Ενας άλλος –όχι και τόσο φανταστικός– διάλογος για τα ελληνοτουρκικά

6/9/20 | 1 | 0 | 276 εμφανίσεις

Δημήτρης Ευθυμάκης 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2020 protagon.gr

Να δώσουμε τη θάλασσα γύρω από το Καστελόριζο; Ενας πόλεμος θα κοστίσει. Εχει όμως μπέσα ο Τούρκος να μιλήσεις μαζί του; Και για ποιο πράγμα; Εφ’ όλης της ύλης; Αν δεν μας συμφέρει η σύγκρουση, αυτό το παιχνίδι θα κρατήσει μήνες και χρόνια.

– Να δώσουμε τη θάλασσα γύρω απ’ το Καστελόριζο;

– Οχι βέβαια, είναι ελληνικό νησί με υφαλοκρηπίδα.

– Τότε να πάτε διακοπές στο Καστελόριζο, για να ενισχύσετε τους εκεί έλληνες ακρίτες;

– Ε, πού να τρέχουμε τώρα. Είναι μακριά και θέλει δυο αεροπλάνα.

– Μα αν είναι μακριά για εσάς και τη διασκέδασή σας, δεν είναι μακριά για τον ελληνικό στόλο και τα αεροπλάνα μας;

– Αλλο αυτό, εκείνοι πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους.

– Αρα δεν πρόκειται για πατριωτισμό, αλλά για δουλειά.

– Πατριωτισμό νιώθουμε όλοι, αλλά τη δουλειά θα την κάνουν εκείνοι που πληρώνονται για αυτήν και την ξέρουν, πώς αλλιώς θα γίνει;

– Μπορεί όμως να κληθείς κι εσύ στα όπλα ή το παιδί σου.

– Αν κληθώ εγώ ή το παιδί μου, θα πάμε. Αλλά μέχρι να ντυθούμε στο χακί, θα ’χει λήξει το θερμό επεισόδιο.

– Κι αν κρατήσει πιο πολύ; Κι αν πάμε σε γενικευμένο πόλεμο;

– Ε, τι διάολο, πόσο γενικευμένο; Μια βδομάδα; Μετά θα επέμβουν οι ξένοι, δεν μπορεί.

– Οπότε, ούτε η βδομάδα είναι αρκετή για να βρεθεί ο γιος σου στο μέτωπο.

– Ξέρω ’γώ, μάλλον.

– Αρα, μιλάς εκ του ασφαλούς.

– Μην το βλέπεις έτσι, οι αντικειμενικές συνθήκες είναι αυτές.

– Ενας πόλεμος όμως θα κοστίσει.

– Το ξέρω.

– Κι αφού θα κοστίσει, πόσα είσαι διατεθειμένος να δώσεις;

– Τι να δώσω; Αφού δεν έχω.

– Πώς δεν έχεις; Να δώσεις έναν μισθό σου.

– Και τι θα τρώω εκείνον τον μήνα;

– Ναι, αλλά εσύ θα πεινάσεις έναν μήνα, ο άλλος θα δώσει τη ζωή του.

– Ναι, δεν λέω, αλλά γιατί με βάζεις σε αυτό το δίλημμα; Τα όπλα και τα πυρομαχικά αυτά, θα πρέπει να τα έχουμε ήδη. Τόσα δισεκατομμύρια ξοδέψαμε τα προηγούμενα χρόνια. Εγώ τα πλήρωσα.

– Θα ’πρεπε, αλλά τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε πόλεμο με αυτά που έχουμε κι αυτά δεν φτάνουν.

– Κι εγώ τι φταίω; Πάλι εγώ θα την πληρώσω δηλαδή; Βαρέθηκα.

– Να μην πάρει τα αναδρομικά ο παππούς, να πάνε σε όπλα.

– Γιατί; Δεν τα δούλεψε ο παππούς; Και πώς θα ζήσει ο γιος μου αν δεν δοθούν τα αναδρομικά; Από τη σύνταξη του γέρου συντηρείται ο εγγονός.

– Ναι, αλλά από έναν κρατικό κορβανά βγαίνουν όλα τα λεφτά. Δεν υπάρχει χρήμα και για όπλα και για αναδρομικά.

– Πάλι το ίδιο παραμύθι; Μια ζωή εμείς θα πληρώνουμε; Αν πρέπει να πάρουν λεφτά, ας τα πάρουν απ’ τους πλούσιους.

– Δηλαδή, οι πλούσιοι να πληρώσουν, οι επαγγελματίες να πολεμήσουν, αλλά ο πατριώτης θα είσαι εσύ.

– Μη διαστρέφεις τα λόγια μου. Ο καθένας θα προσφέρει όπως και όσο μπορεί.

– Απλώς εσύ δεν μπορείς.

– Ας δώσουν πρώτα οι έχοντες και μετά θα δω κι εγώ.

– Κι αν ο Πρωθυπουργός αποφασίσει να κάτσει σε τραπέζι διαπραγματεύσεων με την Τουρκία;

– Εχει μπέσα ο Τούρκος να μιλήσεις μαζί του; Και για ποιο πράγμα; Εφ’ όλης της ύλης;

– Πάντως, όχι μόνο για την οριοθέτηση που ζητάμε εμείς, οι Τούρκοι δεν θα κάτσουν μόνο για αυτό σε τραπέζι.

– Δεν το δέχομαι, θα είναι προδοσία. – Κι αν με βάση τα στοιχεία που έχει στα χέρια του ο Πρωθυπουργός, ηττηθούμε σε θερμό επεισόδιο ή σε πόλεμο;

– Ούτε αυτό το δέχομαι. Γιατί να ηττηθούμε;

– Διότι οι Τούρκοι είναι περισσότεροι, ισχυρότεροι και δεν τους κοστίζει η ανθρώπινη ζωή;

– Μπούρδες, χέστες είναι οι Τούρκοι. Δεν πολέμησαν ποτέ οι ίδιοι, βάζουν άλλους να πολεμάνε για πάρτη τους.

– Ενώ οι δικοί μας είναι εμπειροπόλεμοι…

– Οχι, αλλά η ελληνική ψυχή και ναυτοσύνη θα νικήσουν.

– Ε, αν είναι να νικήσουμε έτσι κι αλλιώς λόγω DNA, να επιδιώξουμε εμείς το θερμό επεισόδιο.

– Οχι, βέβαια, αλλά δεν θα κωλώσουμε κιόλας.

– Μα ήδη το «Oruc Reis» σουλατσάρει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και κάνουμε τα κορόιδα. Δεν το χτυπήσαμε, διπλωματικά κινούμαστε.

– Κακώς, κατά τη γνώμη μου, αλλά, τέλος πάντων, χρειάζεται και η διπλωματία. Δεν μπορεί όμως να τραβήξει πολύ αυτό.

– Θα έπρεπε δηλαδή να τους έχουμε ήδη καθαρίσει;

– Ετσι κι αλλιώς, θα γίνει κάποια στιγμή. Πόσο θα κρατήσει δηλαδή αυτό το παιχνίδι;

– Αν δεν μας συμφέρει η σύγκρουση, μήνες και χρόνια.

– Μήνες και χρόνια αυτή η οικονομική αιμορραγία και αυτό το καθημερινό σπάσιμο νεύρων; Ε όχι.

– Οπότε να δώσουμε τη θάλασσα του Καστελόριζου και να ξεμπλέξουμε;

– Οχι, είπαμε, θα είναι προδοσία.

Πηγή: Protagon.gr

Category: Προτεινόμενα άρθρα

( 1 )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1
    Σ.Α.Ν. says:

    Να προσθέσουμε και μια ακόμη απάντηση αρκετών Ελλήνων -της γνωστής ιδεολογίας και φρασεολογίας- σαυτόν τον όχι και φανταστικό διάλογο.
    ”Να πολεμήσουν τα παιδιά των καπιταλιστών ,που ρουφούν τα αίματα των λαών ” ,που κατά το βολικό αυτό ιδεολόγημα δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν μεταξύ τους ,αλλά ΟΜΩΣ ,όπως όλοι οι λαοί και οι άνθρωποι ,ασχέτως θρησκείας και κουλτούρας κάνουν ”μπούλιγκ” στους άλλους λαούς και ανθρώπους και γίνονται κατακτητικοί και καταπιεστικοί-αν τους δοθεί η ευκαιρία-, από τυφλή και πρωτόγονη ανάγκη να επικρατήσουν και να επιβληθούν ,όπως καθημερινώς διαπιστώνουμε.

Back to Top

Leave a Reply

 characters available

 


Το σχόλιο της ημέρας

Ροή Ειδήσεων


Εορτολόγιο

Φωτογραφία της ημέρας