Ο Ερντογάν πρέπει να αποχωρήσει για να υπάρξει ειρήνη στην περιοχή.

Print Friendly, PDF & Email
spot_img

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Οι τηλεσυνομιλίες του Ερντογάν με Μέρκελ, Μακρόν και Τζόνσον δεν πήγαν καλά αν κρίνει κανείς από τις ανακοινώσεις που ακολούθησαν αλλά, κυρίως, από την ενεργοποίηση, την επομένη μέρα, των μεταναστευτικών πιέσεων και την χρησιμοποίηση ανθρώπων ως εργαλείων για την εκπόρθηση του ευρωπαϊκού τείχους.

Ο, πλέον, απάνθρωπος από τους ηγέτες, ο Ερντογάν, χρησιμοποιεί δυστυχισμένους ανθρώπους για να αναπαράγει την εξουσία του αλλά αυτήν τη φορά δεν πρέπει να του περάσει. Οποιαδήποτε υποχώρηση της Ευρώπης στον Ερντογάν θα είναι η αρχή του τέλους της. Όχι, μόνο, των ηγεσιών της αλλά και της ίδιας της ηπείρου, όπως την γνωρίζαμε. Η μεταναστευτική απειλή αριθμεί εκατομμύρια.

Δυστυχώς, αυτές οι πασιφανείς αλήθειες, οι οποίες διατυπώνονται και στο εσωτερικό της Τουρκίας, παρά τα δικτατορικά μέτρα του Ερντογάν, δεν γίνονται αντιληπτές από ορισμένους στην Ελλάδα που εμφανίζονται ως ανθρωπιστές.

Οι πρόσφυγες-μετανάστες είναι δυστυχισμένοι άνθρωποι αλλά με την πολιτική του Ερντογάν και την τακτική ορισμένων ομάδων διεθνώς, διακυβεύεται η όποια πολιτική και ανθρωπιστική βοήθεια θα μπορούσαν να έχουν.

Οι μετανάστες δεν μπορεί να γίνουν εργαλεία στα χέρια οποιουδήποτε ηγέτη, ούτε και μέσον για την ανάπτυξη πολιτικής καριέρας.

Το πρόβλημα στον Έβρο έχει ξεπεράσει, προ πολλού, την ανθρωπιστική του διάσταση. Είναι βαθύτατα πολιτικό και η μόνη λύση όχι, μόνο, εκεί αλλά και στη Συρία και τη Λιβύη είναι μια συνεργασία Ευρώπης- ΗΠΑ- Ρωσίας για την απομάκρυνση του Ερντογάν από την εξουσία. Ένα άτομο, ο Ερντογάν, υπονομεύει την ειρήνη στην περιοχή. Η Τουρκία είναι μια δύναμη η οποία έχει συμφέροντα αλλά το ζήτημα είναι πως τα διεκδικεί Η Ερντογανική Τουρκία είναι επικίνδυνη για όλους. Και, κυρίως, για τον τουρκικό λαό.

Θα μπορούσε να διαμορφωθεί το κλίμα απομάκρυνσης του τούρκου προέδρου με διαδηλώσεις στην Τουρκία και, ταυτόχρονη, υποστήριξή τους σε Ευρώπη και Αμερική.  Δεν μπορεί να διακυβεύεται η ειρηνική διαβίωση των λαών της περιοχής για να ικανοποιηθούν οι ονειρώξεις ενός ανθρώπου.

Ένα δεύτερο ζήτημα που ανέδειξε η «κρίση του Έβρου» είναι η αποτελεσματική αντιμετώπιση της τουρκικής υβριδικής απειλής από τις ελληνικές δυνάμεις ασφαλείας. Το αποτέλεσμα δεν ήταν θετικό, μόνο, σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της απειλής αλλά εξίσου σημαντικό ήταν και το μήνυμα που έλαβε ο τούρκος ηγέτης. Η εικόνα που θα είχε για τις δυνατότητες της Ελλάδας θα ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν που εισέπραξε και συνειδητοποιεί. Είναι μια δοκιμασία αποτροπής. Πετυχημένη μέχρι στιγμής. Υπάρχει μια συσσωρευμένη αγανάκτηση στην ελληνική κοινωνία η οποία, παρόλο που δεν προετοιμάστηκε από τις ηγεσίες της είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ακραίες καταστάσεις. Και αυτό το αντιλήφθηκαν από την άλλη μεριά.

Παρόλο που στον Έβρο υπάρχουν μικρές ομάδες ειδικών δυνάμεων της Αυστρίας και της Πολωνίας είναι ευνόητο πως η παράταση της εκκρεμότητας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο από την Ελλάδα. Οι μεγάλες, και πιο ανεπτυγμένες, χώρες της Ένωσης δεν μπορεί να παραμένουν, απλώς, θεατές σε όσα συμβαίνουν ενισχύοντας οικονομικά, μόνο, την προσπάθεια. Θα πρέπει με κάποιον τρόπο να εμπλακούν. Να θεωρήσουν, όπως η αυστριακή περίπολος στα σύνορα, το ελληνικό έδαφος ευρωπαϊκό, άρα δική τους πατρίδα και να την υπερασπιστούν.

Το ζήτημα, όμως, με την Τουρκία και την Ευρώπη είναι πιο περίπλοκο και άπτεται της γερμανικής εκτίμησης να θεωρεί το Βερολίνο, δυνάμει, στρατηγικό σύμμαχο την Άγκυρα. Είναι ένα ζήτημα το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει την εξωτερική πολιτική της Ένωσης. Αλλά, ακόμη και αν επιμείνει η Γερμανία στην πολιτική προσέγγισης της Τουρκίας αυτή δεν μπορεί να γίνει με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Ερντογάν.

Η Τουρκία του Ερντογάν απειλεί την Ένωση. Δεν μπορεί να είναι στρατηγική σύμμαχος της ηγεμονεύουσας δύναμης της Ευρώπης εκτός και αν αλλάξει συμπεριφορά και πολιτικές επιδιώξεις.

Στο μέτωπο του Έβρου η Ελλάδα αντιμετώπισε και τα συκοφαντικά δημοσιεύματα μιας, υποτίθεται, έγκυρης αμερικανικής εφημερίδας, των New York Times, αλλά και άρθρα υποστηρικτικά της πολιτικής της.

Δεν ξέρω πόσους εκπλήσσει αλλά, οι πλέον έγκυροι αρθρογράφοι της Τουρκίας αφού αναλύουν την κατάσταση στη Συρία και στο Ιντλίμπ καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η πίεση στα σύνορα της χώρας τους με την Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα της αποτυχημένης πολιτικής του Ερντογάν στη Συρία. Μια καταστρεπτική πολιτική για την Τουρκία από την οποία ο εμμονικός τούρκος πρόεδρος δεν θέλει να αποστεί.

Παρά το καθεστώς ακραίου ελέγχου των Μέσων Ενημέρωσης από το ισλαμικό καθεστώς στην Τουρκία οι αναλύσεις των τούρκων δημοσιογράφων για όσα συμβαίνουν στην περιοχή και στο χώρα τους είναι πολύ βαθύτερες, αποκαλυπτικές και εύστοχες σε σύγκριση με τις αντίστοιχες ελληνικές. Μιλάμε για αναλύσεις κριτικές προς το σύστημα Ερντογάν και όχι την προπαγανδιστική αναπαραγωγή της πολιτικής του.

Είναι και αυτό ένα ενδιαφέρον συγκριτικό στοιχείο μεταξύ των δύο κοινωνιών.

Στην Τουρκία κάτι διαφορετικό κυοφορείται στην κοινωνία ως αντίδραση στην πολιτική Ερντογάν. Αλλά είναι άγνωστο πως θα εκφραστεί.

Είναι άγνωστο το περιεχόμενο της κυοφορίας, άγνωστος ο φορέας που θα την εκφράσει και άγνωστες οι εσωτερικές δυνάμεις που θα την υποστηρίξουν. Το «παιχνίδι» στο παρασκήνιο της γειτονικής χώρας δεν έχει να κάνει σε τίποτε με τις ευρωπαϊκές εμπειρίες. Είναι σκληρό και ανελέητο με όρους περισσότερο μαφίας παρά πολιτικής. Η χώρα, δυστυχώς, απέχει πολύ από στοιχειώδη πολιτικό εκσυγχρονισμό. Και αυτό δεν είναι καθόλου καλός οιωνός.

 

spot_img

10 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δυνατός και “ευθύβολος” ο Παντελής.
    Ευτυχώς που υπάρχει Παντελή και δεν είναι κολακεία ούτε καν φιλοφρόνηση.
    Δεν αντέχεται η ρηχότητα των Ελλήνων αναλυτών

  2. Ένας καλός δημοσιογράφος είναι ο κ.Σαββίδης ,που ουδέποτε δέχθηκε τον τίτλο του αναλυτή ,πολιτικού ,η, στρατιωτικού . Τον συγχαίρυμε και τον ευχαριστούμε .
    Μήπως στην σημερινή Ελλάδα μας ,-στην οποίαν οι περισσότεροι είναι γραμματισμένοι και ξενόγλωσσοι και μπορούν με μια συνεχή κοινωνική παρατήρηση , τεχνητή νοημοσύνη και κυρίως συναισθηματική νοημοσύνη να αντιληφθούν και να εξηγήσουν πολλά τεκταινόμενα ,ανατρέχοντας και στο παρελθόν- ,πρέπει να μειωθούν στο ελάχιστο οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως έγκυροι αναλυτές,γιατί διασπούν την ενότητα των Ελλήνων ,που ”κομματιάσθηκαν” και από τα πολιτικά κόμματα εδώ και 40 χρόνια και γιατί ”όπου ”λαλούν πολλοί κοκόροι ,αργεί να ξημερώσει ” και τώρα στην Πατρίδα μας πρέπει να αφήσουμε λίγους κόκορες ,για να ξημερώσει γρηγορώτερα ;;;.

  3. Η Ελλάδα αποποιήθηκε φυσικό, και ιστορικό της χώρο, σε Βουλγαρία, Σκόπια, Βόρειο Ήπειρο, Ανατολική Θράκη, Μικρά Ασία, Ίμβρο, Τένεδο, Καλαβρία Σικελία μόνο και μόνο για να σταματήσουν οι πόλεμοι στην Περιοχή των Μπαλκάνιων Σλάβων και των Μογγόλων έποικων στην Μικρά Ασία.
    Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; να είμαστε η τελευταία τρύπα της φλογέρας, καθόμενοι επάνω στον άξονα σταθερότητας που τραγουδάνε, όπου σταθούν και όπου βρεθούν, όλα τα πολιτικά απολειφάδια, για να έχουν λόγο ύπαρξης στο προτεκτοράτο, χωρίς τα οφέλη του προτεκτοράτου.
    Θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία.
    Ο κάθε λαός είναι άξιος της μοίρας του, και έχει τις κυβερνήσεις που του αξίζουν

  4. Ωστόσο, ούτε και το διάδοχο σχήμα θα είναι φιλελληνικό ή φιλειρηνικό.
    1) Φανταζόμαστε μια Τουρκία με πυρηνική ενέργεια που (όπως και στο Ιράν) θα χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή πυρηνικών όπλων;
    2) Φανταζόμαστε μια Τουρκία που θα συνεχίσει να αμφισβητεί την κρατική υπόσταση, τα χωρικά ύδατα και την ΑΟΖ της Κύπρου;
    3) Φανταζόμαστε μια Τουρκία που θα συνεχίζει να βάζει βέτο στην είσοδο της Κύπρου στο ΝΑΤΟ;

    Μόνη πραγματική λύση είναι η σμίκρυνση της Τουρκίας. Το τελεσίδικο ξεδόντιασμα και ο τελεσίδικος ενταφιασμός κάθε μεγαλοϊδεατισμού της. Μια μικρή Τουρκία, σε μέγεθος π.χ. Βουλγαρίας, που θα συνορεύει από τη μια μεριά με μια παραλιακή και φιλευρωπαϊκή Μικρασία και από την άλλη πλευρά με ένα Κουρδιστάν. Μόνο αυτό θα ήταν ρεαλιστική λύση.

    • Η Τουρκία έχει ένα όραμα που το έχει βάλει σε εφαρμογή από την επόμενη ημέρα της συνθήκης της Κοζάνης, χιόνια η μια, χιόνια η άλλη, να πάρει όσα έχασε.
      Ο πόλεμος με την Τουρκία είναι αναπόφευκτος, και αντί να έχουν προετοιμασμένη την κοινή, που δεν είναι κοινή, γνώμη, σκαρφίζονται διάφορες μπαρουφολογίες, όπως το “ανήκομεν εις τη Δύσην” του κουφού Εθνάρχη, ο οποίος μας έλεγε ότι η Κύπρος πέφτει μακριά.

  5. 1.-Απο τα πυρηνικά που θα μπορούσε να αποκτήσει η Τουρκία, η μόνη που δεν θα ανησυχεί θα ειναι η Ελλάδα. Κατ αρχάς τα πυρηνικά τα έχεις να τα δείχνεις, όχι να τα χρησιμοποιείς. Αλλά και αν τα χρησιμοποιήσει η Τουρκία κατά της Ελλάδας θα βλάψουν και την ίδια. Οι αποστάσεις είναι κοντινές.
    2.-Το τι Τουρκία θα προκύψει μετά τον Ερντογάν δεν είναι σαφές.
    3.-Αν η Κύπρος ήθελε να μπει στο ΝΑΤΟ θα καθάριζα οι αμερικανοί με τους τούρκους. Η Κύπρος δεν θέλει να μπεί στο ΝΑΤΟ.

    • Έχω την γνώμη πως και η Τουρκία-μάλλον πρώτη αυτή- δεν θέλει να μπει η Κύπρος στο ΝΑΤΟ ,για να μη έχει και αυτή ΒΕΤΟ ,γιαυτό και η ίδια θα έβαζε ΒΕΤΟ για την μή είσοδο της.
      ”ΠΑΙΖΕΙ” να συμπράττουν σαυτήν την διαχρονική στάση της Κύπρου και οι τρεις που υπέγραψαν την Συμφωνία της Γιάλτας το 1945, για να μπορούν ”να την βοηθούν” ,η, να την εγκαταλείπουν όλοι τους ,όπως συνέβη στις 20 Ιουλίου 1974.
      Τότε ”χώρισαν ”την Ευρώπη ,θα άφηναν στην Κύπρο,που είναι το δεύτερο αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Ανατολικής Μεσογείου;;;.
      Είχαν και μιά συνάντηση τον Απρίλιο του 1974 στο Βλαδιβοστόκ.

  6. “..Δυστυχώς, αυτές οι πασιφανείς αλήθειες, οι οποίες διατυπώνονται και στο εσωτερικό της Τουρκίας, παρά τα δικτατορικά μέτρα του Ερντογάν, δεν γίνονται αντιληπτές από ορισμένους στην Ελλάδα που εμφανίζονται ως ανθρωπιστές…” μήπως είσαι λίγο επιεικής με τους βαρουφακιδες μπαλταδες χριστοπουλους και λοιπούς “ανθρωπιστες “..

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,641ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
17,700ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisement -spot_img

Τελευταία Άρθρα