Όταν η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους επαγγελματίες «πολιτικούς»
30.12.2025 • 14:27
Ανανέωση: 30.12.2025 • 20:39
Γιάννης Παναγιωτακόπουλος
Πολύς ο θόρυβος από τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού περί ενδεχόμενης δημιουργίας πολιτικού κινήματος. Ωσάν να μην ισχύει το συνταγματικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, παρά μόνον για τα παιδιά των κομματικών σωλήνων. Ή τουλάχιστον, να θεωρούμε ότι αφαιρείται τούτο το δικαίωμα, από ανθρώπους που έχουν χάσει τα παιδιά τους σε ένα κρατικό έγκλημα.
Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ με την χυδαιολογία των κυβερνητικών τρολ, ούτε με το ψυχολογικό προφίλ όσων θεωρούν ότι μια γυναίκα που έχασε το παιδί της, το περισσότερο που μπορεί να κάνει, είναι να διεκδικήσει μια δικαστική απόφαση αποζημίωσης.
Περί πολιτικής
Αφορμή για να γράψω κάποιες σκέψεις, ήταν κάποια άρθρα συναδέλφων, σε διάφορα Μέσα, που ξεκάθαρα ξορκίζουν την πιθανότητα να δημιουργηθεί κάποιος νέος πολιτικός φορέας, στον οποίο θα ηγείται η Μαρία Καρυστιανού, διότι “η πολιτική είναι σοβαρή υπόθεση για να την αναλάβουν οι εκτός πολιτικής”.
Αρχικά, αν μου επιτρέπονται κάποιες παρατηρήσεις σε -κατά τα άλλα- εξαίρετους συναδέλφους, θα έλεγα ότι οι τίτλοι, αν και καταλαβαίνω ότι πρέπει να είναι “πιασάρικοι” για να “πουλήσουν” στο διαδικτυακό παζάρι της ειδησεογραφίας, αδικούν πολλές φορές το περιεχόμενο των κειμένων τους και σίγουρα την σοβαρότητα του ζητήματος.
Από ΄κει και πέρα, επειδή σε όλα τα εν λόγω άρθρα, αντιμετωπίζεται η Μαρία Καρυστιανού ως ένας άνθρωπος που θα ήταν σχεδόν… καταστροφικό να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία, διότι δεν έχει σχέση με την “πολιτική”, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ:
Πως γίνεται ένας πολίτης ενεργός, που θέτει με ιδιαίτερη ικανότητα κοινωνικής διείσδυσης, σημαντικά θεσμικά ζητήματα, να θεωρείται “εκτός πολιτικής”; Τι είναι η πραγματική πολιτική, αν δεν είναι το δικαίωμα και η υποχρέωση του αριστοτελικού “πολιτικού όντος”, να θέτει ζητήματα, να συμμετέχει σε διαδικασίες, να διεκδικεί αποφάσεις, μέσα στο πλαίσιο της Πολιτείας; Εκτός, κι αν έχουμε κάποτε -που δεν θυμάμαι- αποφασίσει, ότι η πολιτική είναι το αποκλειστικό προνόμιο κάποιων κομματικών ελίτ.
Περί κοινοβουλευτισμού, κομμάτων και πραγματικής Δημοκρατίας
Στη συνέχεια, σε κάποια από αυτά τα κείμενα, γίνονται εκτενείς αναφορές σε “μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού τους τελευταίους αιώνες”, η οποία “είναι ο Κοινοβουλευτισμός – που για να λειτουργήσει χρειάζεται κόμματα”.
Αναπτύσσονται αναλύσεις που σχεδόν θεωρούν δεδομένη την παραδοχή ότι ετούτη την κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού, δεν δικαιούμαστε ούτε να την κρίνουμε, ούτε να διεκδικήσουμε μια σύγχρονη μεταρρύθμισή της, ούτε καν να στηλιτεύσουμε την ελλαδική ολιγαρχική εκδοχή της (προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, με πρωθυπουργούς που έχουν εξουσίες εκλεγμένου μονάρχη). Κάθε τέτοια προσπάθεια αντιμετωπίζεται ως “εκτός πολιτικής”.
Όμως, αν ήταν έτσι, οι αναλύσεις του Κορνήλιου Καστοριάδη, του Γιώργου Κοντογιώργη, του Παναγιώτη Παπαγαρυφάλλου και τόσων άλλων πολιτικών φιλοσόφων, πού θεωρούν τον δυτικό κοινοβουλευτισμό ως μία εξέλιξη της δυτικής ολιγαρχίας, που μόνο σημειακά τέμνεται με αυτό που οι Έλληνες αποκαλούσαν Δημοκρατία, είναι “εκτός πολιτικής”; Κι αν έτσι είναι τα πράγματα, τότε τι είναι πολιτική; Αυτό που μας δίδαξαν εκείνοι που δημιούργησαν τη Δημοκρατία, ή εκείνο που μας επέβαλαν αυτοί που κατασκεύασαν τον δυτικό κοινοβουλευτισμό;
Οι κριτικές, είναι η αλήθεια, αποφεύγουν τόσο θεμελιώδη ερωτήματα. Αρκούνται μόνο να κατακρίνουν τις αναφορές της Μαρίας Καρυστιανού, στο ότι της προκαλεί αποστροφή η έννοια του κόμματος. Όπως και στην πλειοψηφία των Ελλήνων, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Όμως, αν προσπαθούσαμε να καταλάβουμε καλύτερα τι εννοεί η κα Καρυστιανού, ίσως θα μαρτυρούσαμε –διότι σαφώς αντιλαμβανόμαστε– ότι ο τρόπος που λειτουργούν τα κόμματα στην Ελλάδα, είναι φυσικό να δημιουργεί αποστροφή σε οποιονδήποτε ενεργό πολίτη αναζητά την πραγματική Δημοκρατία, την ουσιαστική συμμετοχή, τη λογοδοσία και την απόδοση -κι όχι την παράκαμψη- ευθυνών.
Ποια από αυτές τις έννοιες τιμούν τα κόμματα στην σημερινή Ελλάδα, ώστε “πολιτική” να βαφτίζεται ο παρασιτικός τρόπος λειτουργίας τους και “μη πολιτική” η αναζήτηση ενός άλλου τρόπου συμμετοχής, ευθύνης, λογοδοσίας κι εν τέλει πραγματικής Δημοκρατίας; Κι αν υπάρχουν εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αυτό αρκεί για να αναιρέσει την πάνδημη αποστροφή;
Υπάρχει άλλος τρόπος;
Σαφώς και υπάρχει άλλος τρόπος. Κι αν δεν θέλουμε να κοιτάξουμε στην βαθιά πολιτική μας παράδοση, στις -πάλαι ποτέ- κοινότητες, στα όσα μας διδάσκει ο Αριστοτέλης κι ο Ισοκράτης, μπορούμε να δούμε σήμερα ότι δίπλα μας η Ιταλία ετοιμάζεται να κάνει το 75ο δημοψήφισμα των τελευταίων 50 ετών. Διότι εκεί οι πολίτες έχουν το δικαίωμα, που στερούνται οι Έλληνες, να προκαλούν οι ίδιοι δημοψηφίσματα που είναι δεσμευτικά για κάθε κυβέρνηση. Μπορούμε να δούμε ότι λίγο παραπάνω, στην Ελβετία, παράλληλα με την “κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού”, λειτουργούν και θεσμοί αμεσοδημοκρατικής φύσης, με βάση τους οποίους οι πολίτες έχουν άμεση συμμετοχή στις μικρές ή μεγάλες αποφάσεις που αφορούν στο μέλλον τους.
Αφού “ανήκομεν εις την Δύσιν” και υποχρεωτικά πρέπει να είμαστε μεταπράτες των θεσμών της, μπορούμε να κοιτάξουμε τα Συντάγματα της Γαλλίας, της Δανίας, της Ελβετίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Λετονίας, του Λουξεμβούργου, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Εσθονίας, της Λιθουανίας, της Αυστραλίας, η αναθεώρηση των οποίων υπόκειται υποχρεωτικά σε δημοψήφισμα και δεν αποτελεί προϊόν μόνο κοινοβουλευτικού μαγειρέματος και προστασίας των προνομίων της πολιτικής ελίτ.
Μπορούμε να συνομολογήσουμε, μαζί με τις 1.300.000 υπογραφές που κατέθεσε η Μαρία Κρυστιανού τον περασμένο Ιούνιο στην Βουλή, ότι το Άρθρο 86 του Συντάγματος και ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιείται από τα κυβερνητικά κόμματα, δεν συνάδει με καμία έννοια ισότητας και ισονομίας.
Σαφώς, σε μια χώρα που η διαφθορά αποτελεί κανονικότητα, έχουμε την υποχρέωση να διεκδικήσουμε την αυστηρή τιμωρία όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα και τα χρησιμοποιούν προς ίδιον και όχι προς δημόσιο συμφέρον.
«Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα κόμματα;», θα μου πείτε. Μα αν λειτουργούσαν τέτοιου είδους Δημοκρατικοί θεσμοί και δικλείδες ασφαλείας, αν η διάκριση των εξουσιών ήταν διασφαλισμένη και η απόδοση των ευθυνών δεδομένη, τότε τα κόμματα δεν θα είχαν τις ολιγαρχικές εξουσίες που τους παρέχει σήμερα το πολιτικό σύστημα. Θα ήταν φορείς πολιτικών αντιλήψεων και προτάσεων και όχι μηχανισμοί διαπλοκής με αποκλειστικό το δικαίωμα άσκησης εξουσίας. Η λαϊκή κυριαρχία δεν θα νοούταν ως μια λευκή επιταγή που δίδεται κάθε τέσσερα χρόνια στα κόμματα, αλλά ως συνεχόμενη συμμετοχή στις αποφάσεις, ως δικλείδα θεσμικού ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας, ως εμπέδωση της ισότητας και της ισονομίας.
Και θα χρειάζονταν και τα ίδια τα κόμματα, για να έχουν ουσιαστικό πολιτικό λόγο ύπαρξης, να δίνουν ρόλο στη βάση τους, με ουσιαστικές διαδικασίες συμμετοχής στις αποφάσεις, στον σχεδιασμό της πολιτικής, στον έλεγχο της όποιας κυβερνητικής ευθύνης τυχόν αναλάβουν.
Όταν θέλεις τέτοιου είδους βαθιές πολιτικές αλλαγές, σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να το περιγράψεις, λέγοντας ότι φτιάχνεις άλλο ένα κόμμα. Αυτό που περιγράφει τον φορέα που, επί της ουσίας, θα αναλάβει την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, είναι -και μόνο αυτό θα μπορούσε να διασφαλίσει τέτοιο εγχείρημα- ένα ευρύ πολιτικό κίνημα ενεργών πολιτών. Κι επειδή η Μαρία Καρυστιανού έχει αποδείξει ότι ξέρει να συνεννοείται με τις πλατιές λαϊκές μάζες, με λίγες λέξεις έχει περιγράψει άριστα αυτό που θέλει.
Το ξόρκι της ακροδεξιάς
Όμως αυτού του είδους η ρητορική φέρει ακροδεξιά υφή, αναφέρουν κάποιοι συνάδελφοι. Τούτη η έννοια άλλωστε -η ακροδεξιά- μπορεί να κολλήσει παντού, χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερες εξηγήσεις. Λειτουργεί πλέον σαν ένα σύγχρονο ξόρκι (δανείζομαι την παρομοίωση από τον φίλο Αντώνη Ανδρουλιδάκη), που σε όποιον το εκτοξεύσεις, τον βάζεις στην γωνία, κι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε υποχρεωμένοι να τον κοιτούμε καχύποπτα, σαν τον εχθρό του λαού που φόρεσε προβιά προβάτου.
Εδώ πια δεν ισχύει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Αυτός που θα ετεροπροσδιοριστεί ως “ακροδεξιός”, δεν έχει κανένα δικαίωμα να πει τι πραγματικά πιστεύει, πως περιγράφει τις αντιλήψεις του, πως αυτοπροσδιορίζεται. Το ξόρκι λειτουργεί μαγικά και μας αποκαλύπτει πως κανείς μας δεν πρέπει να τον πιστέψει, γιατί ό,τι και να πει, κατά βάθος θέλει να μας αποπλανήσει. Και για να μη χάσουμε την παρθενιά μας εμείς οι αφελείς πολίτες, οι σύγχρονοι ιεροεξεταστές πετούν το ξόρκι με ακρίβεια, προκειμένου να μας προστατεύσουν.
Πέραν του ότι αυτού του είδους η αναφορά στην Μαρία Καρυστιανού, αγνωεί τις επιθέσεις που δέχεται από πραγματικά ακροδεξιούς κύλους, θα έλεγα, πως αν συνεχίζει σοφόν να θεωρείται το σαφές, τότε καλό θα ήταν, αν θέλουμε πλέον να διατηρούμε τη σοβαρότητα των λεγομένων μας, να εξηγούμε με σαφήνεια τι εννοούμε με την έννοια “ακροδεξιά” και γιατί κολλούμε στον οποιονδήποτε αυτή την ταμπέλα. Διότι ο όρος έχει γίνει τόσο λάστιχο, που θα χάσει -αν δεν έχει ήδη χάσει- και την αξία του, όταν θα χρειάζεται να αναφερόμαστε στους πραγματικούς ακροδεξιούς.
Ο κίνδυνος της πραγματικής ακροδεξιάς
Διότι αν έτσι βαφτίζουμε οποιαδήποτε κριτική απέναντι στο σάπιο και ξεπερασμένο πολιτικό καθεστώς, κάθε προσπάθεια των πολιτών να απαιτήσουν τις βαθιές αλλαγές που θα κάνουν την πολιτική υπόθεση δική τους και όχι προνόμιο των διεφθαρμένων ελίτ, τότε κινδυνεύουμε η δεδομένη οργή και η απαξίωση των θεσμών, να οδηγήσει όσους απαιτούν λύσεις, στην πραγματική ακροδεξιά.
Όσοι νομίζουν ότι η βαθιά ανάγκη για ριζικές αλλαγές, ενός λαού καθημαγμένου, που έχει δει τα παιδιά του να ξενιτεύονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες για να ζήσουν αξιοπρεπώς, μπορεί να συνεχίσει να καλύπτεται με τα γνωστά πολιτικά τρικ, την ανακύκλωση παλιών αποτυχημένων υλικών, το μαστίγιο και το καρότο, μάλλον δεν έχουν καταλάβει σε τι εποχές ζούμε.
Ο μέσος όρος των πολιτών είναι πλέον πιο μορφωμένος, πιο καταρτισμένος, πιο έμπειρος και σαφώς πιο υπεύθυνος, από το πολιτικό προσωπικό που τον διοικεί. Θα το διώξει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν αυτή η ανάγκη δεν εκφραστεί θεσμικά, μέσω πολιτικών διαδικασιών που θα κινήσουν οι ίδιοι οι πολίτες, τότε θα μπούμε σε πραγματικά επικίνδυνα νερά. Και σε αυτή την περίπτωση, το μόνο σίγουρο είναι ότι μαζί με τα ξερά, θα καούν και τα χλωρά που τα ανεχόντουσαν.
Ας ελπίσουμε ότι η αναγνωρίσιμη από το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών κυρία Καρυστιανού δεν θα εκπροσωπηθεί από άλλον πολιτικό στο κόμμα-Κίνημα- που έχει προγραμματίσει να δημιουργήσει, γιατί αν δεν τεθεί η ίδια επικεφαλής το Κίνημα της θα φυλλορροήσει προς όλα τα σημερινά αντικυβερνητικά κόμματα ,ιδίως του κ. Βελόπουλου και της κ. Κωνσταντοπούλου .
Στην Ελλάδα μας ισχύει από την αρχαιότητα το ”τις αγορεύειν βούλεται(και πολιτεύεται) ”, όπως και το ”όλοι έχουν δικαίωμα στην γνώση”, αλλά το ”σύστημα” της Δημοκρατίας μας δεν εξετάζει ποιοι μπορούν να κυβερνήσουν ωφελιμότερα για την Πατρίδα όλων μας -πρώτα- και μετά για όλους τους Έλληνες ,όπως και ποιοι μπορούν να σπουδάσουν και να ολοκληρώσουν ΔΩΡΕΑΝ τις σπουδές τους.
Εν τω μεταξύ πολίτες ψηφίζουν και δικαιούνται και να ενημερωθούν και να μη ψηφίσουν όσους ”θέλουν να μάθουν το κούρεμα ( κυβερνητική πολιτική ) στου κασίδι το κεφάλι”.
Όσο για τις υπογραφές οι ”δημοκράτες και προοδευτικοί” αγνόησαν όχι τις 1.300.000 , που συγκέντρωσε η κ. Καρυστιανού ,αλλά τις πάνω από 3.000.000 που συγκέντρωσε το 2001 η Ιεραρχία της Ελλάδος για την ελεύθερη απόφαση της αναγραφής ή μη του θρησκεύματος στις ταυτότητες.
ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 2000 για να μη θυμούνται ,ή να θυμούνται επιλεκτικά και με διαλείψεις .
Τό σύστημα τρελενετε όταν τόν παθητικό ρόλο πού θά ήθελαν νά έχει μία μάνα πού χάνει τό παιδί της από εγκληματικές αμελειες τών κυβερνώντων, αυτή τόν αντιστρέφει σέ ενεργό καί μαχητικό διεκδικώντας δικαιοσύνη, αλλά επεκτείνοντας φτάνει νά διεκδικεί μέχρι καί την ανατροπή τού!!!….. Δύσκολος αγώνας, αλλά είναι καί ή μόνη ελπίδα ένας άνθρωπος έξω από τό σύστημα νά τό ανατρέψει μαζί με τόν λαό….
Η δημιουργία κομμάτων στην δημοκρατία είναι ζητούμενο της κοινωνίας. Η Ελλάδα στερείται πολιτικής κουλτούρας των πολιτών να συμμετάσχουν στα κοινά οπότε ευημερούν οι οικογένειες που ταίζουν με σανό τους πολίτες.
Όμως η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από κόμματα super market που όλοι αγοράζουν. Από τον Καραχάλιο, τον Νικολόπουλο, τον Φαραντούρη, άστεγοι δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, ιδιώτες προς κέρδος κλπ.
Τι ξέρει η Καρυστιανού από διεθνείς σχέσεις, εξωτερική πολιτική, άμυνα και ασφάλεια. Πώς θα αντιδράσει σε ένα crash test από τον Ερντογάν; Τι ξέρει από οικονομία, τράπεζες και επενδύσεις;
Αν ψάχνει για ένα κόμμα διαμαρτυρίας καλώς να το κάνει, αν σκεφτεί όμως ένα κόμμα κυβερνητικής καλύτερα να μην το επιχειρήσει. Οι ΗΠΑ γιατί έχουν δύο κόμματα κυβέρνησης; το ίδιο η Μεγάλη Βρετανία η Γερμανία η Ιαπωνία, ο Καναδάς, η Αυστραλία και πολλές δημοκρατικές χώρες. Η Ελλάδα αρκετά έχει τραβήξει από κοινωνικούς κομματάρχες Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης, Λεβέντης, Θεοδωράκης, Καρατζαφέρης, όλοι του 3-7 %.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ηγέτες όχι κόμματα. Τέτοια έχει πολλά.
Πως φαίνεται πως δεν υπήρξατε ούτε ψηφίσατε ποτέ ΠΑΣΟΚ , του οποίου ο όντως ηγέτης του- ο Ανδρέας- μετά το 48% του 1981 παραιτήθηκε από τις δυνατότητες του να ηγηθεί μιας αλλαγής στο κράτος και στην κοινωνία ,αλλά και στην οικονομία και μας άπλωσε την λαοκρατία από το κάθε χωριό μέχρι την κυβέρνησή του και το μόνο που επεδίωξε με αντιδημοκρατικές πράξεις το μακρινό για πολλούς αλλά αξέχαστο 1985 ήταν ”να γκρεμίσει τον Καραμανλισμό ” -και μαζί του το σοβαρό κράτος-και στη συνέχεια να έχει την αυτογελοιοποίηση του ως ηγέτης , εγκαταλείποντας τον διαβουκολημένο ψηφοφόρο – λαό του στην μετριότητα του φιλοευρωπαίου-ευτυχώς- Σημίτη και του πρωτότοκου υιού του κ. ΓΑΠ, που από το Καστελόριζο στις 23 Απριλίου 2010 ΕΘΑΨΕ κυριολεκτικά την 22ετή κυβερνητική πορεία του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος .
Είναι πολιτική και κοινωνική παρακμή να αναζητούν πολλοί Έλληνες -μετά από 52 χρόνια- λύση των σοβαρών εσωτερικών και εξωτερικών προβλημάτων μας σε ένα κόσμο με καταχνιά από προσωπικότητες που ασκούνται σε αγώνες με συνεχείς καταγγελίες ΓΙΑ ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΝ την πολυκατοικία που λέγεται Ελλάς -που κτίστηκε μετά το 1949 -και ανακαινίσθηκε το 1974 από τον μοναδικό ηγέτη που διέθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Έθνους , της Πατρίδος και των Ελλήνων.
Οι χριστιανοί πιστεύουν πως δεν θα μας ξεχάσει ο Χριστός-Θεός .
Καλή χρονιά ,με ελπίδα και αισιοδοξία.
Είδαμε κ τους επαγγελματιες πολιτικούς, τι καλά που τα πήγαν….
Εύλογο το ερώτημα που θέτεις. Όταν καταλαγιάσει ο καταγγελτικός λόγος, θα πρέπει να πάρει θέση για οικονομία, γεωπολιτική, εργασιακά θέματα, ακρίβεια και πολλά άλλα πολύπλοκα θέματα που συνθέτουν ένα πολιτικό αφήγημα.
Προσωπικά περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον αν και όταν εμφανισθεί επίσημα ο φορέας / το σχήμα που στελεχώνει – αν πράγματι συμβαίνει αυτό. Σίγουρα θα διεμβολίσει χώρους που ζουν από την αναταραχή (όπως η διαταραγμένη δικηγόρος με την ξεκάθαρη delusions of grandeur παράκρουση) και πιστεύω θα θέσει σε μεγάλο δίλημμα όσους/ες σχεδιάζουν να ψηφίσουν τον ανεπάγγελτο καταληψία, στο νέο κόμμα που αναμένεται.
Σε κάθε περίπτωση, η Καρυστιανού είναι αυθεντικότερη περίπτωση και δεν αποκλείεται να δούμε εξαφάνιση πολλών μικρών κομματιδίων, αν έχει μια προσεκτική παρουσία στην προεκλογική περίοδο. Εξαιρείται το ΚΚΕ βέβαια που είναι μια κατηγορία από μόνο του – μοναδική περίπτωση στην πολιτική σκηνή παγκοσμίως.
Η Καρυστιανού έχει ηγετικά χαρακτηριστικά. Είναι η ηγέτης που αναζητά η κοινωνία σ αυτήν την συγκυρία. Εμπιστευθείτε την
Της έχουμε δώσει την εμπιστοσύνη μας υπογράφοντας το αίτημα για κατάργηση του άρθρου 86 του τρέχοντος συντάγματος. Όμως αυτή η εμπιστοσύνη δέν ειναι λευκή επιταγή όπως
η ψήφος στο υφιστάμενο καθεστώς της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Ολιγαρχιας
Δηλαδή τι θέλετε να πειτε;Γιατί θεωρείτε πως την Μ.Καρυστινου δεν θα την πλαισιώνουν άτομα μορφωμένα ώστε να αναλάβουν και την εξωτερική πολιτική; Στην Ελλάδα του 2026 πιστεύετε πως τα ” μεγάλα κεφάλια ” υπάρχουν μόνο στα κομματα;
Η πιστεύετε πως η εξωτερική μας πολιτική δεν παραπαίει ;
“Τι ξέρει η Καρυστιανού από διεθνείς σχέσεις, εξωτερική πολιτική, άμυνα και ασφάλεια. Πώς θα αντιδράσει σε ένα crash test από τον Ερντογάν; Τι ξέρει από οικονομία, τράπεζες και επενδύσεις;”
Τι θες να πεις, ότι οι κυβερνήσεις από το 2000 κ έπειτα είναι πιο καταρτισμένοι;
Πόσο γελιέσαι, να ξερες!!!
Όταν ζούμε σε μια δύσκολη περιοχή όπου οι πολεμικές συγκρούσεις είναι διαρκώς στο προσκήνιο (Λιβύη, Γάζα, Συρία) και έχεις ένα επιθετικό γείτονα την Τουρκία δεν μπορείς να εμπιστευτείς την άμυνα και ασφάλεια σε κοινωνικά κόμματα διαμαρτυρίας όπως το κύμα.
Ότι και να έγινε από το 1996 μέχρι σήμερα δεν έχουμε θερμό επεισόδιο ή σύγκρουση. Αυτό δεν είναι τυχαίο αλλά αποτέλεσμα της ορθής πολιτικής κρίσης των Ελλήνων.
Μελανό σημείο ο Τσίπρας με τον Κοτζιά και η συμφωνία των Πρεσπών.
Ότι και να λέγεται ή γράφεται ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κράτησαν την εθνική κυριαρχία. Το καλό της Ελλάδας είναι να έχει δύο μεγάλα κόμματα (συντηρητικό, σοσιαλιστικό) στην βάση των Ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής.
Το να φτιάχνει κόμμα ο/η κάθε πικραμένος δεν είναι λύση αλλά αυτοχειρία όπως με τον ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Εδώ κυβέρνησαν την χώρα ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας. Η Καρυστιανού έχει πολλές περισσότερες ικανότητες απο τον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα.
Που τις βρήκε τις. Πολιτικές ικανότητες στην ιατρική είναι μια γυναίκα που εγώ δεν εμπιστευομε ήδη έχει σφάλματα για αυτό την δειωχνουν από το σύλλογο και καλούν την ΑΑΔΕ για ελενχο διότι υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας ότι θά μοιραστούν στους γονείς των θυμάτων τα χρήματα από την συναυλία τά έδωσε ΟΧΙ δεν μπορη να κέρδιση τους μασόνους που μας κυβερνούν πολλά χρόνια ας περιμένουμε τον οικονομικό ελενχο και θα έχουμε εξελιξεις σοβαρες υπομονή ευτυχισμένο το νέο έτος
Εντάξει μάθαμε και για τον Μαδούρο, ότι ήταν οδηγός λεωφορείου.
Να μη μιλήσουμε και για τον καταληψία τον δικό μας, ανεπάγγελτος κοπρίτης που δεν ήξερε ούτε Αγγλικά και έσκασε στα γέλια ο Ομπάμα ή που του κάνανε πλάκα Γερμανοί φοιτητές, να πούμε.
Γελάγανε μαζί του και δεν είχε πάρει χαμπάρι το ζώον.
Ενώ ο Μητσοτάκης έχει «σπουδάσει» στο Χάρβαρντ…
Βγήκαν το τρολς να παραπλανήσουν το λαό επικεντρώνοντας τα βέλη τους σε ένα μόνο στόχο, πιστεύοντας πως έτσι θα αποδομήσουν τη γέννηση ενός λαϊκού κινήματος! Ο αρχηγός δίνει τη κατεύθυνση. Τις επιχειρήσεις τις κάνουν οι έχοντες ειδικές γνώσεις και εκπαίδευση. Ήδη η κυρία Καρυστιανού έχει δίπλα της ανθρώπους, που τους συμβουλεύεται. Επομένως κάνετε πλόλεμο με άδειες σφαίρες, κι αυτό το ξέρουμε όλοι, όσοι στηρίζουμε την κάθαρση και την απελευθέρωση.
Τις δύσκολες αποφάσεις τις παίρνει μόνος του ο ηγέτης βάση γνώσεων, εμπειριών και προσωπικότητας. Είδαμε και τον Τσίπρα με τους συμβούλους τον Βαρουφάκη και τον Κοτζιά. Η Ελλάδα χρεοκόπησε και η Μακεδονία επωλήθη.
Ας μας λείπουν οι αυτόκλητοι σωτήρες και οι συν αυτώ λιγουριάζοντες εξουσία και προβολή. Κοινωνικά κινήματα του 5% χρειάζονται αλλά ως εκεί, παραπέρα σε περιμένει η ΕΕ με 17 ώρες ανελέητο σφυροκόπημα και τελικά σκύψιμο και ΤΑΙΠΕΔ. Από πυροβολητής έγινε ζητιάνος.
Το δις εξαμαρτείν δεν είναι σοφό.
Η Καρυστιανού είναι πολύ ικανότερη απο τους …ηγέτες που θαυμάζετε.
Το παιδομάζωμα των ορφανών φαίνεται ότι θα βρει ανταπόκριση. Κάθε φτωχός και κουτσός. Πολλοί είναι οι λιγούρηδες της προβολής και της εξουσίας που θα “συμβουλεύουν” την άβουλη και πολιτικά ανώριμη αρχηγό τους.
Είναι οι ειδικοί σύμβουλοι που πιρανχίζουν τα πλευρά της Ελλάδας και τρέφονται από τα σπλάχνα των τιμίων εργαζομένων. Είναι οι επαγγελματίες έμποροι πολιτικής που ψάχνουν λαϊκές αγορές να πουλήσουν την πραμάτεια τους με αντίτιμο την κοινωνική επανάσταση του πληκτρολογίου και του καναπέ.
Δεν μπορεί σου λέει μια ΕΡΤ3 διευθυντής ή στην χειρότερη διευθυντής γραφείου τύπου θα έρθει από την νέα ηγέτη που δεν ξέρει την πιάτσα. Πλησίασε το όνειρο με το ΠΑΣΟΚ αλλά στις στροφές πολλοί δεν τα πάνε καλά.
Τώρα ήρθε η ώρα της άνοιξης σου λέει να υπογράψω το πιστοποιητικό διαθεσιμότητας. Κρίμα για το ρηχό της σκέψης. Όλοι έχουν δικαίωμα στην ελπίδα της εξουσίας.
Ας τα βάλουμε κάτω για την κυρία Καρυστιανού-την προσωπική αξία της οποίας δεν έχουμε λόγους να αμφισβητούμε- και για κάθε αυτόκλητο σωτήρα, που σήμερα ”Δονκιχωτίζει” .
Όσοι γράφουμε και σχολιάζουμε ζήσαμε αν όχι τον ηγέτη Κωνσταντίνο Καραμανλή τον επίσης ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου, που αμφότεροι δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν ούτε την ψήφο όλων των Ελλήνων αλλά ούτε-κυρίως-την αποδοχή τους για την κυβερνητική τους πολιτική .
Και τώρα ο κόμπος στο χτένι .
Δεν είναι πολιτική ύβρις να θεωρούμε την κ. Καρυστιανού – για αυτήν μιλούμε και γράφουμε-ικανότερη ηγέτιδα των δύο προαναφερθέντων ηγετών που άφησαν ιστορία ;;;.
Εντάξει ως απόγονοι των Ελλήνων -που εισίν αεί παίδες -και που εξέλεξαν οι ‘δημοκράτες” Αθηναίοι εν καιρώ πολέμου τον πρώτο λαϊκιστή της Ιστορίας Αλκιβιάδη ,-με όλα τα δυσμενή αποτελέσματα γνωστά και από το διαδίκτυο -,ας το σκεφθούμε πολύ να ”σηκώσουμε και στα χέρια ” όσους συνέλληνες δεν γνωρίζουν την πήρα που φέρουν στην πλάτη τους και δεν έχουν ”το γνώθι σαυτόν”.
Αλήθεια τι άποψη έχουν όλοι αυτοί για το σημερινό μακρύ χέρι του κ. Τραμπ στην Βενεζουέλα , του κ. Πούτιν στην Ουκρανία της ”κλεφτουριάς” των επιδοτούμενων αγροτών ,που μας ταλαιπωρούν μαζί με τις οικογένειες τους ”για ένα πείσμα ” , για την σε 24ωρη βάση άγρυπνη παραμονή δίπλα τους των Ελλήνων τροχονόμων(που και αυτοί έχουν οικογένειες και προσωπική ζωή) και για το έλλειμμα γνώσεων και εφαρμογής της νομιμότητος από σχεδόν όλους τους υπαλλήλους ,ιδίως τους Δημοτικούς, που διορίστηκαν από τους εκλεγμένους Δημάρχους -τις τσάντες των οποίων κουβαλούσαν ή αφισοκολλούσαν ;;;.
Υ.Γ
”Τούτο το ντοβλέτι (κράτος) ούτε φτιάνεται , ούτε χαλνιέται ,αιώνια θα σέρνεται”.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης Πνύκα 1838
Καλή χρονιά σε όλους.
Ο ηγέτης Καραμανλής απαρνήθηκε την ιστορία και τα ιδανικά του Ελληνικού έθνους και άφησε ανυπεράσπιστη την Κύπρο στους Τούρκους.
Η Ελλάδα είναι υπερήφανη για τις νίκες και τις ήττες της, είναι μελανό σημείο η Κύπρος και ο Παριζιάνος Καραμανλής που κρύφτηκε σαν κότα.
Να πούμε ηγέτη τον Μεταξά ναι αλλά τον Καραμανλή έλεος.
Όσο για την Καρυστιανού με τα μανικιούρ δεν φτιάχνονται οι ηγέτες. Και ας μας πει πού βρίσκει τα λεφτά ποιος ή ποιοι επιχειρηματίες την σπρώχνουν και τι τους έχει τάξει.
Η Ιστορία έγραψε -και δεν θα ξαναγράψει – ότι την Κύπρο άφησαν ανυπεράσπιστη οι δύο στρατιωτικοί δικτάτορες και η στρατιωτική ηγεσία του 8ημέρου 15-23 Ιουλίου 1974 , η οποία πίστεψε στα απίστευτα και δεν τόλμησε να αναμετρηθεί από την πρώτη ώρα με τον Αττίλα ένα .
Μετά ”πήραν φωτιά τα τόπια”, κάτι που δέχονται και οι σοβαροί πολέμαρχοι .
Υ. Γ Χαίρομαι που υπολήπτεστε τον άλλον ηγέτη τον Ανδρέα .
Για την κ. Καρυστιανού το προχωρήσατε.
Τα ίδια έλεγαν και για τον Θεοδωράκη. Ότι είναι από πίσω ο Μπόμπολας και το ένα και το άλλο – μας ζάλισαν τον έρωτα.
Η Καρυστιανού είναι το μόνο άφθαρτο πρόσωπο αυτήν την στιγμή και απολαμβάνει μεγάλης δημοφιλίας.
https://www.iefimerida.gr/politiki/i-proti-dimoskopisi-toy-2026-probadisma-173-gia-ti-nd-i-karystianoy-pio-dimofilis-apo-ton
Θα πρέπει να κριθεί για τις θέσεις της σε πολύπλοκα ζητήματα και όχι για το αν βάφεται ή όχι. Καλώς ή κακώς θα δέχεται και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη και φαντάζομαι το ξέρει και η ίδια ότι η έκθεση στον δημόσιο βίο έχει και πολλά μειονεκτήματα.
‘Εχει χρόνο να οργανώσει το σχήμα που θα την πλαισιώσει και επίσης πολλά κρίνονται και από τα debates. Ο Κατρούγκαλος (και ο Σύριζα γενικά) υπέστη μεγάλη ήττα, από εκείνη την εμφάνισή του με τον Γεωργιάδη στην TV (νομίζω στο Blue Sky ήταν).
Το μόνο που εμένα ενδιαφέρει είναι πάψει η χώρα να έχει “Δικαιοσύνη” Μπανανίας, να μην κρύβεται ο κάθε πολιτικάντης πίσω από την βουλευτική “ασυδοσία”, όπως πολύ σωστά είχε χαρακτηρίσει ο γέρο-Μητσοτάκης την ασυλία και να νιώσουν/γίνουν όλοι Έλληνες ίσοι απέναντι στον νόμο. Όλα τα άλλα είναι αδιάφορα. Όπως ξανάγραψα, θα προτιμούσα να μην δημιουργηθεί κι άλλο κόμμα, διότι στο τέλος καταντούν όλα τα ίδια.
Συμφωνώ. Μακάρι.
Όμως το θέμα αυτό είναι ταμπού και δε θέλει να το αγγίξει κανείς. Εντυπωσιακό πως μπαίνουν άλλα σε προτεραιότητα (π.χ. γάμος ομόφυλων ζευγαριών) και όχι το θέμα της βουλευτικής ασυλίας.
Ο Βενιζέλος στη σελίδα του λέει ότι τέτοιοι νόμοι υπάρχουν και αλλού και ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι υπάρχει στην Ελλάδα από συστάσεως του Ελληνικού κράτους! Τι να πω; Ούτε Συνταγματικό Δικαστήριο δεν προβλέπει το Ελληνικό Σύνταγμα!
Να συγκρίνετε τα Συύντάγμα των αειμνήστων Τσάτσου και Παπακωνσταντίνου του 1975 με τα Σύνταγμα των ‘Κουτσόγιωργα”-Βενιζέλου του 1986 για να δείτε ”τι είχαμε και τι χάσαμε και γιατί ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ ΦΤΑΣΑΜΕ”.
”Δεν τα βγάζω από το μυαλό μου” -τα γράφει η Συνταγματική μας -και όχι μόνον-Ιστορία.
Υπάρχει η βουλευτική ασυλία για πράξεις, που έχουν σχέση με την πολιτκή δραστηριότητα, αλλά δεν σε καλύπτουν για τα πάντα, όπως εδώ. Πολλώ μάλλον, δεν υπάρχει περίπτωση παραγραφής αδικήματος, όπως γινόταν εδώ, με νόμο που ο Βενιζέλος είχε φτιάξει και είχε μπει στο διαβόητο πλεόν άρθρο 86 τού Συντάγματος. Ποιος ν’ αγγίξει ένα θέμα που συμφέρει όλους τούς πολιτικούς και όταν υπάρχει ένας λαός-ζώο που δεν καταλαβαίνει και δεν ενδιαφέρεται για τίποτε;
@Σ.Α.Ν.
Το Σύνταγμα Καραμανλή Τσάτσου προβλέπει μεταξύ άλλων και τα εξής:
Με πλειοψηφία 151 βουλευτών αλλάζουν τα σύνορα της χώρας.
Άρθρο: 27 Παράγραφος 1.
Με πλειοψηφία 151 βουλευτών ξένα στρατεύματα εγκαθίσταται στη χώρα.
Άρθρο: 27 Παράγραφος 2.
Με πλειοψηφία 180 βουλευτών εκχωρούνται συνταγματικές αρμοδιότητες
σε διεθνή όργανα.
Άρθρο: 28 Παράγραφος 2.
Με πλειοψηφία 151 βουλευτών γίνεται περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας.
Άρθρο: 28 Παράγραφος 3.
Κάποτε-και τώρα θυμάμαι ότι είμαι απόφοιτος Νομικής ,που διαβάζει περισσότερα νομικά θέματα- συνιστώ σε εσάς -που συχνά μας υπενθυμίζετε αυτά (και άλλα) άρθρα του Συντάγματος μας -,αλλά και σε άλλους αναγνώστες των Ανιχνεύσεων ΜΑΣ – να ”γκουγκλάρετε” και να διαβάσετε το ”Σύνταγμα , ερμηνεία κατ’ άρθρο ,Αναστάσιος Γουργουρίνης , ηλεκτρονική έκδοση , επιμέλεια Σπ. Βλαχόπουλος ,Ξ. Κοντιάδης . Γ. Τασόπουλος ,Σεπτέμβριος 2023, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΠΣΤΩΣΕΤΕ ΟΤΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΑΡΘΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1832 και όχι από το 1975 και θα συνεχίσουν να υπάρχουν όσο θα ανήκουμε σε υπερεθνικούς Οργανισμούς (ΝΑΤΟ , Ε.Ε κ. λ. π ).
Υ.Γ Μη ξεχνάτε ότι από το 1916-1918 εγκαταστάθηκαν σε Μακεδονία και Θράκη στρατεύματα της ΑΝΤΑΝΤ .
Νομίζω πως η σημερινή δημοφιλία της κ. Καρυστιανού -που πρώτος πρόβλεψα ότι θα πολιτευθεί (και έφαγα πολύ ”ξύλο” στις Ανιχνεύσεις) -προέρχεται από το σύνολο των ψηφοφόρων των κομμάτων της Αντιπολιτεύσεως , με πλειοψηφία του γυναικείου φύλου ,αλλά μόλις θα διαπιστωθεί ότι είναι ουτοπία η μόνη επιδίωξή της για την συνταγματική κατοχύρωση -ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ φυσικά-του Κράτους Δικαίου , αφού αυτό το Δίκαιο το εφαρμόζουν πεπερασμένοι άνθρωποι με ευμετάβολη θέληση και ψυχραιμία , ”ΘΑ ΞΕΜΕΙΝΕΙ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ,που αυτές θα ψηφισθούν και στις επόμενες στις εκλογές .
Ερωτώ αφελώς .Υπάρχει κάποιος από τους αναγνώστες των Ανιχνεύσεων που θα την πλαισιώσει για να κάνει το πένθος για τα Τέμπη πολιτική ;;;.
Υ.Γ Όσο θα γίνονται απρόβλεπτα πολύνεκρα δυστυχήματα-μας τιμωρεί ο Θεός, θα έλεγαν οι παλαιοί – σαν το πρόσφατο στο Κραν Μοντανά στην πέραν κάθε αμφιβολίας ΔΙΚΑΙΗ Ελβετία , θα αποδυναμώνονται τα ”δυνατά χαρτιά ” της συμπαθούς κ. Καρυστιανού και του κόμματος της.
ΚΑΛΗ ΦΩΤΙΣΗ.
Μην είσαι απόλυτος. Προσωπικά πιστεύω ότι έχει καλές προθέσεις. Όπως είχε και ο Θεοδωράκης (κατά τη γνώμη μου πάντα).
Χαίρομαι για την αμεσότητα του διαλόγου – οι προθέσεις (με τα λόγια και αλώνια)δεν είναι πολιτική και λόγω του προηγούμενου του κ. Θεοδωράκη (που τον ”έφαγαν” οι Πρέσπες) ας μετέτρεπε την προσπάθεια της για να διατηρεί το θέμα σε δεξαμενή σκέψης ,σαν τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο.
Λέτε να με ακούσει;;;.
Δεν είμαι σίγουροις, αλλά είναι αρκετά πιθανόν να διαβάζει Ανιχνεύσεις. Είναι μέσο για ψαγμένους.
Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο με εναλλακτικές προτάσεις για όλα τα ανοικτά, πολύπλοκα και δύσκολα ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Να μπει δηλ στη βουλή ως μια φρέσκια φωνή και όχι ως 2η Εισαγγελέας (μας αρκεί η μία γνωστή και μη εξαιρετέα).
Αντίστοιχα το Ποτάμι ήταν κάτι πολύ καλό εκείνη τη χρονική στιγμή, απλά δεν μακροημέρευσε.
Και ως γυναίκες θα ανταγωνίζονται περισσότερο εντός Βουλής και θα καλύπτονται από την βουλευτική ασυλία όταν καταμηνύονται από τους πραγματικούς εισαγγελείς , -τους οποίους και τώρα με περισσή ευγένεια λοιδορούν-και τους πολίτες .
Αν δε αμφότερες εκπροσωπούν την Αριστερά θα βλέπουμε δράματα στη Βουλή , γιαυτό ΚΑΛΗ ΦΩΤΙΣΗ από αύριο για τις εκλογές του 2027 .
Ο αγώνας του κινήματος των Τεμπών ένωσε εκατομμύρια ανθρώπους που βλέπουν το παλιό πολιτικό σύστημα να βολεύεται με τη σημερινή κατάσταση σε όλα τα επίπεδα.
Αποδείχτηκε, άλλωστε : δεν μπορεί να υπάρξει δικαίωση ούτε καν για τα σκοτωμένα παιδιά από ένα κυβερνητικό-κρατικό έγκλημα, όπως αυτό το Τεμπών, αν δεν αλλάξουν ριζικά όλα στη χώρα. Από τη Δικαιοσύνη και τη Διοίκηση μέχρι την κυβέρνηση και τις διεθνείς συμμαχίες της χώρας.
Από ποιούς περιμένετε τη δικαίωση;
Από τη Μαφία του Μαξίμου;
Από την ανύπαρκτη αντιπολίτευση, που τόσα χρόνια την ψάχνουμε και δεν τη βλέπουμε;
Τόσα χρόνια όλος ο κόσμος έλεγε απογοητευμένος ότι δεν υπάρχει κυβερνητική εναλλακτική.
Τώρα θα υπάρξει. Τη γέννησε ένα αυθεντικό, λαϊκό κίνημα εκατομμυρίων ανθρώπων.
Το πολιτικό δίλημμα είναι ένα.
Με τη Μαφία ή με τη Μαρία;