Marie-Pierre Lannelongue
Διευθύντρια σύνταξης, M Le magazine du Monde
Τείνει πλέον να γίνει ένα τραγικό μοτίβο. Καθώς η Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, ένα ακόμη μείζον ιστορικό γεγονός ήρθε ξανά να συγκρουστεί με αυτή τη φούσκα, όπου μια δόση ελαφρότητας – σαν άχνη ζάχαρη πασπαλισμένη πάνω σε ένα γλυκό – απαλύνει τον αδυσώπητο ανταγωνισμό μεταξύ των οίκων πολυτελείας. Όπως συνέβη πριν από έξι χρόνια με την Covid-19 και το 2022 με την εισβολή στην Ουκρανία, έτσι και η στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράν ξεκίνησε μέσα στον μήνα της μόδας. Οι επιπτώσεις της στις χώρες του Κόλπου και στον Λίβανο εκτυλίχθηκαν παράλληλα με την Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού. Όμως ο ήχος των βομβών και οι φοβερές αβεβαιότητες που γεννά αυτός ο πόλεμος δεν πνίγουν τη μουσική των επιδείξεων, ούτε κλονίζουν την αυτοπεποίθηση των σταρ της πασαρέλας. Η σύγκρουση αυτή αναπόφευκτα θα έχει συνέπειες για μια βιομηχανία που εξαρτάται όλο και περισσότερο από το γεωπολιτικό κλίμα. Όμως το θέαμα πρέπει να συνεχιστεί!
Αν η προηγούμενη σεζόν σημαδεύτηκε από ένα πρωτοφανές παιχνίδι μουσικών καρεκλών στις ηγεσίες των μεγάλων οίκων, η φετινή είναι μια περίοδος σταθεροποίησης. Ο Jonathan Anderson στη Dior και ο Mathieu Blazy στη Chanel έχουν πλέον να επιδείξουν από τέσσερις συλλογές ο καθένας. Μια πορεία αρχίζει να διαμορφώνεται, οι προθέσεις γίνονται σαφέστερες και οι αλλαγές αρχίζουν να φαίνονται… Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στις τάξεις των ambassadors των brands, όπου οι ανακοινώσεις διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικό ρυθμό. Δεν περνά ημέρα χωρίς κάποια μάρκα να παρουσιάσει ένα νέο πρόσωπο. Οι «βαριές» παρουσίες, όπως ο A$AP Rocky και η Nicole Kidman, που ανακοινώθηκαν από τη Chanel στα τέλη του 2025, φαίνεται να δίνουν τη θέση τους σε νεότερα και πιο εξειδικευμένα «ταλέντα». Είναι σαν αυτά τα νέα πρόσωπα, με τη φρεσκάδα τους, να ενσαρκώνουν το νέο μήνυμα των δημιουργικών διευθυντών και να συμβάλλουν στη διεύρυνση της απήχησης του οίκου. Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των εξαντλητικά αξιοποιημένων αλγορίθμων, οι διασημότητες «αποδίδουν». Προσεγγίζουν το κοινό και «μετατρέπονται σε έσοδο». Εταιρείες όπως η Launchmetrics παρέχουν δεδομένα που επιτρέπουν τη μέτρηση της επίδρασης κάθε εμφάνισης.
Οι δημοσιογράφοι Valentin Pérez και Sophie Abriat εξέτασαν για το M le Magazine du Monde αυτό το φαινόμενο της ολοένα αυξανόμενης εξάπλωσης των brand ambassadors. Επισημαίνουν ότι, στην αγορά των διασημοτήτων, η οποία διέπεται από τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης, αυτού του είδους οι μούσες γίνονται ολοένα και πιο ευμετάβλητες. Διαπραγματεύονται πιο λεπτομερή συμβόλαια, με ειδικά προσαρμοσμένες ρήτρες. Οι ατζέντηδές τους επιβάλλουν ετήσιο αριθμό εμφανίσεων, διευκρινίζοντας ποιες περιλαμβάνουν παρουσίες στο κόκκινο χαλί αλλά όχι προωθητικές εμφανίσεις, ή το αντίστροφο· παρέχουν επίσης κατάλογο «εγκεκριμένων» brands. Έτσι, η Jennifer Lawrence, διαχρονική μούσα της Dior, μπόρεσε να εμφανιστεί με Givenchy στις Χρυσές Σφαίρες, ενώ η Margot Robbie, πρόσωπο του Chanel No. 5, φόρεσε δημιουργίες πολλών σχεδιαστών — ιδίως ανερχόμενων ταλέντων — κατά τη διεθνή περιοδεία που συνόδευσε την κυκλοφορία του Wuthering Heights. Παρά όλα αυτά τα νέα δεδομένα, οι αμοιβές δεν μειώνονται! Θα μπορούσε, βέβαια, να υποστηρίξει κανείς ότι αυτό λειτουργεί προς όφελος της σταρ, η οποία, ακόμη και με έναν ολόκληρο στρατό στιλιστών πίσω της, καλλιεργεί όλο και περισσότερο την εικόνα της ως γνώστριας της μόδας. Και ο οίκος μπορεί να υπερηφανεύεται ότι διαθέτει ambassadors που δεν είναι απλώς κινούμενες διαφημιστικές πινακίδες.
Παραμένει πάντως γεγονός ότι, μέσα σε αυτή τη δίνη, ορισμένες ηθοποιοί βρέθηκαν εκτός παιχνιδιού. Συνομιλούσα σε μια επίδειξη μόδας με μια νεαρή Γαλλίδα ηθοποιό, την οποία είχα γνωρίσει πέρυσι σε εκδήλωση της Dior. Η συνεργασία της δεν ανανεώθηκε και μου έλεγε ότι είναι ευτυχής που πλέον μπορεί να φορά ό,τι επιθυμεί. Ακόμη κι αν, όπως είπε, «δεν αποκλείει τίποτα». Πρόκειται για σαφή υποβάθμιση του ζητήματος. Όλοι γνωρίζουν ότι ένα συμβόλαιο με έναν μεγάλο οίκο μόδας αποτελεί πολύτιμο εφόδιο: επιτρέπει σε έναν ηθοποιό να συμμετέχει σε παραγωγές χαμηλού προϋπολογισμού, με περιορισμένες αμοιβές, δίπλα σε καταξιωμένους σκηνοθέτες. Αυτό είναι επίσης συμφέρον και για τους οίκους μόδας, οι οποίοι προτιμούν να βλέπουν τους ambassadors τους σε arthouse ταινίες — που συχνά βραβεύονται σε φεστιβάλ — παρά σε λαϊκές κωμωδίες. Είναι πιο престιζάτο! Και βεβαίως, όλα περιστρέφονται γύρω από την εικόνα. Στη Γαλλία δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να ακούει κανείς επαγγελματίες του χώρου να επαινούν αυτό το σύστημα. Κατ’ επέκταση, λέγεται ότι η Chanel ή η Dior αποτελούν ιδιαίτερα πολύτιμους υποστηρικτές του κλάδου. Είναι σαφές ότι η παράσταση δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα!
