, έπρεπε αιφνιδίως, να διαθέσομε δύο μεραρχίες… δύο πλήρεις μεραρχίες, που τελικά απεδείχθησαν τρεις… και έπρεπε να αναπληρώσομε πολύ μεγάλες απώλειες εκεί!» (Αδόλφος Χίτλερ, προς τον Μάνερχαϊμ, 04.02.1942)
Με ετούτα τα μελοδραματικά λόγια περιέγραφε, εμφανώς καταπτοημένος, ο άλλοτε ατρόμητος Γερμανός δικτάτορας, Αδόλφος Χίτλερ στον Φινλανδό στρατάρχη Καρλ Μάνερχαϊμ, τον βαθύτερο λόγο της παταγώδους αποτυχίας της ναζιστικής Γερμανίας να συντρίψει την Σοβιετική Ένωση.
Γνωρίζομε τον διάλογο επειδή ένας απλός Φινλανδός που βρέθηκε παρών, ονόματι Θορ Ντάμεν, υπέκλεψε την αποκαλυπτική συζήτηση, ηχογραφώντας την κρυφίως και δημοσιεύοντάς την μεταπολεμικά. Ήταν άλλωστε ήδη τα τελειώματα του φοβερού χειμώνα του 1942, και η τρομερή εκστρατεία «Μπαρμπαρόσα» των Γερμανών κατά των Ρώσων, που είχε εξαπολυθεί εντελώς αργοπορημένα την 22α Ιουνίου 1941, είχε περίτρανα καταδειχθεί μια πολυαίμακτη πανωλεθρία, λήγοντας την 5η Δεκεμβρίου 1941.
Τελικά, η περιβόητη «Βέρμαχτ» δεν κατόρθωσε να σαρώσει κεραυνοβόλα την Σοβιετική Ένωση, όπως είχε κάμει πάμπολλες φορές απανταχού στην Ευρώπη, και τώρα ο δριμύς ρώσικος χειμώνας του 1942 θέριζε ολάκερο τον κραταιό γερμανικό στρατό, που παγιδεύτηκε αύτανδρος στα χιονισμένα πεδία του Στάλινγκραντ, προτού φθάσει στα Ουράλια, όπως ορέγονταν η υπερχειλίζουσα ιμπεριαλιστική φαντασία του.
… « – Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους», ανέφερε λακωνικά μα ανδρεία, το ελληνικό στρατωτικό Ανακοινωθέν της 28ης Οκτωβρίου 1940. Ο ελληνικός Λαός έλεγε τώρα το «Όχι», αφού προηγουμένως ο Ιωάννης Μεταξάς είχε απορρίψει το πρωϊνό ιταλικό τελεσίγραφο που του επέδωσε ο Εμμανουέλε Γκράτσι, σημαίνοντας τον πόλεμο. Ήταν ξεκάθαρα ένα σύγχρονο «Μολών Λαβέ!» Εκείνη την ημέρα, σαν μια γροθιά, ενωμένοι και αποφασισμένοι, οι ολιγάριθμοι και φτωχοί Έλληνες σηκώθηκαν και έτρεξαν «με το χαμόγελο στα χείλη» να δώσουν το αίμα τους για την λευτεριά, αντιστεκόμενοι στις χιονισμένες και απόκρημνες βουνοκορφές της Πίνδου, εναντίον μιας μεγάλης Ευρωπαϊκής δύναμης, όπως ήταν η τότε φασιστική Ιταλία. Νέες Θερμοπύλες…
Η μικρή Ελλάδα καθώς δέχονταν την ιταμή επίθεση από τις πανστρατιές του Άξονα, καλούνταν να αποκρούσει την Ιταλία, στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο (28.10.1940-01.06.1941), που έληξε μόνο κατόπιν της εκστρατείας της Γερμανίας κατά της Ελλάδας (06.04.1941-01.06.1941).
… « – Χωρίς την ελάχιστη πρόκληση, […] ο Μουσολίνι επιτέθηκε και εισέβαλε στην Ελλάδα, χωρίς να καταφέρει κάτι περισσότερο από την ατιμωτική εκσφενδόνισή του εκτός της από τον ηρωϊκό Ελληνικό Στρατό, ο οποίος, θα πω με την συναίνεσή σας, έχει ξαναζωντανέψει μπροστά στα μάτια μας τις τιμές με τις οποίες, από τους κλασικούς χρόνους, έχει επιχρυσωθεί ο τόπος τους» (Ουίνστον Τσώρτσιλ, 09.02.1941).
Πράγματι, στο διάβα των αιώνων, η κοκκαλοσπαρμένη Πίνδος θα στέκεται πάμφωτος φάρος του αειθαλούς αγώνα του Ανθρώπου για την Ελευθερία. Η Ελλάδα νίκησε πρώτα την θρασύτατη, φασιστική Ιταλία, αναγκάζοντάς την να υποχωρήσει στην Αλβανία. Ύστερα προέβαλε πεισματική άμυνα στην προστρέχουσα σε βοήθεια της φασιστικής Ιταλίας, παντοδύναμη ναζιστική Γερμανία, η οποία για πρώτη φορά δεν έκανε τον οικείο για αυτήν, κεραυνοβόλο στρατιωτικό της περίπατο ανά την Ευρώπη, αλλά πολεμήθηκε για αρκετούς μήνες στην Ελλάδα, από τα ηρωϊκά οχυρά του Ρούπελ έως την λυσσαλέα Μάχη της Κρήτης, και κατόπιν μεταφέροντας τον πόλεμο στην Βόρεια Αφρική, αλλά και με μία πείσμονα και άκαμπτη Αντίσταση.
Η Ανδρειοσύνη των Ελλήνων, η Αγάπη τους για την Λευτεριά, σύντομα αναδείχθηκε σε ένα αληθινό στρατιωτικό θαύμα, ιστορικών διαστάσεων, που συγκλόνισε παγκοσμίως, συγκινώντας την Ανθρωπότητα και εμψυχώνοντας τους απελπισμένους λαούς της Οικουμένης να πολεμήσουν με όλο τους το είναι, μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός τους κατά της Βαρβαρότητας και της Ανελευθερίας. Τοιουτοτρόπως, το «Όχι» της μικρής Ελλάδας άλλαξε τον ρου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διαλύοντας την γενική πεποίθηση του Κόσμου για το αήττητο του Άξονα της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας και άνοιξε τον δρόμο ώστε να επικρατήσει η Ελευθερία, η ειδοποιός διαφορά του πολιτισμού μας.
*Ο κ. Γεώργιος Τσουκαλάς είναι δικηγόρος. Το άρθρο αναρτήθηκε σε σελίδα του στο fb
