Επίθεση στη σκέψη στο εσωτερικό, επίθεση α λα τούρκα από το εξωτερικό.

25/2/17 | 2 | 1 | 1,388 εμφανίσεις

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Για όσους, ακόμη, συνεχίζουν να προβληματίζονται για την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η αδυναμία επιβίωσης. Σημαντικότερο, ίσως, πρόβλημα είναι η νοοτροπία της κυβέρνησης της αριστεράς να επιτίθεται, διαρκώς, στη σκέψη των Ελλήνων πολιτών και να προσπαθεί να την επηρεάσει και να την καθοδηγήσει.

Ένα φαινόμενο για το οποίο εκφράζονται φόβοι πως στο μέλλον θα λάβει εφιαλτικές διαστάσεις και το οποίο «φουτουριστικά» έντυπα, περιγράφουν με μελανά χρώματα.

Είναι τρομερό αυτό που συμβαίνει. Δεν γίνεται, όμως, ευρέως αντιληπτό, διότι ως κοινωνία βιώνουμε, ακόμη τις μετεμφυλιακές μας αγκυλώσεις. Η αναζήτηση ταυτότητας, σ αυτήν τη χώρα δεν γίνεται μόνο ως προς το διαχωρισμό από τον ξένο- άλλο (αν προσέξετε τα σχετικά άρθρα έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα) αλλά, η αναζήτηση ταυτότητας και στη βάση του εσωτερικού διχασμού. Ο άλλος, ως πολιτικός αντίπαλος.

Δεν έχει νόημα να αναζητήσουμε τις ρίζες αυτής της διάστασης αλλά, στην πολύ σύγχρονη ιστορία ανάγονται στον Εμφύλιο.

ΟΙ ΨΕΥΔΕΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ EUROGROUP

Αυτές τις αγκυλώσεις εκμεταλλεύονται τα πολιτικά κόμματα και επιτίθενται, καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις ή παραπλανώντας με ψευδείς ειδήσεις, τον ελληνικό πληθυσμό.

Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα η σύνοδος του Eurogroup. Δεν τιμούν κανέναν οι υπερβολικά ψευδείς πανηγυρισμοί. Το τραγικό είναι πως, οι εν αναμονή τελούντες κυβερνητικοί οπαδοί, αναπαράγουν τα πανομοιότυπα ψεύδη στο διαδίκτυο.

Η κρίση, ως ευκαιρία, απέτυχε στη χώρα. Πως θα γινόταν, άλλωστε, διαφορετικά, όταν τα νέα παιδιά που ένοιωθαν δυνατά να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των σπουδών τους έφυγαν κατά δεκάδες χιλιάδες στο εξωτερικό.

Η κυβέρνηση της αριστεράς θέλει να διαμορφώσει μια κοινωνία χαμηλού μέσου όρου, με την ενσωμάτωση φοβισμένων ανθρώπων που αγωνιούν για την επιβίωσή τους ως προσφύγων ώστε να αναπαράγει την πολιτική της εξουσία. Διότι την ιδεολογική ηγεμονία την έχασε εδώ και καιρό.

Απέναντι στον πολιτικό και ιδεολογικό τυχοδιωκτισμό και καιροσκοπισμό του Συριζα δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί μια σοβαρή φιλελεύθερη αντίληψη διότι ο φιλελευθερισμός, προϊόν, κυρίως, του Διαφωτισμού, προϋποθέτει την ύπαρξη μιας σοβαρής αστικής τάξης που θα ενσωματώσει και θα αναπαράγει τις ιδέες του. Και τέτοια αστική τάξη δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Σαν την αστική τάξη μιας χώρας είναι και το κόμμα που εκφράζει τις αξίες της.

Ο μεσαίος, μετριοπαθής, ανεκτικός και κεϋνσιανός χώρος στην Ελλάδα βαρύνεται με τα μεταπολιτευτικά δεινά και η προσπάθεια ανασυγκρότησής του είναι επώδυνη. Για λόγους συμμετοχής στη νομή της εξουσίας, θα διεκδικήσει μια αξιοπρεπή θέση στο πολιτικό φάσμα χωρίς καμιά ιδεολογική ή πολιτική διαφοροποίηση, από τους άλλους, για τις ανάγκες και την προοπτική της ελληνικής κοινωνίας. Είναι αμφίβολο αν διαθέτει το ανθρώπινο δυναμικό για να τη διαμορφώσει.

ΔΕΝ ΣΥΝΤΡΕΧΟΥΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΚΜΗΣ

Η ιστορία και η στατιστική είναι δύο επιστήμες που βοηθούν στην εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Με την αξιοποίησή τους, μπορεί να διαπιστώσει κανείς πως οι περιπτώσεις που η Ελλάδα είχε δυναμική πορεία ανάπτυξης ήταν όταν στην ηγεσία της βρίσκονταν ικανοί και ισχυροί ηγέτες, υπήρχαν σαφείς στόχοι και λαϊκή ενότητα για την επιτυχία τους.

Τίποτε από τα ιστορικά παραδείγματα ακμής της χώρας δεν συντρέχουν. Η πολιτική ηγεσία της χώρας είναι αξιοθρήνητη, υπάρχει ένας βαθύτατος κοινωνικός διχασμός και, βεβαίως, κανένα όραμα για την πορεία της χώρας. Ποιος να το διαμορφώσει, άλλωστε.

Το ανησυχητικό είναι ότι αυτή η παρακμή βρίσκει τη χώρα σε μια στιγμή όπου επαναδιαμορφώνεται ο κόσμος και η περιοχή μας με αυξημένους κινδύνους εμπλοκής σε ανεπιθύμητες περιπέτειες.

Η ΕΧΘΡΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ

Ο κύριος, αντίπαλος, με εχθρική συμπεριφορά είναι η Τουρκία, η οποία, τις τελευταίες ημέρες αμφισβήτησε ανοικτά την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Η ελληνική απάντηση ήταν η συνήθης ψυχραιμία η οποία είναι καλή όσο δεν εκχωρείται ελληνική κυριαρχία. Από ένα σημείο και πέρα, όμως, ο ισχυρισμός ως πολεμοκάπηλων όσων αναζητούν την εκδήλωση μιας πιο συγκεκριμένης αποτρεπτικής συμπεριφοράς, είναι άλλη μια επίθεση στη σκέψη, εκ μέρους της, κάθε μορφής, εξουσίας.

Προφανώς, αγανάκτησε με την τουρκική προκλητικότητα και ο υπουργός εξωτερικών για να φθάσει στο σημείο να πει πως την επόμενη φορά που, η Τουρκία, θα συμπεριφερθεί, όπως τελευταία στο Φαρμακονήσι, θα αντιδράσουμε διαφορετικά.

Η δήλωση του υπουργού εντάσσεται σε μια κλιμάκωση της αποτροπής. Αυτό, όμως, σημαίνει πως αν η Τουρκία παραβεί τις ελληνικές κόκκινες γραμμές θα υπάρξει αντίδραση, όπως την περιέγραψε ο υπουργός. Διαφορετικά, δεν γινόμαστε, μόνο καταγέλαστοι, αλλά υπονομεύουμε την αποτρεπτική μας δύναμη. Αν δεν πρόκειται να υπάρξει κλιμάκωση στην αποτρεπτική ελληνική προσπάθεια, τότε, κακώς, ο υπουργός προέβη στην παραπάνω δήλωση.

Πάντως, μια αξιοπρεπής κοινωνία, για να μπορέσει να διατηρήσει την ελευθερία, την ανεξαρτησία και την εδαφική της ακεραιτότητα δεν πρέπει να αποκλείει ότι κάποια στιγμή, αν προκληθεί, θα αντιδράσει. Η εκδήλωση, δημοσίως, ενός φοβικού συνδρόμου από την κοινωνία και την Πολιτεία, είναι ό,τι χειρότερο.

ΤΑ ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΦΤΕΡΑ

Η Τουρκία, είναι αλήθεια,  ότι άνοιξε τα οθωμανικά φτερά της και αναζητά ρόλο περιφερειάρχη. Η επιδίωξή της αυτή της δημιουργεί συγκρούσεις αλλά και συμμαχίες. Είναι το αναγκαστικό αποτέλεσμα ενός γεωπολιτικού παίκτη. Η Τουρκία, από τις αρχές του αιώνα ικανοποιεί τις προϋποθέσεις που αναφέραμε, προηγουμένως, για την Ελλάδα, στις  εποχές της ακμής της. Ισχυρός και, ως ένα βαθμό, ικανός ηγέτης, κυρίως, με όραμα. Δεν ικανοποιεί την τρίτη προϋπόθεση, την ενότητα της κοινωνίας της. Αυτή η διχόνοια στη βάση, κάποια στιγμή θα εκδηλωθεί καταστρεπτικά αλλά, η πολιτική ηγεσία της γειτονικής χώρας πιστεύει πως θα προλάβει να την ελέγξει.

Χρονικός ορίζοντας για μια μεταστροφή της τουρκικής πολιτικής είναι το δημοψήφισμα του Απριλίου, με την προϋπόθεση ότι ο τούρκος πρόεδρος θα κερδίσει αυτό που επιθυμεί. Εκτελεστικές αρμοδιότητες στην προεδρία. Εάν δεν το πετύχει, θα είναι η πρώτη πολιτική ήττα του και η συμπεριφορά του απρόβλεπτη. Εάν το πετύχει, θα αλλάξει εσωτερικούς συμμάχους και θα επιδιώξει ανοίγματα, ακόμη και προς τους Κούρδους. Μπορεί ο κ. Ενρτογάν να είναι εμμονικός αλλά, είναι και πραγματιστής.

Η Τουρκία θα συνεχίσει να είναι διαρκές πρόβλημα για την Ελλάδα το οποίο αντιμετωπίζεται με έναν συνδυασμό αλλαγής πολιτικής νοοτροπίας και ανάπτυξης της διπλωματικής προσπάθειας και της αποτρεπτικής δύναμης:

-Αποφασιστική αντιμετώπιση της διαφθοράς, της γραφειοκρατίας του κρατικού συγκεντρωτισμού και των ομάδων διάλυσης της συνοχής της ελληνικής κοινωνίας.

-Μηνύματα- και προσπάθεια- ενότητας της ελληνικής κοινωνίας, από όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων.

-Διακομματική διαμόρφωση μεσοπρόθεσμης πολιτικής.

-Ενίσχυση της Διπλωματικής Υπηρεσίας με ικανά άτομα και ανάπτυξη της δραστηριότητάς της.

-Ανάπτυξη διεθνούς πολιτικής και διπλωματικής κινητικότητας. Να γίνει σαφές σε επίπεδο διεθνούς κοινής γνώμης, διεθνών θεσμών και κυβερνήσεων ότι η Τουρκία επιδιώκει να προκαλέσει πόλεμο στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Στην ελληνική έκδοση της Huffington Post υπήρχε κείμενο ότι αιτία του ναυαγίου στις συνομιλίες για το κυπριακό είναι μια σχολική γιορτή. Αν είναι δυνατόν! Κάτι κρύβεται πίσω από τέτοια δημοσιεύματα. Αξιοποίηση σε πιο αποτελεσματικό ρόλο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης.

-Επιδίωξη συνάντησης στο ανώτερο δυνατό επίπεδο με την αμερικανική, ρωσική και κινεζική ηγεσία.

-Αύξηση της αποτρεπτικής δυνατότητας της χώρας.

-Ό,τι λέμε πως θα κάνουμε, να το κάνουμε. Διαφορετικά, καλύτερα να μην το λέμε. Αν χρειαστεί μια αποτρεπτική ενέργεια, θα πρέπει να είναι ενημερωμένη η διεθνής κοινότητα για το λόγο που έγινε. Διαφορετικά, η Τουρκία θα την παρουσιάσει ως ελληνική επιθετικότητα.

-Αναζήτηση στο εσωτερικό τη Τουρκίας συμμάχων με πολιτιστικό άνοιγμα στη γειτονική χώρα.

 

 

 

 

Category: Κυριο Θεμα, Προτεινόμενα άρθρα

( 2 )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1
    Σ Α Ν says:

    Στην ”ατακα” της γελοιογραφιας, αγαπητε κ. Σαββιδη, η οποια περιλαμβανεται μεσα στα προασπαιτουμενα της μαζικης επικοινωνιας-προπαγανδας, μπορει να προστεθει η εν μεταφρασει αρχαια ρηση ” γινεται ευκολωτερα και περισσοτερο πιστευτος ο ασχετος , απο τον σχετικο , οταν απευθυνονται και οι δυο σε ασχετους”. Οσον αφορα στις ”ειδησεις” για τα συμπερασματα του Γιουρογκρουπ της Δευτερας -20 Φεβρουαριου- απο την Δημοσια τηλεοραση , (με το υποχρεωτικο τελος πληρωμης της απο ολους σχεδον τους κατοικους της Χωρας) και τις αντιδρασεις των αλλων τηλεοπτικων καναλιων -δεν θα επρεπε να ακουσθει επιτελους το ”αλαλο” μεχρις τωρα Εθνικο Ραδιοτηλεοπτικο Συμβουλιο , γιατι,-αν δεν σφαλλω- περαν της χορηγησεως των τηλεοπτικων αδειων ,εχει και αλλα συνταγματικως κατοχυρωμενα δικαιωματα;;; . Ποτε αληθεια σκοπευει να τα ασκησει,- προεκλογικως (οσονουπω, γιατι ζεσταινονται οι μηχανες)-η- μετεκλογικως;;;-. Οσο για την ακμη- μετα την γενικη παρακμη μας- δεν θα αργησει , γιατι καποτε θα ξεκολλησουμε απο τον πατο του βαρελιου και θα αναζητησουμε το τριτο ξεκινημα μετα το 1950. Τελος για την ”εχθρικη Τουρκια”,φρονω πως αυτη ”βαδιζει”- με κρυφη πολιτικη συναινεση κορυφης- για τον λαο,που εχει να φαει , θα μιλουμε τωρα( ποιος αποκλειει αν, μετα τον Ερντογαν, εκλεγει προεδρος απο την σημερινη αντιπολιτευση) – σε δημιουργια κραταιας κεντρικης εξουσιας, τωρα που εχει αντιληφθει οτι ”φιλοι και εχθροι της” επιθυμουν τον μικρο ,η, μεγαλο διαμελισμο της, εχοντας ως υποδειγμα την Ρωσια του Πουτιν και την Κινα της κατ’ευφημισμον κομμουνιστικης ηγεσιας, γιατι με τον θεωρητικο κ. Νταβουτογλου ο Νεοθωμανισμος , με ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , ειναι θεωρητικη μονο συλληψη , -ιστορικως αποδεδειγμενη 2300 χρονια τωρα-, με τις Αυτοκρατοριες Ανατολης και Δυσεως και τους εναπομειναντες πεντε μεγαλους γεωπολιτικως παικτες. Οσο για τις εκλογες ανα 4ετια κλπ, καποιος θα τις κατετασσε ”στα κατα συνθηκην ψευδη”,οι περισσοτερες των οποιων γινονται με ”σημαδεμενες τραπουλες”, εκτος απο τις τελευταιες στις ΗΠΑ , με την εκλογη του ΤΡΑΜΠ, αν και δεν αποκλειεται και αυτο να αποδειχθει αυταπατη,η, οφθαλμαπατη. Οσο για την Ελλαδα μας, η Τουρκια, μαλλον ”θελει να μας πειραζει”,αφου μας βολευει και μας το ”στορυ” αυτο και μαζι με της κρισης τα καμωματα ”χωρατευουμε” και λιγο. Δεν το καναμε και τον Μαρτιο του 1987;;; Ευχαριστουμε για την προσφορα σας- καλο 3ημερο.

  2. 2
    Γιώργης says:

    Βρίσκουν και τα κάνουν, και εν πολλοίς κάποιοι έχουν σε ορισμένα ζητήματα δίκιο (αποσπασμένα από την συνολική εικόνα της κρίσης), αφού την καταρρέουσα -συν τω χρόνω- απέχθεια της κοινωνίας για το παρελθόν, την επαναφέρει με πιο κραιπαλώδη τρόπο η νεοφιλελεύθερη κεντροαριστερά που έχει καταλάβει τον χώρο της ΝΔ.

    Εν ολίγοις, δεν υπάρχει κόμμα που να εναρμονισθεί με το συλλογικό συμφέρον, με την έννοια της συνείδησης κοινωνίας (ως έθνους και όχι “εθνικισμού”) και να έχει τα χαρακτηριστικά της επιρροής, δηλαδή τόσο σε επίπεδο προσωπικότητας που να εμπνέει, όσο και (κυρίως) στο επίπεδο ενός σοβαρού προγραμματικού λόγου, που θα επεξεργάζεται την υπέρβαση της κρίσης και όχι την διαχείριση του μνημονίου ή του τάχα “αντιμνημονίου”.

    Θα αναρωτηθεί κανείς “επαναστάταρος” (σε κάποιον βαθμό και όχι αδίκως): “Γιατί ρε …κουμπάρε, να χρειάζεσαι “Ηγέτη”, “προσωπικότητες” να σε κυβερνήσουν;”

    Μα γιατί πολύ απλά, οι κομματικοί μηχανισμοί και τα “ΜΜΕ” (γι’ αυτό και αποψίλωσαν την έννοια της ΔΗΜΟΣΙΑΣ τηλεόρασης, ως αριστεροδέξιο λάφυρο) επενεργούν ώστε να μην ανθήσει καμιά υγιής φωνή.
    Ασχέτως αν είναι “διάσημος” ή όχι.

    Η “αναγνώριση” το λεγόμενο “κύρος” δεν υπαγορεύει την απαξίωση για τους πολίτες που είναι στην αφάνεια αλλά μπορεί να είναι αρκετά αξιόλογοι, αλλά την “πρώτη ύλη” που θα αντισταθμίσει την επιρροή των μηχανισμών.
    Εξ ου και αναφέρθηκα λχ ενδεικτικώς στο όνομα ενός Μερκεζίνη ή όποιου άλλου.

    Και πάλι, δεν έχει μεσσιανικό πρόσημο η αναφορά μου, αλλά προϋποτίθεται ότι το εκάστοτε “κόμμα” δεν θα λειτουργεί πατερναλιστικά αλλά θα εναρμονισθεί με την συλλογική ανάγκη υπέρβασης του μνημονίου, χωρίς να απαξιώνει ή να διαστρεβλώνει την ταυτότητα, την μνήμη, τον κοινωνικό άνθρωπο που ζει σε ένα έθνος, προς όφελος κάποιων διεθνών ή εγχώριων ελίτ των αγορών κλπ…

Back to Top

Leave a Reply

 characters available

 


Το σχόλιο της ημέρας

    21/9/20 | (0 σχόλια)
    euro2day.gr/Financial Times Του Chris Giles Ποιες είναι οι διαφορές στα προγράμματα στήριξης που εφάρμοσε η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ. Τα πλεονεκτήματα της ευρωπαϊκής προσέγγισης και η ανάγκη για στροφή στην εφαρμοζόμενη πολιτική. Δημοσιεύθηκε: 21 Σεπτεμβρίου 2020 - 08:04 Tι πρέπει να προστατεύσουμε ...

Ροή Ειδήσεων


Εορτολόγιο

Φωτογραφία της ημέρας