του Αθανάσιου Μπούνταλη, Χημικού Ερευνητή
Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα γύρω από την ίδρυση νέου κόμματος από την κα Καρυστιανού. Ως προς το πολιτικό πρόγραμμα, το θεωρώ τίμιο να σχολιάσω μόνον όταν αυτό θα έχει δημοσιευθεί.
Προς το παρόν, το μοναδικό που μπορώ βάσει δεδομένων να σχολιάσω είναι η αντιμετώπιση αυτού του εγχειρήματος από μερίδα του δημοσιογραφικού κόσμου. Δυστυχώς, η αντιμετώπιση αυτή ενίοτε υιοθετεί δύο μέτρα και δύο σταθμά. Π.χ. τελευταία η κα Καρυστιανού δέχθηκε επίθεση για δείπνο που είχε με την «δραχμίστρια» κα Νεγρεπόντη-Δεληβάνη, το οποίο θα πρέπει να υποθέσουμε ότι είναι πιο καταδικαστέο από ένα δείπνο με τον Φραπέ και τον Χασάπη, ή από μια επίσκεψη στο σπίτι ενός εκ των δύο.
Η γενική τάση που διακρίνω μπορεί να συνοψισθεί στο εξής: «θα σε σεβόμαστε αποκλειστικώς και μόνον ως πενθούσα μητέρα, αλλά σε καμία περίπτωση ως πολιτικό υποκείμενο». Πράγματι, το μόνο δικαίωμα που της αναγνωρίζεται είναι να ζητά δικαιοσύνη μέσω ενός απλού Συλλόγου, αρκεί να μην έχει την… παράλογη απαίτηση η δικαιοσύνη πραγματικά να αποδοθεί. Η πολιτική – ως τέχνη του αποτελέσματος – είναι απλούστατα ένα προνόμιο το οποίο δεν της αναγνωρίζεται.
Εξόχως χαρακτηριστική αυτής της στάσης ήταν η συνέντευξη που παραχώρησε στην τηλεόραση του Open στις 19/1. Πράγματι, η συνέντευξη μπήκε κατευθείαν στο «ψητό» και η κα Καρυστιανού ουδέποτε ερωτήθηκε για το πώς περνά τον ελεύθερο χρόνο της ούτε για το αν χαλαρώνει με το Emily in Paris – το οποίο υποθέτω θεωρείται σήμερα ο πήχυς της μαχητικής δημοσιογραφίας.
Σχεδόν με το «καλημέρα» οι δύο δημοσιογράφοι άρχισαν να ζητούν μετά σπανίου επιτάσεως άμεσες απαντήσεις σε θέματα τεραστίου εύρους από την εκπρόσωπο ενός ακόμη εν διαμορφώσει σχηματισμού. Ο Πρωθυπουργός είχε την πολυτέλεια να απαντά «δεν γνωρίζω το θέμα καν… να ενημερωθώ και θα σας απαντήσω» για ζήτημα τόσο τετριμμένο όσο ο ΦΠΑ, αλλά ο κ. Στραβελάκης «απογοητεύθηκε» που η κα Καρυστιανού δεν ήταν σε θέση να σχολιάσει θέματα από την δικαιοσύνη και την οικονομία μέχρι τις δηλώσεις Τραμπ για την Γροιλανδία! Σημειωτέον ότι η συγκεκριμένη απάντηση της κας Καρυστιανού για τον Τραμπ ήταν απείρως ωριμότερη από το εν θερμώ σχόλιο του κου Μητσοτάκη στην υπόθεση Μαδούρο, σύμφωνα με το οποίο η διεθνής νομιμότητα δεν ήταν της παρούσης.
Βεβαίως, αν η συγκεκριμένη συνέντευξη μείνει για κάτι στην ιστορία, θα είναι για το «λαβράκι» που έβγαλε στο θέμα των αμβλώσεων. Το θέμα αυτό προετοιμάσθηκε από νωρίς, ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο της συνέντευξης (10:50 και 15:40 του Α’ μέρους):
-«Ποιοι είναι οι συνεργάτες σας;»
-«Είναι από το κόμμα της “Νίκης”, μαζί με την κα Γρατσία;»
-«Η παρουσία της χρωματίζει το νέο κόμμα;»
Η απάντηση ότι έχει συνεργάτες από όλους τους χώρους – και από την ίδια την ΝΔ – αγνοήθηκε. Αντιθέτως, ως απουσιολόγος ο κ. Στραβελάκης της διάβασε κατάλογο ονομάτων αναζητώντας «ψεκασμένους» ή «δραχμιστές» μεταξύ των συνεργατών της.
Και αφού η βάση είχε μπει, η συνέντευξη πέρασε για ένα ημίωρο σε άλλα θέματα. Και μετά επανήλθε χωρίς προσχήματα (μεταξύ 11:50 και 20:05 του Β’ Μέρους).
-«Συμμερίζεστε τις απόψεις της κας Γρατσία για της αμβλώσεις, τα ομόφυλα ζευγάρια;»
Η απάντηση: «το θέμα αυτό έχει τακτοποιηθεί, γίνονται οι γάμοι», δεν αρκούσε για να ανάψει μια διαμάχη. Και επανήλθαν.
-«Καλώς τακτοποιήθηκε, εσείς [sic] ποια είναι η γνώμη σας;»
Και πάλι, η κα Καρυστιανού απάντησε ότι το ζήτημα ήταν ήδη λυμένο με τα σύμφωνα συμβίωσης και ότι για την γνώμη της Εκκλησίας θα πρέπει να ερωτηθεί η Εκκλησία.
Ούτε αυτό ήταν αρκετά ζουμερό και μπήκαν στο μικροσκόπιο και οι θρησκευτικές της πεποιθήσεις, τις οποίες η ίδια ουδέποτε επεδίωξε να επιβάλλει στην συζήτηση, αλλά ούτε και να αποκρύψει. Η απάντησή της ήταν ειλικρινέστατη για την σχέση της με την Εκκλησία, τόσο πριν όσο και μετά τον χαμό της κόρης της. Δεν είχε πρόβλημα να ομολογήσει την πίστη της, χωρίς όμως να την θέτει ως πολιτικό άξονα του νέου κόμματος.
Τζίφος πάλι. Ακόμη χειρότερα, η ειλικρίνειά της ήταν αφοπλιστική.
-«Το κόμμα σας θα είναι μια “Νίκη”;» ρώτησε ο κ. Στραβελάκης.
Στο τέλος η κα Καραμήτρου άφησε κάθε πρόσχημα:
-«Εντάξει τα της θρησκείας, με τις αμβλώσεις όμως;»
Ό,τι και να απαντούσε τώρα η κα Καρυστιανού, το θέμα είχε κλείσει. Η πλέον ισορροπημένη απάντηση σε ένα ηθικά πολύπλοκο και συναισθηματικά εκρηκτικό ερώτημα ήταν αρκετή για να αρχίσουν τα πρωτοσέλιδα να γράφονται σε πραγματικό χρόνο:
-«Οι αμβλώσεις δηλαδή είναι θέμα δημόσιας διαβούλευσης;»
-«Μια γυναίκα δεν μπορεί να αποφασίσει για το σώμα της;»
-«Εγώ καταλαβαίνω ότι γενικώς είστε κατά των αμβλώσεων»
-«Αυτό είναι δύο βάρκες»
-«Άρα θα θέσετε το θέμα προς διαβούλευση»
Ο διάλογος θα μπορούσε να μπει στο Wikipedia κάτω από το λήμμα «Πλάνη του αχυρανθρώπου», καθώς πολλοί κατόπιν επιτέθηκαν στην κα Καρυστιανού για πράγματα που δεν είπε.
Η κα Καρυστιανού έδειξε την πολιτική της απειρία πατώντας μια πεπονόφλουδα που είχε τοποθετηθεί προσεκτικά στο διάβα της. Σε αντίθεση με κείνη, ένας έμπειρος πολιτικός ποτέ δεν θα απαντούσε ευθέως σε μια δύσκολη ερώτηση. Μπορεί να έλεγε «το θέμα δεν είναι εκεί» και να απαντούσε σε κάτι άλλο. Μπορεί να έλεγε ότι και οι άλλοι τα ίδια έκαναν. Αλλά ως γενική αρχή θα απέφευγε να απαντήσει ακόμα και στο «τι ώρα είναι».
Όμως η κριτική που γίνεται για πολιτική απειρία είναι απλούστατα εκτός θέματος – αν δεν είναι εκ του πονηρού. Η απήχηση της κας Καρυστιανού δεν οφείλεται στο ότι απαντά ως επαγγελματίας πολιτικός, αλλά στο ότι όταν της τίθεται μια ευθεία ερώτηση απαντά ως μια από μας. Η αντανακλαστική αντίδραση όλων μας είναι αρχικώς ειλικρινής: να αναζητήσουμε – στις γνώσεις μας, στην μνήμη μας, στην λογική μας, ή στην ηθική μας – μια απάντηση. Μπορεί να κομπιάσουμε, μπορεί να το σκεφτούμε. Ίσως με κάποια ταπεινότητα να πούμε «δεν ξέρω» ή να αμυνθούμε λέγοντας «δεν σε αφορά». Αλλά σκεφτόμαστε μια πραγματική απάντηση.
Αντιθέτως, ένας επαγγελματίας πολιτικός δεν κομπιάζει ποτέ. Έχει την κασέτα έτοιμη και είναι έτοιμος να παίζει κατενάτσιο για δύο ώρες χωρίς να αισθάνεται την παραμικρή υποχρέωση να δώσει μια πραγματική απάντηση. Και αν αναγκαστεί να πει «δεν ξέρω» θα είναι μια πεισμωμένη απόσειση ευθύνης: «να ενημερωθώ και θα σας απαντήσω!». Γι’ αυτό και ένας πραγματικός άνθρωπος έχει χάσει αυτήν την μάχη με το που συμφωνεί να βγει σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο τύπου Πιρς Μόργκαν.
Αυτό που αρκετοί δημοσιογράφοι αδυνατούν να χειρισθούν είναι ότι η κα Καρυστιανού μιλά σαν πραγματικός άνθρωπος. Για την ακρίβεια, σαν πραγματικός άνθρωπος που πρέπει να συντομεύσει την συνέντευξη για να επιστρέψει στην εργασία του. Και ίσως δεν ανέχονται πραγματικούς ανθρώπους σε αυτό που έχουμε συμφωνήσει να αποκαλούμε «πολιτική».
Καλό θα ήταν ο δημοσιογραφικός κόσμος να ξανασκεφθεί το πόσο παραγωγικό είναι να επιτίθεται στον χαρακτήρα της κας Καρυστιανού. Αν δεν υπήρχε ένα τεράστιο ηθικό κενό στην πολιτική – και στην ενημέρωση – που η κοινωνία απεγνωσμένα αποζητά να γεμίσει, η κα Καρυστιανού δεν θα είχε καμία απήχηση. Καλό θα ήταν να μην θέσουν το ερώτημα «ποιον εμπιστεύεστε, εκείνη ή εμάς;» διότι κινδυνεύουν να απογοητευθούν από την απάντηση.
Τώρα, σε ό,τι αφορά στην απειρία της, κανείς δεν γεννήθηκε έμπειρος πολιτικός – απλώς πολλοί γεννήθηκαν από έμπειρους πολιτικούς.
Εμπειρία όλοι απέκτησαν συν τω χρόνω όταν ασχολήθηκαν με την πολιτική.
Έτσι θα αποκτήσει και εκείνη.
