Εκτός Ορίων;

Τον περασμένο μήνα, σε ένα βίντεο-δοκίμιο των New York Times που σχολιάστηκε – και δικαίως – εκτενώς και ειρωνικά (ποιος τα παρακολουθεί αυτά;), τρεις ιστορικοί του Γέιλ, ειδικοί στον φασισμό του 20ού αιώνα, ανακοίνωσαν με υπερβολική σοβαρότητα και εντυπωσιασμό πως, κατά το πρότυπο του γνωστού εκλογολόγου Ντέιβ Γουάσερμαν, «είδαν αρκετά» και εγκαταλείπουν την Αμερική του Τραμπ για το Τορόντο.

Σε αντίστοιχο ύφος, αλλά με λιγότερη προσοχή από τα ΜΜΕ και ελαφρώς περισσότερη σοβαρότητα, ένα άλλο κείμενο επιδιώκει να χαρακτηρίσει τον εν ενεργεία πρόεδρο (ο οποίος έλαβε 77,3 εκατομμύρια ψήφους και κέρδισε το εκλογικό σώμα με 312-226) ως φασίστα και αυταρχικό ηγέτη. Αυτή τη φορά, η επίθεση προέρχεται από το New York Review of Books. Το περιοδικό αυτό, υπό την επιμέλεια του Ρόμπερτ Σίλβερς (έφυγε από τη ζωή το 2017), υπήρξε επί δεκαετίες το κορυφαίο πολιτικό και λογοτεχνικό έντυπο των ΗΠΑ· δημοσίευε λαμπρά, διαυγή δοκίμια από προσωπικότητες όπως η Τζόαν Ντίντιον, ο Γκορ Βιντάλ, η Ρενάτα Άντλερ, ο Τζον Άπνταϊκ… καταλαβαίνετε το ύφος.

Σήμερα, το NYRB φαίνεται να ακολουθεί την πορεία που ακολούθησαν και άλλα σεβαστά περιοδικά όταν οι καθοδηγητές τους άφησαν τη σκυτάλη σε κατώτερους διαδόχους – το ίδιο συνέβη και με το National Review του Γουίλιαμ Μπακλί και το Paris Review του Τζορτζ Πλίμπτον (και δεν είναι τα μόνα παραδείγματα που έρχονται στο μυαλό).

Χωρίς τον Σίλβερς, ανοησίες και πολιτική προπαγάνδα φαίνεται να ξεφεύγουν από τη συντακτική διαδικασία και να καταλήγουν στο τυπογραφείο. Ο Κρίστοφερ Μπράουνινγκ, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, καλεί τους αναγνώστες του περιοδικού να:

«Φανταστούν ότι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ένας “Μαντζουριανός υποψήφιος”, ένας ενσωματωμένος ξένος πράκτορας που έχει ως στόχο να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή ζημιά στη χώρα, περιοριζόμενος μόνο από την ανάγκη να μην φανερώσει το σχέδιό του με υπερβολικά προκλητικές ενέργειες.»

Ο Μπράουνινγκ στη συνέχεια θέτει μια σειρά από ερωτήματα, όπως:
Θα έκοβε ο «Μαντζουριανός» πρόεδρος τη βοήθεια στην Ουκρανία; Θα χλεύαζε τους συμμάχους; Θα ζητούσε τη διάλυση της Ε.Ε.; Θα απειλούσε με πολιτικοποίηση της Fed; Θα διέλυε την USAID; Θα διόριζε απατεώνες τύπου Μπόμπι Κένεντι στην ηγεσία του Υπουργείου Υγείας;

Θα τολμούσε να μιμηθεί το διάταγμα «προστατευτικής κράτησης» του Τρίτου Ράιχ και να επιτρέψει τη σύλληψη και φυλάκιση οποιουδήποτε χωρίς κατηγορία, δίκη ή καταδίκη – ξεκινώντας από μη πολίτες και προχωρώντας στους γηγενείς;

Μια ερώτηση τότε στον Μπράουνινγκ, διακεκριμένο μελετητή της Γερμανίας του Χίτλερ:
Αν η κυβέρνηση Τραμπ είναι όντως η αμερικανική εκδοχή του Τρίτου Ράιχ, τότε μήπως βλέπετε τους Τόμας Μάθιου Κρουκς, Ράιαν Ρουθ και Νικήτα Κάσαπ ως σύγχρονους φον Στάουφενμπεργκ;

Εν πάση περιπτώσει, φαίνεται πως ο Μπράουνινγκ, όπως και οι κομισάριοι του Μπρεχτ, δεν θα ήθελε τίποτα περισσότερο από το να «διαλύσει τον λαό και να εκλέξει έναν άλλον».

Ακόμα χειρότερο, ωστόσο, είναι ότι – όπως και η σταθερή ροή προτροπών για βία από τις πένες πιο πρόχειρων συγγραφέων (στο παρελθόν το TRR είχε ασχοληθεί με την περίπτωση του Ουκρανού εθνικιστή Αλεξάντερ Μόιτλ) – το κείμενο του Μπράουνινγκ είναι τίποτε λιγότερο από διαφήμιση για επίδοξους δολοφόνους. Παράλληλα, προσφέρει εύχρηστη δικαιολόγηση για “ανεξάρτητα στοιχεία” εντός του κρατικού μηχανισμού ώστε να ενεργήσουν όπως νομίζουν – δηλαδή να προδώσουν.

Αμφιβάλλετε;

Την προηγούμενη εβδομάδα, ένας ειδικός πληροφορικής της Υπηρεσίας Αμυντικών Πληροφοριών συνελήφθη από το FBI με την κατηγορία ότι προσπάθησε να παραδώσει διαβαθμισμένες πληροφορίες σε «φιλική» ξένη χώρα (το γεγονός ότι η ταυτότητα αυτής της χώρας παραμένει μυστική, τα λέει όλα). Σύμφωνα με το ABC News, ο διαρρήκτης, ένας 28χρονος με το όνομα Νέιθαν Λάατς, «δεν συμφωνούσε ούτε ευθυγραμμιζόταν με τις αξίες αυτής της κυβέρνησης» και ήταν πρόθυμος να παραδώσει «ολοκληρωμένα προϊόντα πληροφοριών, ανεπεξέργαστα δεδομένα και άλλα διαβαθμισμένα έγγραφα».

Σε μόλις 18 μήνες θα διεξαχθούν οι ενδιάμεσες εκλογές. Και αμέσως μετά θα ξεκινήσει η κούρσα για το 2028. Αντί να φωνάζουν «Χίτλερ!» μέσα σε γεμάτο θέατρο, οι αντίπαλοι του «καθεστώτος Τραμπ» ίσως θα έπρεπε να αφιερώσουν τον χρόνο τους στη σοβαρή πολιτική οργάνωση – κι όχι να δραπετεύουν στον Καναδά ή να γράφουν γελοία θεωρητικά σενάρια για το NYRB.

Ο James W. Carden είναι αρχισυντάκτης του TRR.