Μας λύπησε βαθύτατα ο θάνατος της Ζώγιας Αλμετίδου, κόρης του Σάββα Αλμετίδη, φίλου μου ο οποίος επέστρεψε στην Ελλάδα την μεταπολίτευση απο το Μπρνό τη Τσεχοσλοβακίας. Βρέθηκε εκεί ως πολιτικός πρόσφυγας και εκεί απέκτησε με την αγαπημένη του Μαρία, αντάρτισσα, επίσης, τα δύο παιδιά τους, την Ζώγια και την Ηλέκτρα.
Η Ζώγια ήταν ένας ανοικτός άνθρωπος που συνδύαζε την ευρωπαϊκή κουλτούρα με τα βιώματα της σοσιαλιστικής τσεχοσλοβακίας, βαθιά δοτικός.
Βρίσκομαι αρκετά μακρυά απο τον τόπο που ζούσε, το Μεταλικό Κιλκίς και φοβάμαι ότι δεν θα προλάβω να πάω να την αποχαιρετίσω.
Τα τελευταία χρόνια μας έκανε παρέα στο πασχαλινό γεύμα στο κτήμα στην Αξιούπολη και είχαμε τη δυνατότητα και να αναπολήσουμε πολλά και να συζητήσουμε για τα σημερινά. Είναι βαριά η απώλειά της.
Και εκεί που προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε το τραγικό γεγονός της απώλειας της Ζώγιας ήρθε η είδηση του θανάτου σε τροχαίο ατύχημα ενός 24χρονου νέου παιδιού απο την Αξιούπολη. Πήγαινε στις Σέρρες απο το ένα ρεύμα κυκλοφορίας, έγινε ατύχημα στο άλλο ρεύμα και το ένα απο τα αυτοκίνητα του ατυχήματος πέρασε στην άλλη πλευρά και είχαμε την τραγική απώλεια.
Τον παρηγορητικό μου λόγο στους γονείς του για την ανείπωτη θλίψη τους.
Στη φωτογραφία η ταπεινότητά μου με τον φίλο μου για αρκετά χρόνια Σάββα Αλμετίδη, πατέρα της Ζώγιας.
Παντελής Σαββίδης
