Η νέα περιοδεία του Ντόναλντ Τραμπ στις χώρες του Περσικού Κόλπου, και ειδικά στη Σαουδική Αραβία, δείχνει με απόλυτη καθαρότητα τις προτεραιότητες της αμερικανικής πολιτικής υπό την επιστροφή του στην εξουσία: το πετρέλαιο, οι εξοπλισμοί και τα τρισεκατομμύρια δολάρια επενδύσεων. Αντί για το Ισραήλ, το οποίο παραδοσιακά κατείχε τιμητική πρώτη θέση στα διπλωματικά τουρνέ των Αμερικανών προέδρων, η περιοδεία Τραμπ φανερώνει μια στροφή στον πραγματισμό των αγορών — και μια προσπάθεια να ανανεωθεί το παλιό συμβόλαιο μεταξύ Ουάσιγκτον και Ριάντ: πετρέλαιο και χρήμα με αντάλλαγμα ομπρέλα ασφαλείας.
Ο Τραμπ, με το γνώριμο ύφος του επιχειρηματία που διαπραγματεύεται τη «μεγάλη συμφωνία», δεν διστάζει να ζητήσει 1 τρισ. δολάρια από τη Σαουδική Αραβία, έναντι μιας νέας συμφωνίας εξοπλισμών ύψους 100 δισ. δολαρίων. Το σκηνικό είναι σαφές: το εμπόριο όπλων, η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη (με παρόντες τον Έλον Μασκ και τον Σαμ Άλτμαν) γίνονται εργαλεία γεωστρατηγικής επιρροής.
Το Ισραήλ “εκτός χάρτη”: Διπλωματική ψυχρολουσία;
Η απουσία του Ισραήλ από την περιοδεία δεν είναι απλώς μια διπλωματική λεπτομέρεια — είναι μήνυμα με αποδέκτες. Οι αυξανόμενες αμερικανικές πιέσεις προς τον Νετανιάχου για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και η έλλειψη ανταπόκρισης έχουν φθείρει τις σχέσεις. Ενώ η Ουάσιγκτον επιθυμεί την επανεκκίνηση των Συμφωνιών του Αβραάμ και τη διεύρυνσή τους, το αδιέξοδο στο Παλαιστινιακό καθιστά αδύνατη την προώθηση νέας συμφωνίας με τη Σαουδική Αραβία. Ο MbS μπορεί να συνομιλεί με τον Τραμπ, αλλά δεν θα τολμήσει το πολιτικό κόστος της αναγνώρισης του Ισραήλ χωρίς πραγματικά ανταλλάγματα για τους Παλαιστινίους.
Η “ουδέτερη” Τουρκία και το ρίσκο της Ουκρανίας
Η ενδεχόμενη επίσκεψη του Τραμπ στην Τουρκία, για πιθανή συνάντηση Πούτιν–Ζελένσκι, αποτελεί διπλωματικό στοίχημα υψηλού ρίσκου. Αν συμβεί, ο Τραμπ θα εμφανιστεί ως παγκόσμιος διαμεσολαβητής, αλλά αν αποτύχει, θα ενισχύσει τις κατηγορίες για πολιτική επιπολαιότητα. Το γεγονός ότι ο Πούτιν αμφισβητεί δημοσίως τη νομιμότητα του Ζελένσκι υπονομεύει την αξιοπιστία της συνάντησης, ενώ η ίδια η επιλογή της Τουρκίας δείχνει πόσο έχει μετατραπεί η Άγκυρα σε ουδέτερο έδαφος υψηλής διαπραγμάτευσης, παρά τις ιδεολογικές της παλινωδίες.
Το Ιράν παρακολουθεί και απειλεί
Η ταυτόχρονη επανέναρξη συνομιλιών ΗΠΑ–Ιράν στο Ομάν δείχνει ότι παρά τις απειλές Τραμπ για στρατιωτική δράση, υπάρχει μια υπόγεια διπλωματική γραμμή ανοιχτή. Οι δηλώσεις Μπαγκερί για «οριστική απάντηση» αν υπάρξει επίθεση δείχνουν ότι η Τεχεράνη διαβάζει την επίσκεψη Τραμπ ως πρόκληση και επίδειξη ισχύος — και προειδοποιεί έμμεσα και τα γειτονικά καθεστώτα να μείνουν εκτός.
Συμπερασματικά:
Ο Τραμπ δεν επιστρέφει απλώς στη διεθνή σκηνή – επιστρέφει ως μεσίτης συμφερόντων. Με λιγότερη ρητορική περί “ελευθερίας και δημοκρατίας” και περισσότερο με αριθμούς, συμφωνίες και γεύματα με CEO. Το ερώτημα είναι αν αυτός ο σκληρός ρεαλισμός μπορεί να φέρει σταθερότητα ή απλώς να αναδιατάξει τις γραμμές ρήξης. Και κυρίως: αν οι παλιοί σύμμαχοι θα ανεχτούν τη νέα ιεραρχία ή θα αναζητήσουν εναλλακτικές ισορροπίες.
Μου επιτρέπετε φιλόξενες Ανιχνεύσεις να ξεκινήσω από την τελευταία φράση των συμπερασμάτων σας.
Ποιος ΤΡΑΜΠ -με τα δυο ”εξαπτέρυγά του” σαυτήν την περιοδεία του- ”κόβεται” για την γνώμη των παλαιών συμμάχων των ΗΠΑ .
Πρώτα η Αμερική είναι το σύνθημά του και από ότι φαίνεται το πετυχαίνει ,γιατί βρίσκει και εθελόδουλους με νοοτροπία επιχειρηματία και αρκετά φοβικούς , θα λέγαμε .
Το Ισραήλ -εκτιμώ- πως είναι ο κολαούζος της όλης ”εκστρατείας” του κ. Τραμπ , η δε Τουρκία δεν θα ”πλησιάζει” τους μουσουλμάνους της Εγγύς και Μέσης Ανατολής , θα ”ερωτευθεί ” ξανά τη Δύση και θα ”ξανακουμπαριάσει” με τους Έλληνες πρωθυπουργούς, ενώ στο Κυπριακό θα μείνει μόνη της με την ”..παριά της” του 1983.
Βέβαιος για τις εξελίξεις ,χαιρετώ σας.