του Παντελή Σαββίδη
Σε συνέντευξη που έδωσε στο OPEN η κ. Άννα Διαμαντοπούλου είπε πως στο ΠΑΣΟΚ συμφωνούν όλοι σε οκτώ σημεία τα οποία παρέθεσε. Μεταξύ των σημείων αυτών, που αξίζουν προσοχής, είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να είναι συνομοσπονδία κομμάτων (προφανώς αναφέρεται στις εσωτερικές τάσεις του, μια από τις οποίες εκφράζει και η ίδια), θα πάει ενιαία τις εκλογές, είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (πέραν της ταμπέλας καλόν είναι κάποια φορά να μας πουν τι είναι σήμερα η σοσιαλδημοκρατία) και δεν μπορεί να κυβερνήσει με την δεξιά ΝΔ ούτε σήμερα ούτε μετά τις εκλογές. Αυτό ακούγεται πολύ παρήγορο.
Εκείνο που θα ήθελα να σχολιάσω σήμερα και, νομίζω, έχει σημασία είναι η αναφορά της ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας και δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας». Έτσι είναι. Και από αυτήν την διαπίστωση προκύπτει και το είδος της ήπιας αντιπολίτευσης που ασκεί σε μια εποχή που ο κόσμος περνά δραματικά άσχημα και αγωνιά για την ύπαρξή του και την ακεραιότητα της χώρας του.
Όπως λέει ο φίλος μου, ο Θεοδωράκης Κολοκοτρώνης, όσο υπάρχουν τάξεις θα υπάρχει αριστερά και δεξιά. Δεξιά και αριστερά υπάρχει στον κοινωνικό χώρο, τα πολιτικά υποκείμενα που τις εξέφρασαν, ιδίως την αριστερά, είναι εκφυλισμένα, εκμαυλισμένα και καιροσκοπικά. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ- μετάλλαξη του αρχικού- ανήκει, όπως λέει η κ. Διαμαντοπούλου, σε μια ιδεολογία σοσιαλδημοκρατική της οποίας τα χαρακτηριστικά αγνοούμε. Μπορούμε, όμως, να τα εικάσουμε.
Όταν η κ. Διαμαντοπούλου λέει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα εξουσίας και όχι διαμαρτυρίας ποια κοινωνικά στρώματα εκφράζει; Και ο κ. Μητσοτάκης τα ίδια λέει για το κόμμα του, τη Νέα Δημοκρατία. Ότι είναι η εγγύηση της λειτουργίας των θεσμών. Πόσο πιστευτός, όμως, γίνεται όταν έχει απαξιώσει το σύνολο των θεσμών; Ο κ. Μητσοτάκης είναι ο κατ εξοχήν αντισυστημικός πολιτικός. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρίσκεται εκτός συνταγματικού τόξου.
Αλλά ας επιστρέψουμε στο ΠΑΣΟΚ.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε με την επιθυμία να εκφράσει τα περιθωριοποιημένα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά μετεμφυλιακά στρώματα. Με τον Ανδρέα το πέτυχε. Ο Σημίτης δεν ήταν της ίδιας αντιλήψεως Αλλά στάθηκε τυχερός. Όταν κλήθηκε να κυβερνήσει τα στρώματα αυτά έγιναν καθεστώς. Μεταλάχθηκαν και αποτέλεσαν το κυρίαρχο καθεστώς.
Αυτά τα στρώματα εξελίχθηκαν οικονομικά και κοινωνικά από τότε και σήμερα, είναι ο εναλλακτικός πόλος των στρωμάτων που εκφράζει η Νέα Δημοκρατία. Υπάρχει, βεβαίως, και ώσμωση μεταξύ τους και είναι λογικό. Άλλωστε, και πολιτική ώσμωση υπήρξε.
Αυτά, λοιπόν, τα στρώματα που εκφράζει το ΠΑΣΟΚ είναι μέρος του καθεστώτος. Και ορθά διαγιγνώσκει η κ. Διαμαντοπούλου ότι ο πολιτικός τους φορέας-το ΠΑΣΟΚ- είναι καθεστωτικός. Η ίδια είναι η απόλυτη έκφραση αυτής της ιδεολογίας.
Τα πολλά χρόνια, όμως, που πέρασαν από τότε που το ΠΑΣΟΚ από Κίνημα έγινε καθεστωτικό κόμμα περιθωριοποιήθηκαν νέα στρώματα τα οποία σήμερα, μετά και την οικονομική κρίση είναι σημαντικά, αριθμητικά.
Τα στρώματα αυτά επιχείρησαν να εκφραστούν από τον Τσίπρα αλλά απογοητεύτηκαν από τις πρακτικές μιας δήθεν αριστεράς που χρησιμοποιούσε την πολιτική ταυτότητα, απλώς, για οικονομική, κοινωνική και πολιτική άνοδο. Υπήρξε μια περίοδος που αν δεν δήλωνες αριστερός δεν μπορούσες να πετύχεις τίποτε.
Τα στρώματα αυτά σήμερα είναι υπαρκτά. Και διατρέχουν οριζόντια το πολιτικό φάσμα ως προς την αρχική τους τοποθέτηση. Τα στρώματα αυτά δεν φαίνεται να αναζητούν έκφραση στο ΠΑΣΟΚ και όσοι έφυγαν από τη ΝΔ δεν επιστρέφουν, όπως δείχνουν οι κρυφές δημοσκοπήσεις.
Είναι αυτά τα στρώματα που ώθησαν την κ. Καρυστιανού να εκδηλώσει την πρόθεσή της να τα εκφράσει. Το αν τα καταφέρει ή όχι είναι ζητούμενο. Αν τα καταφέρει το πολιτικό σκηνικό θα αλλάξει. Αν δεν τα καταφέρει, δυστυχώς, οι οιωνοί είναι τραγικοί.
Το ερώτημα όμως σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ παραμένει. Από που περιμένει η κ. Διαμαντοπούλου να πάρει το κόμμα νέους ψηφοφόρους για να έρθει και πρώτο, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε;
Σωστές οι παρατηρήσεις του κυρίου Σαββίδη. Το ΠΑΣΟΚ έχει αποβιώσει πολιτικά από τη στιγμή που ανέλαβε πρόεδρός του ο Γιώργος Παπανδρέου και οδήγησε τη χώρα στα μνημόνια. Από κεί και πέρα επιπλέει στον πολιτικό στίβο ως τυμπανιαίο πτώμα, κάτι αντίστοιχο με την Ένωση Κέντρου- Νέες Δυνάμεις του 1974, με την διαφορά ότι τότε την ενταφίασε οριστικά ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ, ενώ τώρα τον αντίστοιχο ρόλο δέν μπόρεσε να τον παίξει ο Συριζα. Δέν θα μπορούσε εξάλου να παίξει τέτοιο ρόλο καθώς από την αρχή του υπήρξε κόμμα που εξέφραζε το περιθώριο, με έναν αγράμματο και φυγόπονο πολιτικό αρχηγό. Τουτέστιν όπως σωστά επισημαίνετε κύριε Σαββίδη είμαστε σε κομβικό σημείο ως χώρα. Αν δέν πετύχει το κίνημα υπό την κυρία Καρυστιανού, πολύ φοβούμαι ότι θα ζήσουμε τις τραγωδίες- κωμωδίες για τις οποίες τόσο εύστοχα είχε μιλήσει ο Παναγιώτης Κονδύλης από τα μέσα της δεκαετίας του 90.
Ούτε η κυρία Διαμαντοπούλου ούτε άλλος τώρα εκφράζει την τελική προεκλογική θέση του σημερινού μικρού ΠΑΣΟΚ , η οποία θα περιγραφεί με λεπτομέρειες στην απόφαση του προσεχούς Συνεδρίου του. Άποψή μου πως θα κάνει με περισσή περηφάνεια αναφορές στης 3 του Σεπτέμβρη και στην Σημιτική εκδοχή του και θα καταλήγει στις απόψεις του ”Σωτήρα” της Ελλάδος κ. Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου (ΓΑΠ), για να συνδεθούν τρεις γενιές Πασόκων και να έχουν θέση στην κυβέρνησή του μετά τις εκλογές του 2027 όλα τα ικανά ή ανίκανα στελέχη του που θα συγκυβερνήσουν με τις ”λαχανιασμένες” λοιπές ”προοδευτικές” δυνάμεις, οι οποίες θα υποταχθούν γιατί μόνο έτσι θα προσπαθήσουν να στείλουν ξανά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας , όπως το 1985 , που από της 8ης Μαρτίου -που ”έδιωξαν” τον αείμνηστο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Καραμανλή μέχρι της 14ης Μαρτίου του 1986,που ψήφισαν την εθνοκτόνο και ”δημοκρατιοκτόνο” αναθεώρηση του Συντάγματος του 1975 -σφιχταγκαλιάστηκαν οι Σοσιαλιστές με τους Κομμουνιστές του μακαρίτη Χαρίλαου Φλωράκη-απαξιώνοντας ”εν κινήσει και λειτουργία ” τους Θεσμούς(αυτούς για τους οποίους ανησυχεί τώρα ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος) ,πότε με την ψήφο του ασκούντος και καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας Προέδρου της Βουλής Γιάννη Αλευρά και πότε με τους δίχρωμους φακέλους και άλλα ”τερτίπια” των Αδελφών Κουρή της Αυριανής.
Υ.Γ Πάντως ΠΑΣΟΚ και σοσιαλδημοκρατία ,-την οποίαν ο αείμνηστος Ανδρέας θεωρούσε ως Παράρτημα του Δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ στην Ευρώπη -δεν θα υπάρξει στο σημερινό ΠΑΣΟΚ και αν υπάρξει θα επιφέρει την διάσπασή του μετά τις εκλογές του 2027.
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ Η ΦΕΤΕΙΝΉ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ , όταν ακολούθησαν η Μαδρίτη και το Ελσίνκι ΚΑΙ ”δεν σηκώνουμε ψηλά τα χέρια” οι πατριώτες και οι εχέφρονες , όταν μετά τα Ίμια του Ιανουαρίου 1996 στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1996 είχαμε πάλι το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ ;;;.
Γιατί, μήπως είναι ζωντανός πολιτικός οργανισμός η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη και δεν το καταλάβαμε; Η μόνη ζωντάνια που διαθέτει είναι στην ταχύτητα εκμετάλλευσης του κράτους για ίδιον όφελος ή για συσκότιση των ίδιων ευθυνών όταν τα πράγματα “στραβώνουν” και ξεμπροστιάζεται η ανικανότητα. Σε αυτό το άθλημα έχουν άλλωστε διαπρέψει όλοι οι κομματικοί μηχανισμοί που κυβέρνησαν την Ελλάδα, μηδέ του ΠΑΣΟΚ εξαιρουμένου. Κατά την προσωπική μου γνώμη (που μπορεί να είναι και λάθος) νομίζω ότι το ΠΑΣΟΚ σταμάτησε να υπάρχει μετά την απομάκρυνση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Οι προβλέψεις του Χαραλαμπίδη επιβεβαιώθηκαν και κανείς εκ του ΠΑΣΟΚ δεν μας εξήγησε ποτέ, πώς συνέβησαν όλα όσα εκείνος προέβλεψε. Μήπως θα μπορούσε να μας το εξηγήσει η κ. Διαμαντοπούλου; Θεωρώ ότι όταν ένας πολιτικός χώρος ξεμείνει χωρίς κινούσες ιδέες, χωρίς κοινωνική ή εθνική έμπνευση, τότε μετατρέπεται σε παρασιτικό μηχανισμό, αυτό δηλαδή που ζούμε σήμερα με όλα τα δήθεν “μεγάλα” κόμματα.