του Δρ. Γιώργου Κωνσταντινίδη*
Τελευταία διαπιστώνουμε ότι καταβάλλονται προσπάθειες για την αμυντική θωράκιση της Ελλάδας από τις επιβουλές και τις προκλήσεις της γειτονικής Τουρκίας, σε θαλάσσιο, εναέριο και χερσαίο χώρο της ελληνικής επικράτειας. Πραγματικά, οι στρατιωτικές συμφωνίες με την Γαλλία για την απόκτηση αξιόμαχων εναέριων και θαλάσσιων αμυντικών μέσων αποτροπής (μαχητικά αεροσκάφη Rafale και φρεγάτες Belharra αντίστοιχα), έχουν εμπεδώσει μεν ένα κλίμα εσωτερικής ασφάλειας στον ελληνικό λαό, αλλά από την άλλη πλευρά παρατηρείται συνέχιση των έκνομων διεκδικήσεων και ενεργειών που προσβάλλουν ακατάπαυστα την εθνική υπερηφάνεια των Ελλήνων.
Η κατευναστική πολιτική που εφαρμόστηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αντί να περιορίσει, τελικά, γιγάντωσε το πρόβλημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, οι οποίες διάγουν σε γενικές γραμμές μια ταραχώδη περίοδο, με αυξομειώσεις στις πολιτικές, διπλωματικές και στρατιωτικές εντάσεις των διμερών τους σχέσεων. Βέβαια, διαχρονικά οι σχέσεις τους χαρακτηρίζονται ως διαταραγμένες, αλλά κυρίως τις δύο τελευταίες δεκαετίες η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας ανέρχεται διαρκώς, με την αθρόα, μαζική, εγχώρια παραγωγή οπλικών συστημάτων που προορίζονται τόσο για χρήση από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, όσο και για εξαγωγές, με αποτέλεσμα να εισρέουν έσοδα της τάξης των 5,5 δισεκ. δολαρίων, στον κρατικό προϋπολογισμό της χώρας. Γι’ αυτό το λόγο κρίνεται αναγκαίο να διασφαλίσουμε ότι εκτός από τις εισαγωγές οπλικών συστημάτων θα αρχίσουμε επιτέλους να παράγουμε εγχωρίως ορισμένα τουλάχιστον αμυντικά συστήματα χαμηλής ή μεσαίας ισχύος, για να αυξήσουμε την εθνική μας ισχύ. Αυτό, όμως, απαιτεί την στοχοπροσήλωση των πολιτικών και στρατιωτικών ηγεσιών μας. Για να επιτευχθεί αυτός ο δύσκολος στόχος χρειάζεται να εξασφαλιστούν χρηματικά κονδύλια, ικανά να δημιουργήσουν το υπόβαθρο, ώστε να είναι εφικτή η έναρξη παραγωγικής διαδικασίας, με στόχο την εισροή εσόδων στο κρατικό ταμείο της Ελλάδας.
Η αύξηση της ισχύος πρέπει να συνιστά πρωταρχικής σημασίας μέριμνα για σοβαρές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα σε μια εποχή που όλα αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς σε όλα τα επίπεδα, οι συμμαχίες μεταβάλλονται, η τεχνολογία προοδεύει ραγδαία, “τα πάντα ρει” (Ηράκλειτος).
*Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης είναι οικονομολόγος, διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου, συγγραφέας του βιβλίου «Ψηφίδες Διεθνούς Οικονομίας, Γεωπολιτικής και Γεωστρατηγικής. Ελλάδα, Τουρκία και Παγκόσμια Κοινότητα στην Σύγχρονη Εποχή της Διεθνούς Οικονομικής, Ενεργειακής, Κλιματικής και Υγειονομικής κρίσης», Εκδόσεις Λειμών, 2023.
