Αλαζονεία αντί συγγνώμης

1. Κάθαρση δεν ξέρω αν χρειάζεται, νέμεσις πάντως σίγουρα.

   Η χρονική αλληλουχία των γεγονότων τη Δευτέρα το βράδυ, δείχνει ότι γνώριζαν ότι υπάρχουν ήδη θύματα, και επέλεξαν 1ον) να μην ενημερωθεί κανείς από τους υπόλοιπους κατοίκους της περιοχής & 2ον) να στήσουν το show της Δευτέρας που είδαμε στις τηλεοράσεις μας. Υπάρχουν με λίγα λόγια επαρκείς ενδείξεις για καραμπινάτο δόλο – δηλ κακούργημα.

   Οι επικεφαλής που ενημέρωναν το βράδυ της Δευτέρας τον Τσίπα, είτε σκόπιμα απέκρυψαν το γεγονός ότι υπάρχουν θύματα (διότι αυτοί γνώριζαν 100% και μπορεί να αποδειχθεί από τις ενδο-επικοινωνίες μεταξύ πυροσβεστών και στρατηγείου), είτε γνώριζε και ο ίδιος πριν μπει στο στούντιο και έπαιξε ακόμα ένα ρόλο από τους πολλούς που έχει στο παλμαρέ του (τραγικό όμως αυτή τη φορά).

   Στην 1η περίπτωση υπάρχει δόλος από τους επιτελείς, στην 2η από τον ίδιο τον Τσίπα. Μπορεί να μην είναι στη λογική του Σύριζα οι καρατομήσεις, σ’ αυτή την περίπτωση όμως φαντάζομαι θα έπεφταν κεφάλια. Οπότε βάζω τα λεφτά στην 2η πόρτα. Γνώριζε και έφτιαξε μια ωραία θεατρική παράσταση για την TV, την ίδια ώρα που ο Πολάκης έπαιζε με το κινητό του και η Δούρου δεν έβγαζε τσιμουδιά.

   Αν ισχύει δε αυτό που ακούγεται, ότι δηλ είτε ο ίδιος προσωπικά, είτε η Δούθρουν απέρριψαν την εισήγηση για εκκένωση των περιοχών – τότε μιλάμε για καραμπινάτο κακούργημα.

   Δεδομένου ότι δεν υπάρχει περίπτωση ανακριτής να ασχοληθεί ψάχνοντας τέτοιες λεπτομέρειες, ελπίζω οι τελευταίοι που έμειναν πίσω από οικογένειες που ξεκληρίστηκαν, να καθαρίσουν κανα-δυο από αυτά τα καθάρματα μπας και ξεβρωμίσει ο τόπος.

2. Ασφαλώς, οποιαδήποτε προσπάθεια ανάλυσης της τραγωδίας, τις πρώτες ημέρες, ενέχει τον κίνδυνο, το θυμικό να επιτρέψει τον πεζοδρομιακό λόγο, να κυριαρχήσει. Με το πέρασμα λίγων ημερών, είναι λίγο ευκολότερη, η προσπάθεια διερεύνησης, της πηγής του προβλήματος.

   Η πηγή του προβλήματος, κατά την άποψη μου, βρίσκεται στην τυχαιότητα, που χαρακτηρίζει την ελληνική κρατογένεση. Η γεωπολιτική συγκύρια, το Ναυαρίνο το 1827, είναι μήτρα του νεοελληνικού κράτους. Δυστυχώς, παρότι πέρασαν δύο σχεδόν αιώνες, δεν ολοκληρώσαμε θεσμικά το κράτος μας, ώστε να μετατραπεί σε μία σύγχρονη, ευρωπαϊκή δημοκρατία. Η θεσμική ολοκλήρωση, θα επέτρεπε τη συνάντηση, με το αξιακό σύστημα της κλασικής περιόδου της αρχαιότητας, της κοιτίδας του δυτικού πολιτισμού. Εάν όμως η επανελλήνιση δεν πέτυχε, γιατί δεν συναντήσαμε το κλασικό ή μεσαιωνικό μας παρελθόν, ποιο είναι το αξιακό σύστημα μας σύστημα, σήμερα;

   Η αυθαίρετη δόμηση, σε δασικές εκτάσεις, σε μπαζωμένα ρέματα, το παράνομο κλείσιμο του αιγιαλού, με φράχτες, η τοποθέτηση στις αυλές, φιαλών προπανίου, η εκ των υστέρων νομιμοποίηση των παρανομιών, η ανύπαρκτη ρυμοτομία, οι πελατειακές σχέσεις, αποδεικνύουν ότι το αξιακό μας σύστημα, είναι αυτό της Ανατολής. Νομιμοποίησε το αυθαίρετο μου για να σε ψηφίσω. Το διαρκές έγκλημα, ακούμε αυτές τις ημέρες, γίνεται λόγος για τα διαχρονικά δομικά προβλήματα, για το ανατολίτικο παζάρι μεταξύ της εκλογικής πελατείας και της διοίκησης. Δυστυχώς παραμείναμε μία οθωμανική επαρχία, σε μία μεταοθωμανική περίοδο. Δυστυχώς παραμείναμε Οθωμανοί, σε μία μεταοθωμανική περίοδο.

   Γι’ αυτό στείλαμε εκτός κοινοβουλίου, τον συγχωρεμένο τον Πεπονή. Ο νόμος Πεπονή, το ΑΣΕΠ, η αξιοκρατία, είναι αντίθετα με το ανατολικό, αξιακό μας σύστημα. Το ανατολίτικο παζάρι, η συνδιαλλαγή με την «οθωμανική» διοίκηση, πρέπει να είναι το εισιτήριο για το δημόσιο, όχι η προσωπική αξιοσύνη. Σε όλα αυτά εάν προσθέσουμε, την υποχρηματοδότηση του σκληρού πυρήνα του κράτους (πολεμική αεροπορία, αεροπυρόσβεση κτλ), εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, η οποία έχει επίσης ως πυρήνα της, το έλλειμμα θεσμικής ολοκλήρωσης, που χαρακτηρίζει την ελληνική κρατογένεση, οδηγούμαστε στη συστημική αποτυχία, που οδήγησε το ελληνικό κράτος στη χρεοκοπία και τις «φυσικές» καταστροφές από τις πλημμύρες έως τις φωτιές.

   Για να μην έχουμε συστημικές αποτυχίες, οι οποίες οδηγούν σε εθνικές τραγωδίες, χρειάζεται να υπάρξει κριτική συνειδητοποίηση, κατά Freire, για να έρθει η κοινωνική αλλαγή. Τα θύματα της πυρκαγιάς, μπορούν να είναι η εμπειρία, το αποπροσανατολιστικό βίωμα, κατά το Mezirow, που μέσα από τον κριτικό στοχασμό και τον ορθολογικό διάλογο, θα μας οδηγήσουν στην επίγνωση και την προσωπική αλλαγή. Χωρίς τη συγκεκριμένη εμπειρία, κατά τον Kolb και Fry, χωρίς την παρατήρηση και τον στοχασμό, δεν μπορούν να διαμορφωθούν οι νέες έννοιες, οι νέες συμπεριφορές, που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες ερμηνείας του κόσμου. Τι γίνεται όμως εάν δεν επιτευχθεί ο κριτικός στοχασμός και μετασχηματιστούν οι αντιλήψεις της κοινωνίας, σε νέες εξίσου δυσλειτουργικές; Ποιος θα κατευθύνει το μετασχηματισμό της κοινωνίας των ενηλίκων, ώστε οι νέες κοινωνικές αντιλήψεις, να είναι λειτουργικές; Ποιος θα έχει το ρόλο του παιδαγωγού ενηλίκων;

   Ο κοινωνικός μετασχηματισμός είναι αναγκαίος, ώστε να επιτραπεί η θεσμική ολοκλήρωση και να γίνει η επανελλήνιση, η δημιουργία μιας σύγχρονης, ευρωπαϊκής, ισότιμης δημοκρατίας (τουλάχιστο, καθώς ο ελληνισμός υπήρξε φωτοδότης). Τώρα είναι η ώρα της τυμβωρυχίας και του πολιτικού ρεβανσισμού; Μήπως για να υπηρετηθεί το εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον, πρέπει στα πλαίσιο της πολιτικής ευθύνης, να δοθεί έμφαση στην εθνική συνεννόηση, στην επικαιροποίηση της εθνικής πολιτικής ασφάλειας και της ανεύρεσης πόρων για να υλοποιηθεί; Δεν θα είχε ένα παιδαγωγικό ρόλο για την κοινωνία, η εθνική συνεννόηση, η εθνική υπευθυνότητα, ως το στοιχείο εκείνο που θα επέτρεπε να μετασχηματιστούν οι αντιλήψεις (αυθαίρετη δόμηση, πελατειακές σχέσεις, συναλλαγή) σε νέες μη δυσλειτουργικές συμπεριφορές, επιτρέποντας την κοινωνική αλλαγή; Οι πολιτικοί σχηματισμοί θα αρκεστούν στον μικροκομματικό ανταγωνισμό για την νομή της εξουσίας ή θα ηγηθούν στο πλαίσιο του παιδαγωγικού τους ρόλου, της διαδικασίας χειραφέτησης της κοινωνίας από τις αυτιστικές, κυρίαρχες, καταπιεστικές αξίες, του οθωμανικού μας παρελθόντος και παρόντος;

   • Πρέπει να καταλάβετε ένα πράγμα, πως όταν θέτουμε ζητήματα στον δημόσιο διάλογο, ερευνούμε τα δεδομένα και κατόπιν προβαίνουμε σε εισηγήσεις και “πορίσματα”.

     Τον ΑΣΕΠ του αειμνήστου Σάκη Πεπονή, τον τροποποίησε αλύπητα (καμιά 50αριά φορές) η πολιτική τάξη.
     Όχι η κοινωνία!
     Η κοινωία χορεύει στον σκοπό που της υπαγορεύουν.
     Δέστε απρακαλώ τον αρχικό νόμο Πεπονή και πως τον κατάντησαν (μοριοδοτήσεις, στατικά κριτήρια κλπ μια και η εξέταση σε πραγματικό χρόνο ακύρωνε δοσοληψίες και περγαμηνοθηρία).

     Επιπλέον, οθωμανικού τύπου είναι αυτό το κράτος, όχι η κοινωνία.

     Συν τοις άλλοις συλλογική ευθύνη εισήγαγαν για να κάμψουν το φρόνημα των ανθρώπων δια της ενοχοποίησης τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού (δέστε τον εξαιρετικό Όργουελ πως τα περιγράφει), τα ναζιστικής κοπής και στην περίπτωση Πινοσέτ τα ακραία νεοφιλελεύθερα.

     Η κοινωνία μας πρέπει να είναι ισορροπημένη, με αυτοπεποίθηση, όχι με ναρκισισμό.

     Άλλωστε για τις καταστροφές υπεύθυνοι είναι οι πολιτικοί που λυσσάνε ότι επιδιώκουν “ελεύθερη εντολή” για να δρουν εν λευκώ.

     Δεν μπορεί να ευθύνεται το θύμα για την καταστροφή του.
     ΕΙδικά η σημερινή κυβένρηση βρίσκεται για 4ο χρόνο στην εξουσία, δεν υπήρχαν αρμόδιοι της δημόσιας πολιτικής σε θέματα όπως αυτά που θίγετε;;;
     Και μάλιστα όταν εγκαλούν τις …παθογένειες του κράτους κατά συστηματικό τρόπο για να κρυφτούν πίσω από τις αβελτηρίες τους.

     Όχι δα…

3. Μέχρι να γίνουν αυτά που λέτε κ. Τρυποκάρυδε, υπάρχει κράτος που μπορεί να επιβάλει τους νόμους του. Αφού δεν το κάνει, για οτιδήποτε συμβαίνει φταίνε αυτοί που το διοικούν.

Comments are closed.