του Φίλιππου Δεργιαδέ
Τα κύρια χαρακτηριστικά της μετάλλαξης του και η ισοπέδωση του από τον «κομήτη» Κασσελάκη
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ποτέ κόμμα μελών. Κάποτε ήταν κόμμα συνιστωσών, που είχαν ενεργά μέλη και όργανα και στο κόμμα λειτουργούσαν με ομοσπονδιακό τρόπο. Ήταν η πιο δημοκρατική περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ. Το κίνημα, που αναπτύχθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης και της χρεωκοπίας, και η λαϊκή βάση, που σιχάθηκε τα κόμματα της διαφθοράς και της σήψης, έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, με αίτημα την πολιτική αλλαγή, την κοινωνική δικαιοσύνη και την τιμωρία των διεφθαρμένων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβερνητικό κόμμα, σταδιακά έχασε τον κινηματικό και ό,τι είχε μείνει από τον ομοσπονδιακό του χαρακτήρα. Ως κόμμα εξουσίας, ανακάλυψε τα προνόμια αλλά και τις ευθύνες της κυβερνητικής διαχείρισης και τελικά ως κόμμα του ελληνικού παραδοσιακού πολιτικού συστήματος και …πολιτισμού, υπέκυψε στις χαρές και στα προνόμια του κυβερνητισμού, του αρχηγισμού και της διαπλεκόμενης ιεραρχίας. Όσο για την πολιτική αλλαγή, την κοινωνική δικαιοσύνη και την τιμωρία των διεφθαρμένων, που ευαγγελιζόταν, ξεχάστηκαν ως ανέφικτα και ρομαντικά!
Πλέον στον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ τα κυρίαρχα στοιχεία δεν ήταν οι προγραμματικές θέσεις, οι οργανώσεις, τα μέλη και τα στελέχη που είχαν αναδειχθεί μέσα από επίπονες πολιτικές διαδικασίες βάσης και συμμετοχές και δοκιμασίες στο κοινωνικό κίνημα, αλλά το κυβερνητικό ιερατείο, οι βουλευτές και τα διορισμένα στελέχη.
Το «άλμα στον ουρανό» ξεχάστηκε και στο νέο κόμμα εξουσίας ανέλαβαν σταδιακά το κουμάντο και τα ινία, οι «κολλητοί» του προέδρου αλλά και οι διάφοροι παρατρεχάμενοι υπουργών και βουλευτών, οι μετακλητοί, διορισμένοι από το κομματικό ιερατείο, οι πρόθυμοι yes men, οι ακίνδυνοι ισορροπιστές αλλά και το πολιτικό και οικογενειακό συγγενολόι. Η κομματική βάση «υπνωτισμένη» από την αίγλη του ηγέτη και εγκλωβισμένη στις αναγκαιότητες της συγκυρίας, παραδόθηκε, σχεδόν αμαχητί, στην γοητεία της νέας γραφειοκρατικοκυβερνητικής μπουρζουαζίας στο κόμμα.
Τα κύρια χαρακτηριστικά της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ
Κι όλος αυτός ο πολιτικά «ελαστικός» και ανίκανος αχταρμάς, εκτός από τη διαχείριση και καθοδήγηση στο κόμμα, δυστυχώς είχε την ευθύνη για την «καθοδήγηση» της χώρας. Γι αυτό και μετά την πρώτη διάσπαση, το 2015, δεν υπήρξε κανένας ηθικός ενδοιασμός στο ολοκληρωτικό ξεζούμισμα που ακολούθησε.
Τρία ήταν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά αυτής της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα της αριστεράς και της λαϊκής βάσης, σε κόμμα εξουσίας και κομματικής διαπλεκόμενης ιεραρχίας:
• Η ευκολία με την οποία αποτίναξε από πάνω του τον χαρακτήρα, τις ευθύνες και τους στόχους ενός κόμματος που οδηγήθηκε στην εξουσία από ένα λαϊκό κίνημα, βάσει συγκεκριμένων λαϊκών αιτημάτων
• Η χαώδης απόσταση που, συνακόλουθα, δημιουργήθηκε μεταξύ κομματικής ιεραρχίας και βάσης, με κύριο χαρακτηριστικό την πλήρη απαξίωση και διάλυση του κομματικού ιστού, λες και ήταν να συμβεί προγραμματισμένα, αβίαστα κι αυτόματα
• Και τέλος η πολιτική του στροφή προς το κέντρο και η απομάκρυνση του από ιδέες, σχέδια, θέσεις, αρχές και διαδικασίες που αποτελούσαν το μείγμα της πολιτικής του ταυτότητας, ως κόμμα της ριζοσπαστικής εναλλακτικής αριστεράς.
«Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό» λέει ο λαός και αυτό φάνηκε από το ξήλωμα σύριζα, όλης της κινηματικής και πολιτικής παρακαταθήκης που είχε γεννήσει αυτό το κόμμα, μέσα από συγκεκριμένα βήματα, επιλογές και αποφάσεις, όπως:
• την πολιτική διαστρέβλωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος
• την υπογραφή του τρίτου μνημονίου
• το άκρατο ξεζούμισμα του ελληνικού λαού που φάνηκε και στο απόθεμα στα δημοσιονομικά ταμεία,
• τη μη αξιοποίηση της πολιτικής δυναμικής του κόμματος (πρόγραμμα, στελέχη βάσης και λαϊκή υποστήριξη) που κρίθηκε για τη συγκυρία, ακατάλληλη και επικίνδυνη
• την ταύτιση με το παλιό πολιτικό σύστημα, και τις παλιές ρωγμές της εξουσίας, γεγονός που τελικά οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην ήττα του 2019,
• την χλιαρή, βολική και ανεκτή προς τη ΝΔ αντιπολίτευση μέχρι το 2023, που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως συγκυβέρνηση και φυσικά
• το συστηματικό και σχεδιασμένο από το κομματικό ιερατείο, κουκούλωμα της κριτικής για τα αίτια της εκλογικής κατρακύλας και ήττας του κόμματος το 2019 και το 2023.
Και η αντιδημοκρατική νεοφιλελεύθερη – δεξιόστροφη μετάλλαξη, μετά το 2023, συνεχίστηκε καθώς η συγκεκριμένη σύνθεση στελεχών και ανθρώπων που κλήθηκαν να καθοδηγήσουν την κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστερά», όχι μόνο αποδείχθηκε απόλυτα ανίκανη να διαχειριστεί την ήττα, αλλά συνειδητά και εσκεμμένα απέφυγε να αναγνωρίσει την αποτυχία και ανικανότητα της. Θα ήταν άλλωστε, προδοσία στον ίδιο τον εαυτό τους αν το έκαναν.
Η συζήτηση και ο προβληματισμός για τις αιτίες που οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική και εκλογική του εξαΰλωση, θα έφερναν στην επιφάνεια τις ευθύνες και αποτυχίες του πρώην κυβερνητικού ιερατείου και της κομματικής νομενκλατούρας. Η αυλικοί του προέδρου και ο ίδιος ο πρόεδρος θα έπρεπε να λογοδοτήσουν, όχι μέσω ανακοινώσεων, αλλά ζωντανά στη βάση, γεγονός που απέφυγαν όπως οι βρικόλακες το φώς το ήλιου.
Η ισοπέδωση από τον «χρήσιμο ηλίθιο» Κασσελάκη
Γι αυτό μετά την ήττα του 2023 δεν έγινε κανένα συνέδριο πολιτικό, προγραμματικό κι οργανωτικό. Γι αυτό έτρεξαν όλοι, μετά την παραίτηση – αποχώρηση Τσίπρα, να πάρουν θέση στην αφετηρία της κούρσας για την κομματική εξουσία και ηγεσία.
Επένδυσαν στη λήθη και στον «ουρανοκατέβατο κομήτη» Κασσελάκη και στην στημένη αντιπαράθεση με την Αχτσιόγλου, που θεωρούσαν ακλόνητο φαβορί. Ο στόχος ήταν να παρασυρθούν και να εγκλωβιστούν τα μέλη και οι οπαδοί σε μία ανούσια αντιπαράθεση που δεν θα έθιγε τα ιερά και όσια της κομματικής ιεραρχίας και των διαφόρων προεδρολόγων και προεδρολάγνων και φυσικά της ιερής αγελάδας του κόμματος, Αλέξη Τσίπρα.
Ωστόσο τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ότι δεν ήταν …ινδουιστές. Η νέα ιερή αγελάδα που υπέδειξε το ιερατείο, αποδείχθηκε Αστραχάν. Ο θυμός της βάσης ήταν τέτοιου μεγέθους που ισοπέδωσε την υποκρισία και την αλαζονεία της νομενκλατούρας και ανέδειξε τον Κασσελάκη πρόεδρο.
Αυτό που θύμωσε τους οπαδούς και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν Κασσελάκη, και τώρα πολλοί στρέφονται προς το ΠΑΣΟΚ, το ΜΕΡΑ25 ή την Πλεύση Ελευθερίας, είναι το ψέμα, η αδιαφάνεια και η απόλυτη υποκρισία των πρωτοκλασάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Το να είσαι κεντρώος – φιλελεύθερος στην πράξη και στα λόγια να το «παίζεις» αριστερός, είναι ψέμα και υποκρισία. Το να αποφεύγεις την κριτική και να βάζεις κάτω από το χαλί τα λάθη σου, είναι αδιαφάνεια και απάτη.
Τα «γκαζιανά» αίσχη και έπη
Γι αυτό άλλωστε αυτοί οι άνθρωποι, που τώρα προτάσσουν ως αναγκαία λύση τη συνεργασία των «προοδευτικών δυνάμεων», δεν είχαν κανένα πρόβλημα να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν, μετά το φιάσκο της παρέμβασης Τσίπρα στο συνέδριο του Φεβρουαρίου του 2023, τα αίσχη στο συνέδριο του Οκτωβρίου του 2024, στο μπουζουξίδικο – ξενυχτάδικο, στο Γκάζι της Αθήνας.
Τέτοια πρωτοφανή γεγονότα έχουμε να δούμε πολλά χρόνια στην Ελλάδα και δείχνουν το μέγεθος της σήψης του καταχρεωμένου με πολλά εκατομμύρια πολιτικού συστήματος, στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε τελικά και ενσωματώθηκε πλήρως.
Ο Κασσελάκης τους πήρε το κόμμα και θα έβγαινε και πάλι νικητής υποσχόμενος βασικά το αυτονόητο: ότι όλες οι αποφάσεις θα ήταν διαφανείς και συλλογικές, κάτι που απεχθάνονται όλα τα ιερατεία και οι διαπλεκόμενες εξουσίες στο κόσμο, πολιτικές, οικονομικές και θρησκευτικές.
Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της μεταδημοκρατίας. Πρόκειται για την κυριαρχία των ελίτ επί των θεσμών που αποδυναμώνονται και παραπαίουν. Η εξουσία της διαπλοκής και των παραγόντων που με αθέμιτα μέσα επιβάλλουν την ισχύ τους, ενώ ο δήμος – κοινωνία αποδυναμώνεται και οι πολίτες περιορίζονται στον παθητικό ρόλο των χειραγωγημένων ατόμων. Το καθεστώς της δημοκρατίας παραμένει τυπικά στα χαρτιά, αλλά πλέον λειτουργεί ως μετα – δημοκρατία.
Μετά τα γκαζιανά αίσχη ή έπη, ανάλογα την οπτική, ο ΣΥΡΙΖΑ του σήμερα αποτελεί, αναμφίβολα, το απόλυτο σύγχρονο παράδειγμα μεταδημοκρατίας στη χώρα, που με τη στάση «ρευστοποίησε» το χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς και επανέφερε ως κυρίαρχο το παλιό δικομματικό σύστημα εξουσίας, με τις επιδόσεις της Πλεύσης Ελευθερίας ακόμα να φαντάζουν ως «παραφωνία»..
Και αυτή είναι πλέον η μοναδική παρακαταθήκη, το μεγάλο κατόρθωμα του ΣΥΡΙΖΑ, που στο ξεκίνημα του «έδειχνε ότι θα γινόταν άλλος». Γι αυτό τώρα έχουν οχυρωθεί πίσω από την περίφημη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων, έχοντας σχεδόν ισοπεδωθεί πολιτικά και δημοσκοπικά. Είναι η μόνη διέξοδος, από το ασφυκτικό αδιέξοδο στο οποίο συνειδητά έχουν εγκλωβιστεί, καθώς απέφυγαν, όταν κλήθηκαν από την ιστορία, να πουν τα μεγάλα όχι, για τα οποία τους ψήφισε η λαϊκή βάση…
Απο τη σελίδα του κ. Δεργιαδέ στο fb
Ωραία λοιπόν!! αν τά αριστερά κόμματα εκφυλίζονται όταν γίνονται κυβέρνηση καλύτερα νά κάθονται στά αυγά τους… Καί αν δεν θέλουν αυτά τά βάζει ό λαός νά κλωσσισουν… τό άλλαξε ό Μανωλιός καί έβαλε τά ρούχα τού αλλιώς δεν περνάει πλέον…. Μάλιστα τώρα με τό καθεστώς Μητσοτάκη θά πρέπει νά έχουν τί διαθέσει νά ανατρέψουν πολλά πράγματα γιατί ό κόμπος έφτασε στο χτένι… Νά δούμε λοιπόν προγράμματα πού λύνουν από την ρίζα τού τό πρόβλημα καί όχι επιδόματα ξεροκομματα ….