της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ
Μέχρι το βράδυ χθες δεν είχε ανακοινωθεί το αποτέλεσμα της συνάντησης της νικήτριας του τελευταίου βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, αντιπολιτευόμενης πολιτικού της Βενεζουέλας, Μαρίας Κορίνας Ματσάδο με τον Αμερικανό πρόεδρο. Νωρίς το πρωί ανέβηκαν τα σχετικά βίντεο και η κοινή φωτογραφία. Το πειραγμένο βραβείο, με τη μορφή επιχρυσωμένου κάδρου με το χρυσό μετάλλιο στο μέσο, είχε στο πάνω μέρος ένθετη κάρτα με το όνομα του προέδρου με μεγάλα, ευανάγνωστα γράμματα. Στο κάτω μέρος, σε μικρότερη κάρτα, αναγράφονταν το όνομα της νικήτριας με πολύ μικρότερα. Ο πρόεδρος χαμογελούσε πλατιά. Η νικήτρια σφιγμένα.
Η επιτροπή των Νόμπελ έχει το λόγο για να προστατεύσει το κύρος του θεσμού και να πράξει τα δέοντα γι’ αυτόν τον πρωτοφανή ευτελισμό της τιμής που απένειμε. Εκτός κι αν πολιτικοί υπολογισμοί, ισχυρότεροι από τον καιροσκοπισμό της Ματσάδο, την υποχρεώσουν σε χλιαρές διευκρινήσεις. Ποιά λογική χώρα θέλει να περάσει την τρομάρα της Γροιλανδίας;
Ας καθαρίσουν την κατάσταση οι σοφοί Σουηδοί. Η δήθεν όμως αντιπολιτευόμενη, όνειδος της χώρας και του φύλου της, οφείλει να τα ακούσει. Αν τέτοιες γυναίκες έχουμε μπροστά, ας δέσουμε καλύτερα μια πέτρα στο λαιμό μας, κι ας βουτήξουμε.
Η διαπίστωση αυτή, μας φέρνει αναπόφευκτα στα δικά μας, όπου μια γυναίκα κοντεύει να σαρώσει το πολιτικό σύστημα. Δεν είναι η πρώτη φορά που μια γυναίκα εκτοξεύεται στην επικαιρότητα και δημιουργεί βάσιμες ελπίδες. Οι συνηθισμένες γυναίκες πολιτικοί της μεταπολίτευσης όμως, ήταν προϊόντα μιας παράδοσης. Όσες ηγετικές ικανότητες και να είχε μια γυναίκα, για να προκόψει, έπρεπε είτε να είναι γόνος και να κληρονομεί πολιτικό κεφάλαιο και περιουσία, είτε να χρησιμοποιήσει όλα τα άλλα μέσα του φύλου της. Όχι πάντως τη δουλειά της και τις ηγετικές της ικανότητες. Υπάρχει απεριόριστος σεβασμός στις γυναίκες που μπήκαν στην πολιτική, αφού υπήρξαν τρυφερές υπάρξεις για καθόλου τρυφερούς άνδρες, από κάποια ενδόμυχη βεβαιότητα ότι είναι μέσα στο παιχνίδι, δέχονται τους κανόνες του και δεν πρόκειται ποτέ να τους ανατρέψουν. Είναι παραδοσιακό το μίσος αυτού του είδους των γυναικών, όταν έχουν να κάνουν με τις γυναίκες που δουλεύουν. Μη σου τύχει προϊσταμένη τέτοιου τύπου! Σεβασμός υπάρχει και για τις κόρες τάδε ή του επιχειρηματικού ομίλου τάδε. Και πάλι, με το χρήμα δεν τα βάζει κανείς. Οι μάγκισσες αυτές μπορούν να λένε αηδίες περί γυναικείας χειραφέτησης, όταν δεν έχουν βγάλει ποτέ μεροκάματο από δουλειά που έχουν κερδίσει μόνες τους κι όταν τα παιδιά τους τα μεγαλώνουν ξένες γυναίκες. Και οι δύο κατηγορίες αγαπάνε τρελλά το χρήμα και νομίζουν ότι δικαιωματικά τους ανήκει. Η λαγνεία τους προς τα είδη υπερ-πολυτελείας δεν περιγράφεται, όπως και η περιφρόνησή τους για τις ομόφυλές τους και κάθε άνθρωπο που ζει με το μισθό που. Αν και πολιτικοί, θεωρούν πολύ φυσικό να χωρίζουν τον κόσμο στα ανθρωπάκια που πρέπει να τα κοροϊδέψουν για να τις ψηφίσουν και τον κανονικό τον κόσμο, τον δικό τους, που βρίθει τζάμπα προνομίων. Αχ, κι όταν έρχεται η ώρα να αποχωρήσουν! Κάλλιο να πέθαιναν, παρά να τους ξεγαντζώσουν τα χέρια από την καρέκλα. Δεν πεθαίνουν όμως. Σε λίγους μήνες, το σαράκι της εξουσίας τις ωθεί να δεχτούν και ό,τι υποδεέστερο, μόνο να γράφουν γι’ αυτές, να τις φωτογραφίζουν και να μπορούν να βάζουν χέρι σε κάποιο προϋπολογισμό, έστω και της πλάκας. Στα χαμηλά κλιμάκια θα βρει κανείς καλές περιπτώσεις, που σταδιοδρόμησαν στον κομματικό μηχανισμό, αλλά αλί και τρισαλί αν νομίσουν ότι μπορούν ν’ ανέβουν παραπάνω.
Χαμογελάω πικρά κάθε φορά που μια πολιτεύτρια παριστάνει την αγωνίστρια για τα μάτια του κόσμου και κάθε φορά που ένας ανίδεος άνδρας λέει σε μια γυναίκα που ξέρει τι λέει, “σκάσε”, γιατί δεν είναι ούτε μαγκιόρα που καπνίζει πούρα, ούτε πρώην τρυφερά ύπαρξη με μεγάλη κατανόηση.
Πιστεύω λοιπόν, ότι η ανάδειξη μιας γυναίκας από την πραγματική ζωή, στη στροφή της ιστορίας, από το διεφθαρμένο, επικίνδυνο και απόπληκτο παρόν σε μια νέα νομιμότητα, που την έχουμε τραγικά ανάγκη, είναι το καλύτερο που μπορεί να συμβεί στην πολιτική ζωή της χώρας. Λόγο μεστό σαν της Μαρίας Καρυστιανού δεν ακούσαμε ποτέ από γυναικεία χείλη στα νεώτερα χρόνια. Ποτέ μια Ελληνίδα δεν απευθύνθηκε σε διεθνές περιβάλλον με σοβαρότητα, τεκμηριωμένο λόγο και αίσθημα ευθύνης, όπως θα περιμέναμε και θα ελπίζαμε από τις εκπροσώπους του φύλου μας. Πολιτικάντισσες, γυναίκες-υποχείρια είναι γεμάτος ο τόπος! Γυναίκα, από αυτές που σηκώνουν τα μανίκια, κρατάνε σπίτια και περπατάνε με το κεφάλι ψηλά, όχι! Χαίρομαι που βγαίνει μια Καρυστιανού στη σκηνή κι όχι μια ακόμα γυναικούλα, και μόνο ως πιθανότητα να μην μας διαψεύσει.
