του Ανδρέα Νικολόπουλου
Στην Ελλάδα γενιές ολόκληρες πολιτικών, στρατιωτικών, διπλωματών και πανεπιστημιακών ωρίμασαν με ακλόνητες βεβαιότητες ότι είμαστε μέλος ισχυρών συμμαχιών όπως το ΝΑΤΟ , η Ε.Ε και ότι υπηρετούμε πιστά την ιδέα του διεθνούς δικαίου και το απαραβίαστο των συνόρων. Ισχύουν όμως;
Εδώ και πολλά χρόνια, πόσο δε μάλλον σήμερα, το ΝΑΤΟ είναι εγκεφαλικά νεκρό κατά δήλωση του Γάλλου Προέδρου Ε. Μακρόν . Η Ε.Ε κινδυνεύει λόγω ασυμφωνίας των πολιτών της με τους αναίσχυντους γραφειοκρατία της. Το διεθνές δίκαιο κονιορτοποιείται σε κάθε ευκαιρία από τον όποιο δρώντα ή διεθνή παίκτη, μικρού, μεσαίου η μεγάλου μεγέθους. Τέλος, αλλαγές συνόρων έχουμε δει και σύντομα θα δούμε πολλές ακόμα.
Τις τελευταίες εβδομάδες ο ιστορικός χρόνος κυλάει γρηγορότερα του κανονικού. Γινόμαστε μάρτυρες πρωτόγνωρων και ιστορικών γεγονότων. Η τέλεια καταδρομική επιχείρηση των Αμερικανικών Ειδικών δυνάμεων στο Καράκας και η αρπαγή του Ν. Μαδούρο από το Fort Tiuna, η επιθετική διάθεση του Προέδρου των ΗΠΑ κατά της Δανίας και του Καναδά, η Ρωσική προέλαση στην ανατολική Ουκρανία, οι διαδηλώσεις κατά του θεοκρατικού καθεστώτος του ΙΡΑΝ και οι σφαγές στο Χαλέπι από τις δυνάμεις των τζιχαντιστών του Αλ Σάραα και η νίκη τους επί των Κούρδων, με την ανοχή των ΗΠΑ και τη βοήθεια της Τουρκίας, μας δείχνουν ολοφάνερα σε τι κόσμο θα ξυπνήσουμε αύριο.
Η Ελλάδα οφείλει να έχει λόγο επί των τεκταινόμενων στη γειτονιά της. Οφείλει να πλάσει το μέλλον της ευρύτερης περιοχής. Απαραίτητες προϋποθέσεις για αυτό:
Να προχωρήσει τάχιστα τα εξοπλιστικά της προγράμματα. Να ενοποιήσει τον εθνικό χώρο Έβρου-Αιγαίου-Κύπρου, με επέκταση των ναυτικών μιλίων σε 12 και ένωση των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου. Να προχωρήσει άμεσα τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, στην οποία είναι απαραίτητη η συμμετοχή της 4ης μεγαλύτερης παγκόσμιας δύναμης Ινδίας και του οικονομικού γίγαντα ΗΑΕ. Να μην επιτρέψει περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων Αιγύπτου, Σαουδικής Αραβίας με Κατάρ και Τουρκία (εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν ο Έλληνας Π/θ Α. Σαμαράς που έβγαλε τον αλ Σίσι από τη Δυτική «απομόνωση» το 2014).
Να βοηθήσει στην επερχόμενη διάσπαση της Συρίας, στηρίζοντας Κούρδους, Δρούζους και έχοντας εθνική υποχρέωση απέναντι στους Έλληνες και τους υπόλοιπους Ορθόδοξους, σε συνεργασία με τους Ρώσους, να βοηθήσει ώστε με τους Αλαουίτες να κρατήσουν το παραλιακό μέτωπο της Συρίας. Να αναγνωρίσει την κρατική υπόσταση της Σομαλιλάνδης και να βοηθήσει τη διχοτόμηση της Λιβύης κρατώντας εξαιρετικές σχέσεις γειτονίας με την ανατολική. Και για να μην ξεχνάμε τη βόρεια terra incognita χερσόνησο του Αίμου, ανανέωση της αδελφικής σχέσης και συνεργασίας με τη Σερβία της εξαιρετικής πολεμικής βιομηχανίας και των άριστων στρατιωτικών και τη Ρουμανία με το πληθυσμιακό και στρατηγικό βάθος (δύο χώρες στις οποίες έχουν μεγάλη διείσδυση το Ισραήλ και τα ΗΑΕ) και το Μαυροβούνιο.
Όλα τα παραπάνω θα παραμείνουν ακόμα μία ωραία έκθεση ιδεών εάν δεν βρεθούν πολιτικοί, στρατιωτικοί, διπλωμάτες και πανεπιστημιακοί εθνικά σκεπτόμενοι, ώριμοι, με διεθνές κύρος, απαλλαγμένοι από αγκυλώσεις και εμμονές του παρελθόντος. Μακριά από άτομα ή φορείς άρρωστων ιδεών και συμπλεγματικών ιδεοληψιών . Είμαστε στην αρχή της μεγάλης καταιγίδας και χρειάζονται οι καλύτεροι ναύτες και αξιωματικοί με τον αξιότερο κυβερνήτη στο πηδάλιο, αλλιώς το σκάφος θα βρει σε ξέρα με ολέθρια αποτελέσματα για τους επιβάτες…
