του Παντελή Σαββίδη
Υπάρχουν τρία στοιχεία της επικαιρότητας που είναι εξαιρετικά ανησυχητικά και η κυβέρνηση επιχειρεί να τα περάσει στην κοινή γνώμη ως επιτυχίες της.
Το πρώτο είναι η επιβεβαίωση απο την μπουζουκόβια αμερικανίδα πρέσβη ότι το καλοκαίρι μπορεί να έρθει στην Ελλάδα ο Τράμπ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί ερμήνευσαν την πιθανή έλευση του ασταθούς αμερικανού προέδρου ως κίνηση υποστήριξης του Μητσοτάκη. Η αγωνία τους (κυβέρνησης και οπαδών) είναι να μην χάσουν την μαρμίτα.
Όπως, όμως, ρητά αναφέρει και ο διαμένων στην Ουάσιγκτον εδω και μια πεντηκονταετία, Θεόδωρος Καρυώτης σε άρθρο του στην Hellas Journal ο Τράμπ, αν έρθει, θα έρθει για να μοιράσει την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και δεδομένων των διεθνών σχέσεων που έχουν διαμορφώσει οι δύο επικεφαλής των κυβερνήσεων (Ελλάδας και Τουρκίας) αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα που θα γύρει ο αμερικανός πρόεδρος.
Βεβαίως, στην Ελλάδα τα αργυρώνητα μμε (κατα καιρούς εξαγγέλλεται η χρηματοδότησή τους απο την κυβέρνηση, οπότε δεν τα συκοφαντούμε) θα περάσουν πως ο Τράμπ δεν ήρθε να μοιράσει αλλά να στηρίξει τον αναντικατάστατο. Ακόμη και οι αμερικανοί αντιλήφθηκαν πως ο κ. Μητσοτάκης είναι αναντικατάστατος. Οπότε η γάτα θα φύγει αλλά η ζημιά θα γίνει. Θα τα δει κανείς;
Το δεύτερο στοιχείο είναι η δήλωση του κ. Μητσοτάκη πως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν πρέπει να ανακατεύονται άλλοι. Είναι μια επικίνδυνη δήλωση. Βεβαίως, στην κοινή γνώμη περνά η αντίληψη ότι ο εθνικά υπερήφανος πρωθυπουργός κατατροπώνει Ευρώπη και ΗΠΑ που θέλουν να επηρεάσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Η Ελλάδα έκανε μεγάλη προσπάθεια για να κρατήσει διεθνοποιημένο το κυπριακό και να καταστήσει ευρωπαϊκό ζήτημα τα ελληνοτουρκικά. Και το έκανε διότι δεν έχει άλλα εργαλεία εξωτερικής -και αμυντικής- πολιτικής πέραν της συμμετοχής της σε οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και η σχέση προστασίας που έχει με τις ΗΠΑ.
Την μετατροπή των ελληνοτουρκικών σε διμερές ζήτημα την επεδίωξε, και όπως φαίνεται την πέτυχε- ο Ερντογάν. Προσέξτε τον κ. Μητσοτάκη, Προλειαίνει το έδαφος για υποχωρήσεις. Και με την βοήθεια των υπαλλήλων του θα το πετύχει χειροκροτούμενος.
Το τρίτο ανησυχητικό σημείο είναι η παραδοχή Λαβρώφ ότι το 1922 υποστηριξαν τον Κεμάλ σε βάρος της Ελλάδας. Τα κομματικά μίσθαρνα της κυβέρνησης (άλλως τρολάκια) αναπαρήγαγαν την δήλωση επιτιθέμενα κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ακόμη φέρουν βαρέως την ανικανότητα της τότε ηγεσίας τους που οδήγησε στην τραγωδία.
Ο Λαβρώφ δεν είναι κάποιος αφελής υπουργός εξωτερικών. Αντιθέτως, είναι αλεπού. Γιατί έκανε δημοσίως αυτήν την παραδοχή; Πάντως, όχι προς όφελος της Ελλάδας της οποίας ο πρωθυπουργός ασκεί εξωτερική πολιτική νηπιαγωγείου. Τόσο μπορεί ο άνθρωπος, τόσο κάνει. Αυτοί που τον στηρίζουν, ομως, είναι συμμέτοχοι σε ό,τι συμβεί στην χώρα.
Η εξωτερική πολιτική οποιασδήποτε χώρας αντανακλά την ισχύ της, την ευρωστία της, την δυναμική της, το εκτόπισμα της.
Μία χώρα που έχει παραχωρήσει:
τα αεροδρόμια στους Γερμανούς,
τα λιμάνια στους Κινέζους, στους Γερμανούς και στους Αμερικανούς,
τους δρόμους στους εργολάβους και στις τράπεζες,
τα τραίνα(ΟΣΕ) στους Ιταλούς,
τις τηλεπικοινωνίες (ΟΤΕ) στους Γερμανούς,
τον ηλεκτρισμό(ΔΕΗ) στους… παρόχους
τις μαρίνες στους Τούρκους,
τις τράπεζες στους Αμερικανούς, στους Φράγκους, στους Αλαμανούς και σε κάθε καρυδιάς … καρύδι,
την κρατική περιουσία στους Αλαμανούς (ΤΑΙΠΕΔ),
την είσπραξη των φόρων στην Αλαμανική ανεξάρτητη αρχή (ΑΑΔΕ),
την ιδιωτική περιουσία εκατομμυρίων υπηκόων της στα ….φάνς,
την εξόρυξη του χρυσού στους Καναδούς,
τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στους Ιταλούς, στους Αμερικάνους και στους Φράγκους,
τον εναέριο χώρο στους Ισραηλινούς,
τμήμα της ΑΟΖ (του διεθνούς δικαίου) στους Ιταλούς και στους Αιγυπτίους,
ακόμα και τα ψάρια της Μεσογείου στους Ιταλούς
και τόσα άλλα, “ων ουκ έστιν αριθμός”,
είναι σε θέση να ασκήσει ΜΟΝΟΝ εξωτερική (και εσωτερική) πολιτική νηπιαγωγείου.
Εν τη εννοία ότι προσπαθεί να παραστήσει την (υπαγορευόμενη) πολιτική των υποχωρήσεων, της υποταγής και της υποτελείας ως πολιτική δεξιότητα, ως αναβάθμιση του διεθνούς ρόλου της χώρας, ως δήθεν πυλώνα σταθερότητος και … πράσινα άλογα.
Εάν δεν αρθούν οι αιτίες, που γεννούν την πολιτική αυτή, η χώρα δεν είναι σε θέση να ασκήσει διαφορετική πολιτική.
Και για να αρθούν οι αιτίες (υποχωρήσεις, υποταγή, υποτέλεια) χρειάζεται σοβαρό και συγκεκριμένο μακροχρόνιο σχέδιο ανακτήσεως όλων όσων εκποιήθηκαν (δήθεν για την σωτηρία της πατρίδος), με το οποίο πρέπει να συνταχθούν οι πολίτες, εάν όντως θέλουν να αποκτήσουν κυριαρχία στην πατρίδα τους.
Και δεν είναι μόνον οι υποχωρήσεις έναντι της Τουρκίας που προετοιμάζονται να γίνουν αλλά και οι υποχωρήσεις και οι παραχωρήσεις που έχουν ΉΔΗ γίνει, σε όλους, την Τουρκία αλλά και τους μεγάλους μας “συμμάχους”, “εταίρους”, “δανειστές” και “διασώστες”.
Εξωτερική πολιτική νηπιαγωγείου ή καθαρής εθελοδουλείας; Όταν ο Μητσοτάκης προσφέρθηκε να εξυπηρετήσει τον φίλο του Ράμα, παίρνοντας στο κόμμα του τον “ενοχλητικό” Μπελέρη, μερικοί αφελείς είπαν ότι τώρα, από την Ευρωβουλή, θα μπορέσει να υπερασπισθεί καλύτερα τα ασυστόλως καταπατούμενα δικαιώματα των Ελλήνων τής Β. Ηπείρου. Είχα επισημάνει ότι τίποτε δεν θα κάμει γι’ αυτά, διότι τώρα θα μπορεί να λέει μόνον ότι τού επιτρέπει το κόμμα τού Μητσοτάκη. Έτσι κι έγινε.
Απ’ ό,τι βλέπω και γνωρίζω (παρακαλώ για διόρθωση/συμπλήρωμα, αν κάνω λάθος/παράληψη), ο μόνος που κινείται ουσιαστικά στην €υρωβουλή είναι ο ευρωβουλευτής τής ΝΙΚΗΣ Νίκος Αναδιώτης.
Επιστρέφομε από το Στρασβούργο στην Αθήνα και διαβάζομε πρόσφατη γραπτή ερώτηση στην Βουλή τού προέδρου τής ΝΙΚΗΣ, Δ. Νατσιού, σχετικά με το περιεχόμενο των βιβλίων, τα οποία διδάσκουν στα αλβανικά σχολεία, ενώ η βαθέως κοιμωμένη κυβέρνηση (ή τοις ευρωπαίοις ρήμασι πειθομένη;) εξακολουθεί να στηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική τού καθαρά εχθρικού αυτού προς την χώρα μας μορφώματος, αδιαφορώντας για ο,τιδήποτε άλλο. Να θυμίσω και τις “επισκέψεις” τού απροσκλήτου Ράμα και τις συγκεντρώσεις με τα συνθήματα που έκανε; Ενδιαφέρεται κανείς;
Αλυτρωτικό περιεχόμενο στα σχολικά βιβλία της Αλβανίας: 7 νομοί της Ελλάδας «Αλβανικά εδάφη που κατέχει η Ελλάδα». Ερώτηση στη Βουλή και βίντεο
Με ενδιαφέρον θα περιμένομε (όσοι περιμένομε) την απάντηση τής κυβερνήσεως.