Το ευρύ πλαίσιο, βασισμένο σε προηγούμενες ειρηνευτικές προσπάθειες, θα αύξανε τις εμπορικές σχέσεις και θα δημιουργούσε κοινές ρυθμίσεις ασφαλείας
22 Οκτωβρίου 2025 –
Jim Hanson
Η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει να υλοποιήσει μια μεγάλη στρατηγική για τη Μέση Ανατολή που περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από ένα σχέδιο ειρήνης για τη Γάζα. Ο Πρόεδρος Τραμπ το υπογράμμισε βάζοντας τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ στο πρόγραμμα του πρώτου υπερατλαντικού ταξιδιού της δεύτερης θητείας του.
Αυτό συνεχίστηκε καθώς ο Τραμπ πρόσθεσε στην συμμαχία του για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και άλλες χώρες όπως η Αίγυπτος και η Τουρκία.
Ο αντιπρόεδρος JD Vance δήλωσε το ίδιο σε συνέντευξη Τύπου στις 21 Οκτωβρίου 2025 μετά τη συνάντησή του με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu.
.@VP in Israel: “This model, I think, could serve for a foundation for normalization — not just in the Middle East, but across the world… If we get this right, I really do think it’s going to be a domino that leads to a lot of further peace all across the region.” pic.twitter.com/jTQLBkS1XQ
— Rapid Response 47 (@RapidResponse47) October 21, 2025
Μπορεί η «μεγάλη στρατηγική» του Donald Trump να λειτουργήσει; Υπήρξαν προηγούμενες προσπάθειες για ειρήνη, με κάποια περιορισμένη επιτυχία — συμπεριλαμβανομένων των Camp David Accords του 1978, των Oslo Accords του 1993 και των Abraham Accords κατά την πρώτη θητεία του Trump.
Η τρέχουσα προσπάθεια στοχεύει ένα πολύ ευρύτερο πλαίσιο, βασισμένο στην επέκταση των Abraham Accords, στην ενίσχυση των εμπορικών σχέσεων και στη δημιουργία κοινών ρυθμίσεων ασφαλείας.
Ο Trump βάζει το εμπόριο πρώτα. Κατά τη διάρκεια του αρχικού του ταξιδιού στις χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, ο Trump έκλεισε συμφωνίες που «έφεραν» πάνω από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια επενδύσεις από αραβικές χώρες του Κόλπου στις ΗΠΑ.
Οκτώ μουσουλμανικές χώρες με πλειοψηφία κατοίκων, ενέκριναν το σχέδιο, και άλλες δώδεκα χώρες πρόσφεραν υποστήριξη ή εξέφρασαν ενδιαφέρον για συμμετοχή.
Αυτές οι συμφωνίες έθεσαν τις βάσεις για τη δημιουργία μιας μεγαλύτερης συμμαχίας που να υποστηρίξει το Πλάνο Ειρήνης των Είκοσι Σημείων.
Ωστόσο, παραμένουν σημαντικά ερωτήματα — για παράδειγμα εάν οι αραβικοί εταίροι μπορούν να ελέγξουν τη Hamas, και αν όλα τα κομμάτια της στρατηγικής μπορούν να ευθυγραμμιστούν σε πραγματικό χρόνο.
Συμπερασματικά: η στρατηγική έχει θετικά στοιχεία — νέα δυναμική, εμπορικές βάσεις, ευρύτερες συμμαχίες — αλλά το προβάδισμά της είναι αβέβαιο και απαιτεί πολλά να λειτουργήσουν σωστά για να έχει πραγματική πιθανότητα επιτυχίας.
