Ελλάς – Γαλλία, συμμαχία;

27/7/20 | 3 | 0 | 364 εμφανίσεις

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Όσα λαμβάνουν χώρα μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας με τις συνεχείς αντεγκλήσεις τους για την κυπριακή και την ελληνική ΑΟΖ αλλά και για τη Λιβύη, αναδεικνύουν την Ανατολική Μεσόγειο σε πεδίο γαλλοτουρκικής αντιπαράθεσης. Όμως αν λάβουμε υπόψη μας ότι η Γαλλία δεν ανήκει γεωγραφικά στα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου ώστε η κατανομή της στις ΑΟΖ των κρατών να την αφορά, τότε πώς νομιμοποιείται η ανάμειξή της στις εξελίξεις στην περιοχή; Είναι σαφές ότι η Γαλλία αξιοποιεί τη χώρα μας και την Κυπριακή Δημοκρατία ως εφαλτήριο των συμφερόντων της στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, αξιοποιώντας τις διαφορές μας με την Τουρκία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ των τριών κρατών. Είναι προφανές ότι τα γαλλικά συμφέροντα δεν ευνοούνται από την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών αλλά από τη συνεχή όξυνσή τους, που θα επιτρέπει στο Παρίσι να τις αξιοποιεί παρεμβαίνοντας συνεχώς στις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. Γιαυτό κάθε φορά που παρεμβαίνει η Γαλλία στην ελληνοτουρκική διένεξη, αξιοποιώντας τον ηγετικό ρόλο της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι σχέσεις μας με την γείτονα επιδεινώνονται πολλαπλασιάζοντας τα αδιέξοδα ανάμεσα στις δύο χώρες. Με αποκορύφωμα των αδιεξόδων την άρνηση του προέδρου Αναστασιάδη στην πρόταση του Μουσταφά Ακιντζί για την αναλογική συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών που θα έφερνε την Ελλάδα, την Τουρκία και τις δύο κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Άρνηση που οδήγησε στη συνομολόγηση του τουρκολιβυκού μνημονίου και την ένταση στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας στην κορύφωσή της.

Στην εξωτερική πολιτική μιας χώρας επιδιώκεται η σύμπλευση των συμφερόντων της με τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών στην περιοχή με την προσδοκία της εκπλήρωσής τους. Όμως επειδή οι σχέσεις αυτές είναι ετεροβαρείς οι εξελίξεις δεν οριοθετούνται εκεί όπου εκπληρώνονται τα εθνικά συμφέροντα αλλά τα συμφέροντα των ισχυρών, γιαυτό συνήθως είναι καταστροφικές. Αυτό συμβαίνει με τη Γαλλία. Ο Αλαίν Μπαντιού υποστηρίζει ότι «τα τελευταία σαράντα χρόνια, οι στρατιωτικές επεμβάσεις της Γαλλίας ξεπερνούν τις πενήντα!». Παραμένει δηλαδή μετά το τέλος της αποικιοκρατίας ιμπεριαλιστική δύναμη. Τι σημαίνει αυτό για την Κύπρο και την Ελλάδα; Ότι τα γαλλικά συμφέροντα υπερβαίνουν σε σκοπιμότητες τα ελλαδικά και οι εξελίξεις δεν οριοθετούνται εκεί όπου εκπληρώνονται τα εθνικά συμφέροντα αλλά συμπαρασύρονται στις επιδιώξεις της γαλλοτουρκικής αντιπαράθεσης. Και για έναν πρόσθετο λόγο. Διότι από ένα σημείο και πέρα τα συμφέροντα των ισχυρών είναι ανταγωνιστικά και ως αδύναμη χώρα εμπλέκεσαι στη δίνη τους. Η εμπειρία της Μικρασιατικής καταστροφής είναι μαρτυρική επ’ αυτού. Επί πλέον η ύπαρξη δύο κοινοτήτων στην Κύπρο επιτρέπει στις ξένες δυνάμεις που εμπλέκονται στην περιοχή να λειτουργούν ως υποβολείς των ανταγωνιστικών συμφερόντων τους προς τις δύο κοινότητες, στρέφοντας τη μια εναντίον της άλλης κάθε φορά που θεωρούν ότι οι συμφωνίες “αδικούν” τα συμφέροντά τους.  Αυτό ήδη άρχισε να διαφαίνεται στην Κύπρο με τη θέση της Βρετανίας που υποστήριξε παλαιότερα ότι οι τουρκικές γεωτρήσεις γίνονται σε περιοχές αμφίβολης κυριαρχίας αμφισβητώντας ευθέως κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΑΟΖ για να προστεθεί πρόσφατα και η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ περί “διαφιλονικούμενων νερών” μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο.

Όσον αφορά την άποψη που υποστηρίζει ότι η συμπόρευση με τις ισχυρές δυνάμεις διασφαλίζει τα εθνικά μας συμφέροντα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα συμμετείχε και στους δύο παγκοσμίους πολέμους με την πλευρά των νικητών, υπέστη όμως και τις δύο φορές, καίτοι νικήτρια, τις μεγαλύτερες εθνικές καταστροφές. Την πρώτη φορά λόγω των ανταγωνιστικών συμφερόντων των συμμάχων μας (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) που μας έστειλαν με τη Συνθήκη των Σεβρών στη Σμύρνη, για να ακολουθήσει η Μικρασιατική Καταστροφή με τη διαφοροποίηση των συμφερόντων τους, όπως και τη δεύτερη (Αγγλία, ΕΣΣΔ, ΗΠΑ) με τον Εμφύλιο.

Οι μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις της Τουρκίας που μηδενίζει την επήρεια του Καστελόριζου όπως και την ΑΟΖ της Κύπρου στα πλαίσια του τουρκολιβυκού συμφώνου, αλλά και η εμμονή της χώρας μας να αποδίδει πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο ώστε μαζί με την κυπριακή ΑΟΖ, όπως την προσδιορίζει μονομερώς η Λευκωσία, να περιορίζει την ΑΟΖ της Τουρκίας, που διαθέτει την μεγαλύτερη μεσογειακή ακτή, στο ελάχιστο, θα δίνουν πάντα τη δυνατότητα παρέμβασης ξένων δυνάμεων στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και θα τις ναρκοθετούν μέχρι να τις δυναμιτίσουν, οπότε θα επιβάλλουν τα δικά τους συμφέροντα. Γιαυτό μοναδική οδός για τα αντιτιθέμενα συμφέροντά μας αποτελούν οι μεταξύ μας διαπραγματεύσεις με κατάληξη την προσφυγή στη Χάγη και όχι να επιχαίρουμε με τα λεγόμενα του προέδρου Μακρόν κατά την πρόσφατη συνάντηση του με τον Κύπριο πρόεδρο, που αναπαράγουν και επιτείνουν, αντί να γεφυρώνουν, τα ελληνοτουρκικά αδιέξοδα. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό από τις ηγεσίες της χώρας μας και της γείτονος πως αν σήμερα οι συσχετισμοί βοηθούν τη μια εκ των δύο να επιβάλει τα συμφέροντά της στην άλλη, οι συσχετισμοί ανατρέπονται διότι αφορούν την συνδρομή τρίτων που δεν είναι δεδομένη διαχρονικά.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

26-7-2020

 

 

Category: Διπλωματία

( 3 )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1
    Σ.Α.Ν. says:

    Αφού σας συγχαρώ για την λεπτομερή και με επιχειρήματα ανάρτησή σας ,αγαπητέ κ .Μακροδημόπουλε ,με δεδομένη την Ελλαδίτικη ”έχθρα σας”εναντίον των Κυπρίων – καλά τον κ.Αναστασιάδη ,που όμως έχει εκλεγεί δυο φορές,δεν τον πάτε με τίποτε- θα σας θυμίσω ότι η μητέρα Πατρίδα μόνο το 1974 ,λόγω του αιφνιδιασμού ,της κυβερνητικής μεταβολής ,αλλά κυρίως της πολεμικής ανετοιμότητος της, δεν βοήθησε την Μεγαλόνησο .
    Όλα τα προηγούμενα χρόνια ,ιδιαιτέρως κατά το αιματοβαμμένο έπος της ΕΟΚΑ το 1955-59,μετά τις μεσημβρινές ειδήσεις ακούγαμε όλοι- και τα σχολιαρόπαιδα – το μήνυμα ”Αδελφοί Κύπριοι . Ο αγών σας προκαλεί τον θαυμασμό όλου του κόσμου. η ημέρα του λυτρωμού πλησιάζει” και το ”σκέπασε μάνα ,σκέπασε ,γαλανομάτα κόρη ,όπως εσκέπασες και εμάς και τ’άλλα τα παιδιά σου…”
    Δυστυχώς τον εκλεγμένο με κομμουνιστικά εκλογικά ποσοστά και ικανώτατο Μακάριο δεν μπορούσαν ”να τον κάνουν ζάπι” όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις από το τον Δεκέμβριο του 1963 ως τον Ιούλιο του 1974 ,πράγμα που εκμεταλλεύθηκαν όλες οι ξένες κυβερνήσεις-ιδίως των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ενώσεως και φυσικά η Τουρκία- και καταλήξαμε εδώ ,που πάντως (κατ’έφαρμογήν του ”ουδέν κακόν αμιγές καλού) σε τελική ανάλυση δοξάζεται ο Ελληνισμός με δύο κράτη -και με δύο βέτο-στην Ευρωπαική Ένωση ,η οποία μετά την ανακάλυψη των υδρογοναθράκων της ”υιοθέτησε” την Κύπρο του Αναστασιάδη και των επομένων.
    Εμείς να συνεχίζουμε-ΠΡΕΠΕΙ- να τους θεωρούμε-όπως είναι- αδελφούς ,που στην καθημερινότητά τους ομιλούν μια διάλεκτο ,όπως οι Πόντιοι και οι Κρητικοί -επαέ- .

  2. 2
    Μακροδημοπουλος Δημητρης says:

    Να σας θυμισω αγαπητε ΣΑΝ την ατιμωτικη αποχωρηση της τεθωρακισμενης μεραρχιας απο την Κυπρο μετα απο απειλη της Αγκυρας για πολεμο. Μαλιστα η αποχωρηση της μεραρχιας εγινε κατω απο την εποπτεια τουρκων αξιωματικων που ηλεγχαν τον αριθμο των αποχωρουντων!! Γιαυτο οταν ακουω για πολλα κερασια κραταω και μικρο κσλαθι. Ο προεδρος Αναστασιαδης εχει τεραστιες ευθυνες για τα σημερινα ελληνοτουρκικα αδιεξοδα.

  3. 3
    Σ.Α.Ν. says:

    Δεν είστε εναντίον όλων των Κυπρίων -προηγουμένων εκλεγμένων ηγετών του και των ιδίων των Κυπρίων -αλλά μόνο εναντίον του σημερινού -εκλεγμένου δίς- Προέδρου κ. Αναστασιάδη ,ίσως επειδή είναι φανερά δυτικόφιλος-ετέρου μη υπάρχοντος-και πάντα εν συνεννοήσει και με τις Ελληνικές κυβερνήσεις (Σαμαρά, Τσίπρα και Μητσοτάκη).
    Αυτά ως διαπίστωση.
    Για τα περί της αποχωρήσεως της Μεραρχίας από την Κύπρο,-που δεν ήταν τεθωρακισμένη- τον Νοέμβριο του 1967, η ιστορική πραγματικότητα αυτά έγραψε.
    Αυτή η Μεραρχία εστάλη στην Κύπρο αντισυμβατικά -βάσει της Συνθήκης της Ζυρίχης και ΚΡΥΦΑ (ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον) -με πολιτική περιβολή ,μετά τα γεγονότα της Κοφινούς τον Αύγουστο του 1964 (τότε που πρωτόπαιξε και το Σχέδιο Άτσεσον),τα οποία γεγονότα δημιούργησαν από κοινού Μακάριος και Γρίβας και στρίμωξαν τους Τουρκοκυπρίους σε ελεγχόμενους προς τον Βορρά θύλακες ,θέσαντες το πρώτο βάθρο της σημερινής διχοτόμησης από τότε .
    Στην Ελλάδα οι Παπανδρέου για να αποκρούσουν τυχόν επέμβαση της Τουρκίας από τότε -που απειλούσε και την σταμάτησε ο Πρόεδρος Τζονσον των ΗΠΑ- έστειλαν αυτήν την Μεραρχία στην Κύπρο ,εν συνεννοήσει -είπαν -με τον Μακάριο..
    Αυτή η Μεραρχία έμεινε από τότε -πέραν της δυνάμεως της ΕΛΔΥΚ ,που προεβλέπετο από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1959 και φυσικά η Τουρκία πάντα απαιτούσε την απόσυρσή της.
    Αυτό έγινε με Συμφωνία ,που υπεγράφη στο γνωστό σας ΜΟΤΕΛ ΑΣΤΗΡ (Ξενία) -ήμουν τότε στην Αλεξ/πολη – τον Σεπτέμβριο του 1967 μεταξύ των πρωθυπουργών Κόλλια και Ντεμιρέλ , γιατί ως διεθνώς προφανέστατα αντισυμβατική- ήταν δίκαιο και ‘έγινε πράξη ,όπως θα έλεγε και ο κ.Τσίπρας.
    Σε αντίθετη περίπτωση ο πόλεμος στον Έβρο και την Κύπρο ήταν σχεδόν αναπόφευκτος και τότε οι δικοί μας ”επαναστάτες” έκριναν -μάλλον- ότι δεν θα άντεχαν οι Έλληνες και φέρετρα Ελλήνων στρατιωτών και θα; ανησυχούσαν σφόδρα για τις τύχες και του Ελληνισμού στην Κύπρο ,αλλά και στην Κων/πολη.
    Αυτά για την Ιστορία και όχι για την ιδεοληπτική μυθιστορία .
    Καλή συνέχεια.

Back to Top

Leave a Reply

 characters available

 


Το σχόλιο της ημέρας

    26/9/20 | (0 σχόλια)
    Protagon Team 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2020 «Μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα με έναν τρόπο πραγματιστικό», ισχυρίζεται η αρμόδια επίτροπος. Θα είναι ευθύνη εκείνων που οραματίζονται μια «Ευρώπη-φρούριο» ο επαναπατρισμός όλων όσοι αποβιβάζονται ή ξεβράζονται στα ελληνικά νησιά ή στην ...

Ροή Ειδήσεων


Εορτολόγιο

Φωτογραφία της ημέρας