Γειά σας και καλό Σάββατο. Θυμάμαι πως στις πρώτες μέρες του The Dispatch δημοσιεύσαμε αρκετά άρθρα για την πολιτική πόλωση και πώς οι Αμερικανοί είχαν διχαστεί σε δύο ομάδες, καθεμιά από τις οποίες δεν έβλεπε την άλλη ως φίλους και γείτονες με διαφορετικές απόψεις, αλλά ως κανονικούς εχθρούς. Σήμερα φαίνεται πως γράφουμε περισσότερο για τις διαιρέσεις εντός αυτών των δύο πλευρών.
Οι προοδευτικοί προσπαθούν διαρκώς να τραβήξουν το Δημοκρατικό Κόμμα προς τα αριστερά, ακόμα κι αν οι θέσεις τους σε κοινωνικά ζητήματα είναι πολύ εκτός ρεύματος και η έμφαση τους στην πολιτική ταυτότητας κουράζει τον μέσο Αμερικανό. Πιο μετριοπαθείς Δημοκρατικοί, όπως οι νεοεκλεγέντες κυβερνήτες Mikie Sherrill του Νιου Τζέρσεϋ και Abigail Spanberger της Βιρτζίνιας, υποστηρίζουν πιο πρακτικές πολιτικές και επικοινωνία.
Οι διαιρέσεις στη Δεξιά είναι, όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη αναταραχή στο Heritage Foundation, λίγο πιο περίπλοκες.
Μια σύντομη ανασκόπηση: στα τέλη Οκτωβρίου, ο Tucker Carlson υποδέχθηκε στην εκπομπή του τον υπέρ‑δεξιό λευκό εθνικιστή Nick Fuentes για μια φιλική συζήτηση. Λίγο μετά, ο πρόεδρος της Heritage, Kevin Roberts, δημοσίευσε βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα υπερασπιζόμενος τη φιλοξενία του Fuentes από τον Carlson. (Ο Carlson δεν έχει επίσημη σχέση με το think‑tank, αλλά έχει μιλήσει σε εκδηλώσεις της Heritage, και η Heritage έχει διαφημιστεί εκτενώς στις εκπομπές του.) Το βίντεο προκάλεσε οργή στους εργαζόμενους της Heritage, όπως ανέφεραν οι Michael Warren και John McCormack στις 7 Νοεμβρίου. Δύο ημέρες πριν, σε συνάντηση όλων των μελών, ένας μακροχρόνιος μελετητής της Heritage το είπε ωμά: «Το ζήτημα εδώ είναι ο Tucker Carlson… Η εκπομπή του Tucker μοιάζει με το να μπαίνεις σε τρελοκομείο.»
Η σύγκρουση στη Heritage απεικονίζει το ευρύτερο πρόβλημα που έχει η Δεξιά με αντισημιτικά, ρατσιστικά, αντιδραστικά στοιχεία μέσα στο κίνημα. Ο Donald Trump ανέβηκε στην κορυφή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος με τη βοήθεια των λεγόμενων «μετα-φιλελευθέρων» όπως οι Patrick Deneen και Michael Anton, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο κλασικός φιλελευθερισμός απέτυχε. Στο web file της Τετάρτης ο Jonah Goldberg προσφέρει έναν χρήσιμο οδηγό για τα διάφορα και μερικές φορές αλληλοεπικαλυπτόμενα τμήματα της Δεξιάς — τους μετα‑φιλελεύθερους, τους εθνικιστές, τους ολοκληρωτικούς — και υποστηρίζει ότι αυτοί συνέβαλαν επίσης στην άνοδο του Fuentes και του κινήματος «groyper». Ακόμα κι αν δεν θέλουν να το παραδεχτούν.
Τώρα, κανένας σοβαρός άνθρωπος που σχετίζεται με κάποιο από αυτά τα ρεύματα δεν θα διεκδικούσε τον Fuentes ως δικό του — σίγουρα όχι δημόσια και, θα ήθελα πολύ να πιστεύω, ούτε ιδιωτικά.
Οι «groyper» είναι απλώς η τελευταία εκδοχή και οι «διαδικτυακοί σοκ στρατιώτες» της alt‑right, που δεν είναι κι αυτό καινούργιο.
Ήταν η επόμενη γενιά λευκών εθνικιστών, «παλαιοσυντηρητικών» (paleocons) και «νεοαντεδραστικών» (neoreactionaries) που σχετίζονταν με ιστοτόπους όπως το VDARE, το American Renaissance, το περιοδικό Chronicles, το National Policy Institute, και πρόσωπα όπως ο Curtis Yarvin, ο Richard Spencer, ο Paul Gottfried, και, μετά το ότι ο αυτό‑χαρακτηριζόμενος Λενινιστής Steve Bannon το ανέλαβε, το Breitbart, το οποίο ο Bannon επιδίωξε να κάνει «πλατφόρμα για την alt‑right». («Για να είμαστε δίκαιοι απέναντι στο Breitbart, έχουν προχωρήσει πέρα από αυτό. Α, και ο Λένιν ήταν σίγουρα κι αυτός μετα-φιλελεύθερος.»)
Δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί ή άλλοι που συμμετείχαν σε αυτά τα μέσα μοιράζονται αναγκαστικά τις απόψεις του Fuentes ή είναι τόσο περήφανα αντι‑και μη‑πνευματικοί όσο εκείνος. Για παράδειγμα, ο αείμνηστος συγγραφέας και σύμβουλος του Pat Buchanan, Sam Francis, ήταν ένας λαμπρός άνθρωπος. Ήταν όμως και βαθιά ρατσιστής. Αλλά όλοι κολυμπούσαν στα ίδια νερά και μοιράζονταν πολύ «πνευματικό» και πολιτικό DNA.
Σε μια συνέχεια της έρευνας του με τον John McCormack, ο Michael Warren αυτή την εβδομάδα έγραψε για το πώς ο Carlson προσπάθησε να επηρεάσει τη Heritage όλα αυτά τα χρόνια. «Αναφέρει μια τηλεφωνική κλήση του 2020 που έκανε ο Κάρλσον προς το think tank, προειδοποιώντας ότι επρόκειτο να επιτεθεί δημόσια στην πρόεδρο του Heritage, Kay Coles James, επειδή είχε γράψει άρθρο γνώμης για τις διαμαρτυρίες μετά τον θάνατο του George Floyd.» Στην εκπομπή του εκείνη τη νύχτα, την κατακεραύνωσε και προέτρεψε τους θεατές του να μην δωρίσουν στη Heritage.
Η ιστορία της κυριαρχίας του Carlson πάνω σε ένα γερασμένο συντηρητικό think‑tank αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης αφήγησης για το πώς πολλοί θεσμοί της πολιτικής Δεξιάς υπέστησαν κρίση ταυτότητας στην εποχή του Donald Trump.
Ως ο επικεφαλής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο Trump έφερε στο συντηρητικό κόμμα της Αμερικής μια λαϊκιστική ενέργεια μαζί με μια πιο σκοτεινή προσέγγιση στην κομματική πολιτική. Έτρεφε εμφανή περιφρόνηση για το συντηρητικό κίνημα και τους θεσμούς του, και στον βαθμό που έδειχνε ενδιαφέρον για αυτούς, το έκανε είτε για να τους αφομοιώσει είτε για να απολαύσει την αποσύνθεσή τους.
Αν ο Trump δεν ενδιαφέρεται για το συντηρητικό κίνημα, τότε γιατί η Heritage επιδίωξε να ευθυγραμμιστεί τόσο στενά μαζί του; Ο Kevin Williamson επίσης δεν το καταλαβαίνει. Έγραψε στο Wanderland (🔒):
Πέρα από την ηθική αποστροφή που αναπόφευκτα συνοδεύει το να υπερασπίζεσαι ανθρώπους που με τη σειρά τους υπερασπίζονται νεοναζί, η πρόσφατη πορεία του Heritage ως οργανισμoύ υπήρξε επίσης εντελώς ανόητη από καθαρά υπολογιστική/στρατηγική άποψη: η Heritage είχε πάντα έναν πιο ακτιβιστικό χαρακτήρα από οργανισμούς όπως το American Enterprise Institute ή το Cato (και σημειώνω εδώ ότι συνεργάζομαι με το Competitive Enterprise Institute), αλλά ο σκοπός του να είσαι ακτιβιστική οργάνωση είναι να επηρεάζεις τα αποτελέσματα, να ωθείς ένα κόμμα, έναν συνασπισμό ή μια παράταξη σε μια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση.
Η Heritage ακολουθεί την αντίθετη πορεία: απλώς δέχεται εντολές από τον Donald Trump και μετά εφευρίσκει τα απαραίτητα επιχειρήματα ή αναλύσεις — δηλαδή, δεν χρησιμοποιεί τον ακτιβισμό για να διαμορφώσει αποτελέσματα, αλλά χρησιμοποιεί την προπαγάνδα για να προωθήσει την ατζέντα κάποιου άλλου.
