Τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών…

28/12/19 | 4 | 1 | 1,482 εμφανίσεις

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Λεπτομερής παρακολούθηση της ελληνοτουρκικής κρίσης οδηγεί σε απαισιόδοξα συμπεράσματα ως προς τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών του εθνικού κράτους όπως το γνωρίσαμε ως σήμερα.

Μια πλειάδα υποστηρικτών της αντίληψης «να τα διαπραγματευθούμε όλα προκειμένου να αποφύγουμε τη σύγκρουση», αντίληψη που διαθέτει πρωθιέρεια αλλά και διαχέεται τεχνηέντως και από κυβερνητικά κέντρα για να διαμορφώσει κοινωνική συνείδηση, έχουν κατακλύσει το δημόσιο βίο και τα κέντρα πολιτικής εξουσίας. Άλλωστε στην Ελλάδα η κυρίαρχη ιδεολογική αντίληψη είναι η κατάκτηση, κατοχή και νομή της εξουσίας ακόμη και στο ρόλο του μεταπράτη των επιδιώξεων ισχυρών δυνάμεων. Η χώρα δεν κατάφερε να διαμορφώσει τους πυλώνες που κρατούν συνεκτική και δυναμική μια κοινωνία: αστική τάξη, πολιτική ηγεσία, πνευματική πρωτοπορία. Σε όλα υστερεί. Και οι κοινωνίες με αυτές τις ελλείψεις διαμορφώνουν αυτό που οι αγγλοσάξωνες ονομάζουν fail states.

Τώρα, πλέον, είναι αργά.

Η ελληνική κοινωνία έχει διχαστεί, όχι στο σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί» το οποίο εκστόμισε εν τη αφελεία του πρώην πρωθυπουργός αλλά στη βάση της νέας διαχωριστικής γραμμής που τέμνει την παγκόσμια κοινωνία. Στους κερδισμένους και τους χαμένους. Στους από πάνω και τους από κάτω. Στους από κάπου και τους από οπουδήποτε. Και αυτός ο διαχωρισμός δεν αίρεται. Θα καθορίσει το μέλλον. Και το ερώτημα είναι αν καταφέρουμε να συνυπάρξουμε- και με ποιους όρους- ως συνεκτική κοινωνία οι μεν με τους δε.

Με καταλύτη τις νέες τεχνολογίες η οικονομία παίρνει μορφές που επηρεάζουν το πολιτικό σύστημα. Την εποχή της φεουδαρχίας το σύστημα διακυβέρνησης ήταν η Βασιλεία. Την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης  αναδύθηκε η αστική τάξη που διαμόρφωσε και χρησιμοποίησε εθνικά κράτη τα οποία είχε ανάγκη για την ανάπτυξή της. Οι πολιτικοί θεσμοί ήταν η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, την οποία επι διακόσια χρόνια, ανάλογα με τη μορφή ανάπτυξης της αστικής τάξης, βίωσαν οι Δυτικές, κυρίως, κοινωνίες. Στη μεταβιομηχανική- μετακαπιταλιστική κοινωνία, όπου καταλύτης είναι οι νέες τεχνολογίες,  το εθνικό κράτος θεωρείται εμπόδιο. Είναι μικρό και ξεπερασμένο για να χωρέσει τις ανάγκες των ευνοημένων. Επελέγη μια μορφή παγκοσμιοποίησης που, μάλλον, εξάντλησε τη δυναμική της. Αυτή η μορφή δημιούργησε κερδισμένους και χαμένους. Και, όπως παλαιότερα η αριστερά διατυμπάνιζε το σύνθημα «ο εργάτης δεν έχει πατρίδα» επιδιώκοντας μια παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία, που αποδείχθηκε χίμαιρα, έτσι και τώρα, οι νέοι κυρίαρχοι δεν έχουν πατρίδα. Πατρίδα τους είναι όλος ο κόσμος, σύνθημα που διακινούν οι υποτακτικοί τους, αναμένοντας κάτι από το πλούσιο τραπέζι.

«Η παλαιά και νέα αστική τάξη εξήλθε από το πλαίσιο του εθνικού κράτους, (όπου ασκείται η εθνική ανεξαρτησία και η κοινωνική αλληλεγγύη, έστω υποχρεωτικώς), οχυρώθηκε στις παγκοσμιοποιημένες μητροπόλεις- φρούρια, και ασκώντας μια εξουσία εξαρτημένη άμεσα από το υπερεθνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα εγκατέλειψε το δημόσιο συμφέρον», θα γράψει ο Κριστόφ Γκιλουί στο βιβλίο του “No society. Το τέλος της μεσαίας τάξης της Δύσης» που μεταφράστηκε και στα ελληνικά.

Όπως γράφει ο συγγραφέας «αφού αυτοανακηρύχθηκαν εκπρόσωποι της ανοιχτής κοινωνίας και της συνύπαρξης οι κυρίαρχες και ανώτερες τάξεις του 21ου αιώνα πραγματοποίησαν μέσα σε λίγες δεκαετίες αυτό που καμιά αστική τάξη δεν είχε κατορθώσει προηγουμένως: να αποστασιοποιηθούν χωρίς συγκρούσεις, ούτε βιαιότητες από τις λαϊκές τάξεις.

»Οι παλιοί διαχωρισμοί παρέδωσαν το πνεύμα. Οι νέοι διαχωρισμοί είναι πλέον, ορατοί. Στο εξής δεν αντιπαραθέτουν, όπως στον παλιό κόσμο, την Αριστερά με τη Δεξιά, την εργατική τάξη με τα αφεντικά, τους αγρότες με τους κατοίκους των πόλεων αλλά τους κερδισμένους ή προστατευμένους από την παγκοσμιοποίηση με τους χαμένους και/η ευάλωτους, τους μετακινούμενους απέναντι στους μόνιμα εγκατεστημένους, τις νέες ανώτερες τάξεις με τις νέες λαϊκές τάξεις, «τους ανθρώπους από κάπου ενάντια στους ανθρώπους από το πουθενά», όπως έγραψε στο δικό του εντυπωσιακό βιβλίο “The road to somewhere”  ο Νέιβιντ Γκουντχαρτ. Somewheres versus Anywheres.

Και αν δεν έφυγαν από τον τόπο που θεωρούσαν, κάποτε, πατρίδα τους, οι «κερδισμένοι» κλείνονται στις περιφρουρούμενες και ευνοημένες μητροπόλεις, μακριά από τους «ξεδοντιάρηδες», όπως τους αποκάλεσε ο Φρανσουά Ολάντ, τους «basket of deplorables» της Χίλαρυ Κλίντον (ένα συμμάζεμα αξιοθρήνητων ρατσιστών, σεξιστών, ομοφοβικών, ξενοφοβικών, ισλαμοφοβικών»), τους εθνικιστές και φασίστες, όπως τους αποκάλεσε ο Τσίπρας. Μακριά από τους “there is no society” της Θάτσερ.

Αυτούς που αν δεν υπάρχουν δεν συγκροτείται κοινωνία. Που τονίζουν την παρουσία τους ως «Κίτρινα Γιλέκα» στη Γαλλία, Brexiteers ή leavers στην Μεγάλη Βρετανία, ψηφοφόροι του ανεκδιήγητου Τράμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαδηλωτές στη Χιλή, το Λίβανο, το Ιράκ, ψηφοφόροι του Μπέμπε Γκρίλο και του Σαλβίνι στην Ιταλία,  όσοι αναζητούν μιαν υπόσταση στην Ελλάδα και αρνούνται να τα διαπραγματευτούν όλα. Όχι διότι θέλουν πόλεμο αλλά διότι διεκδικούν τον δικό τους τόπο. Που αν τον χάσουν, χάθηκαν.

Αυτή η μάχη είναι που διεξάγεται, με άνισους όρους, στο εσωτερικό της χώρας. Διότι οι «κερδισμένοι» τα έχουν όλα και οι «χαμένοι» τίποτε.

Γι αυτό τα σαλπίσματα των «χαμένων» φαίνεται να είναι τα τελευταία και οι ίδιοι σαν νικημένοι στρατιώτες.

Αυτή η διαφοροποίηση άρχισε αρκετά νωρίς. Με το τέλος της «Ευτυχούς Τριακονταετίας» (1945-1975).

Τη διαμόρφωση αυτής της μη προνομιούχας κατηγορίας είχε συλλάβει ο «τρισκατάρατος» Ανδρέας Παπανδρέου γι αυτό και είχε εμβέλεια ο πολιτικός του λόγος.

Δεν ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου που … «παραπλάνησε» την κοινωνία. Ήταν η κοινωνία των «μη προνομιούχων» που αναζήτησε πολιτική έκφραση, όπως κάνει και σήμερα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου συγκράτησε το ριζοσπαστισμό της. Σήμερα τα περιθωριοποιημένα στρώματα που γιγαντώθηκαν με την εξάλειψη και της μεσαίας τάξης αναζητούν τον ηγέτη τους.

Γι αυτό η κακή διαχείριση της ελληνοτουρκικής κρίσης από το Μητσοτάκη θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα του. Όπως κύκνειο άσμα του Τσίπρα στάθηκε το σκοπιανό.

Στην Ελλάδα που ανήκει στις μικρές χώρες, οι ευνοημένες κοινωνικές κατηγορίες και το κύριο σώμα των ιδεολογικών εκφραστών τους έχει περιχαρακωθεί, μόνο, στην πρωτεύουσα. Η αντίθεση της ελληνικής περιφέρειας με το κέντρο υποβόσκει. Δεν έχει εκφραστεί ηχηρά, ακόμη, αλλά υπάρχει κεκαλυμμένη σε έντονο βαθμό. Η αντίθεση αυτή, όπως και η προηγούμενη δεν έχει ιδεολογικά χαρακτηριστικά αν και το ελληνικό κέντρο εκπέμπει μια ιδεολογία. Αυτή που εκφράζεται από τις εκπομπές των αθηναϊκών καναλιών. Ένα χαζοχαρούμενο «δήθεν» που αυτοαναπαράγεται και διαχέεται δια της βίας, μέσω, ακόμη, και διοικητικών επιβολών.

Αυτή η έλλειψη ιδεολογίας με την έννοια του way of life (τρόπου ζωής), ρευστοποιεί ακόμη περισσότερο την ελληνική κοινωνία.  Υπάρχουν δύο τομείς στους οποίους η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πρωτοπόρα στον κόσμο. Ο ένας είναι οι κλασικές σπουδές και ο άλλος οι νέες τεχνολογίες. Οι κλασικές σπουδές για να γίνει παγκόσμιο σημείο αναφοράς κάτι που θα της προσέδιδε ήπια ισχύ και οι νέες τεχνολογίες για την πειραματική υλοποίηση των αναλύσεων του Θουκυδίδη.

Η χώρα αφέθηκε στο έλεος ελαφρών αφηγημάτων που την οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Ήταν- και είναι- σε θέση να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να διεκδικήσει με αξιοπρέπεια την ύπαρξή της. Μια μέτρια ηγέτιδα τάξη (πολιτική, οικονομική και πολιτισμική) από το1996 και εδώ την εγκατέλειψε στις φαντασιώσεις της σαν και αυτές που ο Φουκουγιάμα ονόμασε «το τέλος της ιστορίας».

Ο αμερικανός φιλόσοφος δεν χρειαζόταν παρά ένα νέο βιβλίο για να αναθεωρήσει.

Η Ελλάδα, όμως, και ο λαός της υφίστανται τρομερή προσβολή της ιστορίας τους και της σημερινής ύπαρξής τους.

Ας ελπίσουμε πως τη νέα χρονιά οι εξελίξεις θα είναι αξιοπρεπέστερες. Και η ανάγκη αυτή θα συσπειρώσει όλους. Για να ξαναδημιουργήσουμε κοινωνία.

 

 

 

Category: Κυριο Θεμα, Προτεινόμενα άρθρα

( 4 )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1
    θ.Γ says:

    Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
    όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

    Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
    και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
    κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
    και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

    Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
    ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
    και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.

    Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής!..

    Κι αν είναι
    κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί ωργισμένοι,
    κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
    για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
    μη φοβηθείς το χαλασμό!.. Φωτιά ! Τσεκούρι !Τράβα !,
    ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
    και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
    για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
    π’όλο την περιμένουμε, κι όλο κινάει για νάρθη,
    κι όλο συντρίμμι χάνεται στο περάσμα των κύκλων!..
    Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
    κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα ναι απάνου απ’ όλα.
    (ΠΑΛΑΜΑΣ)

  2. 2
    αφ' τό λογιστήριο says:

    • 2.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      Κωστή Παλαμά, «Ανατολή»
      Γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα,
      μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα,
      λυπητερά,
      πώς η ψυχή μου σέρνεται μαζί σας!
      Είναι χυμένη από τη μουσική σας
      και πάει με τα δικά σας τα φτερά.

      Σας γέννησε και μέσα σας μιλάει
      και βογγάει και βαριά μοσκοβολάει
      μια μάννα· καίει το λάγνο της φιλί,
      κ’ είναι της Mοίρας λάτρισσα και τρέμει,
      ψυχή όλη σάρκα, σκλάβα σε χαρέμι,
      η λαγγεμένη Aνατολή.

      Μέσα σας κλαίει το μαύρο φτωχολόι,
      κι όλα σας, κ’ η χαρά σας, μοιρολόι
      πικρό κι αργό·
      μαύρος, φτωχός και σκλάβος και ακαμάτης,
      στενόκαρδος, αδούλευτος — διαβάτης
      μ’ εσάς κ’ εγώ.

      Στο γιαλό που του φύγαν τα καΐκια,
      και του μείναν τα κρίνα και τα φύκια,
      στ’ όνειρο του πελάου και τ’ ουρανού,
      άνεργη τη ζωή να ζούσα κ’ έρμη,
      βουβός, χωρίς καμιάς φροντίδας θέρμη,
      με τόσο νου,

      όσος φτάνει σα δέντρο για να στέκω
      και καπνιστής με τον καπνό να πλέκω
      δαχτυλιδάκια γαλανά·
      και κάποτε το στόμα να σαλεύω
      κι απάνω του να ξαναζωντανεύω
      τον καημό που βαριά σάς τυραννά

      κι όλο αρχίζει, γυρίζει, δεν τελειώνει.
      Και μια φυλή ζη μέσα σας και λυώνει
      και μια ζωή δεμένη σπαρταρά,
      γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα,
      μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα,
      λυπητερά.

      [πηγή: Κωστής Παλαμάς, Άπαντα, τ. 5, Μπίρης, Αθήνα, χ.χ., σ. 217-218]

      http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A107/391/2587,21853/extras/texts/index07_05_parallilo_palamas.html

      Απαγγέλει ο ίδιος:

  3. 3
    Επισκέπτης says:

    Κύριε Σαββίδη, συγχαρητήρια για το εκτενές και πολλά αληθώς γράφον άρθρο σας. Αδύνατον να το σχολιάσω όλο, ίσως και να μην χρειάζεται, αλλά θα σταθώ σ’ ένα σημείο:

    “Γι αυτό η κακή διαχείριση της ελληνοτουρκικής κρίσης από το Μητσοτάκη θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα του”

    Έτσι θα έπρεπε να γίνει, όπως και η κακή διαχείριση τού λαθρομεταναστευτικού. Όμως, η εμπειρία Σημίτη άλλα έδειξε. Η νίλα των Ιμίων, όχι μόνο δεν εσήμανε το τέλος τής πολιτικής του καριέρας, όπως θα είχε γίνει αλλού, αλλά το βοήθησε να κερδίσει τις εκλογές οκτώ μόλις μήνες μετά, αφού η κοινή γνώμη είχε πεισθεί ότι αυτή ήταν η ορθή πολιτική προς αποφυγήν φασαριών.

    Για τον ίδιο λόγο δεν πιστεύω ότι ήταν το Σκοπιανό που έριξε τον Τσίπρα. Όπως έχω ξαναγράψει, ίσως αυτό επηρέασε κάπως στην Μακεδονία, όχι όμως και σε όλη την Ελλάδα. Με άλλα κριτήρια, πολύ πιο πεζά και πρακτικά, κρίνονται οι εθνικές εκλογές. Είδατε κανέναν να ψηφίζει να βάση την απραξία στο λαθρομεταναστευτικό, που απειλεί να αφανίσει την χώρα μας; Εγώ όχι. Κι εκεί βεβαίως λειτουργεί ακατάπαυστα η πλύση εγκεφάλου από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, αλλά και ο φιλοτομαρισμός τού Έλληνα.

  4. 4
    Ελένη Π. says:

    Πρῶτα, συγχαρητήρια γιά τήν ἀνάλυση.

    ¨Αυτή η έλλειψη ιδεολογίας με την έννοια του way of life (τρόπου ζωής), ρευστοποιεί ακόμη περισσότερο την ελληνική κοινωνία.  Υπάρχουν δύο τομείς στους οποίους η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πρωτοπόρα στον κόσμο. Ο ένας είναι οι κλασικές σπουδές και ο άλλος οι νέες τεχνολογίες. Οι κλασικές σπουδές για να γίνει παγκόσμιο σημείο αναφοράς κάτι που θα της προσέδιδε ήπια ισχύ και οι νέες τεχνολογίες για την πειραματική υλοποίηση των αναλύσεων του Θουκυδίδη.´´

    Δύο τομεῖς; Ἴσως περισσότερους, με κέντρο τόν ἄνθρωπο. Ὀφείλουμε μία μελέτη σέ βάθος τοῦ πολιτισμοῦ μας, αὐτό εἶναι ἡ ὑποχρέωση καί τό ὅπλο μας, ὅπλο ὄχι ἐναντίον τῶν ἄλλων.
    Ἔβλεπα μία συνέντευξη τῆς Λουκίας, μίας γνωστῆς σχεδιάστριας μόδας, πού σπούδασε στη σχολή St Martin καί διαμαρτυρόταν γιατί δεν γίνεται μία σχολή μόδας, μέ καλλιτέχνες, ζωγράφους, εἰδικούς, τούς καλύτερους, γιά νά βοηθηθοῦν οἱ νέοι πού ἐνδιαφέρονται. Κανένα οὐσιαστικό ἐνδιαφέρον καί βοήθεια στούς δημιουργούς.
    Σέ αὐτήν τή χώρα μέ ἕναν ἀπό τούς ὠραιότερους πολιτισμούς καί σέ αὐτόν τόν τομέα, ἀλλά καί σέ πόσους ἄλλους τομεῖς, ἀρχιτεκτονική, μαθηματικά, ρυθμό, μουσική, θέατρο, πολιτική, ἱατρική, παιδεία, φιλοσοφία, γλώσσα, καί πόσους ἄλλους.
    “Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
    όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.”
    Ὑποχρέωσή μας νά μάθουμε πρῶτα καί νά ξαναμαθαίνουμε συνέχεια ἀπό τίς ρίζες μας, γιά νά διατηροῦμε τήν γνώση ἀπό τίς παραδόσεις μας. Αὐτός εἶναι ὁ πλοῦτος μας πού δέν στερεύει ἄν τόν δίνουμε, εἶναι χρέος μας νά καταφέρουμε νά τόν μεταδώσουμε.

    https://www.greeklyrics.gr/stixoi?view=single&tpl_view=lyric&id=11515

Back to Top

Leave a Reply

 characters available

 


Το σχόλιο της ημέρας

    20/9/20 | (1 σχόλια)
    Βασίλης Νέδος Αθήνα και Βερολίνο, σε διαφορετικούς ρόλους, έχουν βρεθεί την τελευταία δεκαετία πιο κοντά απ’ όσο ποτέ στη μεταπολεμική ιστορία τους. Τρεις μείζονες ευρωπαϊκές κρίσεις εκδηλώθηκαν στην Ελλάδα, αναγκάζοντας κάθε φορά την πάντα δύσθυμη Γερμανία να αντιδράσει. Η ...

Ροή Ειδήσεων


Εορτολόγιο

Φωτογραφία της ημέρας