Κούβα, 27/02/2026
Σε όλη την ανθρωπότητα, στις μητέρες του κόσμου, στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, σε αξιότιμους δημοσιογράφους, στις κυβερνήσεις που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη:
Το όνομά μου είναι σαν αυτό εκατομμυρίων άλλων. Δεν έχω ένα διάσημο όνομα ή μια σημαντική θέση. Είμαι μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα. Μια κόρη, μια αδελφή, μια πατριώτισσα. Και γράφω αυτά τα λόγια με ραγισμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια, γιατί αυτό που βιώνουν σήμερα οι άνθρωποί μου δεν είναι κρίση. Πρόκειται για μια αργή, εσκεμμένη δολοφονία, που πραγματοποιείται εν ψυχρώ από την Ουάσιγκτον. Και ο κόσμος κοιτάζει από την άλλη πλευρά.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΜΟΥ:
Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, οι ηλικιωμένοι πεθαίνουν πρόωρα επειδή ο οικονομικός αποκλεισμός εμποδίζει την άφιξη φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση και διαβήτη. Αυτό δεν είναι έλλειψη πόρων. Είναι μια σκόπιμη απαγόρευση. Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στην Κούβα τιμωρούνται, διώκονται και απειλούνται. Οι κυβερνήσεις τους παραμένουν σιωπηλές. Και όλο αυτό το διάστημα, ένας Κουβανός παππούς σφίγγει το στήθος του και περιμένει. Ο θάνατος δεν δίνει καμία προειδοποίηση. Ο αποκλεισμός το κάνει.
ΚΑΤΑΓΓΈΛΛΩ ΣΤΟ ΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ:
Καταγγείλω το γεγονός ότι στην Κούβα, οι θερμοκοιτίδες έπρεπε να κλείσουν λόγω έλλειψης καυσίμων. Ότι τα νεογέννητα αγωνίζονται να επιβιώσουν ενώ η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αποφασίζει ποιες χώρες μπορεί να μας πουλήσουν πετρέλαιο και ποια μπορεί να μην το κάνει. Το ότι οι Κουβανές μητέρες έχουν δει τις ζωές των παιδιών τους να απειλούνται επειδή μια εντολή που υπογράφηκε σε ένα γραφείο στην Ουάσιγκτον αξίζει περισσότερο από την κραυγή ενός μωρού 90 μίλια από τις ακτές της.
Πού είναι η διεθνής κοινότητα; Πού είναι οι οργανώσεις που τόσο έντονα υπερασπίζονται τα παιδιά; Ή μήπως τα παιδιά της Κούβας δεν αξίζουν να ζήσουν;
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΕΝΑΝ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΟ ΛΙΜΟ
Καταγγείλω τον αποκλεισμό ως μια σκόπιμη προσπάθεια δημιουργίας πείνας. Δεν είναι ότι υπάρχει έλλειψη τροφής χωρίς λόγο. Είναι ότι μας εμποδίζουν να την αγοράσουμε. Είναι ότι τα πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα εμποδίζονται. Είναι ότι οι τραπεζικές συναλλαγές είναι μπλοκαρισμένες. Είναι ότι στις εταιρείες που μας πωλούν σιτηρά, κοτόπουλο και γάλα επιβάλλονται κυρώσεις.
Η πείνα στην Κούβα δεν είναι ατύχημα. Πρόκειται για μια κρατική πολιτική της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, που είχε βελτιωθεί σε διάστημα 60 ετών, που επικαιροποιείται από κάθε κυβέρνηση, εντάθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ και επιβάλλεται αδίστακτα από τον Μάρκο Ρούμπιο.
Το αποκαλούν «οικονομική πίεση».
Το ονομάζω τρομοκρατία μέσω της πείνας.
ΚΑΤΑΓΓΈΛΛΩ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΜΟΥ:
Καταγγείλω το γεγονός ότι οι γιατροί μας -οι ίδιοι που έσωσαν ζωές κατά τη διάρκεια της πανδημίας ενώ όλος ο κόσμος καταρρέει- στερούνται πλέον σύριγγες, αναισθησία και εξοπλισμό ακτίνων Χ. Όχι επειδή δεν ξέρουμε πώς να τα παράγουμε. Όχι επειδή μας λείπει το ταλέντο. Αλλά επειδή ο αποκλεισμός μας εμποδίζει να έχουμε πρόσβαση σε προμήθειες, ανταλλακτικά και τεχνολογία.
Οι επιστήμονές μας δημιούργησαν πέντε εμβόλια COVID-19. Πέντε. Χωρίς τη βοήθεια κανενός. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. Ενάντια στον αποκλεισμό και στα ψέματα. Και όμως η αυτοκρατορία μας τιμωρεί που πετυχαίναμε.
ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΛΕΩ:
Η Κούβα δεν σου ζητά φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Η Κούβα δεν σας ζητά στρατιώτες.
Η Κούβα δεν σου ζητάει να μας αγαπάς.
Η Κούβα σας ζητά δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο.
Σας ζητώ να σταματήσετε να εξομαλύνετε τα βάσανα των ανθρώπων μου.
Σας ζητώ να αποκαλέσετε τον αποκλεισμό με το όνομά του: ΈΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.
Σας ζητώ να μην εξαπατηθείτε από τη ρητορική για τον «διάλογο» και την «δημοκρατία» ενώ ο λαιμός μας στραγγαλίζεται.
Δεν θέλουμε φιλανθρωπία. Θέλουμε να μας επιτραπεί να ζήσουμε.
Στις συνένοχες κυβερνήσεις που παραμένουν σιωπηλές: Η ιστορία θα σας καταστήσει υπόλογους.
Στα μέσα ενημέρωσης που λένε ψέματα: Η αλήθεια πάντα βρίσκει ρωγμές.
Στους εκτελεστές που υπογράφουν κυρώσεις: Ο κουβανικός λαός ούτε ξεχνιέται ούτε συγχωρεί.
Σε εκείνους που εξακολουθούν να φέρουν την ανθρωπότητα στις καρδιές τους: Κοιτάξτε την Κούβα. Κοίτα τι της συμβαίνει. Και αναρωτηθείτε: σε ποια πλευρά της ιστορίας ‘θέλω να σταθώ;’
Από αυτό το μικρό νησί, με την τεράστια αξιοπρέπειά του, μια συνηθισμένη Κουβανή που αρνείται να παραδοθεί.
ΑΝ ΑΥΤΌ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΤΑΡΑΚΟΥΝΙΣΕ, ΔΙΑΔΩΣΕ ΤΟ.
Δεν έχει σημασία αν έχετε 10 φίλους ή 10.000 οπαδούς.
Δεν έχει σημασία αν ο τοίχος σας είναι δημόσιος ή ιδιωτικός.
Δεν έχει σημασία αν δεν μοιράζεσαι ποτέ τίποτα.
Επειδή αυτό είναι διαφορετικό.
Αυτή δεν είναι μια φωτογραφία ηλιοβασιλέματος. Δεν είναι ειδήσεις διασημοτήτων.
Δεν είναι απλά νια άλλη άποψη.
Είναι μια ΚΡΑΥΓΗ.
Και οι κραυγές δεν κρατούνται για τον εαυτό μας. Ακούγονται. Αυτές αντηχούν. Γίνονται πλήθος.
Σήμερα δεν σου ζητώ «like». Σας ζητώ να χρησιμοποιήσετε τους αντίχειρές σας για κάτι μεγαλύτερο από το scrolling.
Έτσι, ο κόσμος γνωρίζει ότι στην Κούβα δεν υπάρχει κρίση. Υπάρχει ένα ΕΓΚΛΗΜΑ.
Έτσι ώστε οι μητέρες σε άλλες χώρες να γνωρίζουν ότι εδώ τα μωρά αγωνίζονται στις θερμοκοιτίδες που έκλεισαν από τον αποκλεισμό.
Έτσι ώστε οι παππούδες σε άλλες χώρες να γνωρίζουν ότι εδώ ηλικιωμένοι πεθαίνουν περιμένοντας φάρμακα που η Ουάσιγκτον αρνείται να επιτρέψει να φτάσουν.
Έτσι, οι συνένοχες κυβερνήσεις μπορεί να αισθάνονται ντροπή.
Αυτά τα ψεύτικα μέσα ενημέρωσης δεν έχουν διαφυγή.
Ώστε οι εκτελεστές να γνωρίζουν ότι ΤΑ ΕΓΚΛΉΜΑΤΆ τους δεν θα ΑΠΟΣΙΩΠΟΙΟΘΟΥΝ.
Ένα άτομο που το μοιράζεται αυτό δεν θα αλλάξει τον κόσμο. Χιλιάδες, εκατομμύρια – ΝΑΙ.
Μην κρατάτε αυτό το κείμενο για τον εαυτό σας.
Μην είστε συνένοχοι στη σιωπή.
ΒΕΒΑΙΩΘΕΊΤΕ ΑΥΤΉ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΌΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΌΝ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ.
ΠΗΓΗ: Εθνικό Δίκτυο για την Κούβα https://nnoc.org/
Open Letter from a Cuban Mother
“To all humanity, to the mothers of the world, to Doctors Without Borders, to honorable journalists, to the governments that still believe in justice:
My name is like that of millions of others. I do not have a famous name or an important position. I am an ordinary Cuban woman. A daughter, a sister, a patriot. And I write these words with a broken heart and trembling hands, because what my people are experiencing today is not a crisis. It is a slow, deliberate killing, carried out in cold blood by Washington. And the world looks the other way.
I DENOUNCE IN THE NAME OF MY GRANDPARENTS:
I denounce the fact that in Cuba, elderly people are dying prematurely because the blockade prevents the arrival of medicines for heart disease, high blood pressure, and diabetes. This is not a lack of resources. It is a deliberate prohibition. Companies that want to sell to Cuba are sanctioned, prosecuted, and threatened. Their governments remain silent. And all the while, a Cuban grandfather clutches his chest and waits. Death gives no warning. The blockade does.
I DENOUNCE IN THE NAME OF MY CHILDREN:
I denounce the fact that in Cuba, incubators have had to be shut down due to fuel shortages. That newborns struggle to survive while the government of the United States decides which countries may sell us oil and which may not. That Cuban mothers have seen their children’s lives threatened because an order signed in an office in Washington is worth more than the cry of a baby 90 miles from its shores.
Where is the international community? Where are the organizations that so fiercely defend children? Or do Cuban children not deserve to live?
I DENOUNCE AN IMPOSED FAMINE:
I denounce the blockade as a deliberate attempt to create hunger. It is not that there is a lack of food for no reason. It is that we are prevented from buying it. It is that ships carrying food are harassed. It is that banking transactions are blocked. It is that companies that sell us grains, chicken, and milk are sanctioned.
Hunger in Cuba is not an accident. It is a state policy of the government of the United States, refined over 60 years, updated by every administration, intensified by Donald Trump, and ruthlessly enforced by Marco Rubio.
They call it “economic pressure.”
I call it terrorism through starvation.
I DENOUNCE ON BEHALF OF MY DOCTORS:
I denounce the fact that our doctors—the same ones who saved lives during the pandemic while the whole world was collapsing—are now deprived of syringes, anesthesia, and X-ray equipment. Not because we do not know how to produce them. Not because we lack talent. But because the blockade prevents us from accessing supplies, spare parts, and technology.
Our scientists created five COVID-19 vaccines. Five. Without anyone’s help. Against all odds. Against the blockade and the lies. And yet the empire punishes us for succeeding.
TO THE WORLD I SAY:
Cuba is not asking you for charity.
Cuba is not asking you for soldiers.
Cuba is not asking you to love us.
Cuba is asking you for justice. Nothing more. Nothing less.
I ask you to stop normalizing the suffering of my people.
I ask you to call the blockade by its name: A CRIME AGAINST HUMANITY.
I ask you not to be deceived by rhetoric about “dialogue” and “democracy” while our throats are being strangled.
We do not want charity. We want to be allowed to live.
To the complicit governments that remain silent: History will hold you accountable.
To the media that lie: The truth always finds cracks.
To the executioners who sign sanctions: The Cuban people neither forget nor forgive.
To those who still carry humanity in their hearts: Look at Cuba. Look at what is happening to her. And ask yourselves: on which side of history do I want to stand?
From this small island, with its enormous dignity, an ordinary Cuban woman who refuses to surrender.”
IF THIS TEXT MOVED YOU, SHARE IT.
It does not matter whether you have 10 friends or 10,000 followers.
It does not matter whether your wall is public or private.
It does not matter if you never share anything.
But this is different.
This is not a sunset photo. It is not celebrity news.
It is not just another opinion.
It is a CRY.
And cries are not kept to oneself. They are heard. They echo. They become a multitude.
Today I am not asking you for a “like.” I am asking you to use your thumbs for something greater than scrolling.
So that the world knows that in Cuba there is no crisis. There is a CRIME.
So that mothers in other countries know that here babies struggle in incubators shut down by the blockade.
So that grandparents in other countries know that here elderly people die waiting for medicines that Washington refuses to allow to arrive.
So that complicit governments may feel shame.
So that false media have no escape.
So that the executioners know that WE WILL NOT BE SILENT.
One person sharing this will not change the world. Thousands, millions—YES.
Do not keep this text to yourself.
Do not be complicit in silence.
MAKE SURE THIS DENUNCIATION
REACHES AS MANY PEOPLE AS POSSIBLE…
SOURCE: National Network for Cuba
https://nnoc.org/
Καμιά διαμαρτυρία κατά της μονοκομματικής από το 1959 Κουβανικής κυβερνήσεως θα διαβάσουμε και θα δούμε, όπως βλέπουμε σε όλα τα κράτη του κόσμου , με πολυκομματικές Δημοκρατίες;;;.
Ο άνθρωπος με θεϊκή πνοή δεν γεννήθηκε και ούτε πρέπει να μείνει δια βίου δούλος .
Φως φανάρι πια πως ο δυνατός -κανένας δυνατός δεν είναι φιλεύσπλαχνος- γείτονας την πολιτική μεταβολή επιδιώκει με τον αποκλεισμό αυτό. Και η Ρωσία είναι τώρα απόμακρη.
Γιατί είναι τόσο αντιλαϊκή η με κληρονομική διαδοχή Κουβανική ηγεσία ;;;.
Λυπούμαστε εμείς τους Κουβανούς , η οικογένεια Κάστρο δεν τους λυπάται;;;.