Alon Ben Meir
24 Ιουνίου 2025
Η άρνηση του Ισραήλ να αναγνωρίσει τα δικαιώματα και την ανθρωπιά των Παλαιστινίων διαιωνίζει ένα αφήγημα μηδενικού αθροίσματος, όπου η ασφάλεια των Εβραίων προϋποθέτει την απανθρωποποίηση και τον θάνατο των Παλαιστινίων.
Η επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν και οι συνεχιζόμενες συνέπειες αυτών των επιθέσεων, μετά την εκεχειρία που διαμεσολαβήθηκε από τον Τραμπ, δεν θα πρέπει να μας αποσπάσουν την προσοχή από τη συνεχιζόμενη εκστρατεία θανάτου και καταστροφής του Ισραήλ στη Γάζα. Μόνο από την 1η Ιουνίου, σχεδόν 300 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν (προσθέτοντας στους περισσότερους από 55.000 που έχουν ήδη σκοτωθεί), και δεκάδες κτίρια ισοπεδώθηκαν. Η κυβέρνηση Νετανιάχου επιμένει ότι οι μάχες θα συνεχιστούν μέχρι να επιτύχει το Ισραήλ «ολοκληρωτική νίκη», στόχος που παραμένει άπιαστος, καθώς η σφαγή συνεχίζεται 20 μήνες τώρα.
Στο άρθρο μου της 28ης Ιουνίου, «Αν αυτό δεν είναι γενοκτονία, τότε τι είναι;», εξήγησα ότι ενώ το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να αντεπιτεθεί κατά της Χαμάς για την άγρια επίθεση που σφαγίασε 1.200 αθώους Ισραηλινούς πολίτες, η επιδίωξή του να τιμωρήσει τη Χαμάς μετατράπηκε γρήγορα σε πόλεμο εκδίκησης και ανταπόδοσης. Ανεξαρτήτως της αθωότητάς τους, δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν αδιακρίτως, κάτι που, μαζί με την καταστροφή ή ζημιά στο 84% των εγκαταστάσεων υγειονομικής περίθαλψης της Γάζας, «επιβάλλοντας… συνθήκες ζωής υπολογισμένες να επιφέρουν τη φυσική της καταστροφή», όπως αναφέρει η Σύμβαση για τη Γενοκτονία, προκαλώντας σοβαρή σωματική και ψυχική βλάβη, και άλλα, συνιστά γενοκτονία κατά τον ορισμό.
Παρ’ όλα αυτά, καταδικάστηκα από πολλούς επειδή τόλμησα να χαρακτηρίσω τον ισραηλινό πόλεμο γενοκτονία, με το άρθρο μου να αποκαλείται «συκοφαντία αίματος».
Κατά τη διάρκεια του τελευταίου ενάμιση έτους, έχω συνομιλήσει με δεκάδες έφεδρους στρατιώτες που πολέμησαν στη Γάζα και επέστρεψαν. Είναι σπαρακτικό να ακούει κανείς αυτά που περιέγραψαν ως αυτόπτες μάρτυρες. Ομολόγησαν ότι οι εντολές δίνονται συχνά αυθαίρετα να πυροβολούν πρώτα, χωρίς καν να κάνουν ερωτήσεις μετά. Αυτή η τακτική οδήγησε άμεσα στον θάνατο τριών Ισραηλινών ομήρων, οι οποίοι κουνούσαν λευκές σημαίες και φώναζαν για βοήθεια στα εβραϊκά όταν Ισραηλινοί στρατιώτες τους σκότωσαν. Ο βομβαρδισμός πολλών κτιρίων γεμάτων πολίτες μόνο και μόνο για να εξουδετερωθεί ένας μαχητής της Χαμάς, ενώ σκοτώνονται εκατοντάδες αθώοι, ισοδυναμεί με γενοκτονία.
Αρκετοί κυβερνητικοί υπουργοί έχουν κάνει δηλώσεις που υποστηρίζουν την ΠΡΟΘΕΣΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ των Παλαιστινίων στη Γάζα, εν όλω ή εν μέρει. Ο Υπουργός Κληρονομιάς Αμιχάι Ελιάχου πρότεινε την εντελώς παρανοϊκή ιδέα να ριχθεί πυρηνική βόμβα στη Γάζα, επιβεβαιώνοντας την πρόθεση εξόντωσης όλων εκεί. Δήλωσε επίσης ότι όποιος κρατά παλαιστινιακή σημαία «δεν πρέπει να συνεχίσει να ζει πάνω στη γη.» Αυτό συνιστά υποκίνηση, καθώς το μήνυμα προς τους στρατιώτες είναι σαφές: σκότωσε, γιατί κανένας Παλαιστίνιος δεν αξίζει να ζει. Κι όμως, ο Ελιάχου εξακολουθεί να κατέχει αξίωμα, γεγονός που συνιστά σιωπηρή έγκριση των δηλώσεών του.
Ανάμεσα στα πολλά αποτρόπαια που έχει πει ο Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, ένα από τα πλέον αποτρόπαια είναι η υποστήριξη της δολοφονίας γυναικών και παιδιών στη Γάζα, ώστε να αποτραπεί άλλη επίθεση όπως αυτή της 7ης Οκτωβρίου. Η προώθηση της δολοφονίας γυναικών και παιδιών χωρίς ερωτήσεις αποτελεί σαφώς διάδοση της πρόθεσης να σκοτωθούν Παλαιστίνιοι χωρίς επιφύλαξη — σαφής ένδειξη γενοκτονίας.
Ο πρώην Υπουργός Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ, ενώ υπηρετούσε σε αυτή τη θέση, έκανε αναρίθμητες απανθρωποποιητικές δηλώσεις, όπως το να αποκαλεί απλούς Παλαιστινίους πολίτες «ανθρώπινα κτήνη». Αυτή η ρητορική της απανθρωποποίησης αντηχεί με τη γενοκτονία στη Ρουάντα, όταν οι ηγέτες αποκαλούσαν επανειλημμένα τους Τούτσι «κατσαρίδες», υποκινώντας τους Χούτου να βλέπουν τους συμπολίτες τους ως λιγότερο από ανθρώπους, προωθώντας ενεργά αυτό που κατέληξε να γίνει η φρικτή γενοκτονία εκεί.
Ο Νισίμ Βατούρι, βουλευτής του κόμματος Λικούντ του Νετανιάχου και αντιπρόεδρος της Κνεσέτ, κάλεσε σε εκτέλεση κάθε άνδρα στη Γάζα, αποκαλώντας τους «απόβρασμα» και «υπανθρώπους». Δήλωσε ότι κάθε παιδί στη Γάζα «είναι ήδη τρομοκράτης, από τη στιγμή της γέννησής του» — και γνωρίζουμε ακριβώς ότι οι Ισραηλινοί πολιτικοί προτιμούν να θανατώνονται οι τρομοκράτες. Γιατί να διαφωνούμε για την ηλικία, αν τέτοιες απόψεις προδικάζουν τη μοίρα τους;
Η ισραηλινή αστυνομία αποφάσισε ότι οι δηλώσεις του ραβίνου Ελιάχου Μάλι, ο οποίος διευθύνει μια σχολή με ιερές σπουδές (ιεσιβά) που συνδυάζει θρησκευτική εκπαίδευση με στρατιωτική θητεία, εκπαιδεύοντας εκείνους που είναι πολύ πιθανό να καταλήξουν στη Γάζα, δεν συνιστούν υποκίνηση.
Ο ίδιος δήλωσε ότι ο εβραϊκός νόμος απαιτεί τη θανάτωση όλων στη Γάζα, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών και των ηλικιωμένων.
«Όποιος έρχεται να σε σκοτώσει, σκότωσέ τον πρώτος. Όποιος έρχεται να σε σκοτώσει, κατά αυτήν την έννοια, δεν περιλαμβάνει μόνο τον νεαρό άνδρα 16, 18, 20 ή 30 ετών που τώρα σου στρέφει ένα όπλο. Αλλά και τη μελλοντική γενιά (τα παιδιά της Γάζας), και εκείνους που παράγουν τη μελλοντική γενιά (τις γυναίκες της Γάζας), διότι δεν υπάρχει καμία διαφορά.»
Υπάρχει άραγε τρόπος να περιγραφούν αυτές οι απεχθείς δηλώσεις με διαφορετικό τρόπο από υποκίνηση σε γενοκτονία; Για άλλη μια φορά, αν η σιωπηρή έγκριση της έκκλησής του για μαζική σφαγή κάθε ζωντανού ανθρώπου στη Γάζα δεν είναι κάλεσμα για γενοκτονία, τότε τίποτα δεν είναι. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να έχουν πεθάνει περισσότεροι από 55.000 Παλαιστίνιοι, τα δύο τρίτα των οποίων ήταν γυναίκες και παιδιά, ελλείψει αυτών των υποκινήσεων;
Θα μπορούσα να συνεχίσω επ’ άπειρον παραθέτοντας αποδείξεις, όχι μόνο σε δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων αλλά και σε δηλώσεις στρατιωτών που εκτελούσαν εντολές των ανωτέρων τους. Όποιος διαβάζει αυτό και επιμένει να το αποκαλεί ψευδές και συκοφαντία αίματος, προφανώς απολαμβάνει την αυταπάτη στην οποία η πλειοψηφία των Ισραηλινών και πολλοί άλλοι αρνητές των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας από την ισραηλινή κυβέρνηση θάβουν το κεφάλι τους.
Ο μαζικός θάνατος και η καταστροφή στη Γάζα προκαλούν σεισμικές δονήσεις παγκοσμίως, ιδίως στους φίλους και συμμάχους του Ισραήλ, οι οποίοι αδυνατούν να κατανοήσουν πώς οι Εβραίοι στο Ισραήλ, τα παιδιά εκείνων των Εβραίων που υπήρξαν θύματα της Ιστορίας, έχουν τώρα μετατραπεί σε θύτες.
Η διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, τα οποία εκ των πραγμάτων γίνονται στο όνομα του παγκόσμιου Ιουδαϊσμού, προκαλεί τη μεγαλύτερη ζημιά στις εβραϊκές κοινότητες παντού. Πολλές φορές, ο Νετανιάχου δήλωσε ρητά ότι μιλά εξ ονόματος του εβραϊκού λαού. Η άνευ προηγουμένου άνοδος του αντισημιτισμού και πλέον οι συχνές επιθέσεις σε Εβραίους εκτός Ισραήλ είναι άμεσο αποτέλεσμα των ενεργειών του Νετανιάχου και των εγκληματικών του συμμοριών κατά των Παλαιστινίων, και κάθε Εβραίος που το αρνείται αυτό είναι είτε εκούσια αφελής, είτε ντρέπεται να παραδεχτεί το αδιανόητο.
Η τραγωδία που προκάλεσε το Ισραήλ ως αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης βάναυσης κατοχής του και της μαζικής καταστροφής και θανάτου στη Γάζα είναι η διαμόρφωση μιας νέας γενιάς νεαρών Παλαιστινίων, πολλοί από τους οποίους θα μεγαλώσουν με μία αποστολή: να εκδικηθούν για τη φρίκη που έπληξε τον λαό τους. Δεν θα ησυχάσουν μέχρι να απελευθερωθούν από τα δεσμά και την απανθρωποποίηση στην οποία έχουν υποβληθεί.
Αντί γι’ αυτό, αν το Ισραήλ είχε τερματίσει την ανελέητη κατοχή και είχε προσφέρει στους Παλαιστινίους ελπίδα για ένα καλύτερο και ασφαλές μέλλον, οι νεαροί Παλαιστίνιοι δεν θα κατέφευγαν στη βία και την τρομοκρατία αλλά θα μπορούσαν να αναπτυχθούν και να ευημερήσουν ειρηνικά δίπλα στους Εβραίους γείτονές τους. Το κάλεσμα του ραβίνου Μάλι, «να σκοτωθεί η μελλοντική γενιά, και εκείνοι που την παράγουν, γιατί δεν υπάρχει διαφορά», ξεπερνά κάθε όριο αποτροπιασμού. Η δολοφονία αθώων παιδιών με την υπόθεση ότι θα μεγαλώσουν για να γίνουν τρομοκράτες, κάτι που το Ισραήλ καλλιεργεί σκόπιμα για να δικαιολογήσει την ανελέητη κατοχή του και την απανθρωποποίηση των Παλαιστινίων στο όνομα της ασφάλειας, αποτελεί το αποκορύφωμα της ηθικής κατάπτωσης, για την οποία οι Ισραηλινοί θα πληρώσουν ακριβά για πολλά χρόνια.
Η μεγαλύτερη τραγωδία είναι αυτό που το Ισραήλ έχει προκαλέσει στον εαυτό του και στους Εβραίους ανά τον κόσμο. Η εικόνα του Ισραήλ είναι λερωμένη με παλαιστινιακό αίμα, καθιστώντας το ένα κράτος-παρία. Πέραν τούτου, το Ισραήλ έχει γίνει βάρος για τον εβραϊσμό της διασποράς, εκ μέρους του οποίου ο Νετανιάχου ισχυρίζεται ότι μιλά, και αντί να ζουν με ειρήνη και αξιοπρέπεια, τώρα φοβούνται για τη ζωή τους.
Ο πόλεμος εξακολουθεί να μαίνεται, ο θάνατος και η καταστροφή συνεχίζονται, και ο Νετανιάχου με την εγκληματική του συμμορία συνεχίζουν να απολαμβάνουν την αυταπάτη της επίτευξης «ολοκληρωτικής νίκης.» Ωστόσο, ακόμη κι αν εξοντωθεί κάθε μαχητής της Χαμάς, αυτό θα σημάνει μόνο την έναρξη ενός νέου κεφαλαίου στο τραγικό χρονικό της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης, το οποίο δεν θα κλείσει έως ότου οι Παλαιστίνιοι κατακτήσουν την ελευθερία τους.
Αντί να υπερασπίζονται τα απαράδεκτα, κάθε Εβραίος με οποιαδήποτε αίσθηση ακεραιότητας έχει ιερή υποχρέωση να υψώσει τη φωνή του και να ζητήσει τον τερματισμό αυτού του φρικτού πολέμου και να στηρίξει το δικαίωμα των Παλαιστινίων σε δικό τους κράτος. Η Ιστορία θα καταδικάσει τον Νετανιάχου και την κυβέρνησή του για το ότι έθεσαν την ασφάλεια και την επιβίωση των Εβραίων ως εξαρτώμενες από την απανθρωποποίηση και τον θάνατο των Παλαιστινίων.
