Του Παντελή Σαββίδη
Ο Ντόναλντ Τραμπ (φωτ.: Facebook / The White House)
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται ξανά στο κατώφλι μιας –ακόμη– μεγάλης στρατιωτικής ενέργειας στη Μέση Ανατολή, χωρίς μια καθαρή, δημόσια αιτιολόγηση του «γιατί» και «γιατί τώρα», γράφουν οι New York Times. Δεν υπάρχει «γιατί τώρα», δεν υπάρχει «ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα», δεν υπάρχει «ποιος είναι ο στόχος και ποιο το τέλος της διαδρομής». Υπάρχει μόνο η αίσθηση ότι μια απόφαση που αφορά εκατομμύρια ζωές μπορεί να ληφθεί σαν να πρόκειται για μια ακόμη κίνηση ισχύος που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση.
Αυτό θεωρείται στρατηγικό κενό. Όταν μια χώρα πάει σε πόλεμο χωρίς καθαρά διατυπωμένο στόχο, τότε ο πόλεμος γίνεται αυτοσκοπός.
Και τότε αρχίζει η ολίσθηση: από τη «συμβολική επίδειξη», στο «αναγκαίο πλήγμα», και από εκεί στο «δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω τώρα», επειδή το γόητρο, η ισχύς και η αξιοπιστία έχουν ήδη επενδυθεί στην κλιμάκωση.
Ο στόχος παραμένει θολός ακόμη και στις ίδιες τις διατυπώσεις του προέδρου. Άλλοτε μιλά για πυρηνικό πρόγραμμα, άλλοτε για πυραύλους, άλλοτε για «σταθερότητα της περιοχής», άλλοτε για «συμφωνία που πρέπει να γίνει», άλλοτε για να υποστηρίξει τους διαδηλωτές. Αυτή η εναλλαγή αιτιολογήσεων δείχνει έλλειψη σαφούς προσανατολισμού. Ωραία, οι ΗΠΑ θα χτυπήσουν. Μετά; Ποιος θα πληρώσει το μετά;
Το «μετά» δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Το Ιράν δεν είναι στόχος που εξαφανίζεται σε μια νύχτα. Είναι κράτος με ιστορία, πληθυσμό, δίκτυα επιρροής και δυνατότητες αντιποίνων. Ακόμη και αν μια επίθεση παρουσιαστεί ως περιορισμένη, μπορούν να προκληθούν αντίποινα σε βάσεις και συμμάχους των ΗΠΑ, πίεση στη ναυτιλία, στην ενέργεια, στις μεταναστευτικές ροές και ένας κύκλος κλιμάκωσης που κανείς δεν ελέγχει απόλυτα. Όταν ανοίγεις την πόρτα του φρενοκομείου κινδυνεύεις να μπεις και εσύ μέσα.
Μήπως πίσω από τις ηθικές και στρατηγικές δικαιολογίες υποκρύπτεται μια πιο πεζή λογική ισχύος; Ο έλεγχος πόρων του Ιράν –ιδίως του πετρελαίου– από τον οποίο ωφελούνται σήμερα η Κίνα και άλλες δυνάμεις που οι ΗΠΑ αισθάνονται μη φιλικές προς αυτές; Η ωμότητα με την οποία συνοδεύονται οι απροκάλυπτες αμερικανικές απαιτήσεις υποβιβάζουν στα έσχατα επίπεδα τις διεθνείς σχέσεις. Είναι σαν να πρόκειται για επιχειρηματικό μοντέλο και όχι για αμφισβήτηση κρατικής κυριαρχίας.
Ο δρ Παντελής Φ. Οικονόμου διετέλεσε ανώτερο στέλεχος και πυρηνικός επιθεωρητής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ).
Σε άρθρο του επισημαίνει ότι έμεινε έκπληκτος όταν πρόσφατα έμαθε, από πρώην συνάδελφό του ασιατικής πυρηνικής δύναμης, «ότι τα έσοδα από τα πετρέλαια του Ιράκ, Λιβύης και Βενεζουέλας πηγαίνουν σε τράπεζες των ΗΠΑ και στη συνέχεια αυτές στέλνουν, σε περιορισμένα ποσά, χαρτονομίσματα σε δολάρια στις ομάδες που διακυβερνούν την κάθε χώρα. Η μεταφορά αυτών των πετρελαίων γίνεται από έναν προστατευμένο σκιώδη στόλο».
Τι ακριβώς συμβαίνει με τις ΗΠΑ και τον παγκόσμιο ρόλο τους; Έχουμε μια αμερικανική δικτατορία σε ένα μέρος του κόσμου, η οποία προσπαθεί να επιβληθεί παγκόσμια; Και αν αυτό συμβαίνει γιατί να συμπαραταχθεί κάποιος με την Αμερική του Τραμπ;
Για να επανέλθουμε στο Ιράν: το θέμα δεν είναι αν οι ΗΠΑ «μπορούν να χτυπήσουν;» αλλά «τι θα πετύχουν;». Μια εισβολή είναι σχεδόν απίθανη. Άρα μιλάμε για αεροπορική και ναυτική εκστρατεία, που εύκολα μετατρέπεται σε εβδομάδες πίεσης και σε μήνες αστάθειας.
Και το αποτέλεσμα; Ακόμη κι αν καταστραφούν εγκαταστάσεις, η τεχνογνωσία, η πολιτική βούληση, η αίσθηση περικύκλωσης και η λογική της εκδίκησης μένουν. Το Ιράν θα βρίσκεται εκεί αλλά μια μεγάλη αστάθεια θα ταλανίζει τη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή. Αυτό θέλουν οι ΗΠΑ;
Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν αν συμβεί –που δεν είναι εύκολο πλέον να αποφευχθεί– δεν έχει καθαρό πολιτικό στόχο, οπότε ή θα υπάρξει άδοξη υποχώρηση ή δεν θα τελειώσει.
Η απουσία δημόσιας εξήγησης δεν είναι απλώς δημοκρατικό έλλειμμα· είναι προμήνυμα στρατηγικής αποτυχίας. Γιατί αν δεν μπορείς να πεις καθαρά τι θες να πετύχεις, είναι πολύ πιθανό να καταλήξεις να πετυχαίνεις μια κρίση μεγαλύτερη από αυτή που υποτίθεται ότι ήθελες να προλάβεις.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Τραμπ «θα το κάνει». Το ερώτημα είναι αν μια υπερδύναμη μπορεί να παίζει με τη φωτιά της Μέσης Ανατολής σαν να πρόκειται για ελεγχόμενο πείραμα.
Μήπως οι κυρώσεις δεν είναι μορφή δικτατορίας; Ο νόμος CAATSA τί είναι; Πάντα στο όνομα της εθνικής ασφάλειας κάνουν ότι θέλουν. Ακόμη και στην Ταιβάν βλέπουν φαντάσματα.
Η παραγωγική βάση των ΗΠΑ έχει συρρικνωθεί. Προώθησαν την παγκοσμιοποίηση μέσω ΠΟΕ αλλά έχασαν τα κεφάλαια τα οποία πήγαν εκεί που θα είχαν κερδοφορία. Αυτό προσπαθούν να αναπληρώσουν, μάταια
Οι ΗΠΑ δεν ήταν αυτές που πήγαν σε Ιράκ και Αφγανιστάν; Τώρα θα πάνε και στο Ιράν. Τί έχουν αφήσει όρθιο; Γιατί στο Ιράν; Γιατί στη Βενεζουέλα; Στέλνουν μηνυματα σε ολόκληρο τον κόσμο για τη συνέχεια. Το μόνο που δεν μπορούν να νικήσουν είναι το κεφάλαιο.
Δεν ξέρω. Το να εκλέγεις έναν πρόεδρο και αυτός να κάνει ότι θέλει, λέγεται δημοκρατία;
Μας το λένε ξεκάθαρα ο Ζίμπλατ και ο Λεβίνσκι, Αμερικανοί πανεπιστημιακοί στο Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες
Καλά μετά την απαγωγή του δικτάτορα Μαδούρο , διαδόχου του δικτάτορα από το 1999 Τσάβες και τον αποκλεισμό της ακόμη κομμουνιστικής Κούβας, αναζητούμε την αιτία του βεβαίου πλήγματος του Ιράν από την Αμερική του κ. Τραμπ , που ”ορκίσθηκε στον εαυτό του ” να απαλλάξει -τους πονεμένους από πολλά ανθρώπους του πλανήτη-από τους ισόβιους δικτάτορες σε Ανατολή και Δύση και να γράψει Ιστορία στην δύση της εξουσίας του και της ζωής του;;;.
Δικτατορία στις ΗΠΑ με τόσα αντίβαρα στην εξουσία του Προέδρου και τις 50 Πολιτείες δεν μπορεί να επιβληθεί ,ας μας παγιωθεί.
Υ.Γ Στις κρίσιμες εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου αν πάει ο κ. Τραμπ με την κατάργηση των δικτατοριών και απελευθέρωση των λαών σε Βενεζουέλα ,Κούβα και Ιράν (χωρίς πόλεμο) , αμφιβάλλει κανείς ότι ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΤΙΣ ΧΑΣΕΙ;;;.
Εμείς ως δημοκράτες ,που παρακαλούσαμε τους Αμερικανούς από το 1967-1974 να μας απαλλάξουν από τις στρατιωτικές δικτατορίες μας γιατί να ”βαλαντώνουμε” .
Ας αφήσουμε ”να ζώνουν τα φίδια” τον επί 25ετία Προέδρο της Τουρκίας κ Έρντογαν.
Καληνύχτα.
Οι ΗΠΑ την περίοδο του Ronald Reagan, χρησιμοποίησαν τη μείωση της τιμής των υδρογονανθράκων, για να επιταχύνουν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, μέσα από τη μείωση των εσόδων της. Η Μάργκαρετ Θάτσερ επεσήμανε, πως ο Ρέιγκαν κέρδισε τον Ψυχρό Πόλεμο, χωρίς να ρίξει ούτε μία σφαίρα.
Στο σημερινό Εμπορικό Πόλεμο, η Κίνα στο πλαίσιο της Παγκοσμιοποίησης, βγαίνει κερδισμένη. Ο Dr Robert Zubrin επεσήμανε, πως οι ΗΠΑ «παράγουν» εκατό χιλιάδες μηχανικούς ετησίως, ενώ η Κίνα «παράγει», ένα εκατομμύριο μηχανικούς από τα πανεπιστήμια της! Η Κίνα σήμερα δεν αντιγράφει, καινοτομεί (πχ BYD).
Για σημερινό Εμπορικό Πόλεμο, οι ΗΠΑ οπλοποιούν ξανά την ενέργεια. Αυτή τη φορά θέλουν να ελέγξουν το σύνολο, εάν είναι δυνατόν της ροής των υδρογονανθράκων, πχ Βενεζουέλα, Ιράκ, Ιράν, Λιβύη, Συρία, Ελλάδα, Κύπρος, Γροιλανδία – Αρκτικός κύκλος, ακόμα και τη Ρωσική ενέργεια, θέλουν να την πουλάνε στην Ε.Ε. ως μεσάζοντες! Εάν η Ε.Ε, αγοράσει απευθείας φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία, χρηματοδοτεί την πολεμική μηχανή του Πούτιν! Ασφαλώς οι ευρωπαίοι (δηλ. οι στρατιωτικά αδύναμοι Γερμανοί), θέλουν να διασώσουν τη βιομηχανία τους, από τους φόρους, και θεωρούν την ακριβή ενέργεια, ως το μικρότερο κακό.
Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να στερήσουν την πρόσβαση στην ενέργεια από τους υπόλοιπους, όπως έκαναν στην Ιαπωνία το 1941, οδηγώντας την στο Περλ Χάρμπορ, θέλουν να διαμεσολαβούν στην πώληση, ώστε να έχουν όλοι, ακριβότερη ενέργεια από τις ΗΠΑ, αναγκάζοντας τους υπόλοιπους, να τους χρηματοδοτούν. Επίσης, θέλουν να δώσουν φθηνή ενέργεια, στη δική τους βιομηχανία, για να την καταστήσουν ξανά ανταγωνιστική, τη στιγμή που αυξάνουν το ενεργειακό κόστος για τους άλλους, κλείνοντας το εμπορικό τους έλλειμμα.
Η επιρροή του Ισραήλ, για το βομβαρδισμό του Ιράν είναι υπαρκτή, όπως αναδεικνύεται από τη μαύρη επιχείρηση της Mossad με τον Epstein, και όπως αποδεικνύεται από τα έγγραφα του FBI, για τον πολιτικό έλεγχο των ΗΠΑ, αλλά δεν εξηγεί από μόνη της, τη συμπεριφορά της δύναμης παραγωγής των παγκόσμιων εξελίξεων. Το παιχνίδι για την παγκόσμια ηγεμονία είναι μεγαλύτερο.
Μπορούμε όμως να παρατηρήσουμε, πως τα ελληνικά ΜΜΕ δεν ασχολήθηκαν καθόλου, με τη σχέση Jeffrey Epstein και Ghislaine Maxwell (κόρη του πράκτορα της Mossad, Robert Maxwell) και της Mossad. Οι Έλληνες εφοπλιστές και καναλάρχες, έχουν ως προτεραιότητα τη μεταφορά του υγροποιημένου αερίου, και όχι την ενημέρωση, που οδηγεί σε απώλεια συμβολαίων. Όσο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, η υπόθεση Predator και όχι μόνο, δεν επιτρέπει την ανάμιξη με τα πίτουρα.
Κλείνοντας πρέπει να υπενθυμίσουμε πως ο πόλεμος, έχει τη δική του δυναμική. Ο Donald Rumsfeld είχε εκτιμήσει πως ο πόλεμος στο Ιράκ, θα κρατήσει ένα μήνα, αλλά τους προέκυψε το αντάρτικό, που τους καθήλωσε για επτά χρόνια.
Ας δεχθούμε επιτέλους πως οι καταπιεσμένοι λαοί -και εδώ έχουμε καταπιεσμένους τους Κουβανούς και Πέρσες -δεν κάνουν επαναστάσεις για λόγους οικονομικούς , όπως οι Μαρξιστές και οι συνοδοιπόροι τους σοσιαλιστές ”εξηγούσαν” ως αιτία (και όχι το ελευθερία ή θάνατος) την εθνεγερσία μας μας του 1821 .
Και η Δημοκρατική Δύση( και ιδίως η Ε.Ε και η δημοκρατική Ελλάδα μας ) , που καταπολεμά- και πρέπει -τα μονοκομματικά και καταπιεστικά καθεστώτα της Κίνας και της Ρωσίας θα ανέχεται τα ίδια καθεστώτα του Ιράν από το 1979 και της Κούβας από το 1959 ;;;.
ΑΣ ”ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ” ΤΟ ΘΕΜΑ.