Αλέκος Παπαναστασίου 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019. protagon.gr
Με τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον Σρόιτερ οι image makers ήθελαν να μας δείξουν έναν «άνθρωπο του λαού» μέσα στο πρωθυπουργικό Μέγαρο. Ηθελαν να δείξουν αυθεντικό Τσίπρα και αυθεντικό έδειξαν. Γι’ αυτό και άφησαν το απόσπασμα όπου γελά τρανταχτά, ενθυμούμενος την πτώση ενός ελληνικού μαχητικού
Ηταν ο Τσίπρας που αγαπήσαμε. Τέλος πάντων ο Τσίπρας που αγάπησε ένα σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος. Ευδιάθετος, άμεσος, με μισοσηκωμένα τα μανίκια ενός λευκού πουκάμισου που ζορίζει τα κουμπιά στην κοιλιά, με το τσιτωμένο μπλε παντελόνι που σηκώνεται και αποκαλύπτει τις κάλτσες, με δυο καρέκλες και ένα τραπεζάκι μπροστά στο τζάκι του Μαξίμου –σε άλλες περιπτώσεις θα ανακοίνωνε επιδόματα. Αλλά δεν ήταν αυτή η περίπτωση.
Η συνέντευξη στον Αντώνη Σρόιτερ ήταν για να δείξει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ως ο άνθρωπος του λαού μέσα στο πρωθυπουργικό Μέγαρο. Να περιγράψει πώς ντύνεται το πρωί, να πει ότι πηγαίνει αυτός τα παιδιά σχολείο και να αναλογιστεί από πότε έχει να πάει σουπερμάρκετ να ψωνίσει καλούδια για να μαγειρέψει η κυρά Μπέτυ τις σπεσιαλιτέ της. Κάποια στιγμή, στο πλαίσιο αυτής της ανθρώπινης προσέγγισης, η κουβέντα πήγε στις πρώτες του στιγμές ως Πρωθυπουργός στο Μαξίμου. Ο κ. Τσίπρας άρχισε να γελά. Θυμήθηκε, μη μπορώντας να συγκρατήσει τα γέλια του, που χτυπούσε το τριψήφιο τηλέφωνο, που δεν το έβρισκε, που το σήκωσε και τελικά ήταν ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ για να του ανακοινώσει ότι έπεσε ένα μαχητικό σε επίδειξη στην Ισπανία. Τι ποδαρικό! Τρανταχτά γέλια αυτή τη φορά από τον κ. Τσίπρα. Αν ήταν συνέντευξη του Λάλα θα έγραφε «(γέλια)», ήταν όμως συνέντευξη του Σρόιτερ και το πλάνο δείχνει τον δημοσιογράφο του Alpha να παγώνει.
Ο Πρωθυπουργός της χώρας γελούσε τρανταχτά με ένα περιστατικό που αφορούσε τον τραγικό θάνατο δύο σμηναγών, του Αθανάσιου Ζάγκα και του Παναγιώτη Λάσκαρη. Οχι μόνο γελούσε αλλά δεν κατάλαβε καν τι έκανε –αν το είχε καταλάβει θα φρόντιζαν οι σύμβουλοί του στα της επικοινωνίας να ζητήσουν να κοπεί το στιγμιότυπο αφού η συνέντευξη ήταν μαγνητοσκοπημένη. Αλλά δεν το έκοψαν.
Ο Αλέξης Τσίπρας θυμάται την πρώτη του εμπειρία στο Μέγαρο Μαξίμου το 2015 – να ενημερώνεται από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ για την πτώση του F-16 στην Ισπανία, που κόστισε τη ζωή στους Σμηναγούς Παναγιώτη Λάσκαρη & Αθανάσιο Ζάγκα – και *γελάει*. Οι πεσόντες μας αξίζουν μεγαλύτερο σεβασμό. pic.twitter.com/WuqNFsI1AV
— The Greek Analyst (@GreekAnalyst) July 4, 2019
Οι image makers τού «άχαστου», του πολιτικού που «πιάνει πουλιά στον αέρα», του ηγέτη που «μεγάλωσε σε μια γειτονιά της Αθήνας», ήθελαν να δείξουν αυθεντικό Τσίπρα και αυθεντικό έδειξαν: Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας άνθρωπος που μιλάει για τον θάνατο δύο συνανθρώπων μας και γελά. Τρανταχτά. Αυτός είναι! Κάτι βέβαια είχαμε υποψιαστεί.
Στο Μάτι πήγε μία εβδομάδα μετά, εν κρυπτώ και ξημερώματα για να μη συναντήσει συγγενείς θυμάτων, μην χρειαστεί να τους παρηγορήσει –ίσως να πάσχει από ένα είδος συναισθηματικής αναπηρίας που τον καθιστά ανίκανο να κάνει κάτι τέτοιο, μολονότι εκ της θέσεώς του κάτι τέτοιο επιβάλλεται.
Εναν χρόνο τώρα δεν έχει επισκεφτεί έναν εγκαυματία. Στους κατοίκους της περιοχής είπε ότι αν τους έδινε δύο χιλιάρικα θα τα σπατάλαγαν. Στη συνέντευξη του ΣΚΑΪ υπερασπίστηκε το δικαίωμά του να κάνει διακοπές σε κότερο ενώ οι υπόλοιποι μετρούσαν νεκρούς και καμένες περιουσίες. Δεν είναι κακό να γελάς με τον θάνατο. Οι πιο θαρραλέοι άνθρωποι είναι αυτοί που ενώ φοβούνται τον θάνατο, γελούν ενώπιόν του. Αλλά ο κ. Τσίπρας δεν εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία. Ο κ. Τσίπρας έδειξε ότι είναι ένας άνθρωπος που γελά με τον θάνατο των άλλων…
Πηγή: Protagon.gr
Tick tock, tick tock – the clock is ticking, scumbag.
CUNT
Στο (…) όπου πάει τέλος πάντων, και ακόμα παραπέρα…
Η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, προσέβαλε την αισθητική μας όσο καμιά άλλη.
Ποτέ ξανά…
Παρακολούθησα τις τελευταίες μέρες την πολιτική αντιπαράθεση, η κύρια διαπίστωσή μου είναι η τοξικότητα που εκπέμπει. Πολιτικοί και κυρίως δημοσιογράφοι που κάνουν την βρωμοδουλειά δηλητηριάζουν τους ήδη δηλητηριασμένους εγκεφάλους μας. Σ’ αυτό το άρθρο ο Τσίπρας παρουσιάζεται ως το ασυναίσθητο ζόμπι που γελάει με το θάνατο δύο αεροπόρων. Σ’ ένα αντίπαλο σάιτ είμαι σίγουρος θα μπορείς να βρεις κάτι αντίστοιχο για τον Μητσοτάκη. Έβλεπα στο ΣΚΑΙ ένα ντοκιμαντέρ, οι δημοσιογράφοι μαζί με έγκριτους συνταγματολόγους, ιστορικούς, πανεπιστημιακούς προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι με την έλευση του σύριζα οι θεσμοί λέει δοκιμάστηκαν στην προσπάθεια του να τους διαβρώσει και να δημιουργήσει καθεστώς, όμως τελικά άντεξαν! Τους έβλεπα και απορούσα, μα καλά μας περνάνε για τόσο ηλίθιους; Δηλαδή προηγουμένως δεν υπήρχε καθεστώς; Και μάλιστα τόσο βαθύ που να μην θεωρεί καν τον εαυτό του καθεστώς. Και κάπου εκεί ανάμεσα στις μαφίες που συγκρούονται εμείς, η μάζα των ηλίθιων ν’ ακούμε τις παπαριές τους και να πορωνόμαστε. Έτσι καθώς έβλεπα το ντοκιμαντέρ κι ενώ βρισκόμουν στο δίλημμα να ενδώσω στο εγκεφαλικό που πλησίαζε ή απλώς να πηδήξω από τον έκτο για πιο γρήγορα, είχα μία αναλαμπή, είδα τη σοφία όλου αυτού του πράγματος και τη λύση του προβλήματος που δεν είναι άλλη από το να ενσωματωθώ κι εγώ σε μία από τις μαφίες. Μετά βέβαια ξεφούσκωσε αυτή η ιδέα και πήγα και κοιμήθηκα χωρίς να μπορώ να ξεπεράσω ότι αυτοί του ΣΚΑΙ υποτιμούν τόσο πολύ την νοημοσύνη μου, εννοώ συγκεκριμένα τη δική μου, όχι των άλλων, το πήρα προσωπικά δηλαδή.
Συμφωνώ μαζί σου. Είδα δύο-τρεις φορές το βίντεο και σχημάτισα την εντύπωση ότι, ναι μεν μπορεί να γελούσε, αλλά όχι με τον θάνατο των δύο πιλότων. Άλλωστε, μάλλον ανοησίες διηγούνταν, διότι, όπου υπάρχουν πάνω από ένα το πολύ δύο τηλέφωνα (πήγαινε στο γραφείο ενός διευθυντού τραπέζης, όχι βέβαια σε κανένα μικρομάγαζο και θα δεις) οι συσκευές εκπέμπουν φωτεινό σήμα όταν χτυπούν (έχουν ένα φωτάκι), ακριβώς για να μην μπερδεύεται κανείς.
Αλλού έχει δείξει αναισθησία κι αυτός και άλλοι, π.χ. στο Μάτι, που δεν τον εμπόδισε να πάει βόλτα με το κότερο και που δεν έσπευσε να παρασταθεί στους πληγέντες, στο Μενίδι, όπου ούτε αυτός, ούτε κανείς άλλος από το σκυλολόι παρευρέθη στην κηδεία τού 11χρονου Μάριου, διότι ήσαν όλοι “απασχολημένοι” με το Gay Pride, που έγινε την ίδια ημέρα κλπ.
Για τούς σκοτωμένους πιλότους, πάντως, δεν γελούσε.
“Τους έβλεπα και απορούσα, μα καλά μας περνάνε για τόσο ηλίθιους;” Μόνος σου απαντάς παρακάτω: “Και κάπου εκεί ανάμεσα στις μαφίες που συγκρούονται εμείς, η μάζα των ηλίθιων ν’ ακούμε τις παπαριές τους και να πορωνόμαστε”.