Β. Κοκοτσάκης: γιατί το πολιτικό και μιντιακό σύστημα φοβάται;

Η κοινωνική αντιπολίτευση στην Ελλάδα γεννήθηκε τη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού στάθηκε απέναντι στην Εξεταστική Επιτροπή για τα Τέμπη. Εκείνη τη μέρα δεν κατέθεσε απλώς ως συγγενής θύματος· ξεγύμνωσε δημόσια το αναλγητο κράτος, την πολιτική υποκρισία και τη συστηματική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Μέχρι τότε, η τραγωδία των Τεμπών επιχειρούνταν να «μπαζωθεί» όχι μόνο θεσμικά, αλλά και στη συλλογική συνείδηση της κοινωνίας.

Η κορύφωση ήρθε όταν η σύγκρουσή της έγινε καθολική.

Συγκρούστηκε με την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, με την αντιπολίτευση, με τη Δικαιοσύνη, με τα ΜΜΕ, ακόμη και με την Ευρωπαία Εισαγγελέα και δικαιώθηκε στο επίπεδο του Ενωσιακού Δικαίου ως ανώτερου του Εθνικου.

Αυτό από μόνο του εξηγεί γιατί το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του την αντιμετωπίζει ως απειλή.

Η κοινωνία αναζητά απελπισμένα έναν άνθρωπο που να την εκφράζει και να την εκπροσωπεί με αλήθεια και θάρρος.

Και όλο και περισσότεροι αναγνωρίζουν αυτό το πρόσωπο στη Μαρία Καρυστιανού. Όχι επειδή το επιδίωξε, αλλά επειδή προέκυψε.

Και ακριβώς αυτό είναι που δεν συγχωρείται.

Από τη στιγμή που δήλωσε ότι προτίθεται να συμβάλει στη δημιουργία πολιτικής κίνησης για τη δικαίωση των αγώνων των συγγενών των θυμάτων και της ίδιας της κοινωνίας και οχι μόνο, ενεργοποιήθηκε ένας πρωτοφανής συνασπισμός εναντίον της.

Κόμματα, πολιτικοί μηχανισμοί και μεγάλα μέσα ενημέρωσης συντονίστηκαν για πρώτη φορά με τέτοια ομοφωνία, σε μια επιχείρηση συστηματικής αποδόμησης.

Αμφισβήτησαν ακόμη και το αυτονόητο το δικαίωμά της στην πολιτική.

Σαν να όφειλε να ζητήσει άδεια απο τους τεμπέληδες της πολιτικής και το Μιντιακό κατεστημένο. Σαν να υπήρχε πιστοποιητικό καταλληλότητας που χορηγείται από τους επαγγελματίες ανεργους του κομματικού σωλήνα, οι οποίοι επί δεκαετίες εναλλάσσονται στις ίδιες καρέκλες, αποκομμένοι από την κοινωνία, την ώρα που η ίδια δίνει συνεντεύξεις από το ιατρείο της.

Την κατηγόρησαν ότι «δεν ξέρει από πολιτική», ότι «θα ξεφουσκώσει», ότι «δεν έχει εμπειρία». Αν όμως η εμπειρία ήταν πράγματι κριτήριο για την πολιτική ζωή της χώρας, τότε τα δύο τρίτα του σημερινού Κοινοβουλίου δεν θα έπρεπε καν να βρίσκονται στις θέσεις τους.

Οι επιθέσεις αυτές, αντί να τη φθείρουν, λειτουργούν πλέον ως δωρεάν διαφήμιση. Γιατί η κοινωνία καταλαβαίνει.

Καταλαβαίνει ότι ό,τι είναι νέο, ανεξάρτητο και ακηδεμόνευτο, αντιμετωπίζεται από το καθεστώς με φόβο και απαξίωση. Όπως ακριβώς συνέβη και στο παρελθόν με κάθε πρόσωπο ή κίνηση που δεν χωρούσε στο ελεγχόμενο πλαίσιο.

Η στοχοποίηση της Μαρίας Καρυστιανού δεν αφορά μόνο την ίδια.

Αφορά το δικαίωμα κάθε πολίτη και ιδίως κάθε γυναίκας και κάθε μάνας να διεκδικήσει όπως η ίδια πιστεύει τη δικαιοσύνη, χωρίς να ζητά άδεια και χωρίς να υποτάσσεται.

Όσο συνεχίζεται αυτή η οργανωμένη επίθεση, τόσο αποκαλύπτεται η αλήθεια το πρόβλημα δεν είναι η Μαρία Καρυστιανού.

Το πρόβλημα είναι ένα πολιτικό σύστημα και ένα μιντιακό σύμπλεγμα που φοβούνται την κοινωνία όταν παύει να σιωπά και αρχίζει να εκπροσωπείται.