Η εποχή της ΚΟΒΑΣ τελείωσε. Ο νέος μαρξισμός.

Print Friendly, PDF & Email
spot_img

 του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Ο Τσίπρας και ο Συριζα πρέπει να έδωσαν τη χαριστική βολή στην περιπλανώμενη στους προθαλάμους της εξουσίας μεταπολιτευτική αριστερά στην Ελλάδα. Κάτι που στην Ευρώπη, και σε αρκετά άλλα μέρη του κόσμου, έγινε το 1989, όταν η επαγγελία μιας ουτοπικής επανάστασης κατέληξε στα γκουλάγκ και τις νομενκλατούρες και κατέρρευσε.

Για λόγους ακατανόητους, τα ιδεολογήματα που απέρριψαν από την άμεση εμπειρία που είχαν οι ευρωπαϊκοί λαοί, επιβίωσαν στην Ελλάδα. Η συριζαία εμπειρία θα προβλημάτισε πολλούς.

Ωστόσο, αριστερές σέχτες επιβιώνουν υποσχόμενες ουτοπικούς παραδείσους ως μέσο για την επιβολή μιας διχαστικής ιδεολογίας.

Ο μαρξισμός στηρίχθηκε σε δύο έννοιες: της υπεραξίας και της ταξικής πάλης. Οι ιδιοκτήτες των Μέσων Παραγωγής, εκμεταλλευόμενοι την εργατική δύναμη προσθέτουν υπεραξία στα εμπορεύματα και συσσωρεύουν πλούτο. Ο πλούτος δημιουργεί ανισότητες οι οποίες αποκαθίστανται με την πάλη των τάξεων.

Η διαφορετική αντίληψη της πάλης των τάξεων, οδηγεί στη δημιουργία ενός ευρέως φάσματος κομμάτων της αριστεράς, από τα επαναστατικά, μέχρι τα μεταρρυθμιστικά. Όλα, όμως, βασίζονται στην ταξική πάλη, στο μίσος, δηλαδή, και τον κοινωνικό διχσμό.

Αυτή η αριστερά η οποία δεν μπόρεσε πουθενά να επιβιώσει φαίνεται να περνά στα βιβλία της ιστορίας. Έφθασε στο τέλος της. Ο φόβος της, επέφερε κάποια ισορροπία στις ακραία φιλελεύθερες πολιτικές που οδηγούσαν και αυτές σε πολώσεις την κοινωνία. Και οι πολώσεις δημιουργούν και αυτές διαχωρισμούς και διχόνοιες.

Επιτέλους, είναι ώρα να προβληματιστούμε που θέλουμε να οδηγηθούμε ως κοινωνία. Διαφαίνεται μια πολιτική αλλαγή σε λίγες εβδομάδες αλλά δεν υπάρχει η αίσθηση ότι το πολιτικό προσωπικό, η ελληνική διανόηση και η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμα να ανοίξουν το νέο κεφάλαιο που διαμορφώνεται από την καταλυτική εξέλιξη των νέων τεχνολογιών.

Η επανάληψη του όρου έχει κουράσει αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε πως οι πολιτικές και κοινωνικές έννοιες που καθόριζαν τη ζωή μας θα αλλάξουν ριζικά σε πέντε με δέκα χρόνια.

Για να μην περιπλανόμαστε σε ανούσιες φαντασιώσεις, εκείνο που θα αλλάξει είναι η ενίσχυση της δράσης του ανθρώπου από την τεχνολογία. Όχι η παραγωγή μιας ευφυούς και αυτοαναπαραγώμενης  Τεχνητής Νοημοσύνης.  Αυτήν την τελευταία, οι επιστήμονες δεν την αποκλείουν αλλά και δεν μπορούν να προσδιορίσουν χρονικά πότε θα εμφανιστεί.

Το ερώτημα προς τους μαρξιστές, των οποίων η θεωρία βασίζεται στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, είναι σε ποιόν θα ανήκουν τα αυτοαναπαραγώμενα ρομπότ και ποια η ηθική βάση της εκμετάλλευσης της λειτουργίας τους; Τον προλετάριο τον εκμεταλλεύεται  ο ιδιοκτήτης των Μέσων Παραγωγής. Το ρομπότ;

Αν και θα μπορούν να δημιουργηθούν ρομπότ με συνείδηση εκείνο που προέχει είναι να αρχίσουμε να διακρίνουμε πως και με ποια ιδεολογία θα οργανώσουμε τη ζωή μας σε μια εποχή που βρίσκεται στο προσδόκιμο του βίου μας.

Και η οργάνωση αυτή θα είναι και λίγο σοσιαλιστική. Αλλά συναινετικά σοσιαλιστική με όλη την κοινωνία παρούσα. Όχι διχαστική.

Θα σας συνιστούσα να διαβάσετε με προσοχή το βιβλίο του Max Tegmark  Life 3, από το οποίο σας παραθέτω ορισμένα στοιχεία.

Ο Tegmark επικαλείται τον «πολιτισμό τέταρτης γενιάς» που περιέγραψε στο βιβλίο του Mamma ο  Μάρσαλ Μπρέιν το 2003 σύμφωνα με το οποίο άνθρωποι, σάιμποργκ και μεταφορτωμένοι οργανισμοί συνυπάρχουν ειρηνικά όχι εξαιτίας κάποιων ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων αλλά επειδή η ιδιοκτησία και το εγγυημένο εισόδημα έχουν καταργηθεί.

Η βασική ιδέα είναι δανεισμένη από το κίνημα του λογισμικού ανοικτού κώδικα: αν το λογισμικό μπορεί να αντιγραφεί ελεύθερα, τότε όλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν ό,τι ακριβώς θέλουν από αυτό και τα ζητήματα ιδιοκτησίας και κυριότητας αποκτούν ακαδημαϊκή μόνο αξία. Η ιδέα ανάγεται στον Άγιο Αυγουστίνο, ο οποίος έχει γράψει ότι «αν ένα πράγμα δεν μειώνεται όταν το μοιραζόμαστε με άλλους, τότε δεν ανήκει ουσιαστικά σε κάποιον αν αυτός δεν το μοιράζεται ακόμα και αν του ανήκει».

Σύμφωνα με το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης το κόστος αντανακλά τη σπανιότητα- άρα αν η προσφορά είναι ουσιαστικά απεριόριστη, η τιμή γίνεται αμελητέα.

Σε αυτό το πνεύμα, όλα τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας έχουν εδώ καταργηθεί.

Τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας παρουσιάζονται και εξυμνούνται μερικές φορές θαρρείς και είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από τη δημιουργικότητα και την επινοητικότητα.

Ωστόσο, ο Μάρσαλ Μπρέιν επισημαίνει ότι κίνητρο για τα πιο φίνα παραδείγματα ανθρώπινης δημιουργικότητας- από τις επιστημονικές ανακαλύψεις μέχρι τη δημιουργία λογοτεχνικών, μουσικών και εικαστικών έργων – δεν υπήρξε το κέρδος αλλά κάποια ανθρώπινα συναισθήματα, όπως η περιέργεια, το πάθος για δημιουργία και η ανταμοιβή της αναγνώρισης από το περιβάλλον σου.

Ο Αινστάιν  δεν σκεφτόταν τα χρήματα για να επινοήσει την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας περισσότερο από όσο τα σκεφτόταν ο Λάινους Τόρβαλντς όταν δημιουργούσε το ελεύθερο λειτουργικό σύστημα Linux.

Χάρη στην προηγμένη ρομποτική, αυτή η ιδέα της μη ιδιοκτησίας δεν αφορά, μόνο, τα προϊόντα της πληροφορίας, όπως το λογισμικό, τα βιβλία, οι ταινίες και τα σχέδια αλλά και υλικά προϊόντα όπως τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, τα ρούχα και οι υπολογιστές.

Όλα τα προϊόντα είναι, απλώς, άτομα αναδιατεταγμένα με συγκεκριμένους τρόπους και φυσικά, τα άτομα αφθονούν, συνεπώς, όποτε κάποιος θέλει ένα συγκεκριμένο προϊόν, ένα δίκτυο ρομπότ χρησιμοποιεί ένα από τα διαθέσιμα σχέδια ανοικτού κώδικα για να του το κατασκευάσει δωρεάν.

Τα ίδια ρομπότ κατασκευάζουν, επίσης, και συντηρούν αρκετούς ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ηλιακή, αιολική κλπ) με αποτέλεσμα η ενέργεια να παρέχεται ουσιαστικά δωρεάν.

Για να αποφευχθεί η υπερβολική απόκτηση προϊόντων ή γης από συγκεκριμένα άτομα, έτσι ώστε να λείψουν από άλλα, κάθε άτομο εισπράττει από την κυβέρνηση ένα βασικό μηνιαίο εισόδημα το οποίο μπορεί να ξοδέψει όπως θέλει σε προϊόντα και στην ενοικίαση σπιτιού.

Ουσιαστικά, κανείς δεν έχει κίνητρο να προσπαθήσει να κερδίσει περισσότερα χρήματα, αφού το βασικό εισόδημα φτάνει και περισσεύει για να καλύψει όλες τις ανάγκες ενός ατόμου.

Επι πλέον, μια τέτοια προσπάθεια δεν θα είχε καν νόημα αφού έτσι θα έπρεπε να ανταγωνιστεί ανθρώπους οι οποίοι διαθέτουν δωρεάν τα πνευματικά προϊόντα  τους και ρομπότ που παράγουν δωρεάν υλικά αγαθά.

Να, λοιπόν, μια πολιτική πρόταση που βασίζεται στην ιδεολογία της κοινωνικής δικαιοσύνης της οποίας τα χαρακτηριστικά δεν είναι μαρξιστικά, δηλαδή, συγκρουσιακά και διχαστικά. Η αφετηρίας της, μάλιστα, είναι θεολογική (Άγιος Αυγουστίνος) και η εφαρμογή της ελεύθερη και συναινετική. Δεν ψάχνει τους αστούς για να τους κρεμάσει, επιδιώκει και εφαρμόζει αποτελεσματικά την ισότητα.

Αλλά αυτά δεν μπορούν να τα εφαρμόσουν πολιτικές ομάδες που δίνουν τον πολιτικό τους αγώνα στην μεσαιωνική αντίληψη «ή εμείς ή αυτοί» και της οποίας ο ηγέτης δεν μπορεί να καταλάβει πως αν κάνεις στροφή 360 μοιρών θα βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο που ξεκίνησες.

Οι πολιτικές προτάσεις θα βγουν απο την επεξεργασία των κοινωνικών αναγκών στα επιστημονικά εργαστήρια. Η εποχή της ΚΟΒΑΣ έχει περάσει. Προβλήματα, ασφαλώς, θα υπάρξουν. Αλλά μπορούν να λυθούν. Ελεύθερα και συναινετικά.

Ο κόσμος αλλάζει. Καιρός να αλλάξουμε και εμείς.

 

 

 

 

 

spot_img

72 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γιατί τα πήρε έτσι ο ερωτών; Τόσο χάλια ήταν η ταινία που σας περιέγραψα ή άρχισε να μεγαλώνει και αυτός σάν τον άφαντο και προτιμάει κλασσικά αριστουργήματα;

    Τέλος πάντων η ταινία ( i am mother) δέν νομίζω ότι κάνει προπαγάνδα υπερ των ρομπότ γιατι μου φαινεται ειναι κριτική απέναντί τους.
    Για την συνείδηση που λές ερωτώντα,δέν μπορώ να καταλάβω γιατί της δίνετε τόση μεγάλη βαρύτητα.Ούτε μας σώζει απο κάτι,ούτε μας εξελλίσει όπως λέει και ο άφαντος,αντιθέτως όσο μεγαλύτερη είναι,η συνείδηση,τόσο και μεγαλύτερο το βάρος της οδύνης που μας φορτώνει.
    Βασικά η συνείδηση είναι διπλή γνώση, η γνώση του εαυτού μας,που δέν θα ήταν τίποτα άν δέν συνοδευόταν απο την δεύτερη γνώση αυτή του θανάτου. Αυτό το σετάκι γνώσης είναι εκρηκτικό και μας γαμάει τον εγκέφαλο κανονικά.Για αυτό αναπτύσουμε όλες τις αρρώστειες ψυχικές και σωματικές,επινοούμε ένα σωρό άλλοθι και προφάσεις,εν τέλει για αυτό καταλήγουμε και στον πολιτισμό όπως και στην γλώσσα που είναι και οι μεγαλύτερες ψυχοδιανοητικές διαταραχές του είδους μας οπως λέει σωστά αυτή την φορά ο άφαντος για την γλώσσα. Η πίστη μας στον θεό,στην επιστήμη,ή στην εξέλιξη που θα απαλλάξει τον κόσμο απο τα δεινά του,είναι μιά απο τις πολλές μας ιδεοψυχαναγκαστικές εκτροπές των παραπάνω διαταραχών μας.
    Η αλήθεια ει΄ναι,το επαναλαμβάνω για μιά ακόμη φορά,πώς είμαστε ΚΑ-ΤΑ-ΔΙ-ΚΑ-ΣΜΕ-ΝΟΙ και δέν μας σώζει τίποτα,ούτε θεός ούτε διάβολος. Υπάρχουμε σε μιά περίεργη και λίαν οδυνηρή κατάσταση,με την βία και όλα τα συναφή που λέμε,και μόνο η ελπίδα υπάρχει να μας παρηγορεί,απόρροια όμως και αυτή της κατάστασής μας. Ο μύθος του προμηθέα αποκαλύπτει συγκλονιστές αλήθειες για την κατάστασή μας,κάποιες τις ξέρουμε,κάποιες τις αγνοούμε επειδή δέν έχουμε μελετήσει καλά τον μύθο σε όλη την έκταση και το βάθος του.
    Μιά αλήθεια σημαντική όσο και τραγική,είναι πώς ο θάνατος δίνει νόημα στην ζωή,αλλά δέν ισχύει και το αντίθετο οτι η ζωή δίνει νόημα στον θάνατο δηλαδή.Διότι η ζωή είναι πεπερασμένη,για το ανθρώπινο είδος έχει μερικές δεκάδες χρόνια διάρκεια,ενώ ο θάνατος είναι παντοτινός (και δέν δίνει νόημα το πρόσκαιρο στον αιώνιο,αλλά το αντίθετο).
    Ώς εκ τούτου προκύπτει πώς η ζωή αναπτύσεται σάν περιορισμένο σχέδιο σε ένα γενικό φόντο θανάτου. Δηλαδή,όπως και στην μουσική που οι νότες πλέουν στην σιωπή οριοθετώντας τις παύσεις έτσι που η μουσική στην πραγματικότητα να μήν γεννιέται απο τις νότες αλλά απο την διαφορετική έκταση των παύσεων (αφού η διαφορετικότητα των ήχων ορίζεται απο το διαφορετικό μήκος της παύσης,ενώ ο ίδιος ο ήχος ορίζεται σάν ο χώρος μεταξύ δύο παύσεων βασικά σάν η σύγκρουση δύο διαφορετικής έκτασης παύσεων άρα σάν μιά πρόσκρουση του χρόνου πάνω στο πεδίο του χώρου),έτσι και στην ζωή,οι φωτεινές στιγμές μας πλέουν μέσα στο σκότος του θανάτου,έτσι που πρ αγματικά να μήν είναι αυτές οι στιγμές μας που μας χαρίζουν την ζωή,αλλά τα διαφορετικά μήκη των σκοτεινών κενών ανάμεσά τους.
    Δηλαδή ακόμη πιο απλά και ακόμη πιο τραγικά,ρεεεεε,είμαστε νεκροί και δέν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Και στον κόσμο των νεκρών καμμιά πραγματική εξέλιξη δέν μπορεί να συμβεί. Κάποτε ίσως κάπου να ζούσαμε και όντως εξελισσόμασταν,τώρα όμως αδέλφια εδώ που βρισκόμαστε είμαστε νεκροίοιοιοι.
    Είναι πράγματι θλιβερό,αλλά δυστυχώς έτσι είναι.
    Τώρα γιατί νομίζουμε ότι ζούμε,γιατί νομίζουμε ότι γύρω μας υπάρχει ένας ζωντανός κόσμος,ενώ τα πάντα γύρω μας είναι σκοτεινά και παγωμένα,γιατί μιλάμε,επικοινωνουμε,σχεδιάζουμε,ελπίζουμε κλπ,και τελικά τι είναι αυτός ο θάνατός μας,είναι ένα μυστήριο.
    Μπορεί αυτό που ονομάζουμε θανατό μας,έστω και άν είναι εντελώς παλαβό να τον λέμε έτσι αφού είμαστε ήδη νεκροί,να είναι η είσοδος στην ζωή που λόγω της αντιφατικότητάς μας ονομάζουμε έτσι παράλογα,θάνατο.
    Μακάρι να είναι έτσι,άν και δέν το βλέπω.
    Αυτό όμως που είναι σίγουρο και απορώ γιατί δέν το βλέπετε και εσείς είναι ότι αυτός ο κόσμος που υπάρχουμε δέν μπορεί να εξελιχθεί σε τίποτα άλλο απο αυτό που ήδη είναι.
    Και μή μου πείτε πώς όλες οι φιλοσοφίες και οι επιστήμες και οι τέχνες απο τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα είναι εξέλιξη,γιατί όλα αυτά δέν είναι τίποτα άλλο απο μελέτες της ανήμπόριας μας και τελικά τίποτα άλλο απο μελέτες θανάτου.
    Πάρτε το χαμπάρι,ο κόσμος που υπάρχουμε είναι αυτός που είναι και θα είναι έτσι για πάντα,εκτός άν χαθεί και γλυτώσει η πλάση μιά για πάντα,αμήν.

    ΥΓ Και επειδή για τον θάνατο είπα,δέν είπα όμως αρκετά για τον θεό και δέν εκτονώθηκα όσο έπρεπε,ο θεός λοιπόν είναι η μεγαλύτερη μαλακία που έχει ειπωθεί στον αιώνα τον άπαντα,και η κορυφαία απόδειξη ότι το ανθρώπινο είδος πάσχει απο βαρειά ψυχασθένεια.
    Άν ζουσαμε σε έναν αληθινά ζωντανό κόσμο,το πρώτο που θα έπρεπε να πετάγαμε στα σκουπίδια άν θέλαμε να τον εξελλίξουμε,τον κόσμο,θα ήταν ο θεός.
    Όμως τι θα γέμιζε στην λογική μας το κενό της αρχής τότε;
    Ακόμη και ο άθεος τοποθετεί στην αθεία του σε μιά αρχή.
    Λέμε ότι είμαστε ζωντανοί δηλαδή,ενώ παράλληλα αδυνατούμε να αντιληφθουμε έναν ζωντανό άνευ αρχής και τέλους,σάν μιά άλλη απόδειξη όχι ότι απλά είμαστε νεκροί,αλλά ότι είμαστε νεκρά ρομποτάκια που είναι προγραμματισμένα να λένε πώς είναι ζωντανά και αυτόβουλα.

    • Και να το πώ ακόμη πιο απλά,στον κόσμο των ζωντανών μόνο άναρχες υπάρξεις υπάρχουν,θεοί δηλαδή.
      Εμείς αφού δέν είμαστε θεοί τότε είμαστε νεκροί και ο κόσμος μας ο κόσμος των νεκρών,ο πεπερασμένος κόσμος,ο οριοθετημένος κόσμος,πέστο και φυλακή μέσα θα είσαι,γιατί να μήν το πείς και τάφο δηλαδή,ακομη πιο μέσα θα είσαι.
      Και ένα ενδιαφέρον ερώτημα κατα την γνώμη μου,είναι άν ο θεός έχει αυτοσυνειδησία.Προφανώς δέν έχει διότι είναι ζωντανός δέν έχει όρια και δέν πεθαίνει,συνεπώς η γνώση είναι ανεπαρκής να περιγράψει κάτι που δέν έχει όρια.
      Θα μπορούσαμε τότε να πούμε πώς άν ένας θεός με κάποιο τρόπο αποκτήσει γνώση του εαυτού του,τότε αυτομάτως θα θέσει τον εαυτό του εντός ορίων,άρα αμέσως την ίδια στιγμή θα πεθάνει;
      Άρα θα μπορούσαμε να πουμε ότι είμασταν θεοί που αποκτήσαμε αυτοσυνειδησία και αυτομάτως περάσαμε απο τον κόσμο των ζωντανών στον κόσμο των νεκρών;
      Σε αυτή την περίπτωση αρκεί να χάσουμε την γνώση του εαυτού μας για να αναστηθούμε;
      Αλλά πώς θα την χάσουμε;
      Θα πρέπει πρώτα να μάθουμε γιατί την πήραμε την γνώση όταν δέν την είχαμε.
      Αλλά άν μάθουμε γιατί αποκτήσαμε γνώση,ακόμη και άν χάσουμε την γνώση που αποκτήσαμε,τότε η νέα γνώση του πώς αποκτήσαμε γνώση ή η νέα γνώση του πώς να χάσουμε την γνώση,πάλι θα μας διατηρήσει εντός ορίων,δηλαδή νεκρούς.
      Άρα με την λογική ξεχάστε το,δέν πετυχαίνουμε τίποτα.
      Ζήτω η τρέλλα μπάς και δούμε λίγο φώς στον κόσμο των ζωντανών.

      • Nαι βρε Ασπίκ, όχι με τη λογική, αλλά με το συναίσθημα που ίπταται πάνω από τους περιορισμούς γιατί μπορέι να επιθυμέι- όταν δεν είναι νεκρό.
        Θυμάσαι που κι ο κ. Καγγελάρης είχε πει σχηματικα ότι ίσως η λύση έρθει μέσα απ τη τρέλα στο “Δημοκρατικος Φασισμός: Η συναίνεση στην εξαγορά της επιθυμίας ” ;

  2. Ἡ συνείδηση στά ζευγάρια, πῶς ὑπάρχει ἄραγε; Ἔχει ὁ καθένας τή δική του ἤ ὑπάρχει καί συνδυασμένη; Ὅπως ἄς ποῦμε ἡ γέννα συμβαίνει σάν ἕνα συνδυασμένο γεγονός γεννάει ὁ ἄνδρας καί τίκτει ἡ γυναίκα, μήπως ἡ συνείδηση ἔχει συνδυασμό; Δέν χρειάζεται νά τρελλαθεῖ ὁ ερωτων, μποροῦμε νά συνεχίσουμε τήν ἔρευνα, μήπως βοηθήσουμε καί ἄλλους.
    “έτσι που η μουσική στην πραγματικότητα να μήν γεννιέται απο τις νότες αλλά απο την διαφορετική έκταση των παύσεων (αφού η διαφορετικότητα των ήχων ορίζεται απο το διαφορετικό μήκος της παύσης,ενώ ο ίδιος ο ήχος ορίζεται σάν ο χώρος μεταξύ δύο παύσεων βασικά σάν η σύγκρουση δύο διαφορετικής έκτασης παύσεων άρα σάν μιά πρόσκρουση του χρόνου πάνω στο πεδίο του χώρου” πολύ ὠραῖο αὐτό πού σκέφτηκες aspic γιά τήν μουσική, τόν χρόνο καί τόν χῶρο. Ὁ τρόπος σκέψης τῶν Ἑλλήνων καί δράσης σέ χῶρο καί χρόνο, δέν μπορεῖ νά γίνει εὔκολα κατανοητός καί ἐνῶ ἔχουν σημασία τά ἱστορικά γεγονότα, ἄν τά ἀφαιρέσεις ἀπό τίς προηγούμενες φάσεις, δέν ἔχουν εἰρμό. Οἱ παλαιότεροι, γιατί τώρα δέν γνωρίζω τί μαθαὶνουν, θά θυμῶνται ὅτι μαθαίναμε στήν ἱστορία τοῦ Βυζαντίου ὃλα τά ὀνόματα τῶν αὐτοκρατόρων, πολύ βαρετό φαινόταν. Ἀκόμα καί τό ἀλφάβητο ἄν τό ἀναλύσεις ἡ κάθε λέξη, τό κάθε γράμμα ἔχει τήν σημασία του, τούς συσχετισμούς του καί πολλά ἄλλα θαυμαστά, ἔτσι πού καί μόνο ἡ διαφύλαξη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας θά ἦταν ἕνα ἔργο θεμελιακό στήν ὀρθολογικότητα καί ἡ ἐπιμονή στήν ἐκμάθηση σέ σοβαρό ἐπίπεδο αὐτῆς τῆς γλώσσας, ἀλλά καί τῶν ἀπαιτήσεων ἐπαρκοῦς γνώσης σέ ὅσους ἐκφέρουν δημόσιο λόγο, θά βοηθοῦσε στόν εἰρμό τῆς σκέψης, στήν λογική, στήν ἀλληλουχία δηλαδή ὀρθῶν σκέψεων καί συμπερασμάτων.

    • Έλα Ελένη, δεν έχει παρά να περιμένεις το αποτέλεσμα των πειραμάτων για να δει αν οι συνειδήσει των ανθρώπων συνενώνονται.

      “Ο Δρ Koch προσπαθεί να δει αν μπορεί να μετρήσει το επίπεδο συνείδησης που περιέχει ένας οργανισμός, κάνοντας κάποια πειράματα με ζώα. Σε ένα, σχεδιάζει να συνδέσει το μυαλό των δύο ποντικών μαζί. Οι πληροφορίες τελικά θα κυμανθούν μεταξύ των δύο; Θα γίνει κάποια στιγμή η συνειδητότητά τους ένα ενσωματωμένο σύστημα; Αν αυτά τα πειράματα είναι επιτυχημένα, τότε μπορεί να συνδεθούν και οι εγκέφαλοι δύο ανθρώπων.”
      http://nea.allnewz.gr/?p=38738 (το απόσπασμα βρίσκεται λίγο πιο πάνω απ’ τη μέση του κειμενου της σελίδας)

      Γίνεται αναφορά και σε μια πρωτο-συνείδηση που μοιάζει με την προ-συνείδηση που είχα αναφέρει κάπου εδώ πέρα.
      Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει ολοκληρωμένη συνείδηση στο σύμπαν, απ’ την άλλη είναι προφανές ότι δεν υπάρχει καμιά συνείδηση. Κάτι αρχόμενο, αναπτυσσόμενο μέσα κι από μας ;

      • Φίλε ερωτων, δέν εἶπα ἄν συνενώνονται οἱ συνειδήσεις δύο ἀνθρώπων καί ἑννοῶ ἑνός ζευγαριοῦ, ἀλλά ἄν ὑπάρχει ἀνταπόκριση, ἄν οἱ πράξεις τοῦ ἑνός ἔχουν ἀντίκτυπο στίς πράξεις τοῦ ἄλλου. Γιά νά ὑπάρχουν δύο συνειδήσεις, πρέπει ἡ γυναίκα νά μπορεῖ νά μιλάει στόν ἑαυτό της ἐντός της καί νά μπορεῖ νά ἀπευθύνεται στό ἕτερον ἥμισυ σέ ξεχωριστή θέση.
        Τό ἀνάλογο καί ὁ ἄνδρας. Αὐτές οἱ δύο διακριτές συνειδήσεις ἔχουν μεταξύ τους ἀνταπόκριση; Γιατί εἴμαστε στήν φάση τοῦ γίν καί γιάνγκ, ἀρσενικό καί θηλυκό, ὅπως ἡ δομή τῆς φύσης. Καί εἴμαστε καί πολλά εἴδη. Τά ζῶα φέρουν ἄλλη συνείδηση.
        Στίς θεωρίες τῶν Οὐσπένσκυ καί Γκουρτζίεφ, νομίζω συνάντησα τήν ἄποψη ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ φορέας τῆς συνείδησης στό σύμπαν, ἕνας πομπός. ¨Το σύμπαν λοιπον φαίνεται να διαθέτει μια ατελέστατη προ-συνείδηση η οποία κυριαρχείται απ τις μαθηματικές σχέσεις.”
        Τό σύμπαν μέ τόν ἄνθρωπο δέν εἶναι ἀνεξάρτητα.
        “Μα οι αισθήσεις είναι προϋπόθεση συναισθηματικής νοημοσύνης και η συν νοημ /συναιθσημ λογική είναι προϋπόθεση συνείδησης” , ὅ,τι προσλαμβάνει ὁ ἄνθρωπος μέ τίς αἰσθήσεις του, ἐγγράφεται στή συνείδηση. Ἄν ἔχεις ζήσει προηγούμενες ζωές, ὅ, τι ἔχεις βιώσει, τό κουβαλᾶς μαζί σου. Δέν μπορεῖ κάποιος ἄλλος νά ἔχει τίς δικές σου ἐγγραφές.
        ¨Ο θεωρητικός φυσικός Bernard Haisch, το 2006, πρότεινε ότι η συνείδηση παράγεται και μεταδίδεται μέσω του κβαντικού κενού ή κενού χώρου. Κάθε σύστημα που έχει επαρκή πολυπλοκότητα και δημιουργεί ένα ορισμένο επίπεδο ενέργειας, θα μπορούσε να δημιουργήσει ή να μεταδώσει τη συνείδηση.¨” δέν ξέρω πῶς τό ἐννοεῖ ἀκριβῶς, ἀλλά παίρνοντας ἀφορμή ἀπό αὐτό, θά μποροῦσε κάποιος ΄φορώντας΄ μία ξένη συνείδηση, νά ἀφήνει ὀρθή ἐκπομπή στό σύμπαν; Προφανῶς τό ἀποτέλεσμα θά εἶναι μή ἀναγνώσιμο ὀρθά καί θά προκαλεῖ δυσαρμονία. Δέν φταίει τό σύμπαν καί οἱ μηχανισμοί του, ἀλλά τό σωστό εἶναι ὁ ἄνθρωπος νά εἶναι ὁ ἑαυτός του. Ὑπάρχει τό συλλογικό ἀσυνείδητο, ὑπάρχει ἐπιρροή τοῦ ἑνός ἀνθρώπου ἀπό τόν ἄλλον, ἀλλά ὑπάρχει ἡ φύση, ἡ δημιουργικότητα, ἡ σκέψη κλπ πού βοηθοῦν τόν κάθε ἄνθρωπο νά ἀναπτύξει τήν προσωπικότητά του.

  3. Στα πάνω σου είσαι aspic.
    Το αστείο είναι ότι είχα μία συζήτηση τελευταία μ’ ένα άτομο που έλεγε αυτά ακριβώς που λες κι εσύ, ότι κατά πάσα πιθανότητα είμαστε νεκροί και δεν το ξέρουμε, ότι είμαστε το αρνητικό μίας φωτογραφίας με τα χρώματα όλα αντεστραμμένα από άσπρο σε μαύρο κι ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι πραγματικός αλλά μία προσημείωση κόσμου σε διάλυση. Εγώ της έλεγα ότι αυτά είναι γνωστικιστικές ανοησίες και να τα εγκαταλείψει γιατί της κάνουν κακό. Η διαφορά με σένα είναι ότι αυτή τα πίστευε κατά διαστήματα, μπαινοέβγαινε σ’ αυτήν την κατάσταση δηλαδή. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το τρομαχτικό σ’ αυτά που έλεγε δεν ήταν τα νοήματα, όσο ότι πίσω απ’ αυτά υπήρχε μία νέα γεωμετρία.
    Το λάθος του ερωτώντα κι λόγος για τον οποίο σκάει είναι ότι δεν έχει καταλάβει κάτι που διάβασα τελευταία σ’ ένα ποίημα που έλεγε, ο ψίθυρος της ζωής δεν είναι ένα συμπέρασμα, πιθανόν ούτε μία συζήτηση.

  4. Ε, μα τι σας λέω, ότι είμαστε ήδη νεκροί, γι’ αυτό δεν χρειάζεται να μηρυκάζουμε συνέχεια τη θανατολατρεία – καταντάει βαρετό. Δεν υπάρχει καν αντίλογος. Είναι παράδοση ενώπιον του θανάτου (και των παρελκομένων του0 άνευ όρων …. στα τέσσερα. Έχει ξεπεραστεί προ πολλού το κρίσιμο όριο overdose.
    Εδώ διαμαρτυρόμουν για την θανατολαγνεία κι ο Άφαντος απαντάει με μια σειρά φιλμ….νουάρ. Βρε, λες κι είναι ο κόσμος υπνωτισμένος…τι είν’ τούτο πάλι ;

    Στο 41 σου λες πολλές αλήθειες Ασπίκ, αλλά το πρόβλημα δεν είναι οι διαπιστώσεις – είναι το ποιά στάση θα κρατήσουμε κατόπιν των διαπιστώσεων. Λες :
    “Βασικά η συνείδηση είναι διπλή γνώση, η γνώση του εαυτού μας,που δέν θα ήταν τίποτα άν δέν συνοδευόταν απο την δεύτερη γνώση αυτή του θανάτου. Αυτό το σετάκι γνώσης είναι εκρηκτικό και μας γαμάει τον εγκέφαλο κανονικά.Για αυτό αναπτύσουμε όλες τις αρρώστειες ψυχικές και σωματικές,επινοούμε ένα σωρό άλλοθι και προφάσεις,εν τέλει για αυτό καταλήγουμε και στον πολιτισμό όπως και στην γλώσσα που είναι και οι μεγαλύτερες ψυχοδιανοητικές διαταραχές του είδους μας οπως λέει σωστά αυτή την φορά ο άφαντος για την γλώσσα. Η πίστη μας στον θεό,στην επιστήμη,ή στην εξέλιξη που θα απαλλάξει τον κόσμο απο τα δεινά του,είναι μιά απο τις πολλές μας ιδεοψυχαναγκαστικές εκτροπές των παραπάνω διαταραχών μας.”

    Αυτό μοιάζει πάρα πολύ μ’ αυτό που έλεγα τα τελευταια χρόνια ότι υπάρχει μια βαθιά αντινομία μέσα στην ίδια τη φύση των πραγμάτων, η οποία αντινομία ευθύνεται για όλα τα υπόλοιπα που περιγράφεις. Πέρα όμως απ το “σετάκι” της γνώσης του εαυτού και της γνώσης του θανάτου , που ερχόμενα σε σύγκρουση μεταξύ τους,παράγουν όλα αυτά τα προβλήματα που περιγράφεις, είναι και το σετάκι “μαθηματική λογική και συν-αισθηματική λογική” που είναι συνθετικά στοιχεία κάθε συνείδησης. Το σύμπαν λοιπόν, δεν μπορούμε να πούμε πως είναι μια αδρανής ποιότητα, σαν το τούβλο. Μπορεί να φέρεται σαν να’ναι “τούβλο”, αλλά δεν είναι. Υπάρχει σαφώς
    μια “μαθηματική λογική ” εμπεδωμένη μέσα του εξ’ ου και μπορεί να μελετηθεί. Ωστόσο αυτό δεν αποτελεί “συνείδηση” γιατί υπολείπεται η άλλη συνιστώσα της συναισθηματικής λογικής. Αυτή βρίσκει έκφραση , μόνο δια των εμβίων όντων , δηλαδή της ζωής που διαθέτει αισθήσεις. Αλλά η ζωή είναι μέχρι στιγμής μια πιτσιλιά μέσα στο απέραντο σκότος του θανάτου και της μαθηματικής αυτού βεβαιότητας. Εδώ να πω, πως είναι απορίας άξιο πως εξαπλώθηκαν τόσο οι γνωστικιστικές ιδέες που αναφέρει ο Άφαντος, οι οποίες υποτιμούν τόσο πολύ τις αισθήσεις και την αξία τους. Μα οι αισθήσεις είναι προϋπόθεση συναισθηματικής νοημοσύνης και η συν νοημ /συναιθσημ λογική είναι προϋπόθεση συνείδησης εφ’ όσον συντεθεί/συνεργαστεί κατάλληλα με την μαθηματική λογική. Το σύμπαν λοιπον φαίνεται να διαθέτει μια ατελέστατη προ-συνείδηση η οποία κυριαρχείται απ τις μαθηματικές σχέσεις. Το συναθσηματικό κομμάτι υπάρχει μόνο ως υποψία. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει θεός, εξ’ αυτού το αντιλαμβανόμαστε, αφού δεν υπάρχει αρμονική σύμπλεξη μαθηματικών σχέσεων που προσδίδουν τη δομή με τις συναισθηματικές σχέσεις που προσδίδουν το “νόημα”. Εφ’ όσον λοιπόν η συμπαντική προ-συνείδηση είναι υπερκορεσμενη από θάνατο , αν υποθέσουμε πως υπαρχει κάποια ανατροφοδότηση μεταξύ ζωής και συμπαντικής συνείδησης, εμείς με τη θανατολατρεία, δεν προσφέρουμε τίποτα ως feedback.! Απλά επιβεβαιώνουμε το ήδη γνωστό. Πιθανότατα η κατάσταση του κόσμου να μην είναι παρά η αντανάκλαση των ιδέων μας περί αυτού και της αξίας της ζωής και της ποιότητάς της. Είναι άκρως εντυπωσιακό, που επιστήμες, θρησκείες, πολιτικές, φιλοσοφίες, τέχνη, συμφωνούν εν πλήρη αρμονία περί της αναγκαιότητας του θανάτου με όλα τα παρελκόμενα του, τα οποία τάχα μου πάνε να λύσουν. Δηλαδή τέτοια προπαγάνδα για να εμπεδώσουμε το προφανές ότι όλα πεθαίνουν, είναι από μόνη της ύποπτη. Ποιό άλλο ζώο χρειάζεται τέτοια κατήχηση σχετικά με τον θάνατο ; Και που επιτέλους παίζει το δικό της ρόλο η ζωή μέσα σ’ όλο αυτό ;. Ο θάνατος κάνει τη δική του δουλειά, ας κάνει η ζωή τη δική της. Όχι ΚΑΙ η ζωή στην υπηρεσία της λογικής του θανάτου ! Η λογική του θανάτου είναι τελικά ο πιο μεγάλος και ισχυρός εθισμός. Αποτοξίνωση χρειάζεται.

    Να , μιλάς ακόμα κι εσύ για το μυστήριο του θανάτου, και την πιθανότητα γέννησης δια του θανάτου σε μια άλλη ζωή… Δηλαδή ακόμα κι εσύ αναπαράγεις θρησκευτικά μοτίβα. Μα το μόνο μυστήριο είναι η ζωή, όχι ο θάνατος που είναι απουσία και παύση του κάθετί. Εξάλλου γιατί ο θάνατος να είναι μυστήριο μόνο για τον άνθρωπο ; Δεν πεθαίνουν φυτά , ζώα και βακτήρια ; Μιλάμε εκεί για κάποιο “μυστήριο”; Η έννοια του δήθεν μυστηρίου προκύπτει απ το παράλογο του πράγματος και μόνο. Κι αντί ν’ αντιρροπίζουμε τον παραλογισμό, υπερθεματίζουμε , κάθε μέρα, με κάθε ευκαιρία, μέσα από κάθε σύστημα. Λοιπόν , μια κι έχεις βάλει σκοπό να γίνεις ιερωμένος όπως φαίνεται απ τα λεγόμενά σου, γιατί αντ’ αυτού, δεν κάνεις το έσχατο βήμα ; Όπως ξέρεις και η επιστήμη δεν προχωρούσε με το “σταυρό στο χέρι”, στηρίχθηκε πάρα πολύ στην έμπνευση τη -μη γραμμική σκέψη-κι ας μη το ομολογεί. Εσχάτως δε, αγγίζει τα όρια της μεταφυσικής. Λοιπόν, γιατί αφού αποφαίνεσαι ότι είμαστε που είμαστε καταδικασμένοι, δεν κινείσαι προς μια έμπνευση που να δείχνει τη κατεύθυνση της εξόδου για όλους τους καταδικασμένους ; Όχι της εξόδου απ τη ζωή αλλά απ την καταδυνάστευση ;

    Ό, τι και να συμβαίνει μετά τον θάνατο, θες παράλληλα σύμπαντα, θες αιώνια επιστροφή, θες νιρβάνες, και παραδείσους, τούτο το πράγμα που γίνεται εδώ στη διάρκεια της ζωής είναι παντελώς μη αποδεκτό και αισθητικά, και ηθικά, και φιλοσοφικά, και νοητικά. Ας αφήσουμε τα “μετά” και να δούμε πρώτα το εδώ και τώρα (που περιλαμβάνει βέβαια όλα τα “τώρα”).

    Καλά , ο θάνατος είναι η πιο μεγάλη μαστούρα- γι’ αυτό το μόνο που κάνουμε είναι να εφευρίσκουμε νέους τρόπους να πεθάνουμε.

    Άφαντε, καλά έκανες κατά τη γνώμη μου,και είπες στο άτομο αυτό να μην ασχολείται με τα γνωστικιστικά τερατουργήματα, αλλά δεν κατάλαβα πως το εννοούσες ότι ανακάλυψες πίσω απ αυτά μια νέα γεωμετρία. Φαντάζομαι δεν εννούσες τη γεωμετρία Riemann…..

    Eγώ απεναντίας άκουσα από γνωστό μου άτομο, ότι όταν προ ολίγων ημερών ανέβηκε σε λεωφορείο όπου βρισκόταν μόνο ένα επιβάτης, ο επιβάτης αυτός την πλησίασε και άρχισε να της λέει, ότι πάλευε ν’ αλλάξει το σύμπαν επειδή “δεν είναι κόσμος αυτός”. Βέβαια, κρατούσε μια φιάλη ……μπύρας, χωρίς να είναι μεθυσμένος, αλλά και να ήταν, κάλλιο η μπυρούλα παρά η θανατομαστούρα

    Ναι , όσο αυξάνει η συνείδηση, αυξάνει η οδύνη, αλλά αυτό μέχρι να πάψει η εσωτερική αμφιταλάντευση. Όταν επιτευχθεί η ταχύτητα διαφυγής, η οδύνη δίνει τη θέση της σε μια αίσθηση ελευθερίας. Τώρα αν προκύψουν κι άλλα bonus, καλοδεχούμενα.
    Χρειάζεται η ζωή να αποκτήσει βέλος φοράς, άσχετα απ το εφικτό η μη. Η ζωή να τραβάει την ανηφόρα κι ο θάνατος να τραβαει τα μαλλιά του.

    Μάλλιασε η γλώσσα μου………

    Άσε όλη τη φιλολογία με τη “πλάνη των αισθήσεων” κλπ. Μα χωρίς τις αισθήσεις, δεν θα υπήρχε ούτε επιστήμη , ούτε νόηση. Αν μπορούσε η συνείδηση να υπάρχει άνευ αισθήσεων, δηλαδή ανάισθητη συνείδηση, δεν θα χρειαζόταν να εξελιχθεί ο ορατός κόσμος, θα υπήρχαν ασώματες συνειδήσεις. Και θα ζούσαμε το δήθεν “μετά” , ήδη από πρίν. Γι’ αυτό μπορέι να εξελιχθεί η φύση, οι μηχανισμοί της κι όχι απλώς τα όντα.
    Γιατί “πασχίζει” να γνωρισει τον εαυτό της.. Αλλά αυτό δεν σημαίνει τον θάνατό της, γιατί το νεκρό συνειδησιακά, τι χειρότερο να πάθει ;

    Μόλις “καταλάβει” δι’ ημών τι έχει κάνει, μπορεί και να τροποποιηθεί. Αν όμως εμείς σιγοτραγουδάμε “Όλα καλά” σαν το Ρουβά, χάνουμε το πλεονέκτημα….

    Όλοι οι καταδικασμένοι που αποδέχονται τη καταδίκη τους(αλλά και των άλλων) δεν είναι αντιεξουσιαστές αλλά μέρος του εξουσιαστικού συστήματος.

    Άντε πάλι στον βρόντο γράφω αλλά με προκαλέσατε που τάχα δεν ξέρατε γιατί μου τη βάρεσε…

  5. Φταίτε. Φταίτε λέμε ρεεεεεεεεεεεεεε.
    Φταίτε και θα πληρώσετε.
    Τι ποιοι φταίτε;
    Εσείς, όλοι, δεν ξέρω.
    Μόνοι σας και όλοι μου ρε.
    Ελάτε να τα πάρετε.
    Θανατολάγνοι του κερατά.
    Άστο διάολο πια εκνευρίστηκα.
    Πιάσε μια μπύρα ρε aspic.
    Amstel αν γίνεται.
    Γιατί Αmstel;
    ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ.
    Τι δεν καταλαβαίνεις;
    Θέλετε να μ’ εκνευρίσετε;
    Αυτό θέλετε Σαββατιάτικο;
    Να μ’ εκνευρίσετε θέλετε;
    Μια κουβέντα ρε.
    Μια κουβέντα ν ακούσω.
    Ά έτσι έ;
    Τώρα δε μιλάτε.
    Δε μιλάτε έ;
    Και καλά κάνετε.
    Δε θα σας πετύχω πουθενά όμως;
    Θα σας πετύχω.
    Και τότε θα δείτε.
    Τέλος πάντων.
    Βαθιές ανάσες είπε ο γιατρός.
    Βαθιές ανάσες.
    Ηρέμησα τώρα.
    Τα είπα και ξαλάφρωσα.
    Αυτά που λέτε.
    Και να προσέχεται από δω και πέρα.
    Το καλό που σας θέλω να προσέχεται.
    Στο τσακ είμαι.
    Είδα και το Τσερνόμπιλ χθες και σκιάχτηκα.
    Με τα καφάσια τις τρώγαμε τις φράουλες τότε.
    Τσάμπα της τις έδιναν της γιαγιάς μου στη λαϊκή.
    Έχω μαρμελάδες στην κατάψυξη με ημερομηνία ’86.
    Το νου σας έ;
    Δε μιλάτε έ;
    Με κοιτάτε περίεργα έ;
    Βαθιές ανάσες.
    Τέλος πάντων.
    Είμαι εντάξει τώρα.
    Θα πάρω και δύο ταμπλέτες ιωδίνη και θα ‘μαι μια χαρά.
    Συγνώμη κιόλας, δεν ήθελα να σας τρομάξω.
    Πιάσε μια κόκα κόλα ρε aspic.
    Pepsi;
    Μου έφερες PEPSI;
    ΕΙΣΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ;
    ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΡΕΛΑΘΩ ΕΝΤΕΛΩΣ;
    Δεν ξέρεις ότι η pepsi είναι γεμάτη ραδιενεργά ισότοπα;
    ‘Ε άστο διάολο πια.
    Εσείς θέλετε να με ξεκάνετε.
    Αυτό θέλετε.
    Δε θα σας κάνω τη χάρη όμως.
    Εγώ θα σας ξεκάνω.
    Θα δείτε τι έχει να γίνει από δω και πέρα.
    Δε μιλάτε ε;
    Δε μιλάτε
    Καλά…

    • Χα, χα ! Kαλό (καλοκαίρι)!
      ”Και να προσέχεται από δω και πέρα.
      Το καλό που σας θέλω να προσέχεται.”

      Nαι, ρεεεεε, να προσέχετΕ τουλάχιστο την ορθογραφία ρεεε !!!
      Ψεκασμένοι, έ ψεκασμένοι !!!

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,746ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
22,900ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής
- Advertisement -spot_img

Τελευταία Άρθρα