ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Print Friendly, PDF & Email
spot_img

 

Photograph Source: Nicky Fernandes – CC BY 2.0

Κατά την άποψή μου, είναι καλύτερο να κατανοήσουμε την κρίση της Ουκρανίας ως έναν πόλεμο δύο επιπέδων με περιφερειακές και παγκόσμιες επιπτώσεις. Η εκπληκτική δύναμη της ουκρανικής αντίστασης έχει δραματοποιήσει το μέγεθος του λανθασμένου υπολογισμού της Μόσχας να προβλέψει τη γρήγορη υποταγή της στην επιθετικότητά της και στην επιδιωκόμενη κατοχή. Η Ρωσία έχει ήδη ηττηθεί στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο στο έδαφος από την ουκρανική αντίσταση και τον βαθμό διεθνούς αλληλεγγύης προς την Ουκρανία με την υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Οι ΗΠΑ/Ευρώπη είναι ένοχοι ενός αντισταθμιστικού λανθασμένου υπολογισμού στον πόλεμο δεύτερου επιπέδου -τον γεωπολιτικό πόλεμο- εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ουκρανίας μέσω μιας βαριάς έμφασης σε μια τιμωρητική αντιρωσική προσέγγιση που αποτελείται από εχθρική προπαγάνδα, ολοκληρωμένες κυρώσεις , και την επίσημη δαιμονοποίηση του Πούτιν και της Ρωσίας. Μια τέτοια στάση φαίνεται να έχει υπολογιστεί για να παρατείνει τον πόλεμο, ειδικά καθώς οι εκφράσεις υποστήριξης από τους Αμερικανούς ηγέτες δεν αναφέρουν καν τη διπλωματική εναλλακτική της κατάπαυσης του πυρός συνοδευόμενη από διαπραγματεύσεις σε ένα αμερόληπτο πλαίσιο.

Προς τιμήν της, η προεδρία Μπάιντεν έχει μέχρι στιγμής αντισταθεί στην πίεση για κλιμάκωση αυτού του γεωπολιτικού πολέμου, αρνούμενη βήματα όπως η δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στην Ουκρανία, η παροχή επιθετικών όπλων και η ανάπτυξη δυνάμεων και όπλων του ΝΑΤΟ .

Αυτό δεν είναι αρκετό γιατί η τάση της είναι να παρατείνει τον πόλεμο σε βάρος όχι μόνο του ουκρανικού λαού, αλλά και εκατομμυρίων μη Ουκρανών που ήδη υποφέρουν από τις δευτερογενείς συνέπειες του πολέμου και τις κυρώσεις στις προμήθειες και τις τιμές τροφίμων και ενέργειας, και τα χειρότερα θα έρθουν στην Ουκρανία και διεθνώς, όσο περισσότερο θα συνεχιστεί ο επίγειος πόλεμος.

Η διπλωματική οδός για την επίλυση των συγκρούσεων απουσιάζει εντελώς, στην πραγματικότητα αναιρείται, δεδομένης της πολιτικής γλώσσας δαιμονοποίησης στην οποία βασίστηκε ο Μπάιντεν από την αρχή της ρωσικής επίθεσης στις 24 Φεβρουαρίου. Το να κατηγορείς τη Ρωσία και τους ηγέτες της για εγκλήματα πολέμου που θα έπρεπε να διωχθούν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης είναι αναμφίβολα υποκριτικό, δεδομένης της προηγούμενης αποκήρυξης της αρμοδιότητας του δικαστηρίου από τις ΗΠΑ και μιας εμπρηστικής προσπάθειας πολιτικοποίησης ενός εύθραυστου διεθνούς θεσμού που αγωνίζεται για νομιμότητα και ιδρύθηκε πριν από περισσότερο από 20 χρόνια.

Το να προτείνεις, ακόμη και να απαιτήσεις, αλλαγή καθεστώτος στη Μόσχα, όπως έκανε ο Μπάιντεν, είναι κάτι που η Δύση απέφυγε να κάνει σοφά ακόμη και σε σχέση με τον Στάλιν και τον σταλινισμό στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου. Μια τέτοια δήλωση, εκτός και αν αποδοθεί σε ένα συναισθηματικό ξέσπασμα που δεν μπορεί να αντέξει ένας κόσμος με πυρηνικά όπλα, πρέπει να θεωρηθεί ότι έχει υπολογιστεί ότι θα εξοργίσει τον Πούτιν και το περιβάλλον του, και έτσι θα εμποδίσει κάθε προθυμία να διερευνηθούν οι προοπτικές για τον τερματισμό της βίας τώρα.

Έχει γίνει προφανές ότι η προτεραιότητα στον γεωπολιτικό πόλεμο είναι η αποδυνάμωση της Ρωσίας παρά η σωτηρία της Ουκρανίας από τις καταστροφές του πολέμου και ο τερματισμός της καταπάτησης των δικαιωμάτων της ως κυρίαρχου κράτους.

Όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτός ο γεωπολιτικός πόλεμος, τόσο μεγαλύτερο είναι το κακό που προκαλείται στην Ουκρανία και τον λαό της, ενώ αυξάνει ανεύθυνα τον κίνδυνο μιας βίαιης αντιπαράθεσης μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ. Αυτή η αντιπαράθεση έχει ήδη προκαλέσει αυξημένους πυρηνικούς κινδύνους, και αυτοί θα αυξάνονται με οποιαδήποτε περαιτέρω κλιμάκωση. Υπάρχει επίσης η προαναφερθείσα αυξανόμενη ανησυχία για ζημιές που προκαλούνται σε πολλές χώρες που εξαρτώνται σε διάφορους βαθμούς από τις εξαγωγές ρωσικού/ουκρανικού σίτου, ενέργειας και λιπασμάτων.

Με άλλα λόγια, ακόμη και χωρίς άμεση βία, τα αποτελέσματα της επιδίωξης γεωπολιτικών στόχων από τις ΗΠΑ προκαλούν έντονο πόνο σε όλο τον κόσμο, δυσανάλογα επιβλαβή για τους πιο ευάλωτους μεταξύ των αθώων ανθρώπων λόγω των επιπτώσεων των διογκωμένων τιμών για είδη πρώτης ανάγκης, των ελλείψεων εφοδιασμού και αναταραχής, η οποία οδηγεί σε πολιτική εξέγερση και χάος (ήδη εμφανές σε πολλές χώρες τόσο απομακρυσμένες από τις ουκρανικές ζώνες μάχης όπως η Σρι Λάνκα και η Κούβα).

Υπάρχουν λόγοι να υποψιαζόμαστε ότι ο γεωπολιτικός πόλεμος διεξάγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες για στρατηγικούς λόγους που εκτείνονται πέρα ​​από την επιλογή μιας αντιπαράθεσης με τη Ρωσία που είναι πιθανή, εκτός και αν γίνει με τρόπο ευαίσθητο στις επισφάλειες του 21ου αιώνα, να δημιουργήσουν έναν υψηλής έντασης νέο ψυχρό πόλεμο. Μέρος αυτής της στρατηγικής ατζέντας που καθοδηγεί τους σχεδιαστές του γεωπολιτικού πολέμου είναι να δώσει σήμα στην Κίνα ότι θα πληρώσει υψηλό ή υψηλότερο τίμημα εάν επιτεθεί και καταλάβει την Ταϊβάν. Υπό αυτή την έννοια, η παλιά ιδέα της «εκτεταμένης αποτροπής» αναβιώνει κάτω από πολύ πιο πιεσμένες ιστορικές συνθήκες.

Η εντεινόμενη εχθρική προπαγάνδα και οι τιμωρητικές πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται από τη Δύση και απευθύνονται στη Ρωσία δικαιολογούνται ως επιβολή αυξανόμενου κόστους στη Ρωσία που θα αναγκάσει τελικά τον Πούτιν να υποχωρήσει και να παραδεχτεί σιωπηρά «φτάνει πια», παρόλο που θα είναι ντροπή να αποσύρει τα στρατεύματά του χωρίς απτά αποτελέσματα σε σχέση με τις ανησυχίες για την ασφάλεια που προκύπτουν από την προθυμία της Ουκρανίας να ταυτιστεί τόσο ανοιχτά με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Υπάρχουν διάφορες εικασίες ότι μια τέτοια στρατηγική μπορεί να παρατείνει τον πόλεμο της Ουκρανίας έως και τέσσερα χρόνια, με υψηλό κόστος σε θύματα και καταστροφές.

Αυτό που αναμφίβολα θα παρουσιαζόταν ως νίκη για τους γεωπολιτικούς εγκέφαλους στην Ουάσιγκτον θα ισοδυναμούσε με μια αιματηρή θυσία για τον λαό της Ουκρανίας, κάπως συγκεκαλυμμένη από ένα τεράστιο πρόγραμμα βοήθειας για την ανοικοδόμηση μετά τη σύγκρουση και τις απρόβλεπτες αποσταθεροποιητικές συνέπειες των κυρώσεων στην παγκόσμια οικονομία , ιδιαίτερα τις εμπορικές σχέσεις και τον πληθωρισμό.

Φαίνεται να μην υπάρχει αμφιβολία ότι με πεποίθηση ο Πρόεδρος Volodimir Zelensky δεν έχει αντιδράσει δημόσια στους διασταυρούμενους σκοπούς που προκύπτουν από το γεωπολιτικό επίπεδο της αντιπαράθεσης.

Αντίθετα, ο Ζελένσκι εκμεταλλεύτηκε την ενσυναίσθηση για την ουκρανική δυστυχία για να υποστηρίξει την υπόθεσή του σε χώρους όπως ο ΟΗΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Κογκρέσο των ΗΠΑ και η Κνεσέτ του Ισραήλ.

Όπως και στην Ουάσιγκτον, υπάρχει κυρίαρχη εστίαση στην ποινικοποίηση της Ρωσίας και του Πούτιν, χωρίς να δίνεται προσοχή στο εάν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να τερματιστεί ο πόλεμος επί τόπου. Πρέπει να αναρωτηθούμε εάν ο Ζελένσκι στάθηκε τυφλός στο κόστος για την Ουκρανία αυτού του συνεχιζόμενου γεωπολιτικού πολέμου ή αν έχει καταστρέψει την αδύναμη λογική του, είτε εν γνώσει του είτε όχι.

Υπάρχει ένα τελευταίο σημείο που έχει γίνει πειστικό από τον Anatol Lieven του Ινστιτούτου Quincy στην Ουάσιγκτον: Είτε ο πόλεμος τελειώνει αύριο είτε συνεχίζεται για χρόνια, κάποιοι λένε ότι θα μπορούσε να διαρκέσει για τουλάχιστον πέντε και ίσως και δέκα χρόνια, το αποτέλεσμα σε όρους ουκρανικής κυριαρχίας και διευθετήσεων ασφάλειας  θα είναι το ίδιο: κατάπαυση του πυρός, απόσυρση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, ουδετερότητα, αμοιβαίες ρυθμίσεις μη επίθεσης, έλεγχος των συνόρων απο ειρηνευτική δύαμη του ΟΗΕ, εγγυημένη αυτονομία και ανθρώπινα δικαιώματα για την Ανατολική Ουκρανία (Dombas).

Εάν αυτή η λογική είναι σωστή, τότε είναι πρωταρχικό ανθρωπιστικό και παγκόσμιο συμφέρον ανθρώπινης ασφάλειας για την Ουκρανία να δώσει στη Μόσχα κάθε δημόσιο μήνυμα ότι είναι έτοιμη και πρόθυμη για κατάπαυση του πυρός και ειρηνευτικές συνομιλίες.

Το παιχνίδι των δυνάμεων στην Ουάσιγκτον μπορεί να εμποδίσει την υιοθέτηση αυτής της πορείας δράσης. Η λήξη του γεωπολιτικού πολέμου θα υποστηρίξει τις επεκτατικές φιλοδοξίες του Πούτιν και θα μεταφέρει στην Κίνα το μήνυμα ότι μπορεί να αμφισβητήσει επιτυχώς την ανεξαρτησία της Ταϊβάν εάν επιδείξει επαρκή αποφασιστικότητα. Ο Μπάιντεν θα δεχθεί άγρια ​​επίθεση ως αδύναμος ηγέτης που παραιτείται από την ευθύνη των ΗΠΑ για την υποστήριξη της παγκόσμιας ασφάλειας σε όλο τον κόσμο, δεδομένης της αδυναμίας του ΟΗΕ, της ασυμβατότητας του διεθνούς δικαίου και των αξιών της Κίνας και της Ρωσίας. Σε κάποιο βαθμό ο Μπάιντεν κατασκεύασε τη δική του παγίδα επιλέγοντας έναν αβάσταχτο γεωπολιτικό πόλεμο που διεξάγεται με εμπρηστική ρητορική και περαιτέρω διογκωμένους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς, που υποστηρίζεται από τη πλασματική συνάντηση μεταξύ δημοκρατιών και αυταρχικών καθεστώτων

καθώς και από την ανιστορική πεποίθηση ότι η στρατιωτική ανωτερότητα ελέγχει τα πολιτικά αποτελέσματα σε σύγχρονους πολέμους και δίνει σχήμα στην ιστορία των καιρών μας.

Είναι καλό να αναρωτιόμαστε γιατί οι Φιλιππίνες, η Ινδία και η Βραζιλία συγκαταλέγονται στις δημοκρατίες του κόσμου και γιατί κάθε διαρκής πόλεμος από το 1945 κερδίζεται από την ασθενέστερη πλευρά στρατιωτικά.

Είναι καιρός για μια μονομερή απόφαση αποκήρυξης του γεωπολιτικού πολέμου και ενθάρρυνσης της ουκρανικής κυβέρνησης να επιδιώξει την ειρήνη προτείνοντας μια άμεση κατάπαυση του πυρός και ένα αμερόληπτο πλαίσιο για την ειρηνευτική διπλωματία.

*Ο Richard Falk είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Albert G. Milbank στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και Επισκέπτης Διακεκριμένος Καθηγητής στις Παγκόσμιες και Διεθνείς Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα.

counterpunch.org

spot_img

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,740ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
21,900ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisement -spot_img

Τελευταία Άρθρα