Σχόλιο του… Alexis de Τοcqueville για τον «υγειονομικό δεσποτισμό»

20/7/21 | 0 | 0 | 326 εμφανίσεις

του Christian Vanneste, πρώην βουλευτή

Περισσότερο από ποτέ, η ανάγνωση του Tocqueville γίνεται η μόνη πραγματική έκτακτη ανάγκη. Όλοι οι Γάλλοι θα πρέπει να κληθούν να διαβάσουν, χωρίς φυσικά να λάβουν ένα ’δημοκρατικό διαβατήριο’ αφού διάβασαν το καταπληκτικής οξυδέρκειας απόσπασμα που βρίσκεται στο 6ο κεφάλαιο του δεύτερου τόμου της «Δημοκρατίας στην Αμερική»: «Ποιο είδος δεσποτισμού πρέπει να φοβούνται τα δημοκρατικά έθνη;” Μετά από μια νέα μείωση των ελευθεριών που θα επιβληθεί από την έκτακτης υγειονομική κατάσταση, αυτή η ανάγνωση καθιστά δυνατή τη μέτρηση των πολιτικών κινδύνων που κρύβονται από την εμμονή στον Covid-19 και την υποταγή στο δίδυμο υγείας και ιατρικής επιστήμης που θα έπρεπε να είναι η εγγύησή τους. Προφανώς, η πανδημία, που μεγεθύνεται στο έπακρο από τα μέσα ενημέρωσης, είναι μια ονειρική ευκαιρία, μια «θεϊκή έκπληξη» για ορισμένες εξουσίες, όπως εκείνη ιδιαίτερα που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία υπό αμφισβητήσιμες συνθήκες το 2017. Θα μπορούσε κανείς να αμφιβάλλει για τη δημοκρατική νομιμότητα ενός προέδρου που εκλέγεται από προεπιλογή σε δικαστικό πραξικόπημα για την εξάλειψη του φαβορί στις εκλογές. Τώρα διαπιστώνουμε ότι συντελείται η δεσποτική εκτροπή για την οποία μίλησε ο Tocqueville.

Ο Alexis de Tocqueville έψαχνε μια λέξη για αυτήν τη νέα, άγνωστη στην ιστορία, μορφή καταπίεσης. Ακόμα και σήμερα οι λέξεις «δεσποτισμός» ή «δικτατορία» απορρίπτονται με σαρκασμό όταν αναφέρονται στο καθεστώς της Γαλλίας. Ο Tocqueville περιγράφει για πρώτη φορά έναν λαό που έχει γίνει πλήθος μεμονωμένων ατόμων, “άνθρωποι όμοιοι και ίσοι που ψάχνουν ασταμάτητα να δρέψουν μικρές και χυδαίες απολαύσεις“. Πώς αλλιώς να περιγράψουμε αυτούς που δεν ψηφίζουν, αλλά επαινούν τον καλό άρχοντά τους όταν χαλαρώνει λίγο το κράτημα, ανοίγει καφετέριες και εστιατόρια, καταργεί τον εγκλεισμό και επιτρέπει την ελεύθερη κυκλοφορίας; Όταν οι περισσότεροι εξαρτούν αυτές τις μικρές απολαύσεις από την υποχρέωση εμβολιασμού, είναι σαν να λένε στον εαυτό τους: σημασία έχει να διατηρήσουμε αυτόν τον τρόπο απόλαυσης της ζωής και να μην λυπόμαστε τους δύστροπους. Το πλήθος έχει γίνει κοπάδι, το θηρίο των Κίτρινων Γιλέκων έχει εξημερωθεί. Τώρα είναι έτοιμο να υπακούει στον καθένα αρκεί να διατηρήσει τις μικρο- απολαύσεις του.

Ποιος θα τους τις εξασφαλίσει; Ο Tocqueville απαντά ξανά: “Μια εξουσία … η οποία επιφορτίζεται μόνη της να διασφαλίσει την απόλαυσή τους και να παρακολουθεί τη ζωή τους είναι απόλυτη, προσέχει και τις λεπτομέρειες, μόνιμη, προνοητική και ήπια. Θα έμοιαζε με την πατρική εξουσία αν στόχος της ήταν να προετοιμάσει τους ανθρώπους για την ώριμη ηλικία· αλλά, αντίθετα, επιδιώκει να τους κρατήσει αμετάκλητα στην παιδική ηλικία.”

Η κρίση στην υγεία επιτρέπει στον Macron να γαντζώνεται σε αυτήν την θέση: να διασφαλίσει ώστε οι άνθρωποι στερούνται της αυτονομίας τους και της ευθύνης τους αλλά για το δικό τους καλό. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να ασκήσουν το επάγγελμά τους όπως ήθελαν, οι Γάλλοι κλειδώθηκαν, μπερδεύτηκαν, ελέγχθηκαν, φορολογήθηκαν, αλλά ήταν να διασφαλιστεί η υγεία τους με κάθε κόστος. Τώρα που τους ελευθερώνει λίγο, πολλοί φιλούν το χέρι που τους παρακολουθεί παντί τρόπω.

«Σιγά-σιγά κλέβει από κάθε πολίτη μέχρι και τη διάθεση του εαυτού του…. Καλύπτει την επιφάνεια με ένα δίκτυο μικρών περίπλοκων κανόνων, λεπτολόγων και ομοιόμορφων, μέσω των οποίων τα πιο πρωτότυπα μυαλά και οι πιο σθεναρές ψυχές δεν μπορούν να αναδειχτούν για να ξεπεράσουν το πλήθος· δεν συντρίβει τις βουλήσεις, αλλά τις εξασθενεί, τις λυγίζει και τις κατευθύνει.” Και ναι, θα είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε ποιος θα πρέπει να έχει το διαβατήριο υγείας, πού θα είναι υποχρεωτικό, για παράδειγμα ανάλογα με το μέγεθος του δωματίου ή τη διάρκεια του ταξιδιού… Ανά πάσα στιγμή, ο πολίτης θα βρεθεί στη θέση ενός ατόμου που αμφισβητούνται τα δικαιώματά του και ενδεχομένως ένοχος για αδίκημα που οδηγεί σε άμεσο πρόστιμο, χωρίς νομική διαδικασία. Αυτό που ζούσαν οι αυτοκινητιστές, ο φόβος να παγιδευτούν από την υπέρβαση ταχύτητας που μειώνεται συνεχώς και η οποία συχνά μεταβάλλεται σε λίγα χιλιόμετρα, επεκτείνεται σε ολόκληρο τον πληθυσμό. Η άχρηστη μάσκα έχει καταστεί υποχρεωτική. Το πειραματικό εμβόλιο, του οποίου ο αριθμός των απαιτούμενων δόσεων συνεχίζει να αυξάνεται, θα γίνει επίσης. Εξαιρετικές ειδήσεις για τα εργαστήρια, και για μια εξουσία που σε δύο χρόνια θα αντικαταστήσει το απρόβλεπτο και την αμηχανία με έναν φαινομενικά καλοπροαίρετο αλλά ελευθεροκτόνο έλεγχο στο σώμα και το μυαλό των ανθρώπων. Μπορούμε ήδη να φανταστούμε τους συνεργάτες, εκείνους που κατήγγειλαν τους «χωρίς μάσκα»: «Κύριε,  έχετε ελέγξει αν ο τύπος στο διπλανό τραπέζι έχει ’υγειονομικό πάσο’»;

Ο Tocqueville λέει ακόμα: «Η ισότητα προετοίμασε τους ανθρώπους για όλα αυτά τα πράγματα: τους έκανε πρόθυμους να τα υποφέρουν και συχνά ακόμη να τα θεωρούν ευεργεσία». Η εξουσία “ενοχλεί, συμπιέζει, ερεθίζει, καταπραΰνει, αποχαυνώνει και τελικά καταντά κάθε έθνος στο να είναι πλέον μόνο ένα κοπάδι δειλών και επιδέξιων ζώων, βοσκός των οποίων είναι η κυβέρνηση” …. ” Παρηγορούνται που βρίσκονται υπό κηδεμονία, πιστεύοντας ότι οι ίδιοι έχουν επιλέξει τους κηδεμόνες τους. Κάθε άτομο υποφέρει όταν είναι δεμένο, γιατί βλέπει ότι δεν είναι άνθρωπος ή τάξη, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι, που κρατούν το τέλος της αλυσίδας. Σε αυτό το σύστημα, οι πολίτες αφήνουν την εξάρτηση για μια στιγμή για να αναδείξουν τον κύριό τους και να επιστρέψουν σε αυτήν. ” Αυτό οραματίζεται η διακυβέρνηση Macron: να διατηρήσει την πίεση ανάλογα με την εξέλιξη των μεταστάσεων του ιού έτσι ώστε οι άνθρωποι να «βγαίνουν για λίγο» από τον εγκλεισμό για να ανανεώσουν τον προστάτη και τον ευεργέτη τους…

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.christianvanneste.fr/2021/07/13/ledespotismesanitairealombredunedemocratiebienveillante/

 

Category: Εκδηλώσεις, Προτεινόμενα άρθρα

Leave a Reply

 characters available

 


Το σχόλιο της ημέρας

    27/7/21 | (4 σχόλια)
    Η Τουρκία δεν έχει δώσει έμφαση, μόνο, στους εξοπλισμούς. Έχει εστιάσει και στην διπλωματία, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, στον χρηματισμό, στη δημιουργία λόμπυ αλλά και στον επηρεασμό της κοινής γνώμης. Στο τελευταίο θα ήθελα να σταθώ, συγκρίνοντάς την με την Ελλάδα. Υπάρχουν ...

Ροή Ειδήσεων


Εορτολόγιο