Η είδηση, χθες, έπρεπε να ήταν ότι στο Δήμο Γορτυνίας, το 2025 καταγράφηκαν 350 θάνατοι και μηδέν γεννήσεις.
Δεν είναι εντυπωσιακό;
Όμως στην Αθήνα, την πόλη που ταλαιπωρεί και υπονομεύει τον ελληνισμό από τον 6ο αιώνα π.χ. ως σήμερα, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Άρχοντες και αρχομένους τους ενδιαφέρει, μόνο η δική τους επιβίωση.
Είναι αρκετές οι ενδείξεις ότι αδιαφορούν για την περιφέρεια της ελληνικής επικράτειας στην οποία ζουν, αναλογικά, περισσότεροι πολίτες ελληνικής καταγωγής από ό,τι στην Αθήνα.
Η πολυεθνικότητα τη Αθήνας και το πληθυσμιακό της μέγεθος ωθούν τις κυβερνήσεις- οι οποίες ενδιαφέρονται, κυρίως, για την κατοχή και νομή της εξουσίας- να επιλέγουν πολιτικές που εδώ και καιρό έχουν ξεφύγει από το ελληνικό εθνικό συμφέρον. Σε λίγο, όταν οι Έλληνες θα είναι μειοψηφία στον τόπο τους οι πολιτικές αυτές θα είναι ακόμη πιο αδιάφορες για την περιφέρεια.
Κανέναν στην Αθήνα δεν ενδιαφέρει τι γίνεται εκτός του λεκανοπεδίου.
Ενδιαφέρει, όμως, τον ελληνικό πληθυσμό στην Πελοπόννησο, την Κρήτη, τα νησιά, την Θεσσαλία την Ήπειρο, τη Μακεδονία και την Θράκη. Γι αυτό κάτι πρέπει να γίνει.
Με τον τρόπο που είναι οργανωμένη σήμερα η χώρα δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει κάποια αλλαγή. Κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν έχει πραγματικό ενδιαφέρον για την ελληνική περιφέρεια. Το ενδιαφέρον όλων εστιάζεται στην Αθήνα. Όλων.
Τρεις από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας ήταν η Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ), η Μάχη των Θερμοπυλών (480 π.Χ) και η σημαντικότερη όλων η Μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.).
Στη Μάχη της Χαιρώνειας ο Φίλιππος Β’ πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου απελευθέρωσε τους Έλληνες από την αθηναϊκή καταπίεση και έβαλε τις βάσεις ο ελληνικός πολιτισμός να γίνει- με τον Αλέξανδρο- οικουμενικός και να ξεφύγει από τα στενά αθηναϊκά όρια που τον ήθελε και τότε η Αθήνα.
Αν σήμερα ο κόσμος, κυρίως στον μεσανατολικό και μικρασιατικό χώρο μιλά για τον ελληνικό πολιτισμό στον οποίο η Αθήνα διαδραμάτισε, ναι, σημαντικό ρόλο, το οφείλει στους Μακεδόνες του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου.
Όπως γράφει η Claude Mosse στο βιβλίο της: ΑΘΗΝΑ Ιστορία μιας Δημοκρατίας:
“Το ξεκίνημα της Αθήνας δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Βέβαια οι Αθηναίοι αναφέρονται στον Κατάλογο των πλοίων της Ιλιάδας, και οι ανασκαφές αποκάλυψαν ότι υπήρχε στην Ακρόπολη μια αρκετά σημαντική εγκατάσταση της μυκηναϊκής εποχής, που δεν μπορεί όμως να συγκριθεί με τις εγκαταστάσεις των Μυκηνών ή της Πύλου.
Όταν, την αυγή του 8ου αιώνα, οι ελληνικές πόλεις αναδύονται από τους τέσσερις σκοτεινούς αιώνες που ακολούθησαν την καταστροφή των μυκηναϊκών κρατών, η Αθήνα μένει σε σχετική αφάνεια. Δεν παίρνει μέρος στη μεγάλη κίνηση του αποικισμού που άρχισε στα μέσα του 8ου αιώνα.
Αλλού, στην Ιωνία και στα νησιά, κάνει τα πρώτα βήματά του το ελληνικό πνεύμα· εκεί γεννιούνται το έπος, η λυρική ποίηση και η επιστημονική σκέψη. Αλλού πραγματοποιήθηκαν οι μεγάλοι κοινωνικοί και πολιτικοί μετασχηματισμοί, η οπλιτική επανάσταση, η πρώτη νομοθεσία, η τυραννίδα.
Και ξαφνικά, στις αρχές του 6ου αιώνα, όλα αλλάζουν. Πολύ γρήγορα η αττική κεραμική εκτοπίζει σε ολόκληρο τον περίγυρο του μεσογειακού κόσμου τα αγγεία που ως τότε έρχονταν από την Ασία, από τα νησιά και από την Κόρινθο.
Παράλληλα η Αθήνα αρχίζει να έχει πια δική της ιστορία, μια ιστορία που από την πρώτη στιγμή τη συγκλονίζουν βίαιες ταραχές: η συνωμοσία του Κύλωνα, οι νόμοι του Δράκοντα, οι μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα και η τυραννίδα του Πεισίστρατου σημαδεύουν το τέλος του 7ου και ολόκληρο τον 6ο αιώνα.
Η περίοδος των αναταραχών τελειώνει με την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολιτεύματος από τον Κλεισθένη. Από τότε ανοίγει για την Αθήνα ο πλατύς δρόμος της προόδου.
Νικώντας τους Πέρσες στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα, η Αθήνα παρουσιάζεται ως ο μεγαλύτερος εγγυητής της ειρήνης και της ελευθερίας στο Αιγαίο και συγκεντρώνει γύρω της τις ελληνικές πόλεις, που της αναγνωρίζουν αυθόρμητα την ηγεμονία.
Ενώ ο δήμος εδραιώνει σιγά σιγά την εξουσία του στη διακυβέρνηση της πόλης, η Αθήνα, που έχει γίνει το οικονομικό και εμπορικό κέντρο του κόσμου του Αιγαίου, απολαμβάνει με τη φωτισμένη καθοδήγηση του Περικλή μια αξιοζήλευτη ευημερία.
Οι εισφορές και τα αναθήματα πλημμυρίζουν την Ακρόπολη, και οι μεγάλες θρησκευτικές γιορτές δίνουν την ευκαιρία να προβληθεί η υπεροχή της πόλης της Αθήνας· σ’ αυτήν συγκεντρώνονται από όλο τον ελληνικό κόσμο οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες, οι πιο φωτεινές διάνοιες.
Το μεγαλείο της όμως έχει και την αντίστροφη όψη του: όσο περνούν τα χρόνια, ο καταπιεστικός χαρακτήρας της αθηναϊκής ηγεμονίας ενισχύεται, και οι πόλεις του Αιγαίου αρχίζουν να επιδιώκουν τη χειραφέτησή τους.
Εδώ έχει τη ρίζα του ο πελοποννησιακός πόλεμος· για είκοσι πέντε χρόνια και περισσότερο οι ελληνικές πόλεις συγκρούστηκαν ακολουθώντας τις δύο μεγαλύτερες, τη Σπάρτη και την Αθήνα.
Ήταν ένας πόλεμος με βαριές συνέπειες για ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Τον επιδίωξαν οι Αθηναίοι, γιατί τον πρόβλεπαν σύντομο και νικηφόρο, αλλά τελείωσε με την καταστροφή της αθηναϊκής ηγεμονίας.
Με το τέλος του πολέμου η γη ερημώθηκε, η εκμετάλλευση των μεταλλείων του Λαυρίου διακόπηκε, ο Πειραιάς ερήμωσε.
Το δεύτερο μισό του 4ου αιώνα η Αθήνα βρίσκεται αποδυναμωμένη, σπαράζεται από τον ανταγωνισμό των παρατάξεων και προσπαθεί ανώφελα να αντισταθεί στον Φίλιππο, τον βασιλιά των Μακεδόνων.
Η ήττα των Ελλήνων στη Χαιρώνεια έβαλε οριστικό τέλος σε κάθε όνειρο ηγεμονίας.
Ο θάνατος του Αλέξανδρου έδωσε μια τελευταία ελπίδα, που όμως γρήγορα έσβησε. Ο Αντίπατρος κατέλαβε την πόλη το 322 π.Χ. και επέβαλε ολιγαρχικό πολίτευμα.
Η Αθήνα δεν είναι πια παρά η γελοιογραφία του παλιού εαυτού της».
Αυτήν την γελοιογραφία προσπάθησε να αλλάξει στα νεότερα χρόνια και την έχει κάνει χειρότερη.
Οι Έλληνες και ο Ελληνισμός πρέπει να βρουν τρόπο να απαλλαγούν από τις αθηναϊκές επιλογές οι οποίες είναι κατά βάση αρνητικές. Και αυτό δεν γίνεται με ικεσίες.
Όπως έχουμε γράψει και άλλοτε, ένα περιφερειακό πολιτικό κίνημα που θα περιλαμβάνει όλη την ελληνική επικράτεια, από την Κρήτη ως την Θράκη πρέπει να διαμορφωθεί και να διεκδικήσει ρόλο και στις επόμενες εκλογές.
Το αθηναϊκό σύστημα νομίζει πως έχει τρόπους με τους μηχανισμούς που διαθέτει να διαβάλλει αυτό το κίνημα ως αποσχιστική λέγκα.
Θα κάνει μεγάλο λάθος διότι κανένας από όσους προβληματίζονται ανάλογα δεν θέλει να αποσχιστεί από πουθενά αλλά και κανένας, πλέον, δεν ενοχλείται αν και πως θα τον χαρακτηρίσουν.
Η απέχθεια και ο βαθύς προβληματισμός για την αθηναϊκή πολιτική είναι μεγάλος.
Μια οργάνωση της χώρας στην βάση ομοσπονδίας περιφερειών είναι μια πολιτική πρόταση που μπορεί να έχει αποτελέσματα.
Όταν κάποτε ρώτησα γιατί η Γερμανία είναι Ομοσπονδία μου απάντησαν διότι για την δημιουργία της ενώθηκαν ανεξάρτητα πριγκιπάτα.
Μα η ιστορία της Ελλάδας έχει αφετηρία τις Πόλεις Κράτη της αρχαιότητας που ήταν εντελώς ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Και στην ιστορική εξέλιξη των Ελλήνων θα δει κανείς προσπάθειες ομοσπονδιακού χαρακτήρα για την συνεννόηση των πόλεων-κρατών μεταξύ τους.
Εδώ η Τουρκία συζητά την μετατροπή της σε χώρα με ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά για να προσαρμοστεί στα σημερινά δεδομένα. Στην ελληνική πρωτεύουσα επιμένουν στην αθηναϊκή τυραννία.
Καιρός η ελληνική περιφέρεια να απαντήσει.
