Το Βυζάντιο, οι Οθωμανοί και η Γενοκτονία των Ποντίων.

17/5/14 | 117 σχόλια | 147 απαντήσεις | 22,080 εμφανίσεις

genokton;ia koritsakiτου ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.-

Κάθε χρόνο ο Ποντιακός Ελληνισμός, και θέλουμε να πιστεύουμε όλοι οι Έλληνες, τιμούμε τα θύματα της γενοκτονίας των Ποντίων. Σε λίγες ημέρες, θα θυμηθούμε για άλλη μια φορά, χωρίς ποτέ να μπορέσουμε να ξεχάσουμε, την Άλωση της Πόλης. Της Πόλης που με την ακτινοβολία της διατήρησε για μία χιλιετία και πλέον τον ελληνικό τρόπο, την ελληνική πρόταση ζωής. Την Πόλη που επηρέασε ακόμη και τη διάδοχη της Βυζαντινής, την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η Βυζαντινή κληρονομιά, το «Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο», θα ζήσει τον ανθρωπισμό που μετουσίωσε το αρχαίο μάθημα, η αρχαία Ελλάδα, δηλαδή, μπολιάζοντάς το με το χριστιανισμό, αυτό το μάθημα που μετέφεραν στη Δύση, φεύγοντας, οι διανοούμενοι της Κωνσταντινούπολης.

Οι πόλεις και οι πολιτισμοί, γεννιούνται, εξελίσσονται και παρακμάζουν, για να αναγεννηθούν πάλι, όσες πόλεις και όσοι πολιτισμοί έχουν μια διαχρονική πρόταση.

Και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η ελληνική πρόταση είναι και διαχρονική και οικουμενική.

Δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την οικουμενικότητά της.

Ό,τι την διαμόρφωσε από την αρχαία εποχή ως και τις ημέρες μας διακρίνεται από αυτό που έχει ανάγκη η ανθρωπότητα. Πνευματικότητα, ανοχή, αγάπη για τη ζωή, επικοινωνία με τον άνθρωπο τον οποίο θέτει στο κέντρο του ενδιαφέροντός της.

Διοίκηση ρωμαϊκής έμπνευσης, θρησκεία και εκκλησία χριστιανική και ελληνόφωνη, ελληνοπρεπής πνευματική κίνηση και διανόηση είναι τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Βυζαντίου.

Η πτώση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση στην οποία συνέτρεξαν όλες οι προϋποθέσεις παρακμής και κατάρρευσης.

Και όσοι, σήμερα, λαοί, διαθέτουν ευαίσθητες κεραίες και ικανές ηγεσίες, αντιμετώπισαν από νωρίς τον κίνδυνο της παρακμής και της πτώσης.

Πριν μερικά χρόνια, στην ΕΡΤ3, κάναμε μια εκπομπή με βάση ένα ντοκυμαντέρ του ρώσου Αρχιμανδρίτη Τύχωνα για τα μαθήματα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και με προσκεκλημένο τον ίδιο το ρώσο ιερωμένο.

Ο Τύχων, ο οποίος είναι ηγούμενος της φημισμένης μονής Σρέντεσκι (Υπαπαντής), στο Κέντρο της Κόκκινης Πλατείας, δεν είναι ένας τυχαίος κληρικός. Είναι πνευματικός του ρώσου ηγέτη. Και έχει αναλάβει ευρύτερες δραστηριότητες οι οποίες δεν είναι της παρούσης.

Με το ντοκυμαντέρ, που είχε μεγάλη απήχηση και στους συμπατριώτες του και στο εξωτερικό, ήθελε να δείξει τις συνέπειες που έχει η κατάρρευση μιας αυτοκρατορίας. Ήθελε να προειδοποιήσει τους Ρώσους για τις συνέπειες από τη διαλυτική τακτική ορισμένων νεόπλουτων και πολιτικών της πατρίδας του.

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Το Βυζάντιο έφτασε στη μέγιστη ακμή του κατά τον 7ο αιώνα, περίπου, επι Ηρακλείου, και άρχισε να κλονίζεται, ουσιαστικά, όταν ο αυτοκράτορας Ρωμανός Διογένης ηττήθηκε στο Ματζικέρτ το 1071.

Από το 1204 δεν υπάρχει πλέον ισχυρό βυζαντινό κράτος και αυτό δεν έχει να κάνει με τους οθωμανούς, αλλά με τη Δύση.

Οι Οθωμανοί ηγέτες, χρησιμοποίησαν αποτελεσματικά το όπλο της θρησκείας για να πετύχουν τους κατακτητικούς τους στόχους. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του σουνιτικού ισλάμ ως επίσημης θρησκείας τους, αφού, έχει τα πιο επιθετικά χαρακτηριστικά.

Ισλάμ ή ξίφος ήταν το σύνθημα των μουσουλμάνων της εποχής. Το ίδιο σύνθημα βλέπουμε και ακούμε και σήμερα στους δρόμους των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων.

Η αρχική θρησκεία των καθημερινών τούρκων δεν ήταν ο σουνιτισμός αλλά ο αλεβιτισμός. Ένα κράμα σαμανισμού (αρχικής θρησκείας των τούρκων νομάδων), σιιτισμού και στοιχείων αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας. Αλλά το κράμα αυτό δεν εξυπηρετούσε την επιθετικότητα την οποία είχαν ανάγκη οι σουλτάνοι. Το άφησαν στις λαϊκές μάζες και επισήμως, η ηγέτιδα τάξη υιοθέτησε το σουνιτισμό.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ

Το όνομα Βυζάντιο ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε την εποχή εκείνη από αυτούς που ορίζει σήμερα.

Η Αυτοκρατορία ονομάσθηκε- όπως λέει η Αρβελέρ- Βυζαντινή, το πρώτον από καθολικούς ιερωμένους, οι οποίοι αρνήθηκαν για λόγους ιδεολογικούς να ονομάσουν την αυτοκρατορία των σχισματικών-κατ αυτούς- ορθοδόξων χριστιανών, με το επίσημο όνομά της, που ήταν το Ρώμη και ρωμαϊκή πολιτεία.

Ρώμη η αυτοκρατορία, Ρωμανία τα εδάφη που την απαρτίζουν και βέβαια Ρωμαϊκή πολιτεία, Ρωμαϊκό κράτος, και Ρωμαίοι οι πολίτες του.  

Ρωμιοί και Ρωμαίοι για τους έλληνες και τους υπόλοπος ορθόδοξους Ρούμ για τους τούρκους.  

Η διαπρεπής βυζαντινολόγος δίνει σε ένα από τα εκλαϊκευμένα βιβλία της τον ορισμό του Βυζαντίου:

«Βυζάντιο είναι η εκχριστιανισμένη και εξελληνισμένη Ρωμαϊκή ανατολική Αυτοκρατορία με την Κωνσταντινούπολη για πρωτεύουσα.»

Οικουμενικότητα χριστιανική και ρωμαϊκή παγκοσμιότητα αποτελούν τους δύο πόλους της βυζαντινής αυτοκρατορικής ιδεολογίας, της μεγάλης οικουμενικής ιδέας.

Τι έγινε όλος αυτός ο κόσμος, ο λαός της Ρωμανίας μετά την Οθωμανική κατάκτηση;; Αφομοιώθηκε από τους τούρκους νομάδες που κατέλαβαν αρχικά τα οροπέδια της Ανατολίας καταδιωκόμενοι από τον Τζεγκίς Χάν;

Ο ελληνισμός δεν χάθηκε από τη Μικρά Ασία. Δεν εξηγείται πως εξαφανίστηκαν τα 8 εκατομμύρια χριστιανών Ελλήνων που αναφέρονται από τον Βρυώνη , από τους 400.000 τούρκους επιδρομείς, κατά τον ίδιο συγγραφέα.

Οι μελέτες σχετικά με την ύπαρξη ρωμαίικων μειονοτήτων στη Μικρά Ασία γίνονται στην εποχή μας όλο και πιο συστηματικές.

Η ΠΑΡΑΚΜΗ

Το βυζαντινό κράτος, την περίοδο της παρακμής του, βρισκόταν σε άθλια οικονομική κατάσταση, αθλιότητα που δημιουργήθηκε από τη μείωση των κρατικών εισπράξεων που πήγαιναν στα ταμεία της φεουδαρχικής αριστοκρατίας και από τις αυξημένες δαπάνες για τους δημόσιους υπαλλήλους και την αυλή. Το ενδιαφέρον για τους συνοριακούς πληθυσμούς ήταν ανύπαρκτο. Τους ενδιέφερε μόνο η φορολόγησή τους.

Ο αγροτικός πληθυσμός της Μικράς Ασίας αισθανόταν πως αγνοούνταν και πως είχε αφεθεί απροστάτευτος στις κατακτητικές επιθέσεις των τούρκων.

Ο στρατός ήταν εντελώς παραμελημένος, το αμυντικό σύστημα των ακριτών είχε καταρρεύσει και βοήθεια από τη Κωνσταντινούπολη δεν μπορούσε να περιμένει γιατί η πρωτεύουσα ήταν απασχολημένη με τις εμφύλιες διενέξεις και τις ραδιουργίες γύρω από τη διαδοχή του θρόνου.

Ακόμη χειρότερα ήταν τα πράγματα με τη βυζαντινή πνευματική τάξη και τη φεουδαρχική αριστοκρατία που αλλαξοπιστούσαν για να πάρουν μεγαλύτερα τσιφλίκια.

Κάτι θυμίζουν όλα αυτά.

ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΙ

Η Πόλη αλώθηκε με τη βοήθεια Ελλήνων που διαδραμάτισαν σημαντικό, σημαντικότατο ρόλο στην Άλωση και εντός και εκτός των τειχών.

Από τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι υπόδουλοι, οι εξισλαμισμοί ήταν το μεγαλύτερο. Η απώλεια της πίστης σήμαινε και απώλεια της εθνικής συνείδησης. Η γλώσσα χωρίς τη θρησκεία δεν αποτελούσε ισχυρό δεσμό με το έθνος. Εκτός από τους γενίτσαρους, οι κρυπτοχριστιανοί, οι τενεσούρ ρούμ (αυτοί που επέστρεψαν στο χριστιανισμό) και οι σταυρίτες ήταν μερικές κατηγορίες ανθρώπων που βίωναν το υπαρξιακό τους δράμα στην, υποτίθεται πολυεθνική, οθωμανική αυτοκρατορία.

Δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι σχεδόν όλοι οι μουσουλμάνοι της περιοχής του πόντου προέρχονται από εξισλαμισμούς.

   Οι τούρκοι ήταν και παρέμειναν μια πολεμική ομάδα που με τη δύναμη των όπλων κρατούσε σε υποταγή πολλά έθνη και λαούς.

Οι ίδιοι δεν είχαν εθνική συνείδηση, αλλά τρόμαξαν όταν είδαν να αναπτύσσονται τα εθνικά κινήματα .

Η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν πατρίδα διαφόρων εθνοτήτων και εθνών που αν αποκτούσαν εθνική συνείδηση, τότε δεν έμενε χώρος για τους τούρκους.

Η διαπίστωση αυτή γίνεται κατανοητή μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78, προκαλεί τρομερή αντίδραση και οδηγεί τους τούρκους να πάρουν κατασταλτικά μέτρα ενάντια σε όσους είχαν εκφράσει εθνικές απαιτήσεις.

Τότε, στη Μικρά Ασία, οι έλληνες και οι αρμένιοι διεκδικούν εθνική αποκατάσταση. Οι τούρκοι προσπαθούν να πνίξουν αυτά τα κινήματα.

Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΑΔΥΝΑΤΗ

Όπως όλες οι Αυτοκρατορίες έτσι και η Οθωμανική αρχίζει να υποχωρεί μετά τη βασιλεία του Σουλεϊμάν του Νομοθέτη (1520-1566) κατά την οποία έφθασε στη χρυσή εποχή της.

Και για να αντιμετωπίσει την υποχώρησή της άρχισε τον εκδυτικισμό. Το πρώτο κίνημα δυτικοποίησης έγινε την εποχή της γαλλικής επανάστασης, επι Σελήμ Γ! (1789-1807) και συνεχίσθηκε επι Μουράτ Β! (1808-1839), του σουλτάνου της ελληνικής επανάστασης, και αφορούσε κυρίως το στράτευμα, τη δημόσια διοίκηση και τα θρησκευτικά σχολεία.

Η ελληνική επανάσταση του 1821 είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση της οθωμανικής διπλωματικής υπηρεσίας επειδή οι πρόξενοι και διπλωμάτες της αυτοκρατορίας ήσαν όλοι, σχεδόν, έλληνες. Έτσι, ο σουλτάνος αναγκάσθηκε να ιδρύσει και υπουργείο εξωτερικών που μέχρι τότε δεν ήταν αναγκαίο, διότι θεωρούσε ότι οι άλλοι ηγέτες ήσαν κατώτεροι. Υπήρχε, μάλιστα, ένας ιδιαίτερος και γραφικός, όπως φαίνεται σήμερα, τρόπος με τον οποίο επικοινωνούσε μαζί τους, μέσω των εκπροσώπων τους.

ΤΑΝΖΙΜΑΤ

Εκείνο που έχει μεγάλο και καταλυτικό ενδιαφέρον για την εξέλιξη της ιστορίας μας είναι ότι στις 3 Νοεμβρίου 1839 ο υπουργός του νεοσύστατου υπουργείου Εξωτερικών της Αυτοκρατορίας Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς εδιάβασε στο πάρκο του παλατιού του Τοπκαπί, που ονομάζεται «ο κήπος με τα τριαντάφυλλα», (Γκιουλχανέ) ένα αυτοκρατορικό διάταγμα του σουλτάνου Αμπντυλμετζίτ Α! που είχε μόλις αναλάβει το θρόνο.

Το φιρμάνι αυτό, το Γκιουλχανέ Χατί Χουμαγιούν, γνωστότερο στη δύση ως Χατί Σερίφ ντι Γκιουλχανέ, υπήρξε η πρώτη πράξη σειράς μεταρρυθμιστικών μέτρων που άνοιξε την περίοδο του Τανζιμάτ = Αναδιοργάνωση.

Ο εμπνευστής του φιρμανιού, ο Μουσταφά Ρεσίτ πασάς, είχε χρηματίσει πρέσβης στη Γαλλία και ήταν φανατικός δυτικόφιλος.

Η αρχή της ισότητας όλων των οθωμανών πολιτών, που περιείχε αυτό το διάταγμα, υπέσκαπτε τα θεμέλια του παραδοσιακού συστήματος των μιλλετίων,(στο οποίο βασιζόταν η οργάνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και ήταν αντίθετο στη δυτική έννοια της ομοιομορφίας, άνοιγε το δρόμο στη θεωρία του «οθωμανικού έθνους» ή οθωμανισμού των Ενωτικών Νεοτούρκων του 1908.

Δηλαδή, η θεωρητική βάση των Νεότουρκων βρίσκεται στο φιρμάνι αυτό και στις αλλαγές που πυροδότησε. Το οθωμανικό κράτος, από αυτοκρατορία την οποία συνέθεταν διάφορες εθνότητες, έπρεπε να αποκτήσει μια εθνική ομοιομορφία και να διαμορφώσει ένα οθωμανικό έθνος.  

Οι τανζιματιστές προήλθαν ιδίως από τις τάξεις των κρατικών λειτουργών , των διπλωματών, των κυβερνητών, των υπουργών.

Μια, όμως, ιντελιγκέντσια που προήλθε από τους κόλπους τους, τους κατηγόρησε ότι είχαν σχηματίσει μια γραφειοκρατική ολιγαρχία, θέλησε να πάρει τη θέση τους και ζήτησε συνταγματικό καθεστώς, το οποίο έγινε πράξη το 1876.

Αυτοί οι συνταγματικοί αριστοκράτες εσχημάτισαν το 1865 την αντιπολιτευόμενη κίνηση των Νεοθωμανών γνωστότερος των οποίων ήταν ο αριστοκράτης συγγραφέας Ναμίκ Κεμάλ (1840-1888).

Και εδώ αρχίζει μια αντιπαράθεση δυτικιστών και αντιδυτικιστών.

Ο Κεμάλ και οι οπαδοί του, έγιναν υπερασπιστές της οθωμανικής πατρίδας στο σύνολό της (και όχι του τουρκικού έθνους): πατρίδος (vatan) και όχι έθνους.

Και οι Έλληνες της οΘωμανικής Αυτοκρατορίας υποστήριξαν πολύ την ιδέα του οθωμανισμού, δηλαδή της διαμόρφωση ενός δημοκρατικού πολυπολιτισμικού κράτους, καθώς και πολλοί Αρμένιοι. Έλληνες και Αρμενίους θα δούμε αρχικά να εντάσσονται στο «Ένωση και Πρόοδος»)

Από την άλλη, αν και ιθύνων νους της συνταγματικής επαναστάσεως υπήρξε ο αγγλόφιλος Μιντχάτ Πασάς, όπως ιθύνων νους του Τανζιμάτ του 1839 υπήρξε ο αγγλόφιλος Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς, είχε διαφωνίες με τον Ναμίκ Κεμάλ.

Το σημείο στο οποίο διαφωνούσαν ήταν η στάση τους απέναντι στις Μεγάλες Δυνάμεις .

Ο Μιντχάτ- όπως και η αγγλική κυβέρνηση- υπεστήριζε μια Οθωμανική Αυτοκρατορία με ευρεία αποκέντρωση, ενώ ο Κεμάλ και η πλειοψηφία των τούρκων ήσαν αντίθετοι επειδή πίστευαν πως μια τέτοια αποκέντρωση θα διευκόλυνε το διαμελισμό της αυτοκρατορίας από τις μεγάλες δυνάμεις.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Την ίδια περίοδο στην Ελλάδα, που μόλις λίγα χρόνια πριν απέκτησε την ανεξαρτησία της, κυριαρχούσε η ιδεολογία της Μεγάλης Ιδέας.

Το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας του 1830 όριζε τα όρια της χώρας στον άξονα Αχελώου-Σπερχειού.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1832, με τη Σύμβαση του Λονδίνου την οποία αναγνώρισε και ο σουλτάνος, τα σύνορα μετακινήθηκαν στον άξονα Αμβρακικός-Παγασητικός.

Το 1864 παραχωρούνται στην Ελλάδα τα Επτάνησα και το 1881 η Θεσσαλία.

Από την εποχή αυτή αρχίζουν τα πιο δύσκολα καθώς, στόχος της Ελλάδας ήταν η απελευθέρωση όλων των εδαφών που ζούσαν Έλληνες αλλά τα πράγματα, πλέον, γίνονται πιο σύνθετα.

Στη Μακεδονία, θα χρειασθεί πολύ σκληρός αγώνας εναντίον του βουλγαρικού εθνικισμού , ο οποίος, μάλιστα δόθηκε την επαύριον της καταστρεπτικής ήττας του 1897.

Την εθνική, πολιτική και κοινωνική κρίση που προκάλεσε η ήττα του ’97 ήρθε να διαχειρισθεί η επανάσταση του 1909 η οποία, πριν αποχωρήσει, κάλεσε το Ελευθέριο Βενιζέλο, έναν έλληνα από την επαναστατημένη και εκτός εθνικού κορμού, μέχρι τότε, Κρήτη, να αναλάβει το ηνία.

Το αποτέλεσμα των Βαλκανικών πολέμων είναι γνωστό. Μόλις πέρυσι γιορτάσαμε στη Θεσσαλονίκη την απελευθέρωση της πόλης ενώ φέτος είναι τα 100 χρόνια από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου αλλά κανείς δεν έχει διάθεση να τη θυμηθεί.

Είναι η παραίτηση από τα στοιχεία εκείνα της εθνικής προσπάθειας που αναπαράγουν τη μνήμη και κρατούν άσβεστη μια κοινή ιδέα, μια κοινή προσπάθεια. Είναι το αποτέλεσμα μιας αποδομητικής αντίληψης που αμφισβητεί, πλέον, την αναγκαιότητα των εθνών- κρατών, ως μονάδων της οργάνωσης της σημερινής διεθνούς κοινωνίας.

Εν πάση περιπτώσει, βρισκόμαστε στο αποκορύφωμα της εθνικής ιδέας στα Βαλκάνια και σε ότι μας αφορά, τρείς ισχυροί εθνικισμοί, επρόκειτο να συγκρουσθούν.

Ο βουλγαρικός, που δεν είναι της παρούσης, ο ελληνικός, που επιδίωκε την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας και ο τουρκικός, ο οποίος, άρχισε να διαμορφώνεται όπως περιγράψαμε προηγουμένως και ένα μέρος του, είχε πάρει την απόφαση πως προκειμένου να πετύχει έπρεπε να εξαφανίσει όλους τους χριστιανικούς λαούς της Αυτοκρατορίας.

Και έτσι, άρχισε τη γενοκτονία τους.

Η Ελλάδα, παρά τις μεγάλες απώλειές της είχε μέχρι τότε συνεχείς επιτυχίες.

ΟΙ ΝΕΟΤΟΥΡΚΟΙ

Το επαναστατικό κίνημα που κατέληξε στη στρατιωτική εξέγερση του 1908 είχε αρχίσει να οργανώνεται από το 1889, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό.

Στο εσωτερικό ανεπτύχθη στην Κωνσταντινούπολη από το 1889 έως το 1897 και στη Θεσσαλονίκη από το 1906 μέχρι το 1908.

Στο εξωτερικό από το 1889 μέχρι το 1908 στο Παρίσι, τη Γενεύη και το Κάϊρο.

Στις πόλεις αυτές είχαν ιδρυθεί πολλές επαναστατικές οργανώσεις, αλλά μία από αυτές έπαιξε καθοριστικό ρόλο ως μίτος της Αριάδνης για ολόκληρη την περίοδο από το 1889 ως το 1908.

Τα ίχνη της οργάνωσης αυτής εμφανίζονται αρχικά στην Κωνσταντινούπολη, ύστερα στο Παρίσι και τη Γενεύη, και έπειτα στη Θεσσαλονίκη, όπου το όνομά της επιβιώνει κάθε φορά έπειτα από επανειλημμένες συγχωνεύσεις των επαναστατικών ομάδων.

Πρόκειται για την «Οθωμανική Επιτροπή Ενώσεως και Προόδου», υποκινήτριας της επαναστάσεως του 1908.

Όσο για τον όρο «Νεότουρκοι», αυτός καλύπτει το σύνολο των φιλελευθέρων- τότε- που αντετάχθησαν στη σουλτανική δεσποτεία, ήδη από το 1865 (το έτος που ιδρύθηκε στην Πόλη η μυστική εταιρεία των Νεοθωμανών, 1865-1876), όπως είπαμε, έως το 1908.

Έως το 1908, όλες οι επαναστατικές ομάδες των Νεοτούρκων, παρά τις διαφωνίες τους , συμφωνούσαν ότι δεν έπρεπε να αγωνισθούν για κάποιον τουρκικό εθνικισμό αλλά για την οθωμανική πατρίδα.

Το πρόβλημα που τους διαιρούσε και τους διαφοροποίησε στη συνέχεια, ήταν αν το οθωμανικό αυτό «έθνος» έπρεπε να αποκτήσει ενιαία πολιτική δομή όπως και έγινε τελικά κατά την επιθυμία των Ενωτικών, ή ομοσπονδιακή δομή, όπως ζητούσε ένας από τους ηγέτες των Νεοτούρκων, ο πρίγκιπας Σαμπαχεντίν (1877-1948) και οι Φιλελεύθεροι, οι οποίοι, όμως τελικά, δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν τις εξελίξεις.

Το σύνολο του ελληνικού λαού, όχι μόνο στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας, αλλά και στο κράτος των Αθηνών, υποδέχθηκε την επανάσταση του 1908 με ενθουσιασμό.

Ο θεωρητικός του τουρκικού εθνικισμού, ήταν ο διανοούμενος Ζιγιά Γκιοκάλπ (1876-1924) ο οποίος δεν ήταν δυτικιστής.

Η εθνικιστική του ιδεολογία, ο τουρκισμός, που περιείχε και την υποστήριξη της μουσουλμανικής θρησκείας, τον τοποθετούσε, σε μια ενδιάμεση θέση μεταξύ των οπαδών της ακραίας δυτικοποιήσεως και αυτών που υπεστήριζαν την επιστροφή στην καθαρή ανατολική παράδοση.

Το ιδεολογικό σύστημα του Γκιοκάλπ είχε και κάποια ακραία χαρακτηριστικά που πέρασαν στην κυρίαρχη εθνικιστική τουρκική ιδεολογία και μετατράπηκαν σε κρατική πολιτική

Διατύπωσε μια πρωτόλεια εκδοχή της ναζιστικής κοσμοθεωρίας, όπου βασικό ρόλο στην τελική διαμόρφωσή της -όπως και της νεοτουρκικής βεβαίως σε πολύ απλοϊκότερη εκδοχή- έχουν οι απόψεις του Νίτσε, οι οποίες εκχυδαϊστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν εργαλειακά.

Από τον Γκιοκάλπ ως τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (1881-1938) συνεχίσθηκε ο αγώνας μεταξύ των υποστηρικτών της δυτικής παρατάξεως και αυτών που με διάφορους τρόπους αντετίθεντο στην παρείσδυση της δύσεως.

 ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Υπήρχε, όμως, για όλους και το πρόβλημα της θρησκείας.

Το Ισλάμ αποτελούσε μέρος της ψυχής του λαού. Ταυτόχρονα, όμως, οι θεσμοί του δημιουργούσαν προσκόμματα στην πρόοδο της πατρίδος .

Μπροστά σ αυτήν τη δυσκολία, σχεδόν αξεπέραστη, από το Ναμίκ Κεμάλ ως τον Ατατούρκ, οι οπαδοί τους βαθμιαία κατέληξαν να απορρίψουν το Ισλάμ για να επιτύχουν την υιοθέτηση του δυτικού πολιτισμού.

Ο Μουσταφά Κεμάλ θα χρησιμοποιήσει με ακραίο τρόπο τη μουσουλμανική πίστη των Οθωμανών για να πολεμήσει τους Έλληνες την περίοδο 1919-1922. Θα κηρύξει «τζιχάντ κατά των απίστων» και ο ίδιος θα αυτοανακηρυχθεί gazi, δηλαδή «ιερός πολεμιστής του Κορανίου» )

Το φαινόμενο αυτό επέτρεψε στη Δύση και στους Τούρκους Φιλελεύθερους μετά το Β! Π.Π., από τον Μεντερές μέχρι τον Τουρκούτ Οζάλ περνώντας από τον Ντεμιρέλ (δηλαδή τους ιδεολογικούς συνεχιστές του πρίγκιπος Σαμπαχετίν), να ιδιοποιηθούν τον Ατατούρκ και να τον βαφτίσουν δυτικιστή οπαδό του φιλελεύθερου καπιταλισμού.

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Οι σοβινιστικές τάσεις των νεότουρκων φαίνονται από πολύ νωρίς. Αρνούνται πως υπάρχει εθνικό ζήτημα στην οθωμανική αυτοκρατορία και επιλέγουν την πολιτική της βίαιης αφομοίωσης των εθνικών μειονοτήτων.

Είναι πλήρως αποδεδειγμένο σήμερα ότι διέπραξαν γενοκτονία σε βάρος των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου.

Διαβάζοντας τα κείμενα των μη κεμαλιστών τούρκων ιστορικών, συναντούμε το οργανωμένο σχέδιο του νεοτουρκικού εθνικισμού.

Ενός εθνικισμού που γεννήθηκε στους κόλπους του οθωμανικού στρατεύματος , επηρεάστηκε βαθύτατα από το γερμανικό μιλιταρισμό και προσπάθησε να δημιουργήσει μηχανισμούς ελέγχου της σύνθεσης των πληθυσμών που ζούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία την περίοδο 1913-1918.

Τα κείμενα αυτά αποδεικνύουν ότι οι Νεότουρκοι είχαν εμπνευστεί μια ιδεολογία περιθωριοποίησης και αποκλεισμού των στοχοποιημένων ομάδων του οθωμανικού πληθυσμού και είχαν εκπονήσει με λεπτομέρειες, από το 1913, ένα οργανωμένο σχέδιο, με βάση το οποίο πραγματοποιήθηκε η γενοκτονία των Ελλήνων στην αρχή και των Αρμενίων στη συνέχεια. Εκκαθαρίσεις που κατά περιοχές έλαβαν διαφορετική μορφή και ολοκληρώθηκαν με τη μικρασιατική καταστροφή.

Υπάρχουν καταγγελίες ότι από το 1913 ξεκίνησαν οι μαζικές εκτοπίσεις από την περιοχή των Δαρδανελλίων. Από το 1914 ως το 1918 θα συνεχισθούν με ιδιαίτερη δριμύτητα στο Δυτικό Πόντο (ο Ανατολικός είχε καταληφθεί από τους Ρώσους μετά το 1916) για να συνεχισθούν σε δεύτερη φάση μετά το τέλος του πολέμου, ως το 1922.

Βασικός στόχος ήταν να αποδειχθεί ότι αφ ενός από τους προϊστορικούς χρόνους η Ανατολία κατοικούνταν από τουρκικά φύλα και αφ ετέρου ότι οι περιοχές αυτές την εποχή του ελληνοτουρκικού πολέμου (1919-1922) συγκροτούσαν την αδιαφιλονίκητη τουρκική πατρίδα, που επιβουλεύτηκαν οι ξένοι ιμπεριαλιστές.

Δυστυχώς, η πολιτική σκοπιμότητα, μπορεί να υπερισχύσει της ιστορικής αλήθειας στη διεθνή κοινότητα.

Παρά τις επίμονες προσπάθειές τους που είχαν γενοκτόνα χαρακτηριστικά, οι τούρκοι αγωνίζονται ακόμη και σήμερα να πετύχουν την εθνική ομοιογένεια του Μικρασιατικού χώρου που κατέχουν.

Ανακαλούν την οθωμανική ιδεολογία αλλά, μάλλον, δεν φαίνεται να είναι πειστικοί.

Η Ελλάδα, εδραιώθηκε στα σύνορα της Λωζάννης, το 1923 αλλά, κρίνοντας από όσα ανέφερα, της ταιριάζει περισσότερο μια οικουμενική αντίληψη.

Πρέπει να κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός, αλλά, προς τα παρόν, δυστυχώς, δεν φαίνεται να διαθέτει τις δυνάμεις που απαιτούνται για μεγάλα εγχειρήματα.

 Βιβλιογραφία:

– Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: Γιατί το Βυζάντιο.

-Φράγκος Φραγκούλης: Ποια Τουρκία, Ποιοι Τούρκοι;

-Κώστας Φωτιάδης: Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

-Δημήτρης Κιτσίκης: Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

-Βλάσης Αγτζίδης: Έλληνες του Πόντου. Η γενοκτονία από τον τουρκικό εθνικισμό.

-Χρήστος Σαμουηλίδης: Ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού

-Ιστορικά: «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»: η γενοκτονία στην Ανατολή.

 

Category: Κυριο Θεμα

( 117 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 81
    ??? says:

    Την μεγάλη τέχνη και την μεγάλη επιστήμη και τις μεγάλες ανατροπές που λες Μαρία παράγουν λίγοι, τα μεγάλα ταλέντα και η εμφάνιση ενός ανθρώπου με μεγάλο ταλέντο σε κάποιο χώρο της τέχνης και της επιστήμης είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Ακόμη και η ίδια διαδικασία μιας ανακάλυψης ή της δημιουργίας κάποιου έργου τέχνης όντως “δεν προαποφασίζεται”, (χωρίς να καταργείται βέβαια ο κόπος και οι επιλογές της ζωής που έκανε ένας επιστήμονας ή ένας καλλιτέχνης για να φτάσει στο σημείο της ανάπτυξης του ταλέντου του ). Ωστόσο δεν μιλάω για τις επιλογές των ίδιων των ανθρώπων που κάνουν μεγάλα “ανοίγματα” αλλά για τις επιλογές που κάνει μια κρίσιμη μάζα των ανθρώπων στην κοινωνία διαμορφώνοντας έτσι το περιβάλλον στον οποίο μπορεί να αναπτυχθεί ένα ταλέντο.
    Επομένως μιλάς για τα “πολιτισμικά γεγονότα” που αυτά καθ’ αυτά προκαλούνται από τους λίγους ανθρώπους εκείνους που κάνουν την επανάσταση στην επιστήμη και στην τέχνη. Ωραία εγώ όμως λέω κυρίως για τις επιλογές που έκανε το ευρύτερο κοινωνικό τους περίγυρο ή κρίσιμη μάζα των ανθρώπων της κοινωνίας που διαμόρφωσαν την συνθήκη όπου το ταλέντο αυτό θα μπορούσε να αναπλεχτεί.

    Και απαντάω στο συγκεκριμένο σου ερώτημα όσο μπορώ βέβαια. Οι επιλογές που έκαναν οι αρχαίοι, που τους επέτρεψαν την ανάπτυξη της επιστήμης και της τέχνης, είναι πχ η αναγνώριση η αποδοχή από μια κρίσιμη μάζα των ανθρώπων της ενασχόλησης με την επιστήμη και με την τέχνη ως μιας αρετής προσιτής στους περισσότερους και ως πηγή του νοήματος (και όχι απλώς ως μιας πηγής του εισοδήματος, του κύρους ή της εξουσίας ). Προφανώς υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτυχθεί ένα άτομο που γεννήθηκε με ταλέντο σε ένα περιβάλλον που με ένα ή άλλο τρόπο ασχολείται με το αντικείμενο στο οποίο αυτός έχει ταλέντο και του επιτρέπει μέσω των προτύπων να νοιώσει ότι ασχολείται και ο ίδιος με κάτι που έχει ένα ουσιαστικό νόημα και αξία. Η άλλη “επιλογή” που έκαναν μπορεί να είναι πχ αυτό που λέει ο Γιανναράς για την επιλογή στην ιεράρχηση αναγκών κοκ.

    Το τι είναι πχ η αρετή, το τι είναι η πηγή του νοήματος, το ποιες ανάγκες έχουν προτεραιότητα, όλα αυτά είναι αντικείμενο των προσωπικών επιλογών του καθενός (πάντα υπό την πίεση άλλων παραγόντων αλλά “επιλογών”). Όταν μια κρίσιμη μάζα των ανθρώπων σε μια κοινωνία κάνει μια ποιοτικά “καλύτερη” εσωτερική τους επιλογή τότε αυτό δημιουργεί τις συνθήκες που αυξάνουν τις πιθανότητες της ανάπτυξης ενός ταλέντου που εκ των υστέρων θα κάνει κάτι ριζικά καινούριο στην επιστήμη ή στην τέχνη.

    Επομένως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η έννοια “επιλογής” στην παρούσα συζήτηση σε ξενίζει. Μήπως δεν επιλέγει ο καθένας με ένα ή άλλο τρόπο στο προσωπικό επίπεδο το τι έχει μεγαλύτερη αξία για αυτόν και τι μπορεί να δώσει ένα νόημα στην ζωή του? Βεβαίως το επιλέγει υπό την πίεση των διάφορων παραγόντων, αλλά το “επιλέγει”.

    ΥΓ Το αρχικό σκεπτικό επομένως είναι πολύ απλό: την κάθε στιγμή της ζωής του ο καθένας δεν στέκεται απλώς “απέναντι” σε μια τρέχουσα κοινωνική πολιτισμική συνθήκη παραμένοντας προϊόν της και επισφραγίζοντας την, αλλά συνειδητά ή ασυνείδητα παρεμβαίνει σ αυτήν αλλάζοντας την με επιλογές του προς μια ή άλλη κατεύθυνση. Αν μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων την αλλάζει προς κάτι ποιοτικά ανώτερο τότε δημιουργείται μια συνθήκη που με μεγαλύτερη πιθανότητα επιτρέπει να αναπτυχθεί κάποιος που από την φύση είναι ικανός να εμφανίσει κάτι ριζικά καινούριο στην επιστήμη ή στην τέχνη.

    • 81.1
      ??? says:

      Τώρα που το έγραψα κατάλαβα ότι ενδεχομένως στο παρόν θέμα σε ξενίζει η έννοια επιλογές γιατί νομίζεις ότι τις επιλογές εννοώ ως υποχρεωτικά συνειδητές. Λες και καθόταν ένας αρχαίος έλληνας και σκεφτόταν μέσα του “θα ασχοληθώ με την τέχνη επειδή δίνει νόημα στην ζωή μου” . Προφανώς δεν εννοώ κάτι τέτοιο, γιατί συνήθως δεν κάνουν άνθρωποι τέτοιες σκέψεις ή αν κάνουν τις κάνουν εκ των υστέρων βλέποντας ότι η συγκεκριμένη δραστηριότητα τους προσφέρει κάποιο νόημα. Όταν λέω επιλογές δεν εννοώ ότι μια επιλογή προϋποθέτει υποχρεωτικά ένα σκεπτικό στο επίπεδο της συνείδησης. Είναι όμως μια αυθόρμητη στροφή του πυρήνα του εγώ μας προς μία ή άλλη επιλογή χωρίς όμως να προκαθορίζεται αυστηρά αυτή ακόμη και από τις “ασυνείδητες” διεργασίες.

      Με απλά λόγια και αλληγορικά. Ας πούμε ότι θα πάει σήμερα ο Άσπικ να οδηγήσει το ποδήλατό του στο κέντρο των Αθηνών με κλειστά μάτια και θα κάνει τις αυθόρμητες κινήσεις του τιμονιού βασισμένος στην διαίσθηση του δηλαδή στα μηνύματα που του στέλνει το ασυνείδητο του, χωρίς να συνειδητοποιεί που ακριβώς πάει . Το γεγονός ότι δεν θα συνειδητοποιεί το που πάει δεν καταργεί όμως ότι ο ίδιος κάθε φορά επιλέγει να στρίψει το τιμόνι του προς μία ή άλλη κατεύθυνση. Δεν έχει σημασία αν το επιλέγει συνειδητά ή ακολουθώντας την διαίσθηση του ή αρνούμενος να την ακολουθήσει . Αν με αυτό το τρόπο θα πέσει τελικά στην νταλίκα του Στέφανου δεν θα πούμε βέβαια ότι ήταν επιλογή του Άσπικ να βρεθεί κάτω από τις ρόδες της νταλίκας του Στέφανου. Θα πούμε όμως ότι έφτασε σε αυτό το σημείο μέσω από μια σειρά επιλογών που έκανε στα τυφλά. Τις επιλογές του όμως τις έκανε.

      • 81.1.1
        ??? says:

        χα, στο κέντρο της Αθήνας ήθελα να πω αλλά τα “κέντρα” έχω στο νού”

  2. 82
    ??? says:

    Ναι Άσπικ η ανάγκη είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας. Μας επιβραβεύει με την ευχαρίστηση όταν ικανοποιείται και μας τιμωρεί με την δυσφορία όταν δεν ικανοποιείται . Η ανάγκη είναι αυτή που για να ικανοποιηθεί καλύτερα και πιο εγγυημένα, μας σπρώχνει να ανοίξουμε κάθε φορά τα όρια των δυνατοτήτων μας για τα οποία μεταξύ άλλων λέει ο Άφαντος.

    Όσο για το ότι ο πλούτος είναι και αυτός μέρος του πολιτισμού εννοείται είναι έτσι και δεν πέφτει ο πλούτος από το άλλο σύμπαν. Αυτό που συζητάμε όμως είναι ένα ουσιαστικό άλμα που κάνει ένας πολιτισμός και για να κάνει αυτό το άλμα πρέπει να αναπτυχθεί (μαζί με το πλούτο που παράγει και που είναι και μέρος αυτού του πολιτισμού ) μέχρι ένα σημείο που θα επιτρέψει μια ποιοτική αλλαγή και την ριζική ποιοτική ανάπτυξη του συγκεκριμένου πολιτισμού. Μιλάμε δηλαδή εδώ για τα “πολιτισμικά γεγονότα” και για την εμφάνιση του “ριζικά καινούριου” ( τουλάχιστον την Μαρία ενδιαφέρει αυτή η διάσταση του θέματος και πρέπει να την ακολουθήσουμε γιατί διαφορετικά θα φάμε ξύλο και όχι το παγωτό που θέλεις.)

  3. 83
    aspic says:

    Στην εποχή μας υπάρχει η μέγιστη συσσώρευση απο όλες τις συσσωρεύσεις όλων των εποχών στην ιστορία του ανθρώπου. Γιατί ούτε κανένα άλμα βλέπουμε με ανάδυση νέων ποιοτήτων,αλλα ουτε καν πολιτισμό δέν βλέπουμε μιάς και πολλοί μιλάνε για απολιτιστική κοινωνία (κατά το αφασική);
    Και άν τα στοιχεία που συσσωρεύονται δέχεσαι ότι ειναι πολιτισμός,τότε είναι κάπως ανόητο να λέμε πώς η συσσώρευση πολιτισμού παράγει πολιτισμό.

    ΥΓ Είχα σκοπό να πώ κάτι για την μεγάλη πολιτιστική κρίση των ελλήνων με το τέλος της εκστρατείας τους στην τροία που τους έφερε στο χείλος του αφανισμού απο την ιστορία,και πώς τελικά σώθηκαν και μας τα πρήζουν μέχρι σήμερα.
    Όμως επειδή δέν έχω καταλάβει ακριβώς τι λέτε,δέν ξέρω άν έχει σχέση και με τα δικά σας,οπότε παραμερίζω και περιμένω την ελένη πότε θα μας φέρει αυτά που μας ετοι΄μασε και νομίζει πώς μας αρέσουν.
    Άν έχει κάνει κανά πατζάρι παγωτό που ζήτησε ο άφαντος,με σιρόπι σκορδαλιά και καβουρντισμένα κομμάτια γαλέο απο πάνω,θα μου συσσωρευθεί τόση δυστυχία που θα κάνω άλμα πολιτιστικό και εγώ και θα βρεθώ στο μιλάνο που είναι ο στέφανος να κουρεύω γκαζόν.

    • 83.1
      Ελένη Π. says:

      Μέχρι νά σκεφτῶ τί σᾶς ἀρέσει βάζω ἕνα τραγούδι

      • 83.1.1
        Στέφανος Σαμαράς says:

        Θέλω γιουβαρλάκια!
        Με αυγολέμονο!

        • 83.1.1.1
          Ελένη Π. says:

          Τί σχέση ἔχουν οἱ ΄πολιτισμικές πνευματικές επιλογές΄ πού ψάχνει ὁ Νικόλας μέ τά γιουβαρλάκια αὐγολέμονο πού θέλει ὁ Στέφανος. Φαίνεται ὁ ἕνας πώς εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος καί ὁ ἄλλος σκέφτεται τό φαγητό. Βέβαια τρώγοντας ἔρχεται ἡ ὄρεξη καί γιά ἄλλα. ’Αλλά Στέφανε τό θέμα εἶναι ποῦ θά βροῦμε λεφτά νά μαγειρέψουμε ὅ,τι θέλουμε; Βολέψου μέ κάτι πιό πρόχειρο.

          • Στέφανος Σαμαράς says:

            Είχα την εντύπωση πως μιλούσες για εκείνα τα παγωτά με τα πατζάρια και τους γαλέους, γι αυτό είπα να πράξω αυτό που προτείνεις:
            Κάτι πρόχειρο!
            Εσύ εννοούσες κουλτουριάρικα πράγματα στην προκείμενη..
            Με συγχωρείς!
            Δεν ήθελα να γελοιοποιήσω τη σκέψη σου, ίσα ίσα, ήθελα να σε βγάλω από τη δύσκολη θέση που νόμισα ότι ήσουν..
            Με συγχωρείς και πάλι Ελένη!

          • Ελένη Π. says:

            Ε ἀφοῦ τά παντζάρια μέ τούς γαλέους δέν ἀρέσουν στόν aspic καί μπορεῖ οἱ chef νά τά κάνουν νά ταιριάζουν, ὅμως νά σκεφτῶ κάτι ἄλλο νά ἀρέσει σέ ὅλους, ἀλλά ἐν τῶ μεταξύ κράτα τήν ὄρεξή σου. Ἅμα θέλεις γιουβαρλάκια μέ αὐγολέμονο θά ψάξουμε νά βροῦμε λεφτά γιά νά τά φτιάξουμε. Πῶς θά τά βροῦμε εἶναι ἕνα θέμα. Γιατί ζητᾶς συγγνώμη; δέν νομίζω ὅτι εἶπα ὅτι δέν εἶναι κουλτουριάρικα τά γιουβαρλάκια, εἰδικά ἄν εἶναι καλομαγειρεμένα. ‘Η καλή κουζίνα ὅμως εἶναι τέχνη καί πρέπει νά βροῦμε κάποιον πού νά μπορεῖ νά μᾶς δώσει καμμιά χρήσιμη συμβουλή. Τώρα ἔχουμε ἀνοίξει τήν ὄρεξη καί στόν aspic καί στόν Νικόλα καί θά ψάχνουν κι αὐτοί γιά λεφτά νομίζω.

    • 83.2
      Στέφανος Σαμαράς says:

      Καλύτερα να πάρεις το ποδήλατο και να πας για το πείραμα στο κέντρο της Αθήνας…
      Εδώ το γκαζόν το κουρεύουν επαγγελματίες της αρχιτεκτονικής δημοσίου χώρου και όχι οι αφισοκολλητές της Δούρου..
      Δεν αναφέρομαι σε σένα με το δεύτερο, απλώς θέτω τη βάση της διαχείρισης του δημόσιου χώρου!

    • 83.3
      ??? says:

      Πράγματι είναι κάπως ανόητο να λέμε πώς “η συσσώρευση πολιτισμού παράγει πολιτισμό”. Λέμε όμως ότι η ανάπτυξη των ποσοτικών χαρακτηριστικών ενός πολιτισμού είναι προϋπόθεση της ποιοτικής του ανάπτυξης. (“προϋπόθεση” ρε Άσπικ, δεν φτάνει όμως μόνο αυτό). Αυτό που κάνει την διαφορά (είναι και ο λόγος γιατί σήμερα όπως λες δεν βλέπεις καμία ανάπτυξη παρά την συσσώρευση πλούτου) είναι κατά την γνώμη μου ακριβώς αυτές οι “πολιτισμικές πνευματικές επιλογές” στις οποίες αναφέρω.
      Πες αυτά που ήθελες να πεις για την μεγάλη πολιτιστική κρίση των ελλήνων. Ο λαός ζητάει.

      ΥΓ μην αργήσεις Ελένη με το φαγητό γιατί βλέπω τον Άσπικ εκνευρισμένο λίγο (είδες που πάει να μαλώσει τον Στέφανο παρακάτω) και είναι εκνευρισμένος προφανώς επειδή πείνασε.

  4. 84
    Στέφανος Σαμαράς says:

    Φυσικά και σκέπτονταν, πως η καλλιτεχνική του δραστηριότητα δίνει νόημα στη ζωή του!
    Το σημαντικότερο όμως είναι, πως είχε συνεχώς στο μυαλό του, ότι αυτό που πράττει, δίνει νόημα στη ζωή των συμπολιτών του, χωρίς αυτός να τους εκβιάζει.
    Είναι ακριβώς το ανάποδο, από την επιβολή νορμών από υπερούσιες εξουσιαστικές δομές.
    Είναι το ανάποδο, από αυτό που προσπαθεί να επιβάλει ως θέση ο κύριος Παπαδόπουλος.
    Είναι βασικό συστατικό της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και το απορρίπτεις χωρίς επιχειρήματα.

    Τούτο το σκεπτικό εάν το επεκτείνουμε, μπορούμε να φτάσουμε στην αυτοθυσιαστική δράση ενός ήρωα, που ποιος τον αναγορεύει ως ήρωα;
    Οι δικοί του, η ομάδα του, αυτοί που του έχουν καθαρογράψει στο ασυνείδητο… Το σωστό και το λάθος!

    Άρα, το πλέον σημαντικό , είναι το πόσο πλουραλιστικά λειτουργεί το κοινωνικό και φυσικά το προσωπικό, ως προς τα ανθρώπινα και όχι μόνο πράγματα.
    Πλέον έχουμε φύγει ή θα έπρεπε να έχουμε φύγει νοητικά από τα στερεότυπα σμίκρυνης, όπως αυτά που παραθέτει ο κύριος Παπαδόπουλος και να κινούμαστε σε “στερεότυπα” συμπαντικών διαστάσεων!
    Ο homo universalis, που λέει και ο Δανέζης, σε αντίθεση με τον homo ethnic-racist, που προσπαθεί να μας επιβάλλει ο Κυριάκος.

    ΥΓ: Συνεχίζει να μου προκαλεί εντύπωση, η ευκολία με την οποία προσπερνούν οι ευαίσθητοι κατά τ’άλλα συνδαιτημόνες του ιστολογίου, ως προς τη συμπεριφορά και την εκφορά του λόγου από τον εν λόγω κύριο.

    Μη φταίει η παπική φιγούρα του παρουσιαστή;
    Μήπως αυτή η συμπεριφορά, δείχνει στοιχεία προσωπικότητας πολίτη… που προσπαθεί να προσεταιριστεί την εύνοια του “ισχυρού”;
    Του όποιου ισχυρού , που στην προκείμενη περίπτωση, είναι ο Παντελής, ο οποίος, επιτρέπει εάν δεν αποδέχεται, τη συγκεκριμένη συμπεριφορά;

    • 84.1
      aspic says:

      Είναι η ίδια ευκολία που προσπερνούν οι ευαίσθητοι εδω μέσα και την δική σου συμπεριφορά και εκφορά του λόγου σου.
      Κανονικά εσύ τουλάχιστον έπρεπε να συμπαρασταθείς στον παπαδόπουλο.

      • 84.1.1
        Στέφανος Σαμαράς says:

        Τι άλλο θα βρεις για να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα;
        Πονάς όμως και μ’αρέσει…

        • 84.1.1.1
          Στέφανος Σαμαράς says:

          Αν κι εσύ , το πάλαιψες το θέμα και σου ψιλοβγάζω το καπέλο, μέχρι το σημείο φυσικά , που άρχισες τις προσθέσεις των … χα χα χα χα…
          Παρόλα αυτά, έκανες κάτι, λειψό, όμως προσπάθησες!

  5. 85
    Μαρία Δ. says:

    Διάβαζα το άρθρο του κ. Μακροδημόπουλου για τα αδιέξοδα της Ελλάδας στην Ευρώπη, και ξεχώρισα ένα απόσπασμα με την επίμονη αίσθηση ότι υπήρχε κάτι σχετικό με αυτό που προσπαθούσα να πω:
    «Η Χάννα Άρεντ στο βιβλίο της «There covery of the Public World», χαρακτήριζε τις αρχικές σελίδες του Κομμουνιστικού Μανιφέστου ως «το κορυφαίο εγκώμιο του καπιταλισμού». Διότι έγραφε: «Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς να επαναστατικοποεί διαρκώς τα μέσα της παραγωγής, και κατά συνέπεια τις σχέσεις παραγωγής και μαζί τους τις συνολικές σχέσεις της κοινωνίας… Διαρκής επαναστατικοποίηση της παραγωγής , αδιάλειπτη διασάλευση όλων των κοινωνικών συνθηκών, διαρκής αβεβαιότητα και αναταραχή καθιστούν την αστική εποχή διακριτή από όλες τις άλλες.. Όλες οι σταθερές, οι σκουριασμένες σχέσεις και η ακολουθία τους από παλιές σεβάσμιες παραστάσεις και αντιλήψεις, διαλύονται, και όλες οι νεοσχηματισμένες παλιώνουν αμέσως πριν προφτάσουν να γίνουν σκέλεθρα».»

    Και μ’ ενδιέφερε αυτό το απόσπασμα γιατί είναι η στιγμή που η ιδιοφυία του Μαρξ χαλαρώνει από την απολυτότητα και τον διαχωρισμό των εμπόλεμων μερών, και προλεταριάρο και αστική τάξη βρίσκονται ξαφνικά να μοιράζονται το ίδιο “εγκώμιο”, αυτό δηλαδή της επαναστατικότητας και του ριζοσπαστισμού. Αυτή η λανθάνουσα διαφυγή από την τελεσίδικη και γωνιώδη περιγραφή του μαρξιστικού κόσμου, το σημείο δηλαδή που οι αντιθέσεις ξαφνικά λειαίνονται, σηματοδοτεί την αρχή μιας αντίθετης κίνησης όπου τα ανταγωνιζόμενα μέρη θα συναντηθούν στην ακμή ενός κοινού και ίσως καινούργιου νοήματος.
    Έτσι, δεν έχει μόνον να αναλογιστεί κανείς πάνω στην “πάλη των τάξεων” αλλά και στην αντίστροφη κίνηση, αυτή της “σύντηξής” τους.
    Αν δηλαδή η αστική τάξη μέσα από την προσπάθεια της να εκσυγχρονίσει τις παραγωγικές διαδικασίες πιέζει το κοινωνικό σύνολο για λύσεις και αποφάσεις, τότε αυτή η αέναη αναζήτησή της δεν διαφέρει σε δυναμική και κοινωνική σημασία από την αντίστοιχη αναζήτηση της “Πενίας”. Σε αυτήν την περίπτωση όμως, η ποιότητα των ερωτημάτων αλλάζει. Γιατί δεν έχει σημασία ποιοι είναι οι “καλοί” και οι “κακοί” με μιαν αυτονόητη και ανταγωνιστική έννοια, αλλά το ερώτημα του τι ακριβώς είναι τελικά “δυναμικό” για μια κοινωνία.
    Τότε όμως οι παραδοσιακές διαχωριστικές έννοιες (όπως “αστοί” και “εργατική τάξη” λόγου χάρη), χάνουν την αυτοτέλειά τους, “απονοηματοδοτούνται” όπως συχνά αναφέρεται στη σύγχρονη αρθρογραφία, και παρά τους κλαυθμούς και τους οδυρμούς της παραδοσιακής σκέψης, συνωστίζονται, συσσωρεύονται,χάνουν τη δύναμή τους μέσα σε ένα ομοιοειδές πλήθος, καθώς οδεύουν προς την τελική σύντηξή τους σε μια καινούργια νοηματοδότηση. Μα ίσως όμως, αυτή να είναι η βαθύτερη φύση των πραγμάτων.

    Υποτίθεται πως θα έκανα μια ωραία γυριστή συναντώντας την πολύ δυνατή αναπαραστατική εικόνα του Άφαντου, και επιχειρηματολογώντας ταυτόχρονα στον Νικόλα, αλλά στραμπουλίχτηκα μέσα στις ίδιες μου τις σκέψεις. Και μ’ έπιασε μια αγωνία ότι δεν θα με καταλάβει τελικά και ο άσπικ.
    Οπότε λέω να ξεκουραστώ λίγο…

    ΥΓ. Στέφανε παράλειψα να σου ανταποδώσω το καλωσόρισμα. Καλώς σε βρήκα, λοιπόν.

    • 85.1
      Χρίστος says:

      …Γιατί δεν έχει σημασία ποιοι είναι οι “καλοί” και οι “κακοί” με μιαν αυτονόητη και ανταγωνιστική έννοια, αλλά το ερώτημα του τι ακριβώς είναι τελικά “δυναμικό” για μια κοινωνία….

      ΤΟ ερώτημα!

      • 85.1.1
        says:

        Νίτσε: Πέραν τού καλού καί τού κακού(«βάλτε τώρα πού γυρίζει…», θά πεί, έ; σσ)

        Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ(τού σαβουρογάμη, τού συφιλιδικού, λέμε!…)

        (2014) Η θέληση για δύναμη(«τί σού κάνω μάνα μου;», σέ δική μου απόδοση σσ), Πανοπτικόν

        (2013) Γιατί είμαι τόσο σοφός(ό «τί σού είμαι!…» ζούσε στήν Αθήνα μέχρι πρίν λίγα χρόνια, μ’ ένα καραφάκι ούζο στήν κωλότσεπη…), Εκδόσεις Πατάκη

        (2013) Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα(ό Φούφουτος, ό πρώτος ξάδερφος τού Χ”πετρή, είν’ ατός του, έ; σσ), Γνώση

        Ο Νίτσε πέθανε το 1900, σε ηλικία πενήντα έξι ετών, αφού
        πέρασε τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής του έχοντας χαμένα τα λογικά του.

        πουλάν’ αρρώστια, γιατί αρρώστια διαθέτουν!…
        ποιοί βιβλιοπώλες, τώρα!… αυτοί τσανακογλείφτες, είναι!…
        οί Βορειοευρωπαίοι, λέμε!
        Απ’ όταν μάλιστα
        τό προτεσταντικό πνεύμα τού καπιταλισμού
        ανακάλυψε ότι τά λεφτά είναι στήν αρρώστια κι όχι στήν καλήν υγεία, έ,
        από τότε μάς πήρε καί μάς σήκωσε!…

        Δέν πάς καλά,

        Χρίστο,

        θά πεί!

        • 85.1.1.1
          Χρίστος says:

          Εγώ δεν είπα πως δεν έχει δοθεί απάντηση στο ερώτημα.
          Αν όμως κάποιος βιώσει τέτοιο ερώτημα σημαίνει ότι ψάχνει σωστά.
          Αν θα πάρει την ορθή απόφαση γι αυτόν είναι άλλος θέμα.
          Το ‘καλός’ ‘κακός’ στον χριστιανισμό δεν μοιάζει με την έννοια που δίνει ο κόσμος. Έχει έννοιες βιώματος κι όχι ηθικής , πόσες φορές να το γράψω , αν το βαρέθηκα εγώ , φαντάσου οι άλλοι -αυτοκριτική-.
          Η ‘δυναμική’ δε είναι η μόνη διαδικασία ανα – στάσεως.
          Δεν είναι χυλόσουπα ο χριστιανισμός είπαμε.

          • says:

            Δέν πάς καλά,

            Χρίστο!…

            Ηθική είναι
            ό δρόμος/τρόπος τού ανθρώπου πρός τό βίωμα τής ζωής πού τού έχει χαριστεί κι όχι μιάς όποιας ζωής «σέ δουλειά νά βρισόμαστε»,
            όχι κάτι παρακατιανό, δηλαδή!…

            Άν ήταν έτσι, ό

            Άφαντος

            θά ισχυρίζονταν ότι
            τρώει τά Ναύλα τής Μαούνας μας στό

            S+G

            χάριν τής αγιότητος πού επιθυμεί…

            Δέν πάς καλά,

            Χρίστο!…

          • says:

            βρισκόμαστε, έ;

  6. 86
    aspic says:

    Άθελά της η ελένη δίνει την καλύτερη απάντηση περι συσσώρευσης και επιλογών.
    Δέν έχουμε λεφτά λέει να φτειάξουμε γιουβαρλάκια αυγολέμονο (ρε τι σου ήρθε και σένα ρε σαμαρά να ζητήσεις γιουβαρλάκια; Αυτό είναι χειμωνιάτικο φαγητό).
    Η κουζίνα μιάς περιοχής λοιπόν που και αυτή είναι μέρος του πολιτισμού μιάς κοινωνίας, βλέπουμε πώς αναπτύχθηκε επειδή δέν υπήρχαν άφθονα υλικά και αρκετές επιλογές και όχι το αντίθετο όπως λέτε. Η παραδοσιακή κρητική κουζίνα για παράδειγμα,επινοήθηκε λόγω της φτώχειας και της έλλειψης πολλών αγαθών που έπρεπε να υποκατασταθούν με διάφορα μαγειρικά τρίκ άς το πούμε. Απεναντίας σήμερα που έχουμε άφθονα και συσσωρευμένα τα υλικά δέν υπάρχει καμμιά επινόηση,μαγειρικός πολιτισμός δηλαδή.
    Οι διάφορες αποπειρες που γίνονται όπως η μοριακή κουζίνα άς πούμε,δέν αποτελούν “τρόπο” ο οποίος συνθέτει μιά νέα κουζινική κουλτούρα,για αυτό και είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.

    Άλλη περίπτωση,οι καλλιτέχνες το λένε και το ομολογούν,πώς σε καταπιεστικές εποχές όταν τα μέσα και τα εργαλεία είναι φτωχά,υπάρχει η έμπνευση να δημιουργήσουν που δέν συμβαίνει όταν αυτά είναι πλούσια.
    Παράδειγμα η επταετία.

    Τρίτη περίπτωση,ένα σωρό νέα μικρά κόμματα μας βομβαρδίζουν καθημερινά απο τα μμε με τις καταχωρήσεις τους. Τόσα πολλά κόμματα,τόσοι πολλοί υποψήφιοι που εν τέλει όμως συνθέτουν μιά σχεδόν απολιτική κοινωνία,εν αντιθέσει με παλιά που τα κόμματα ήταν μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού,αλλα ήταν περισσότερο πολιτική (η κοινωνία).

    Και άμα σκεφτούμε μπορούμε να βρούμε ένα σωρό αλλες τέτοιες και αντίστοιχες περιπτώσεις.
    Που είναι λοιπόν αυτά που λέτε. Η μαρία βέβαια καθότι διάννοια θα τα παρακάμψει όλα αυτά χωρίς κανένα προβληματισμό,όπως κάνουν όλες οι διάννοιες που αρνούνται να βγούν απο την γραμμή που έχουν σχεδιάσει.
    Και επειδή και ο άφαντος θα καθαρίζει πατζάρια τώρα,μένει σε σένα νικόλα να δούμε τι θα απαντήσεις.

    ΥΓ Επειδή το ζητάει ο λαός που λέει ο νικόλας,θα γράψω τώρα σύντομα για τους έλληνες και την πρώτη φοβερή κρίση που τους έφερε ενώπιον του αφανισμού τους.
    Με το τέλος της εκστρατείας στην τροία (που δέν ξέρουμε ακριβώς τι συμβολίζει μόνο υποθέσεις θα μπορούσαμε να κάνουμε αλλα είναι για άλλη συζήτηση),οι έλληνες χάνουν το νόημά τους.Έχουν φτάσει στην επίτευξη του βασικού στόχου που για πρώτη φορά τους ένωσε σε κοινή πορεία,κοινό πολιτισμό δηλαδή,χωρίς όμως να τους ανοίγει καμμιά νέα προοπτική. Απεναντίας τους αφήνει εκεί μακριά απο τα σπίτια τους,κατεστραμμένους οικονομικά,κουρασμένους και απελπισμένους (αυτό συμβολίζεται με τον θάνατο του αχιλλέα,που είναι το πνεύμα και η ψυχή των ελλήνων).
    Οι έλληνες απλώς γυρνάνε πίσω θρηνώντας τον θάνατο του αχιλλέα,θρηνώντας το τέλος του πολιτισμού τους δηλαδή,όντας νικητές-ηττημένοι,βολοδέρνοντας σε άγνωστους τόπους και άγνωστες θάλλασες σάν τον οδυσσέα,χωρίς τίποτα να τους ενώνει και χωρίς ψυχή.
    Ο θρήνος αυτός γίνεται τραγούδι,περνάει απο στόμα σε στόμα και στην συνέχεια απο γενιά σε γενιά,και αυτός ο θρήνος του τέλους τους,αυτό το συνεχιζόμενο άχ βάχ και ωιμέ,καθώς τελειοποιει΄ται αναπαραστατικά όλο και περισσότερο,μεταβάλλεται ο ίδιος σε στόχο και ψυχή.Η τέχνη δηλαδή έρχεται σάν υποκατάστατο της πραγματικότητας να την επανατροφοδοτήσει με νόημα,πολιτισμό δηλαδή,έτσι που να μήν ξέρεις άν η τέχνη υπάρχει για να αποκαλύπτει την πραγματικότητα ή η πραγματικότητα υπάρχει για να ολοκληρώνει την τέχνη. Άν η αρχή είναι η πραγματικότητα ή η φαντασία δηλαδή.
    Όπως και να χει,σημασία έχει πώς οι έλληνες δέν θα υπήρχαν άν δέν υπήρχε ο όμηρος (όχι σάν πρόσωπο αλλά σαν λαική παράδοση),και κανονικά θα έπρεπε να ονομάζονταν αντί για έλληνες, ομηρίδες. Ο όμηρος είναι οι έλληνες. Ακόμη και στην κλασσική περίοδο ο πολιτισμός τους επαναλαμβάνει τον ομηρικό θρήνο (ακόμη και στην φιλοσοφία τους τίποτα δέν ειπώνεται που να μήν είναι ομηρικό). Για αυτό και στην συνέχεια,όταν διακόπτεται η ομηρική σχέση (όποτε συμβαίνει αυτό),ο διάλογος με την αφετηρία τους δηλαδή,ουσιαστικά παύουν και να υπάρχουν.
    Έτσι λοιπόν,όχι μόνο δέν υπάρχει συσσώρευση και μεγάλη δυνατότητα επιλογών και εδώ,αλλά αντιθέτως απώλεια και απελπισία που οδηγεί σε ένα επαναλαμβανόμενο όσο και τελειοιποιούμενο ίδιο μοτίβο,ομηρικό μοτίβο,στον πολιτισμό τους.
    Σε ένα πολιτισμό που υπάρχει επειδή μόνο και μόνο αναπαριστά τον πολιτισμό που τέλειωσε. Τίποτα άλλο δέν χρειάζεται παρά μόνον έναν καθρέφτης για να υπάρχει.
    Ορίστε:

    • 86.1
      says:

      Ρε Έρμα(σαβούρα, ξεσαβούρα… Έρμα, είναι!) τής Μαούνας μας,

      όπου μυρίσεις θανατίλα, εκεί πάς καί στήνεις τό τσαντίρι τής πατροκτονίας σου!…

      Ανεπίδεκτος μαθήσεως γιά τούς προειρημένους λόγους,
      αποτυγχάνεις νά διδαχθείς από τά αποκαλυπτικά λεχθέντα περί Αχιλλέως,
      εδώ μέσα!…

      Λίγο μυαλό,
      σάν τού αποτυχημένου Μαθηματικού τής Μαούνας μας, τού

      ιων,

      νά είχες,
      θά είχες πάρει κι εσύ τό δρόμο γιά τόν κομμάτια νά γίνει σχηματισμό τής ΑΝΤΑΡΣΥΑ,
      πράγμα πού θά άνοιγε τό δρόμο γιά τήν επιστροφή του,
      έστω κι άν τόν έφερνες πίσω κωλοσουρτόνε, πού
      είχε φάει κόλλημα μέ τήν μήνι(προσάναμα γιά τήν αστοιχείωτη τήν επανάσταση όλων τών αγράμματων εμπαθών, βλέπεις!) τού Αχιλλέως, τό στραβάδι

      λές καί δέν υπήρξε κοσμοϊστορικής σημασίας υπέρβασή της στή συνέχεια,
      μέ αποτέλεσμα νά μού λέει ό χαζός
      «γιατί ζητάς τό «πρόσωπο» πρίν από τόν 5ο αιώνα π.Χ.»,
      ώς αριστεριτζίδικο γραικογαλλικό υβρίδιο τής ψώρας τού Κοραή καί
      τής κουλτούρας εισαγωγής τού κερατά(τού διάολου, θά πεί, έ;)!…

      Ρε νεκρολάγνε,
      ερεθίζεσαι μέ τόν θάνατο τού Αχιλλέα; Όλοι βροτοί είμαστε!
      Σού θυμίζει τόν συμβολικά σκοτωμένο μπαμπά σου;
      Νά τό κοιτάξεις, τόσοι ειδικοί υπάρχουν,
      τί τούς έστησε τό προτεστάντικο πνεύμα τού καπιταλισμού γιά τήν κονόμα, βάση τού δόγματος
      «τά φράγκα είναι στήν αρρώστια, η καλή υγεία δέν έχει λεφτά!…»,
      μ’ αποτέλεσμα η φιλελέ Δανία νά έχει άριστο κράτος πρόνοιας;
      Αφού έχει λεφτά η αρρώστια, γιατί νά μήν έχει φιλελέ κράτος πρόνοιας η Δανία;

      Μήπως θά προσέξει ποτέ κανείς ότι απαγορεύεται αυστηρώς καί διά ροπάλου η προληπτική ιατρική στά φιλελέ κράτη πρόνοιας, όπως στίς ηπα απαγορεύεται
      ό,τι δέν είναι ακριβή χημεία, ακριβά μηχανήματα καί ακριβό νυστέρι γιά τόν καρκίνο;
      Δούλευε νά ‘χεις τήν φραγκάτην υγειά σου, πού λέει ό λόγος, ρε

      αφού δέν μ’ ακούς εμένα πού σού λέω νά εργάζεσαι πάνω στίς διδαχές τών παππούληδων,
      π.χ. ψυχαὶ ἀρηίφατοι καθαρώτεραι ἢ ἑνὶ νούσοις.
      Κατά τον Ηράκλειτο
      (μέ τόν Άφαντο τόν έχουμε, ατός του σέ Ζήτρο!… παππούλη μας, λέμε!),
      οί ψυχές πού πέσανε μαχόμενες είναι καθαρότερες από εκείνες πού κύλησαν σ’ αρρώστιες, τρομάρα τους

      κι είν’ έτσι πού ό Αχιλλέας μάς αποκαλύπτει γιά πρώτη φορά μέσα στήν ιστορία
      τό αυθυπερβατικό άτομο, τό οποίο
      ξεπερνώντας τήν περίκλειστη εγωπαθή ατομικότητα τού αυτοεγκλεισμού του στό στρατόπεδό του καί τήν εγκατάλειψη τού σκοπού τής εκστρατείας στήν οποία συμμετέχει, μέ γαμισοκίνητρο
      τίς δυό πουτάνες πού τού ‘φαγε ό αρχινταβατζής ό Μένιος,
      εξέρχεται στήν ηθικήν(τού τρόπου πού ταιριάζει σέ άνθρωπο, θά πεί!) ανοικτότητα(καί μαζί του όλη η ανθρωπότητα!) θυσιάζοντας τά νιάτα του καί τήν ομορφιά, τό βασιλίκι καί τή ζωή του, χάριν αξίας υπερτέρας, ώς ατός του τήν ορίζει καί έτσι είναι(οί άνθρωποι θαυμάζουν τήν αποκάλυψη!…),
      καταδείχνοντας έτσι μέσα στό φώς τού ήλιου τού ηλιάτορα τήν ευμορφία αυτού πού θά ονομαστεί «πρόσωπον»,
      γιά νά ‘βρει τήν τελείωσή του στό Θεανδρικό Πρόσωπο τού
      Ιησού Χριστού,
      Ατού Του τού Ήλιου τής Δικαιοσύνης, αμέ!

      Έχω πολλά ακόμη νά σού σούρω, αλλά
      έχω καί τού

      Νικόλα,

      έχω τής

      Μαρίας Δ.,

      έχω νά μαζέψω τά Θέματα Αναφοράς τής Μαούνας μας,

      έχω έχω(νά έχεις ή νά είσαι, ρέ;!),

      δέν θά μέ τρελλάνετε εδώ μέσα νά γράφω απνευστί γιά καμιά βδομάδα, μπά!…

    • 86.2
      Ελένη Π. says:

      Μήν μαλώνεις τόν Στέφανο aspic πού θέλει γιουβαρλάκια, θά τού μαγειρέψω πιό οἰκονομικά, λαδερό φαγητό, γιά νά ἐντρυφήσει καί στήν σημασία τῆς νηστείας στήν ’ Ορθοδοξία, ἄν τόν ἐνδιαφέρει. Νά κάνω καί κάτι γιά νά μοῦ πεῖ εὐχαριστῶ. ‘Ο πολιτισμός ἀρχίζει, ἴσως ὄχι ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ λέξη συγγνώμη, ἤ ἐκεῖ πού ὑπάρχει καί ἡ πραγματική της κατανόηση, ἀλλά πιθανόν μόλις ὁ ἄνθρωπος τολμήσει νά πεῖ εὐχαριστῶ, ἀληθινό, σέ κάποιον ἄλλον, ἤ σέ κάποιους ἄλλους, κάτι πού ὑποδηλώνει κοινωνικότητα, βοήθεια, συνεργασία. Σέ ποιόν θά σκεφτόσουνα νά πεῖς εὐχαριστῶ; Ρητορικό τό ἐρώτημα. Καί τό φαγητό γιά νά εἶναι πετυχημένο, προϋποθέτει τήν διάθεση γιά κοινωνικότητα τοῦ ἀνθρώπου πού τό μαγειρεύει, γιατί μαγειρεύουμε γιά νά εὐχαριστήσουμε κάποιους ἄλλους. Τό ἐρώτημα εἶναι νά κάνεις ψυχανάλυση γιά νά μαγειρεύεις καλύτερα ἤ νά μάθεις νά μαγειρεύεις καλύτερα σάν αὐτοθεραπεία καί γιά νά εὐχαριστεῖς τούς ἄλλους; ‘Ο πολιτισμός δηλαδή, μιά καί συζητᾶτε γιά πολιτισμό, μπορεῖ νά εἶναι ὄχι φαινόμενος ἀλλά πολιτισμός ἐμβάθυνσης, ὀρθῆς κατανόησης τῆς γλώσσας. ‘Η κάθε τοπική κουζίνα εἶναι μία γλῶσσα, ἡ κρητική κουζίνα, ἡ πολίτικη κουζίνα εἶναι γλῶσσες, ἀναφέρονται σέ πολιτισμό, ἡ προσπάθεια γιά κατανόησή τους, εἶναι πολιτισμός.

      • 86.2.1
        Ο Λούμπεν says:

        ο πολιτισμός αρχίζει με την αναπαραγωγή των συλλογικών βιώσεων μέσα από την πολιτική και την τέχνη.

  7. 87
    aspic says:

    Χαίρομαι που συμφωνείς καπετάνιο,όμως μήν με επαινείς πολύ γιατί θα πάρουν τα μυαλά μου αέρα και δέν θα μπορώ να στοχαστώ σωστά εδω κάτω στα σκοτάδια που με έκλεισες.
    Γιατί εμείς εδω κάτω δουλεύουμε,δέν χαζεύουμε σάν και εσάς εκεί πάνω τις λογιόνε λογιόνε σειρήνες.

    ΥΓ Ο αχιλλέας δέν πέθανε ποτέ.

  8. 88
    Άφαντος says:

    Στέφανε, σ’ ένα κόσμο παρατεταγμένων, ετοιμοπόλεμων Σαμαράδων χαρακτηρισμοί όπως φυγόμαχος, φυγόπονος, λιποτάκτης, προδότης, κιοτής κλπ ηχούν σαν έπαινοι. Δε θα μπορούσαμε να δίνουμε την ίδια μάχη, και είναι καλό αυτό. Όσο για την καταθλιπτικότητα και την εν γένει ψυχοπαθολογία μου έχω κι εγώ το μερίδιο μου -καθότι πλούσιος κληρονόμος- και προσπαθώ όσο γίνεται να το διαχειριστώ, ίσως στο μέλλον πετύχω καμιά μετουσίωση και βγάλω κάνα φράγκο. Το συγκεκριμένο θέμα στο οποίο αναφέρεσαι, υπάρχει ήδη η απάντηση στο σχόλιό μου (τάση προς διαχωρισμό, πλήρωση χώρων). Αυτά τα κείμενα είναι παραστατικές αφηγήσεις που κάνουν χρήση επιστημονικών όρων, έτσι να τα βλέπεις. Είναι εικόνες, κοσμικά δρώμενα, μυθολογικές αναπαραστάσεις μ’ επικαιροποιημένο περίβλημα.

    Μαρία, η επαναστατικότητα της αστικής τάξης είναι δεδομένη, το πρόβλημα δεν ήταν ο συντηρητισμός της αλλά ότι τα βήματα που έκανε τα πλήρωνε μία κοινωνική μερίδα με τρόπο βάναυσο. Ο Μαρξ δεν πρότεινε απλώς έναν δικαιότερο καταμερισμό της αθλιότητας και του πλούτου που γεννούσε αυτή η κίνηση, αλλά κι έναν ορθολογικότερο, πιο μαθηματικοποιημένο. «Από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές τους, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του», ένα τέλειο σχήμα. Κι εκεί ακριβώς κόλλησε το πράγμα, στον υπερβάλλοντα ορθολογισμό που αγνοούσε την εγγενή ανορθολογικότητα του ανθρώπου. Έγιναν αρκετά κι εκτεταμένα πειράματα με τερατώδη αποτελέσματα μέχρι που εγκαταλείφτηκε η προσπάθεια. Ευτυχής σύντηξη ποτέ δεν υπήρξε, με τον δολοφονημένο να κάθεται πλάι στο φονιά και η ίαινα δίπλα στην αντιλόπη και να βαδίζουν όλοι μαζί ειρηνικά το δρόμο της συσσώρευσης. Αν σηκώσεις το χαλί θα δεις πάλι τσαλαπατημένα πτώματα από κάτω, απλώς είναι λιγότερα, περίτεχνα απομονωμένα και γι’ αυτό ακίνδυνα. Εμείς, η μικρομεσαία τάξη του ανεπτυγμένου κόσμου γλύφουμε το κοκαλάκι μας ευχαριστημένοι γνωρίζοντας ότι υπάρχουν και χειρότερα.

    Aspic, καινούργια κουζίνα δεν υπάρχει γιατί δεν έχει φτιαχτεί ακόμα το μπακαλιάρος σκορδαλιά παγωτό. Δεν έχουν εξαντληθεί όλοι οι συνδυασμοί. Όταν γίνει αυτό πιθανότατα θα καταργηθεί το φαγητό ή θα αισθητικοποιηθεί εντελώς, θα διαχωριστεί από τη θρέψη. Οι τροφές θα γίνουν αθέρμιδες κι εντελώς παράδοξες, έξω από το φάσμα των φυσικών γεύσεων και τις θρεπτικές ουσίες θα τις λαμβάνουμε σε μορφή αναβράζοντας δισκίου. Με τον Αχιλλέα πολύ μπερδεμένα ‘μας τα πες. Δηλαδή ζούμε τρεις χιλιάδες χρόνια τώρα μέσα σ’ έναν αντικατοπτρισμό της ζωής.

    • 88.1
      says:

      ο μαρκήσιος Ντε Σαντ μ’ ένα χίπη, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά…
      και θα πιούμε από το ίδιο το ποτήρι και την πιο πικρή γουλιά…

      http://www.youtube.com/watch?v=Cm3dQDO_s6k&feature=kp

      τό προσέξατε ατό του τό:
      What We Do In Life Echoes In Eternity;

  9. 89
    aspic says:

    Απογοητευτικό να θεωρείς τον πολιτισμό άφαντε σάν έναν σύνολο συνδυασμών.Που ο παίκτης που θα ποντάρει στους περισσότερους θα έχει και μεγαλύτερη πιθανότητα να πετύχει καλύτερο πολιτισμό. Στον οποίο η διάκριση των όρων του θα είναι ποσοτική και όχι ποιοτική (βλέπε καπιταλιστική και μαρξιστική κοινωνία,όπου το μόνο που διακρίνετε είναι η ποσότητα της επανάστασης και όχι η ποιοτητά της-η επανάσταση στις μηχανές δέν διακρίνεται δηλαδή απο την επανάσταση αυτών που εργάζονται στις μηχανές,άρα μέσα παραγωγής και εργαζόμενοι αποτελούν μιά οντότητα,δηλαδή ακόμη χειρότερα στις καπιταλοπολιτιστικές αυτές θεωρίες που λέτε πολιτισμό παράγει μόνο το κεφάλαιο που συσσωρεύεται επηρεάζοντας την παραγωγή και που το ιστορικό άρα και πολιτιστικό υποκείμενο-άνθρωπος είναι ένα μέρος της παραγωγής,ένα εξάρτημα της μηχανής ή στην καλύτερη η ίδια η μηχανή).

    ΥΓ Όχι δέν ζούμε τρείς χιλιάδες χρόνια σε έναν αντικατοπτρισμό ζωής,διότι η σχέση με τον όμηρο διακόπηκε κάπου δυό χιλιάδες χρόνια πρίν.
    Γιατί ο αχιλλέας δέν πέθανε θα με ρωτήσει ο νικολας,αφου στην αρχή λέω πώς πέθανε;
    Ο αχιλλέας είναι ο ομηρικός ήρωας που ενσαρκώνεται σε μιά πραγματικότητα,θανατώνεται και επιστρέφει και πάλι στον μύθο.
    Ο διόνυσος που αναβιώνει τον αχιλλέα χρόνια αργότερα μένει πιστός σε αυτή την μεταφορά μεταξύ μύθου (αναπαραστατικής τέχνης) και πραγματικότητας αφού αφορά τους έλληνες οι οποίοι είναι οι μόνοι φυσικά οι οποίοι μπορούν να κατανοήσουν την ψυχή τους (πολιτισμό τους). Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως αργότερα με τον χριστό που λέει ο εξαρχείου,ο οποίος γεννιέται σε μιά πραγματικότητα απο τους “ουρανούς” και αναλήπτεται ξανά σε αυτούς,υπο τον θεό πατέρα.
    Αυτή είναι μιά ψυχή που αφορά τους ανατολικούς λαούς,με μεταφυσικό περιεχόμενο.
    Να καταλάβουμε εμείς τον όμηρο σάν ψυχή των ελλήνων είναι αδύνατον γιατί δέν έχουμε καμμιά αφετηριακή σχέση με αυτόν.
    Άν καλά και σώνει θα θέλαμε να συνεχίζαμε απο τον όμηρο,δηλαδή να συνεχίζαμε τον πολιτισμό των αρχαίων,θα έπρεπε να βιώσουμε βαθειά μέσα απο την αναπαραστατική τέχνη στην δική μας γλώσσα,την θλίψη μας για αυτό ακριβώς το τέλος του πολιτισμού των αρχαίων ελλήνων. Με νέα σύγχρονα έπη ανάλογα των ομηρικών δηλαδή,πάνω στο τέλος αυτών των ίδιων των ομηρικών επών.
    Ότι και να συσσωρεύσει η εποχή μας όμως,ότι και επιλογές να χουμε,ότι και επαναστάσεις να γίνουν στην παραγωγή,αυτό είναι σχεδόν αδύνατον να συμβεί,γιατί χρειάζονται αρχίδια με το συμπάθειο για να φτειάξει μιά κοινωνία τέτοια πράγματα,και η δική μας σίγουρα δέν τα έχει.
    Και όταν λέω αρχίδια εννοώ ψυχή,το ίδιο είναι.

  10. 90
    ??? says:

    Θα σου λύσω Άσπικ την φαινομενική αντίφαση που παρουσιάζεις, εξηγώντας το ποιά είναι η σχέση μεταξύ των ποσοτικών χαρακτηριστικών και των ποιοτικών στα περισσότερα φαινόμενα.
    Πχ το μέγεθος της μύτης που είναι ποσοτικό χαρακτηριστικό και η ομορφιά που είναι το ποιοτικό. Όταν η μύτη είναι πολύ μεγάλη ή είναι πολύ μικρή, (δηλαδή το ποσοτικό χαρακτηριστικό είναι μικρότερο ή μεγαλύτερο κάποιου περιθωρίου) τότε έχουμε την ασχήμια. Δηλαδή η σχέση των ποσοτικών χαρακτηριστικών και των ποιοτικών είναι ακριβώς αυτή: Για να ανέβει το ποιοτικό χαρακτηριστικό, το ποσοτικό πρέπει να βρίσκεται σε κάποια συγκεκριμένα όρια. Το ίδιο ακριβώς και με την ανάπτυξη του πολιτισμού που είναι το ποιοτικό χαρακτηριστικό και των οικονομικών πόρων που είναι το ποσοτικό.

    Η δημιουργικότητα λοιπόν (ποιοτικό χαρακτηριστικό) αυξάνεται όταν το στομάχι είναι μισογεμάτο (το ποσοτικό χαρακτηριστικό βρίσκεται σε κάποια όρια) και τότε έχουμε μια σταθερή πολιτισμική και οικονομική ανάπτυξη. Οπότε έτσι εξηγείται και τα νόστιμα φαγητά η δημιουργικότητα μιας νοικοκυράς που έχει περιορισμένους πόρους που λες και τα υπόλοιπα.

    Το παράδοξο όμως είναι ότι κάποια στιγμή η σταθερή αυτή ανάπτυξη έχει ένα όριο το οποίο ξεπερνιέται μόνο όταν το σύστημα αυτό αποσταθεροποιείται και τα ποσοτικά χαρακτηριστικά ξεφεύγουν από τα προαναφερόμενα όρια προκαλώντας μια κρίση και ως συνέπεια μιας κρίσης κάποια ουσιαστική αλλαγή (όχι υποχρεωτικά προς το καλύτερο). Και εδώ ερχόμαστε στον Μάρξ που αναφέρθηκε εδώ.
    Επαναστατούν λοιπόν και κάνουν μεγάλες αλλαγές εκείνοι που έχουν το στομάχι τους άδειο ή εκείνοι που το έχουν γεμίσει πλήρως δηλαδή εκείνοι πού βρέθηκαν εκτός των ορίων που προϋποθέτουν μια σταθερή ανάπτυξη. Βρέθηκαν εκτός των ορίων ακριβώς επειδή η ανεξέλεγκτη παραγωγή του πλούτου οδηγεί στην συγκέντρωση του στα λίγα χέρια (όπως έλεγε κάποιος: όσο περισσότερος πλούτος παράγεται τόσο περισσότερη φτώχεια βλέπω γύρο μου).
    Οι πρώτοι ( με το άδειο στομάχι) επαναστατούν γιατί η δυσφορία από την μη ικανοποίηση των βασικών αναγκών τους σπρώχνει να το κάνουν και το κάνουν μάλιστα όταν φτάνουν στα όρια της επιβίωσης.
    Οι δεύτεροι (με γεμάτο στομάχι) επαναστατούν επειδή δεν εισπράττουν πια την χαρά από την αύξηση της όποιας κατανάλωσης γιατί όλες βασικές οι ανάγκες τους ικανοποιήθηκαν και έτσι αρχίζουν να θέτουν ερωτήματα που αφορούν το νόημα της ύπαρξης τους. Επαναστατούν ενάντιων της τρέχουσας κοινωνικής συνθήκης εκφράζοντας την δυσφορία από την έλλειψη του νοήματος που έρχεται μόνο όταν ικανοποιήθηκαν όλες οι υπόλοιπες ανάγκες. Εκείνοι όμως που είναι στην πορεία μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης κατάστασης (με μισογεμάτο στομάχι ) συνήθως δεν επαναστατούν γιατί βρίσκονται στην νιρβάνα της αυξανόμενης κατανάλωσης και ευμάρειας.

    Με απλά λόγια. Όταν σε μια κοινωνία η κρίσιμη μάζα των ανθρώπων έχουν το στομάχι μισογεμάτο (δηλαδή τα ποσοτικά χαρακτηριστικά βρίσκονται σε κάποια περιθώρια) τότε η κοινωνία αυτή σταθερά εξελίσσεται (μεταξύ άλλων και πολιτισμικά). Φτάνει όμως αυτή η σταθερή εξέλιξη σε ένα όριο όπου αρχίζουν και επιδεινώνονται η όποιες προϋπάρχουσες αντιφάσεις και το σύστημα περνάει από μια καταστροφή και ανοικοδόμηση σε μια καινούρια κατάσταση. Αυτή η καταστροφή λοιπόν πραγματοποιείται από τους ανθρώπους που έχουν το στομάχι τους πλήρως γεμάτο (είναι εκείνοι που ξεκινούν) και από τους ανθρώπους που έχουν το στομάχι τους άδειο.

    Σχηματικά λοιπόν:
    Μισογεμάτο στομάχι – σταθερή εξέλιξη
    Άδειο ή γεμάτο στομάχι – καταστροφή και ανοικοδόμηση (επανάσταση και η ριζική αλλαγή).

    ΥΓ Επειδή σήμερα σαν τον μονίμως επαναστατημένος κομαντάντε Άσπικ έχω γεμάτο το στομάχι μου (έφαγα πολύ, αμώ το), απέκτησα σήμερα μια επαναστατική διάθεση να διαφωνήσω με την Μαρία. Η σύντηξη λοιπόν στο επίπεδο των εννοιών μπορεί λίγο να απαλλάξει την αριστερά από τα όποια ψευδοδιλήμματα και εμμονές που έχει στο θεωρητικό επίπεδο . Δεν μπορεί όμως να λύσει τις πραγματικές βαθύτερες κοινωνικές αντιφάσεις οι οποίες κάθε φορά θα οδηγούν στην δεύτερη κατάσταση της λιγότερα ή περισσότερα οδυνηρής καταστροφής, η οποία όμως είναι και η προϋπόθεση για κάθε ριζική αλλαγή. Εκεί όμως που θα συμφωνήσω είναι ότι η αριστερά έχοντας τις ιδεολογικές της εμμονές, αποφεύγει την σύντηξη και την ομαλή ανάπτυξη ακόμη εκεί που αυτή είναι εφικτή και με ένα σαντομαζοχιστικό τρόπο δοξάζουν τις καταστροφές και τον Μολώχ της επανάστασης χωρίς να ξέρουν κάν τι ακριβώς θέλουν να δομήσουν μετά.

    Και τώρα που άδειασα τα μυαλά μου από την παραπάνω επαναστατική πνευματική σαβούρα που μου ήρθε στο μυαλό μετά το πλούσιο φαγητό, μου ήρθε τώρα και μια εξίσου επαναστατική διάθεση να σας τραγουδήσω για τον Αχιλλέα της εποχής μας :

  11. 91
    aspic says:

    Ξεκινάς ήδη λάθος νικόλα,παρανοώντας την διαφορά μεταξύ ποιοτικής διάκρισης και ποσοτικής. Η μεγαλυτερη μύτη είναι ποσοτική διάκριση απο την μικρότερη. Το άν είναι ομορφότερη ή ασχημότερη δέν είναι ποιοτική διάκριση,αλλά αξιακή.
    Η ποιοτική διάκριση είναι αυτή μεταξύ της μύτης και του αυτιου για παράδειγμα.
    Άν η μύτη μεγάλωνε και μετά απο ένα μέγεθος μεταμορφωνόταν σε αυτί,τότε όντως θα ίσχυαν αυτά που λές και η ποσοτική διάκριση θα γινοταν ποιοτική.
    Όμως όσο και να μεγαλώσει μιά μύτη,μύτη ήταν και μύτη θα παραμείνει για πάντα.

    • 91.1
      aspic says:

      Ελπίζω πάντως να το πήρες τυχαία το παράδειγμα και να μήν εννοούσες την μύτη της μαρίας.

      • 91.1.1
        aspic says:

        Και αυτό το παράδειγμα που δίνεις,επαληθεύει αυτό που είχα πεί,πώς δέν μιλάτε για τις αιτίες του πολιτισμού,αλλα για τις αιτίες ένός ανώτερου ή αξιοθαύμαστου πολιτισμού. Δηλαδή συζητάτε γιατί υπάρχουν μεγάλοι και μικροί πολιτισμοί.
        Ήδη όμως,η διάκριση αυτή των πολιτισμών που κάνετε χωρίς να το καταλαβαίνετε καλά καλά, είναι λάθος εκ των πραγμάτων.

        • 91.1.1.1
          ??? says:

          Δεν λέω Άσπικ για την “διάκριση” αλλά για τα ποσοτικό χαρακτηριστικό της μύτης που είναι το μέγεθος της. Όταν το μέγεθος της βρίσκεται σε κάποια περιθώρια, τότε αποκτάει η μύτη το ποιοτικό χαρακτηριστικό: την “ομορφιά”. Σε κάθε περίπτωση νομίζω κατάλαβες τι θέλω να πω.

          ΥΓ1 Δεν μιλάμε για τα αίτια “ένός ανώτερου ή αξιοθαύμαστου πολιτισμού”. Μιλάμε για τα αίτια μιας εξελικτικής πορείας ενός πολιτισμού.
          ΥΓ2 το να έχεις ή να μην έχεις αρχίδια που λες και αυτό είναι μια πνευματική επιλογή.

          • aspic says:

            Η ομορφιά δέν είναι ποιοτικό χαρακτηριστικό αλλά αξιολογικό και υποκειμενικό.
            Και όχι δέν καταλαβαίνω τι θέλεις να πείς.
            Άμα ο καθένας χρησιμοποιεί τις λέξεις όπως θέλει,πώς να καταλαβει ο ένας τον άλλο τι θέλει να πεί;

            Και τα αρχίδια δέν είναι θέμα επιλογής,ή τα χεις ή δέν τα χεις.

          • aspic says:

            Ά και για τον πολιτισμό,τότε μιλάτε για έναν εξελιγμένο πολιτισμό σε σχέση με ένα στάσιμο,δηλαδή το ίδιο πράγμα που είπα,για ανώτερο και κατώτερο.

            Και βασικά άν δέν ξεκινάτε απο αντικειμενική γλώσσα,χρησιμοποιώντας τίς σημασίες της σύμφωνα με την κοινώς παραδεκτή ερμηνεία της,αλλά την χρησιμοποιείται αυθαίρετα,τότε αυθαίρετα θα είναι και τα συμπεράσματά σας.
            Λέτε όταν συσσωρεύεται κάτι απο ένα σημείο και μετά κάτι παθαίνει και αλλάζει σε κάτι που δέν είναι,το μπερδεύεται με την διάκριση ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών,και τελικά δέν εξηγείτε τίποτα. Και σας είπα τρείς περιπτώσεις που δέν ισχύουν αυτά που είπατε αλλά τα αντίθετα.
            Πώς να το κάνουμε δηλαδή,δέν μπορούμε να μυρίζουμε τα νύχια μας και να λέμε ότι θέλουμε. Η γλώσσα καλώς ή κακώς έχει κανόνες.
            Δηλαδή κανονικά δέν έχει κανέναν κανόνα,αλλά στην πρακτική της καθημερινή λειτουργία έχει.

          • ??? says:

            Η ομορφιά είναι ένα ποιοτικό χαρακτηριστικό που το αξιολογούμε υποκειμενικά. Όταν παρακολουθείς από το πέμπτο σου όροφο κάποια βυζιά που περνάνε από κάτω και λές ότι είναι ωραία, κάνεις μια υποκειμενική αξιολόγηση ενός ποιοτικού χαρακτηριστικού που είναι η “ομορφιά” των βυζιών. Αυτό που αξιολογείς ως “όμορφο” είναι η ποιότητα των βυζιών και κατά συνέπεια η ποσότητα γάλακτος που μπορούν να παράγουν για να τραφούν τα ενδεχόμενα κοινά σας παιδιά. Επομένως η ομορφιά είναι ένα αντικειμενικό ποιοτικό χαρακτηριστικό και όχι μια υποκειμενική αξιολόγηση. Την αξιολόγηση στην ομορφιά κάνεις εσύ εκ των υστέρων αναγνωρίζοντας την ή όχι.

            YΓ Ο ίδιος έφερες ως παράδειγμα την υπερβολική συσσώρευση του οικονομικού πλούτου ως αίτιο της επιβράδυνσης της πολιτισμικής εξέλιξης και σου απάντησα για τα αίτια αυτής της επιβράδυνσης. Ότι δηλαδή η σταθερή πολιτισμική ανάπτυξη παρουσιάζεται όταν το στομάχι είναι “μισογεμάτο”. Πολύ πλούτος επιβραδύνει την πολιτισμική ανάπτυξη ενώ η προϋπόθεση για να υπάρχει η πολιτισμική ανάπτυξη είναι η συσσώρευση του πλούτου πάνω από κάποιο ελάχιστο όριο. Τι είναι αυτό που δεν κατάλαβες;

            ΥΓ Εννοείται ότι τα έχεις ή δεν τα έχεις. Επέλεξες όμως να τα έχεις ή να μην τα έχεις

  12. 92
    Χρίστος says:

    Όταν ο ασπικ ενθουσιάζεται από ένα κομμάτι μουσικής ή από ένα κείμενο τι κάνει άραγε;

  13. 93
    Χρίστος says:

    Κι ήταν τα στήθια της λευκά σαν γάλατα και μούλεγε ξύστα.

  14. 94
    Χρίστος says:

    …Αι εσωτερικαί συγκρούσεις εις τας οποίας ευρισκόμην θα ηδύναντο ίσως να φανούν εις πολλούς ως φαινόμενον μικρόν απέχον της παραφροσύνης. Εμέ όμως, κατά τινα τρόπον, επληροφόρει η διαίσθησις ότι η περίπτωσίς μου εξήρχετο της αρμοδιότητος της κοινής ψυχιατρικής επιστήμης….

    Οι περισσότεροι εδώ μέσα νομίζω πως βιώνουν αυτήν την κατάσταση.
    Δεν είναι οι λέξεις που μας βάζουν σ αυτήν την κατάσταση αλλά το νόημα που δίνουμε πίσω από τις λέξεις για να εκφράσουν αυτήν την κατάσταση.
    Η κατάσταση της αναζήτησης της αλήθειας , ανεξάρτητα που την βλέπει ο καθένας, είναι κατάσταση που ‘μικρόν απέχει της παραφροσύνης’ .

  15. 95
    says:

    Ολόγιομο στομάχι σάχνει νύστα, όπως όλοι ξέρουμε

    καί η συσσώρευση νύστας σάχνει τόν “πολιτισμό” τής υπνοπαίδειας
    διά τών υποσυνείδητων μηνυμάτων
    -χιλιάδες καί καθημερινά, γι’ αυτό πετάμε τήν tv αφ’ τό παράθυρο, σάν τό Βέγγο, έ;-
    πού είναι η καλύτερή της τής καλοοργανωμένης μισανθρωπίας, καθώς
    έχει γιά μέγιστο εχθρό της τήν γρηγορούσα συνείδηση τ’ ανθρώπου,
    γι’ αυτό εξυπνάδα κι όχι καπατσοσύνη(είναι τών κακοφορμισμένων!) τού καθενός,
    είναι νά βρίσκεται εκτός ύπνου,

    νά καταλαβαίνει δηλαδή ότι μισογεμάτο στομάχι δέν ορίζει πλούτο,
    ότι τό …deinde… είναι τών σχιζοειδών-νεκρόφιλων
    κι ότι ό παππούλης μου ό Ηρόδοτος δέν χασομεράει αλλά μάς διδάσκει,
    σάν γράφει ότι
    ό ξένος πού επισκέπτονταν γιά πρώτη φορά τήν ξακουστή Ελλάδα,
    τήν έβρισκε, αναπάντεχα γι’ αυτόν, φτωχή!…, αμέε

    ό μαντρέχας(ποιός παππούλης μου, ρε!… ό «χρυσοφόρος Μήδος» επισκέπτης, λέμε!)!

    Νά περνάμε αφ’ τής

    Ελένης

    γιά κάνα πιάτο φαΐ Ορθόδοξο, νά στυλωνόμαστε ηθικώς
    κι όχι νά χλαπακιάζουμε σκουπίδια από δώ κι από κεί,

    έ;

  16. 96
    aspic says:

    Ρε σύ δέν παίζεσαι με τίποτα. Τα στρίβεις απο δώ τα πάς απο κει,μπερδεύεσαι μόνος σου,πέφτεις σηκώνεσαι,τα ξαναπιάνεις απο την αρχή,και εκεί που έχει χαθεί κάθε νόημα και ο αναγνώστης τραβάει τα όμορφα ή άσχημα,γαλακτερά ή όχι βυζιά του,φωνάζεις θριαμβευτικά “εύρηκα εύρηκα”.
    Τέτοιο σπασταρχίδη σάν και σένα (με το συμπάθειο το σπασταρχίδης αλλα είναι που είμαστε φίλοι τόσο καιρό εδω μέσα και μιλάμε ελεύθερα) δέν έχω γνωρίσει.
    Απορώ πώς σου μιλάει ακόμη η μαρία και δέν σου κάνει μύνηση.
    Και άμα σε αδικώ,και τελικά είμαι χαζός εγώ και δέν σε καταλαβαίνω,άς με βοηθήσει κάποιος να μου πεί τι νόημα βγαίνει απο αυτή την φράση σου “Εννοείται ότι τα έχεις ή δεν τα έχεις. Επέλεξες όμως να τα έχεις ή να μην τα έχεις”.
    Αφού δέχεσαι ότι τα αρχίδια ή τα έχει ή δέν τα έχει κανείς,μετά λές ότι είναι θέμα επιλογής άμα τα έχει ή δέν τα έχει. Τότε πώς λές ότι ή τα έχει ή δέν τα έχει,αφού είναι θέμα επιλογής,και δέν λές μπορεί κάποιος να τα έχει μπορεί και να μήν τα έχει;

    Ή απο αυτήν την φράση σου:”Όταν παρακολουθείς από το πέμπτο σου όροφο κάποια βυζιά που περνάνε από κάτω και λές ότι είναι ωραία, κάνεις μια υποκειμενική αξιολόγηση ενός ποιοτικού χαρακτηριστικού που είναι η “ομορφιά” των βυζιών. Αυτό που αξιολογείς ως “όμορφο” είναι η ποιότητα των βυζιών και κατά συνέπεια η ποσότητα γάλακτος που μπορούν να παράγουν για να τραφούν τα ενδεχόμενα κοινά σας παιδιά. Επομένως η ομορφιά είναι ένα αντικειμενικό ποιοτικό χαρακτηριστικό και όχι μια υποκειμενική αξιολόγηση”.

    Ουσιαστικά λές,πώς κάνει κάποιος μιά υποκειμενική αξιολόγηση ενός ποιοτικού χαρακτηριστικού που είναι η ομορφιά,για αυτό η ομορφιά είναι αντικειμενικό χαρακτηριστικό.
    Τι να πώ τώρα; Ευτυχώς που έχω υψοφοβία αλλοιώς θα έπεφτα απο τον τέταρτο.

    Ή η άλλη η φοβερή σου φράση: “Πολύ πλούτος επιβραδύνει την πολιτισμική ανάπτυξη ενώ η προϋπόθεση για να υπάρχει η πολιτισμική ανάπτυξη είναι η συσσώρευση του πλούτου πάνω από κάποιο ελάχιστο όριο”.

    Εδώ έχεις μπεί στο ασανσέρ και παίζεις με τα κουμπιά πάνω κάτω,και σε όποιον όροφο σταματάει το ασανσέρ φωνάζεις εδώ ειναι ο πολιτισμός και ξαναπατάς τα κουμπιά για άλλους ορόφους. Δηλαδή,ευτυχώς πάλι που δέν ειμαι φαγωμένος αλλοιώς με την ζαλάδα που μου έφερες διαβάζοντας αυτά,θα ξέρναγα πάνω στην γάτα μου να πούμε.

    Τέλος πάντων,απαντάω έτσι για την ιστορία γιατί δέν νομίζω να προσφέρω τίποτα στην συζήτηση αφού την ελέγχεις πλήρως με τον τρόπο σου,πώς ομορφιά είναι μιά υποκειμενική αξία αναλόγως της εποχής,του αισθητικού,ψυχολογικου,βιωτικού,παιδείας κλπ υποβαθρου. Κάτι που σε σένα είναι όμορφο σε μένα είναι άσχημο,ενώ και αυτά που μπορεί να είναι καθολικως αποδεκτά ώς όμορφα σε μιά κοινωνία,ενδεχομένως σε μιά άλλη να είναι καθολικώς αποδεκτά σάν άσχημα. Για αυτό και η ομορφιά δέν είναι μετρήσιμο μέγεθος,όπως είναι τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά των πραγμάτων και ούτε μπορούμε να πούμε πώς αυτός έχει δίκιο που βρίσκει όμορφα αυτά τα βυζιά και αυτός που δέν τα βρίσκει όμορφα έχει άδικο.

    Αυτά και περιμένω την ελένη πότε επιτέλους θα έρθει με αυτά που μας έφτειαξε να ισσοροπήσουμε λίγο. Άντε ρε ελένη,τι φτειάχνεις επιτέλους τόσες ώρες;

    • 96.1
      Ελένη Π. says:

      Βολευτεῖτε μέ κάνα σάντουϊτς γιατί πρέπει νά μελετήσω κουζίνες, πολιτισμούς, συγκριτική διατροφολογία, ἱστορική συγκριτική πολιτισμική ἐπιρροή τῆς διατροφικῆς συνήθειας τοῦ κάθε λαοῦ σέ σχέση μέ τίς ἀνάγκες, τίς δυνατότητες καί τίς ἐπιρροές ἀπό ἄλλους πολιτισμούς, ψυχανάλυση τῶν διατροφικῶν συνηθειῶν σέ συνθῆκες πλούτου καί σέ συνθῆκες ἔνδειας, θρησκειολογική ἀνάλυση τῆς σωστῆς διατροφῆς καί ἔπειτα ὑπάρχουν τόσα σουβλατζίδικα καί γκουρμέ ἑστιατόρια καί στρητφουντάδικα πού περιμένουν νά τά ἐπισκεφθεῖτε γιά νά τονώσετε τήν κίνηση. Γνωρίζετε τί σᾶς ἀρέσει περισσότερο καί ἐπειδή ὁ πολιτισμός τῆς ἐποχῆς μας διαθέτει τά πάντα καί σέ ἐπάρκεια δέν εἶναι δύσκολο νά βρεῖτε αὐτό πού θέλετε.

  17. 97
    aspic says:

    Και να συμπληρώσω και αυτό που ξέχασα,ουσιαστικά προσπαθείτε να δώσετε ερμηνεία των αιτιών του πολιτισμού,βασιζόμενοι στον ιστορικό ή διαλεκτικό υλισμό,όμως ξεχνάτε πώς και ο ίδιος ο ιστορικός υλισμός είναι μέρος του πολιτισμού μας και συνεπώς προσπαθείτε να εξηγήσετε το αποτέλεσμα,λαμβάνοντάς ώς αιτία το ίδιο.
    Η άποψη δηλαδή της κρίσιμης μάζας,δέν εξηγεί τους πολιτισμούς,αλλά τον δικο μας πολιτισμό που ζουμε,εκτός του οποίου όλα αυτα είναι άνευ αξίας,όπως άνευ αξίας είναι για παράδειγμα άν βγάλουμε τα ζώδια απο τον φυσικό τους χώρο της αστρολογίας και ζητήσουμε απο έναν γιατρό να κάνει διάγνωση σε έναν ασθενή του με βάση αυτά (τα ζώδια).

    • 97.1
      ??? says:

      Α ρε Ασπικ τουλάχιστον με έκανες να χαμογελάσω διαβάζοντας για το ασανσέρ αν και ζαλίστηκα μαζί σου που αναγκάζομαι να σε πάω ξανά και ξανά στους ίδιους ορόφους και να λέω τα ίδια. Πάντως κάπου κόλλησε το ασανσέρ σου και εσύ μέσα του και δεν ξέρω πως να σε βγάλω. Κάτσε θα προσπαθήσω και πάλι.

      Για το “ελάχιστο όριο” λοιπόν και για το “πολύ πλούτο” με απλά λόγια. Αν δεν έχεις να φάς κάτι τότε το μυαλό σου θα είναι στο φαγητό. Πάει ο πολιτισμός. Αν είσαι πάμπλουτος τότε χάνεις τα κίνητρα γιατί οι ανάγκες σου παύουν να σε σπρώχνουν σε όποια ουσιαστική δραστηριότητα. Πάει και πάλι ο πολιτισμός. Άλλο ποιό συγκεκριμένο. Βρές πχ αν θέλεις την έρευνα για το μέγεθος της μισθοδοσίας σε σχέση με την παραγωγικότητα . Η παραγωγικότητα λοιπόν αρχίζει να αυξάνει από ένα μέγεθος του μισθού. Μετά από κάποιο σημείο αρχίζει και πάλι να πέφτει . Η μεγαλύτερη παραγωγικότητα λοιπόν παρατηρείται όταν το εισόδημα βρίσκεται μέσα σε κάποια όρια. Τι δεν μπορείς να καταλάβεις;

      Για τα “βυζιά”. Η ομορφιά είναι αντικειμενικό χαρακτηριστικό γιατί αφορά την ίδια την ποιότητα των βυζιών. Το ότι το δικό σου μάτι επηρεασμένο από τα πολιτισμικά πρότυπα, αισθητικά στερεότυπα, κάποια ιδιαίτερα σου γούστα και προτιμήσεις δεν την διακρίνει, είναι άλλο θέμα και είναι η δική σου υποκειμενική αξιολόγηση που λές. “Όμορφα” θα πει βιολογικά προτιμότερα και αν κάποια βυζιά είναι βιολογικά αντικειμενικά προτιμότερα για τους απογόνους σου και εσύ δεν το αντιλαμβάνεσαι είναι δικό σου πρόβλημα και των απογόνων σου και όχι των συγκεκριμένων βυζιών που παραμένουν να είναι όμορφα, δηλαδή ποιοτικά ανώτερα, δηλαδή βιολογικά προτιμότερα.

      Για τα “αρχίδια” είναι το μόνο σημείο που αποδέχομαι πως έπαιξα με τις λέξεις εννοώντας ότι “από την στιγμή που θα επιλέγεις να τα έχεις, θα τα έχεις”, Το λέω επιμένοντας στην άποψη μου ότι τα αρχίδια, το θάρρος τα αποκτάς ή τα χάνεις αναλόγως με τις επιλογές που θα κάνεις.

      Ποιό “ιστορικό υλισμό” ρε Άσπικ όταν λέω για τις “επιλογές”? Εξετάζεται η ελεύθερη επιλογή ως παράγοντας στο ιστορικό υλισμό?

  18. 98
    Μαρία Δ. says:

    Αυτό που βρήκα ενδιαφέρον στην «Γένεση» του @79 σχόλιου του ¨Αφαντου, ήταν ο «μονιστικός» χαρακτήρας του, το γεγονός δηλαδή πως η «πύκνωση» και η «αραίωση», η «συσσώρευση» και η συνακόλουθη «έκρηξη» και ο διαχωρισμός, παραουσιάζονται σαν εκφάνσεις του ίδιου φαινομένου, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η εισπνοή και η εκπνοή σηματοδοτούν με την αλληλοδιαδοχή τους, το ίδιο ζωτικό γεγονός.
    Υπάρχει βέβαια και μια εγγενής αντίφαση σ’ αυτή την περιγραφή, το γεγονός δλδ ότι παρόλο που η συσσώρευση παρουσιάζεται πολλές φορές με χρώματα μελανά, (σαν ασφυξία, σαν στενότητα , σαν σκοτάδι), την ίδια στιγμή παρουσιάζεται σαν αστρικό γεγονός, ή σαν ερωτική σύντηξη σωμάτων σε μια πρωταρχική ενότητα.
    Παρακάμπτοντας αυτήν την αντίφαση, δανείζομαι μόνο την διπλή όψη του ίδιου φαινομένου, όπου το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο.
    Η αναφορά μου στην Άρεντ και στο εγκώμιο του Μαρξ για τον καπιταλισμό, δεν είχε σκοπό να καθαγιάσει την αστική τάξη. ‘Ήθελα απλά να δείξω ότι οι εποχές στις οποίες αμβλύνονται οι διαχωριστικές έννοιες και αυτές συνωστίζονται απονοηματοδοτημένες, οι εποχές που ο «Θεός πεθαίνει», και οι «μεγάλες αφηγήσεις τελειώνουν», δεν είναι εποχές παρακμής , αλλά προμηνύματα συνειδησιακών αναδύσεων. Με αυτήν την έννοια η υπερβολική συσσώρευση επακολουθείται από ένα αντίστοιχο big bang καινούργιων ποιοτήτων.
    Και κάπου στο περιθώριο της συζήτησης Άφαντε, η «ευτυχής σύντηξη» μπορεί να μην υπήρξε ποτέ στην ανθρώπινη πραγματικότητα, υπάρχει όμως ενεργή στα όνειρά της, όπου…
    «ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει, και ο Χίτλερ του χαϊδεύει τα μαλλιά»:
    https://www.youtube.com/watch?v=Cm3dQDO_s6k

    Άσπικ, δεν εξετάζουμε την Τέχνη (που είναι πράγματι ένα παράδειγμα υψηλού πολιτισμού) σαν εξατομικευμένο γεγονός, αλλά προσπαθούμε να ανιχνεύσουμε τις κοινωνίες που την ανέδυσαν. Όταν κάνουμε λοιπόν την παρατήρηση , την απλή παρατήρηση ρε παιδί μου, ότι αυτή δεν εμφανίζεται σε κοινωνίες ολοσχερούς ένδειας, ούτε σε κοινωνίες με αποκλειστικό χαρακτηριστικό τον υλικό πλούτο, αλλά εκεί που η ένδεια ξεπερνά τις επιβιωτικές ανάγκες και μετουσιώνεται σε αίτημα, σε ερώτημα, και εκεί που ο πλούτος ξεπερνά την ψυχαναγκαστική αποθήκευση και γίνεται ρίσκο και εφευρετικότητα, τότε αυτόματα καταλαβαίνουμε ότι ίσως δεν έχουνε ξεκαθαρίσει και τόσο καλά, το πώς κάθε φορά προκύπτει αυτός ο χείμαρρος νέων ιδεών και ανακαλύψεων σε μια κοινωνία.
    Προσπαθούμε λοιπόν να πλησιάσουμε αυτή την συνθήκη, παίζοντας, αυτοσχεδιάζοντας, βάζοντας νέες έννοιες στο τραπέζι , όπως «συσσώρευση», «αυτοοργάνωση», «μαύρες τρύπες» και «μεγάλη έκρηξη», προσπαθώντας να τις τραβήξουμε στα όρια της αντοχής και της μη αντιφατικότητάς τους.

    Νικόλα, αυτό που καταλαβαίνω κοιτώντας πιο προσεκτικά τις μεγάλες τομές στη ζωγραφική λόγου χάρη, είναι ότι μάλλον έκανα μεγάλο λάθος πιστεύοντας ότι η Τέχνη είναι ένα βαρά εξατομικευμένο γεγονός Πολύ πιο καλά φαίνεται να περιγράφει αυτό που πραγματικά συμβαίνει, η εικόνα κάποιων καλλιτεχνών που μαζεύονται, συναθροίζονται σε έναν συγκεκριμένο τόπο, (κατά καιρούς πχ συγκεκριμένες πόλεις λειτούργησαν σαν ελκυστές των καλλιτεχνικών αναζητήσεων) και ο νέος τρόπος όρασης των πραγμάτων, το καινούργιο τους βάθος, είναι πιο πολύ η ανάδυση μέσα από μια συντονισμένη έκφραση πολλών καλλιτεχνών, παρά ένα ατομικό επίτευγμα, μια προσωπική αποκάλυψη. Εξίσου εντυπωσιακό είναι ότι οι ιδέες που εμφανίζονται σε μια συγκεκριμένη μορφή Τέχνης ή στοχασμού, διηθούνται αυτόματα σε μια άλλη, έτσι που η ζωγραφική, η μουσική, η φιλοσοφία ή η λογοτεχνία και η επιστήμη να εμφανίζουν μια κοινή εμβάθυνση.

    ΥΓ, Εννοείται πως υπάρχουν ποιοτικές διαβαθμίσεις πολιτισμού άσπικ,και εννοείται πως μας ενδιαφέρουν. Και συ ο ίδιος με το να περιγράφεις μιαν ομηρική εκδοχή που χρειάζεται αρχίδια να την αναπαράγει κανείς, νομίζω πως υποπίπτεις στο αμάρτηαμ των ανωτεροκατώτερων.

    • 98.1
      ??? says:

      “Βαρά εξατομικευμένο” όντως δεν είναι γιατί διαφορετικά δεν θα υπήρχαν “τάσεις” στην τέχνη, “σχολές” και γενικώς τα κοινά στοιχεία που διακρίνουμε στην τέχνη της κάθε εποχής και τόπου και ως τέτοια εξετάζονται από τους ιστορικούς της τέχνης σε συνάρτηση με άλλα πολιτισμικά γινόμενα. Δηλαδή όπως λες ο κάθε καλλιτέχνης μέ ένα ή άλλο τρόπο συνεργάζεται με τους συναδέλφους του αλλά και ευρύτερα το πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο δημιουργεί ένας καλλιτέχνης επισφραγίζει σε ένα ή άλλο βαθμό το έργο του. Πάντα όμως εισάγει κάτι δικό του προσωπικό και ανεπανάληπτο.

  19. 99
    aspic says:

    Υπάρχουν και κοινωνίες δηλαδή (σάν της ολοσχερούς ένδειας ή σάν αυτές έχουν αποκλειστικό χαρακτηριστικό τον υλικό πλούτο όπως λές),που δέν ανέδυσαν τέχνη;
    Ποιές είναι αυτές,ξέρεις κάποια να μας πείς για παράδειγμα;

    Και για την συσσώρευση,αυτοοργάνωση,μαύρες τρύπες κλπ που λές,είναι έννοιες που ανήκουν στον δικό μας πολιτισμό. Και όπως δέν μπορούμε να κρίνουμε ένα κινέζικο λογοτεχνικό κει΄μενο για παράδειγμα εκτός άν γίνει μετάφραση στα ελληνικά (που και πάλι θα είναι ελλειπής η προσέγγιση),έτσι δέν μπορούμε να αιτιολογήσουμε και έναν ξένο απο τον δικό μας πολιτισμό,παρά μόνο απο μετάφραση.
    Μπορεί όμως να γίνει μετάφραση,χωρίς ο άλλος πολιτισμός να χάσει την δική του σημασία πρός οφελος της σημασίας του δικού μας πολιτισμού;

    Και για τα ομηρικά, όχι δέν είπα ότι είναι ανώτερος ο πολιτισμός τους απο κάποιον άλλο,για αυτό και για τους ανατολικούς λαούς είπα ότι είναι απλώς διαφορετικός,όχι καλύτερος ή χειρότερος.
    Τα αρχίδια είπα τα εννοούσα σάν ψυχή. Απλώς πρέπει μιά κοινωνία να έχει ψυχή.
    Πολύ γενικό θα μου πείς αυτό και δέν σου λέει τίποτα.
    Δίκιο έχεις,αλλα δέν μπορούμε να τα ξέρουμε και όλα,ούτε όλα να τα καπελώνουμε με τους τρόπους του πολιτισμού μας. Το γιατί οι αρχαίοι αναπαρήγαγαν με τέτοια επιμονή ξανά και ξανά τον όμηρο ή το γιατί οι αρχαίοι μεξικάνοι μιά φορά τον χρόνο ξέθαβαν τους νεκρούς τους και τρώγανε μαζί,δέν μπορώ να το ξέρω. Απλώς το βλέπω και όταν μπορώ και αντέχω το βιώνω.Το ίδιο και η τέχνη. Δέν μπορώ να ξέρω γιατί κάθε φορά αποφασίζει να ένας ζωγράφος να ζωγραφίσει,αλλά δέν μπορώ και να φανταστώ έναν ζωγράφο να ζωγραφίζει επειδή μόνο και μόνο του έχουν μαζευτεί πολλές μπογιές και πινέλα και πρέπει κάπως να τα χρησιμοποιήσει. Διότι τότε οι μπογιές και τα πινέλα ζωγραφίζουν και όχι ο ζωγράφος. Αλλά και οι μπογιές και τα πινέλα να ζωγραφίσουν απο μόνα τους,θα χρειαστεί ενέργεια απο κάπου έξω,ψυχή δηλαδή (αφού ακόμη και να δεχόμασταν με σιγουριά τον μετασχηματισμό ποσότητας σε ποιότητα θα χρειαζόταν ενέργεια). Τότε τι θα λέγαμε,ότι τα πινέλα και οι μπογιές για να ζωγραφίσουν απο μόνα τους,χρειάζονται απαραίτητα μιά τάδε ελάχιστη συσσώρευση ζωγράφων;
    Για τους ίδιους λόγους δέν μπορώ να δεχτώ και την συσσώρευση της παραγωγής που αναγκάζει την γέννηση ενός νέου πολιτισμού.
    Διότι σε αυτή την περίπτωση η αυριανή νέα καλύτερη κοινωνία του διαλεκτικού υλισμού,θα ήταν απλώς ένας υπολογιστής που θα μπορούσε να επιτύχει τις κατάλληλες συνθήκες συσσώρευσης για να την παράξει.
    Για αυτό δέν είμαι σίγουρος τι ακριβώς πίστευε ο ύστερος μάρξ.
    Και για αυτό μιά σύνθεση τραγικής και μαρξιστικής θεώρησης μπορεί να μας βγάλει απο τέτοια αδιέξοδα.

  20. 100
    aspic says:

    Νικόλας,μεταξύ ελαχίστου και ανωτάτου ορίου (και μισθού),δηλαδή εννοείς ότι ο πολιτισμός και η τέχνη παράγεται απο τους μέσους όρους;
    Εκτός του ότι οι καλλιτεχνες μόνο μέσοι άνθρωποι δέν είναι,σου επαναλαμβάνω πώς οι παραδοσιακές κουζίνες δημιουργήθηκαν επειδή οι άνθρωποι πείναγαν κυριολεκτικά και έπρεπε να βρούν τρόπους να νοστιμίσουν αυτά τα ελάχιστα που είχαν. Όχι μόνο έπρεπε να βαφτίσουν τις βρούβες κρέας,αλλα θα έπρεπε να τις κάνουν να έχουν και γεύση απο κρέας.

    Για τα βυζιά θέλεις να πείς πώς όμορφα βυζιά είναι αυτά που βγάζουν περισσότερο και καλύτερο γάλα;

    Για τα αρχίδια και την ψυχή,εσύ είσαι ικανός να πείσεις και τον νεκρό ότι είναι ιδέα του που έχει πεθάνει και άν επιλέξει να σηκωθεί πάνω θα είναι και πάλι ζωντανός.

    Συμφωνώ, στον ιστορικό υλισμό η ελεύθερη επιλογή είναι καταναγκαστικά ελεύθερη,αναγκασμένη να συμβεί δηλαδή,επειδή η ψυχή είναι διαθέσιμη,τα όμορφα βυζιά είναι αυτά που κάνουν πολύ γάλα και ο μέσος όρος είναι ο ευκταίος.
    Ποιόν ιστορικό υλισμό όταν μιλας για επιλογές όπως είπες δηλαδή,αχααααααα.

    Και το τέστ.
    Τι δέν μπορέσαμε να συσσωρεύσουμε αρκετά στην ελένη έτσι που να μας έφτειαχνε κάτι όμορφο και τώρα αυτή μας στέλνει στο σουβλατζίδικο;

    • 100.1
      aspic says:

      Απάντηση στο τέστ.
      Ήταν τόσα πολλά αυτά που μπορούσε να φτειάξει,τόσο απίθανα πολλά όπως η ίδια ωραία περιγράφει,που τελικά αποφάσισε να μήν φτειάξει τίποτα. Ούτως ή άλλως ότι και να έφτειαχνε θα υπή΄ρχε κάπου έξω να το βρούμε άμα θέλαμε.
      Η ελένη απάντησε πολύ ωραία και ειρωνικά στα περι συσσώρευσης,φτειάχνοντας και το καλύτερο που μπορούσε να φτειάξει στην εποχή μας,το τίποτα.

      • 100.1.1
        Χρίστος says:

        …Ήταν τόσα πολλά αυτά που μπορούσε να φτειάξει,τόσο απίθανα πολλά όπως η ίδια ωραία περιγράφει,που τελικά αποφάσισε να μήν φτειάξει τίποτα….

        Η Ελένη ΔΕΝ πήρε την απόφαση να φτιάξει.
        Στην περίπτωση που κάποιος ταλαντεύετε ανάμεσα σε πολλά , οι επί μέρους συνθήκες στηρίζουν την ασυνείδητη επιλογή και αποτελούν πρώτης τάξεως δικαιολογίες.

  21. 101
    Μαρία Δ. says:

    Άσπικ το “τίποτα” είναι το “αόρατο”. Και για να μην περιπέσουμε σε κάποιου είδους ιδεαλισμό, το “τίποτα”, ή το “μηδέν” είναι η πλευρά εκείνη των πραγμάτων που δεν έχει γίνει ορατή με την έννοια που ένας κύβος πχ, δεν είναι ποτέ ορατός από τις έξη του πλευρές, και υπάρχει πάντα ένα αόρατο τμήμα που υπονοεί τη δομή που λέγεται κύβος.
    Επομένως τα πράγματα που αντιλαμβανόμαστε έχουν ένα επιπλέον βάθος, μια άλλη διάσταση που λέει και ο Άφαντος, και το “τίποτα” σηματοδοτεί αυτή την “προσμονή”. Η ατέρμονη προσμονή όμως, είναι ένας γεροντοκορισμός κατά τη γνώμη μου, μια στασιμότητα, ένας χωρίς τέλος μετεωρισμός.
    Από την άλλη το να προσπαθείς να καλύψεις αυτό το κενό, με απόλυτες αλήθειες, όπως “Θεός” , ή “πάλη των τάξεων”, ή “ασυνείδητο”, στη δογματική τους εκδοχή, είναι ένας ασφυκτικός συντηρητισμός.
    Επομένως στην αλληλοδιαδοχή αυτών των φαινομένων είναι που αναγνωρίζουμε ένα ζωντανό πολιτισμικό γεγονός.

    Με αυτή τη λογική προφανώς υπάρχει τέχνη σε κάθε λαό. Για διάφορους όμως λόγους, είτε ασφυκτιώντας κάτω από τον στείρο δογματισμό μιας θρησκείας ή ιδεολογίας, ή την απολυτότητα μιας δυσκίνητης εξουσίας, η τέχνη εκεί δεν μπορεί να διαμορφώσει το “τίποτα” σε καινούργιες ορατότητες , σε επιπλέον διαστάσεις, βαθαίνοντας έτσι την αντίληψή μας για τον κόσμο. Για μένα ο κόσμος ανακαλύπτεται διαρκώς, και είναι διακριτές οι ποιότητες ενός πολιτισμού που “αναδύει” αυτές τις νέες πλευρές του “αόρατου” , σε σχέση με κείνον που αναμασά διαρκώς ότι μονάχα έχει μέχρι τώρα αντιληφθεί.

    • 101.1
      Ελένη Π. says:

      Καλά λέει ἡ Μαρία γιά ἀόρατο. Πῶς περιμένετε νά σᾶς φτιάξω ἐγώ γιουβαρλάκια ἀπό τό σπίτι μου καί νά τά δοκιμάσετε ἐσεῖς στό σπίτι σας; ’ Ακόμα καί νά σᾶς περιγράψω τήν συνταγή τί θά καταλάβετε; Σημασία ἔχει πότε θά βάλω καί πόσο ἁλατάκι ἤ πότε ἀκριβῶς θά προσθέσω πιπεράκι γιά νά μοσχοβολίσει; Ἤ πῶς χτυπάω τό αὐγολέμονο πού θυμᾶμαι πάντα τόν τρόπο ἀπό τήν μητέρα μου; Ἤ πῶς τό προσθέτεις σέ πολύ χαμηλή φωτιά γιά νά μήν κόψει; Τώρα θά μοῦ πεῖ κάποιος ψυχαναλυτής πιθανόν γιατί νά θυμᾶμαι τήν μητέρα μου καί τί σημαίνει αὐτό; Μπορεῖς νά συσχετίσεις ὅλα αὐτά μέ τήν ἐρώτηση πού ἔθεσε νομίζω ὁ aspic προηγουμένως γιατί ἐπέμεναν νά διδασκόμαστε συνεχῶς τήν ’ Ιλιάδα καί τήν ’ Οδύσσεια;
      ‘Η μαγειρική ἀσχολεῖται μέ τό ὁρατό καί ἡ φιλοσοφία πιό πολύ μέ τό ἀόρατο. ‘Η πραγματική ζωή δηλαδή, ἡ ποιότητά της δέν ἔχουν καμμία σχέση μέ τό ἀόρατο, μέ τήν φιλοσοφία; Πῶς μπορεῖ νά γίνει ἡ ζεύξη μεταξύ ὁρατοῦ καί ἀόρατου;
      ‘ Ο Νικόλας, πού ἐνδιαφέρεται ἰδιαιτέρως γιά τήν Μαρία, μπορεῖ νά μᾶς πεῖ τό πιό ἀγαπημένο του φαγητό;
      ΄Ο ’ Εξαρχείου, πού ἀγαπάει ἰδιαιτέρως τίς γυναῖκες, μπορεῖ νά θυμηθεῖ κάποια ἀγαπημένη του γεύση ἀπό τά παιδικά του χρόνια; Ἔτσι, γιά νά τούς ψυχαναλύσουμε λίγο. Περιμένετε φαγητό χωρίς νά γνωρίζουμε τά γοῦστα σας.

      • 101.1.1
        ??? says:

        Το “αγαπημένο μου φαγητό” και το “ενδιαφέρον για την Μαρία”… Προσπαθώ να τα συνδέσω Ελένη και δεν ξέρω πως να το κάνω. Εκτός αν εννοείς ότι η Μαρία με ενδιαφέρει ως…φαγητό. Αν είναι έτσι τότε μπορώ να πω ότι η Μαρία έχει μια γλυκόπικρη γεύση που δεν αποφάσισα ακόμα αν μου αρέσει ή όχι. Πάντως ως μια ασυνήθιστη γεύση έχει ενδιαφέρον οπότε θα κάνω και άλλες δοκιμές και θα σου πω Ελένη.

        • 101.1.1.1
          Ελένη Π. says:

          ’ Εγώ μιλάω πραγματικά γιά φαγητό. ‘ Ο ἔρωτας ὡς γνωστόν περνᾶ ἀπό τό στομάχι. Ἅμα θέλεις νά πᾶς κάπου κάποιο ἀγαπημένο σου πρόσωπο γιά νά τό κεράσεις, ποῦ θά προτιμοῦσες; Σέ κάποιο παραθαλάσσιο ταβερνάκι μέ ψαράκι μιά ἡλιόλουστη μέρα ἔτσι νά σᾶς βρέχει τό κύμα κάτω ἀπό κάποια ὀμπρέλλα ἤ σέ κάποιο γαλλικό ἑστιατόριο ἤ προτιμᾶς τήν κουζίνα τῆς μαμᾶς σου; Μπορεῖς νά σκεφτεῖς καί τό ἀγαπημένο σου φαγητό, δέν χρειάζεται νά μᾶς τό πεῖς, ἀλλά σίγουρα τό γνωρίζεις.

        • 101.1.1.2
          ??? says:

          Σέ κάποιο παραθαλάσσιο ταβερνάκι.

      • 101.1.2
        ??? says:

        Ξέχασα Ελένη να απαντήσω συγκεκριμένα στο ερώτημα σου για τα αγαπημένα μου φαγητά. Δεν έχω ιδιαίτερες προτιμήσεις στα φαγητά. Το μόνο που μπορώ να σου πω ότι τα τυριά όλων των ειδών είναι η αδυναμία μου. Διάφορα φαγητά με χοιρινό κρέας επίσης είναι στα αγαπημένα μου. Δεν ξέρω αν αυτό σου λέει κάτι και σε βοήθησα.

        • 101.1.2.1
          Ελένη Π. says:

          ’ Εγώ μιλάω σοβαρά κι ἐσεῖς παρεκτρέπεστε γιά νά μήν πῶ τίποτα ἄλλο.
          ’ Από τό ΄ἔχω προτιμήσεις΄ μέχρι τό ΄τί μοῦ ἀρέσει΄ ὑπάρχει διαφορά, Νικόλα, γιά νά σέ βοηθήσω;

  22. 102
    Άφαντος says:

    Aspic, φαίνεται να παραγνωρίζεις κάτι σημαντικό όταν μιλάς για την αναγκαιότητα και την αδυναμία της εποχής μας να συνεχίσει τον επικό κύκλο. Όταν οι Μυκηναίοι βάρδοι συνέθεταν την Ιλιάδα, αυτή δεν ήταν λογοτεχνία, δεν ήταν μία φανταστική, συμβολική ιστορία υψηλών νοημάτων αλλά η καταγραφή της απόλυτης πραγματικότητας. Οι θεοί ήταν ολοζώντανοι, το ίδιο και οι ήρωες, οι μαντείες, τα τέρατα, όλο αυτό το σύμπαν που σήμερα νοείται ως μυθολογικό τότε ήταν αληθινό. Τα έπη είναι τα θεολογικά κείμενα της εποχής τους, έχουν δεσμευτικό περιεχόμενο. Όμως η θεολογία μίας εποχής είναι η λογοτεχνία της επόμενης. Για τους Αθηναίους του πέμπτου αιώνα τα ομηρικά έπη ήταν ήδη μυθοπλασία, είχαν αντικατασταθεί από την τραγωδία ή ακόμα και την φιλοσοφία. Νέοι μύθοι σε μία νέα γλώσσα απολύτως έγκυρη και πιστευτή ήλθαν ν’ αντικαταστήσουν την ιστορία των ηρώων και των θεών μ’ αυτήν των φιλοσόφων που αντιμάχονται την άγνοια μέσα σε σπήλαια και στοές. Ακολούθησαν τα ευαγγέλια που μεταχειρίστηκαν με τον ίδιο τρόπο τη φιλοσοφία και φτάνουμε στην εποχή μας που γράφονται τα μεγαλύτερα έπη, σε μία νέα γλώσσα και με νέα εργαλεία, είναι οι σύγχρονες φυσικές επιστήμες, η κοσμολογία, η φυσική, η βιολογία, τα μαθηματικά, μία αφήγηση που καλύπτει αχανείς εκτάσεις, μία φαντασμαγορία άνευ προηγουμένου που διατρέχει δισεκατομμύρια έτη φωτός, κβαντικά φαινόμενα, γονιδιακές έλικες, κυματοσυναρτήσεις, όλες αυτές τις απεικονιστικές παραβολές που διηγούνται την ιστορία του σύμπαντος και της ζωής. Ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί αυτή τη γλώσσα αληθινή και απόλυτη, πάντα έτσι γινόταν, αργά ή γρήγορα η πραγματικότητά της θ’ αναιρεθεί, πιθανότατα με τρόπο δραματικό γιατί είναι τόσο καλά θεμελιωμένη, τότε θα πάρει τη θέση της ανάμεσα στις μεγάλες μυθολογίες της ανθρωπότητας και θα μετατραπεί σε λογοτεχνία. Το έπος πέρασε από την δικαιοδοσία των μουσών, σ’ αυτήν του Λόγου, από ‘κει στο Άγιο Πνεύμα και τώρα στο δοκιμαστικό σωλήνα και το τηλεσκόπιο. Η επιστήμη είναι η νέα ποιητική. Φαίνεται ότι αυτή η πορεία βαίνει διαρκώς προς αφαιρετικότερες μορφές, ίσως οι μελλοντικές ιστορίες να γραφτούν σε μία γλώσσα εξισώσεων ή μία ατελείωτη ακολουθία μηδενικών και μονάδων.

    ΥΓ. Όταν λες ότι αρχίδια και ψυχή είναι το ένα και το αυτό, εννοείς ότι οι γυναίκες δεν έχουν ψυχή; Πώς του ξέφυγε του Εξαρχείου αυτό;

    • 102.1
      says:

      Αρχίδια ψυχή,

      είναι η ταυτότητα τού

      aspic,

      Άφαντε,

      αυτή πού βγάζει καί μάς δείχνει εδώ μέσα όλη τήν ώρα έκ μιάς αρχής,
      γι’ αυτό κι εμείς τό ξέρουμε εδώ καί μιά πενταετία, πιά

      δέν έχει σχέση μέ γυναίκες!…

      Mήν κοιτάς πού εσύ παίζοντας μέ τό σπιρτόκουτο,
      βάνεις φωτιά στά μπατζάκια σου,
      εκτός αφ’ τήν καλύβα στή Νορβηγία, δηλαδή!…

  23. 103
    ??? says:

    Από ποιά λεγόμενα μου προέκυψε ότι οι μέτριοι παράγουν το πολιτισμό ρε Άσπικ. Το αν έχει κανείς το μισογεμάτο στομάχι θα πει ότι είναι μετριότητα πχ στην ζωγραφική? Είπα προηγουμένως ότι τα πολιτισμικά άλματα κάνουν συγκεκριμένοι άνθρωποι με μεγάλα ταλέντα αλλά συμβάλλουν και άλλοι πολλοί με μικρότερα. Νομίζω όμως ότι τώρα κατάλαβα το τι δεν μπορείς να καταλάβεις και θα σου το εξηγήσω τώρα ένα ένα.

    Καταρχάς τι είναι το ταλέντο. Είναι αρκετά γνωστή πιά η φύση του ταλέντου και βασίζεται στις ιδιαιτερότητες της δομής του hardware μας δηλαδή του εγκεφάλου και έχει σχέση κυριολεκτικά με το μέγεθος κάποιων συγκεκριμένων εγκεφαλικών περιοχών για κάθε μορφή ταλέντου. Περιοχές αυτές είναι 350 περίπου όπου ή κάθε μια έχει την δική της μικρή εξειδίκευση. Το να έχει κανείς ένα μεγάλο ταλέντο πχ στην ζωγραφική χρειάζεται να συμπίπτει περίπου 10 -15 συγκεκριμένες γνωστές περιοχές να έχουν μια συγκριτικά μεγαλύτερη ανάπτυξη σε σχέση με το μέσο όρο. Και για να καταλάβεις το μέγεθος της “καταστροφής” θα σου πω πόσο μπορεί να διαφέρει το hardware δύο ανθρώπων. Οι περιοχές υπεύθυνες για την όραση μπορούν να διαφέρουν από το άτομα σε άτομο σε μέγεθος 3- 4 φορές. Αν μιλάμε για συγκεκριμένες μικρές προαναφερόμενες περιοχές μερικές απ’ αυτές μπορούν να διαφέρουν από το άνθρωπο στον άνθρωπο έως και 40 φορές! Δηλαδή μιλάμε για το celeron της πρώτης γενιάς σε σύγκριση με το i7 . Όσο καλό και αποδοτικό software και να βάλεις μέσα στο σκληρό σου δίσκο το i7 με την ευκολία θα το ξεπεράσει σε αποδοτικότητα το celeron .
    Δηλαδή πρακτικά αυτό που έβλεπε και μόνο ο Ραφαέλ οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να τα βλέπουν καν. Αυτό που απλώς μπορούσε να ακούσει και να διακρίνει ο Μότσαρτ οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς δεν είναι στην θέση καν να ακούσουν γιατί το “όργανο” με το οποίο ακούνε δεν τους το επιτρέπει.

    Το ταλέντο δηλαδή είναι ακριβώς η περίπτωση όπου μετράει και είναι η προϋπόθεση κυρίως το μέγεθος. και το μέγεθος των συγκεκριμένων εγκεφαλικών περιοχών δεν προκαθορίζεται αυστηρά από το ΔΝΑ του μπαμπά και της μαμάς αλλά σε μεγάλο βαθμό από κάποια μεταξύ άλλων και τυχαία παράγοντα στο περίοδο της ανάπτυξης του εμβρύου. Επομένως η αυτή καθ’ αυτή γέννηση ενός πραγματικού ταλέντου που είναι στην θέση να προσφέρει κάτι ιδιαίτερο και να συμβάλει στην ποιοτική ανάπτυξη ενός πολιτισμού, σε μεγάλο βαθμό είναι θέμα της τύχης. Εμφανίζονται όμως ταλέντα με μια μικρή αλλά σταθερή πιθανότητα πάντα και παντού και το ζήτημα είναι αν θα αναπτυχθούν. Εδώ ερχόμαστε τις εξωτερικές προϋποθέσεις μεταξύ άλλων και ποσοτικές που θα δημιουργήσουν τις συνθήκες ανάπτυξής ενός ταλέντου που εκ των υστέρων θα συμβάλει στην πολιτισμική ανάπτηξη.

    Ένας από τους “εξωτερικούς” παράγοντες της αυτής καθ’ αυτής γέννησης ενός ταλέντου που όμως δεν είναι τυχαίος είναι η διατροφή της μητέρας και είναι γνωστό ότι πχ ελλείψεις στην διατροφή της μητέρας κατά την ανάπτυξη του εμβρύου προκαλεί σοβαρή εγκεφαλικά καθυστέρηση. Μπαίνει λοιπόν ήδη ένας εξωτερικός ποσοτικός παράγοντας όπως η διατροφική επάρκεια μέσα σε μια κοινωνία που μπορεί να ξεριζώσει το ταλέντο ακόμη στο στάδιο που πήγε να γεννηθεί Υπάρχουν και οι γνωστοί πολιτισμικοί παράγοντες που μπορούν να ξεριζώσουν ένα ταλέντο πριν γεννηθεί και δεν συζητάω καν για τα “τυχαία” παράγοντα όπως τυχαίος θάνατος αρρώστια κτλ.

    Ας υποθέσουμε όμως ότι ένα ταλέντο τελικά γεννήθηκε. Χρειάζεται όμως να αναπτυχθεί κιόλας και εδώ έρχονται τα υπόλοιπα παράγοντα. Αφήνω στην άκρη της προσωπικές επιλογές και προσπάθειες του ίδιου του ανθρώπου που είναι ένας φορέας του ταλέντου, που θα συμβάλουν στην ανάπτυξη του ταλέντου του. Πάμε λοιπόν στα εξωτερικά παράγοντα δηλαδή στις συνθήκες που θα το περιορίσουν ή αντιθέτως θα συμβάλουν στην ανάπτυξη του και για αυτές τις συνθήκες συζητάμε εδώ.
    Εδώ θα ακολουθήσει το κρίσιμο σημείο που δεν κατάλαβες Άσπικ. Με παρακολουθείς Άσπικ?

    • 103.1
      ??? says:

      Το πως θα λειτουργήσουν σε σχέση μεταξύ τους οι εξωτερικοί παράγοντες και πως θα συμβάλουν στην ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου ταλέντου είναι κάτι ιδιαίτερο σε κάθε περίπτωση και επομένως δεν μιλάμε ποτέ για κανόνα αλλά για την ΤΑΣΗ που παράγει στατιστικά ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Πχ είπα προηγουμένως ότι το μισογεμάτο στομάχι σπρώχνει το ταλέντο να αναπτυχθεί ενώ το άδειο και το γεμάτο το αποτρέπει. Ως μεμονωμένος παράγοντας λειτουργεί με αυτό το συγκεκριμένο τρόπο. Μιλάμε όμως για μια κατεύθυνση προς την οποία πιέζει αυτός ο παράγοντας χωρίς όμως να προκαθορίζει αυστηρά γιατί υπάρχουν και άλλοι παράγοντες. Υπήρχαν αρκετά πλούσιοι καλλιτέχνες πχ ο Μπαχ αν δεν κάνω λάθος ήταν από μια αρκετά πλούσια οικογένεια. Υπήρχαν και εκείνοι που γεννήθηκαν σε απόλυτη φτώχεια αλλά το ταλέντο τους ξεχείλιζε τόσο που το ανέπτυξαν παρά τα όποια εμπόδια. Μπορεί πχ κάποιος να έχει μεγάλο ταλέντο και να απολαμβάνει την ζωγραφική τόσο που αν ακόμη του πάρεις τις μπογιές και θα τον δέσεις με αλυσίδες , θα αρχίζει να χαράζει τους πίνακες με το πουλί στο τοίχο γιατί δεν μπορεί να μην ζωγραφίζει να πούμε. Η πίεση όμως του αυτού καθ’ αυτού παράγοντα “στομάχι” είναι αυτή που λέω και στατιστικά υπάρχει τάση να αναπτύσσονται περισσότερα ταλέντα όταν το στομάχι είναι “μισογεμάτο”.

      Το ίδιο ακριβώς και με τις πολιτισμικές επιλογές ως παράγοντας που λέω. Όταν σε μια κοινωνία μια κρίσιμη μάζα των ανθρώπων θεωρεί την επιστήμη και την τέχνη ως μια ενασχόληση που δίνει νόημα στην ζωή ή πάντως έχει μια μεγάλη αξία για τον άνθρωπο τότε η πιθανότητα να αναπτυχθεί ένα ταλέντο σε μια τέτοια κοινωνία είναι μεγαλύτερη . Ή όταν οι προτεραιότητα που δίνουν στις ανάγκες είναι τέτοιες ώστε όπως λέει ο Γιανναράς και το επισημάνει παραπάνω ο Εξαρχείου τα ιδιωτικά σπίτια στην αρχαία Ελλάδα ήταν πολύ απλά και φτωχά γιατί άνθρωποι είχανε άλλες προτεραιότητες και έβρισκαν αλλού το νόημα της ζωής. Ως συνέπεια βλέπουμε μια εικόνα της ξαφνικής πολιτισμικής ανάπτυξης στην αρχαία Ελλάδα. (Είχα έναν γνωστό που δούλευε στα σίδερα και έπαιρνε περίπου 40 ευρώ την ημέρα. Δηλαδή πολύ σκληρή δουλειά και λίγα χρήματα. Όταν αυτός ο τύπος λοιπόν με πολύ κόπο αγόρασε ένα καινούριο σπίτι ξερίζωσε τα πάντα μέσα και μεταξύ άλλων αγόρασε και έβαλε πρίζες πολυτέλειας από κάποιο ιδιαίτερο ξύλο που κόστιζαν 100 ευρώ η μία. (για τα άλλα δεν συζητάω καν). Και πες μου με ποιά πιθανότητα μπορεί μέσα σε μια σημερινή Ελλάδα (ανεξαρτήτως αν έχει τα αρχίδια που λες και την ψυχή και αναρωτιέμαι από που να τα έχει) να αναπτυχθεί ένα ταλέντο που θα γεννηθεί όταν βλέπει γύρο του ως νόημα της ζωής και ως πρότυπα την κατανάλωση και το κύρος ώστε το όποιο υλικό πλούτο και αν αποκτάμε το ρίχνουμε εκεί.

      Όλοι λοιπόν οι παράγοντες που συζητάμε εδώ Άσπικ λειτουργούν ως τάσεις δημιουργώντας μια συνθήκη που στατιστικά συμβάλει περισσότερα στην περισσότερη πιθανότητα εμφάνισης και την ανάπτυξης ενός ταλέντου. Με απλά λόγια το μισογεμάτο στομάχι στατιστικά συμβάλει περισσότερα στην ανάπτυξη ενός ταλέντου παρά το γεμάτο ή το άδειο και έτσι σε μια κοινωνία όπου οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν το στομάχι τους μισογεμάτο δίνει στατιστικά μεγαλύτερο αποτέλεσμα στην πολιτισμική ανάπτυξη. Το ίδιο ακριβώς με τις επιλογές που λέω. Το ίδιο ακριβώς και με τα βυζιά που λες εσύ. Ο εγκέφαλος σου αξιολογεί την ομορφιά των βυζιών πρώτα απ’ όλα πιθανολογικά, βάση της στατιστικής εικόνας που απέκτησε στις χιλιάδες χρόνια της εξέλιξης του. Η στατιστική εικόνα αυτή λέει ότι τα ποιοτικότερα βυζιά (με εξαιρέσεις πάντα) είναι εκείνα τα σφιχτά και αρκετά μεγάλα άλλα όχι πολύ. Αν δεν είναι σφιχτά και αρκετά μεγάλα τότε βάση της στατιστικής θα παράγουν λιγότερο σε ποσότητα και ποιότητα γάλα για τους απογόνους σου. Αν είναι όμως πολύ μεγάλα τότε η αγαπημένη σου θα είναι αργοπορημένη και δεν θα μπορέσει πχ να τρέξει αρκετά γρήγορα για να γλιτώσει τον τίγρη ή θα πέσει από το δέντρο λόγο της απώλειας της ισορροπίας όταν θα πάει να σου μαζέψει μπανάνες όσο γράφεις εδώ. Εκ των υστέρων μπαίνουν και άλλα πολιτισμικά πρότυπα και στερεότυπα που αλλοιώνουν την αρχική αντίληψη της ομορφιάς ως βιολογικής ποιότητας που βασίζεται στην πιθανολογική αξιολόγηση βάση μιας στατιστικής εικόνας ενσωματωμένης στο εγκέφαλο σου .

      Με τον ίδιο τρόπο όταν μιλάμε εδώ για τα παράγοντα όπως τα ποσοτικά χαρακτηριστικά που συμβάλουν στην ανάπτυξη ενός πολιτισμού, πάντα μιλάμε για μια τάση, για μια στατιστικά καλύτερη συνθήκη που επιταχύνει την πολιτισμική ανάπτυξη. (Το τι είναι αυτό καθ’ αυτό το ταλέντο που αναπτύσσεται μέσα σ αυτήν την συνθήκη και κάθε φορά ανοίγει περισσότερα τους πολιτισμικούς ορίζοντες, το εξήγησα στην αρχή που είναι έγκυρα επιστημονικά δεδομένα και μην έρθεις τώρα να αμφισβητήσεις και αυτά).

      ΥΓ τόσο ρε έγραψα Άσπικ και τώρα διαβάζω και βλέπω ότι ουσιαστικά εξηγήσω τα απλά και αυτονόητα. Γιατί ρε κολλάς στα αυτονόητα;

      • 103.1.1
        ??? says:

        για “τους παράγοντες” κτλ, λίγο μπάχαλο με τους παράγοντες έκανα αλλά τέλος πάντων είσαι συνηθισμένος με τον λόγο μου.

  24. 104
    aspic says:

    Μαρία συμφωνώ με το πρώτο μέρος,αλλά δέν ξέρω γιατί μου τα λές εμένα αυτά και τι σχέση έχουν.
    Διαφωνώ στο δεύτερο μέρος στα συμπεράσματά σου όμως,διότι κοινωνίες κάτω απο στείρο δογματισμό θρησκειών παρήγαγαν αξιοσημείωτη τέχνη (βλέπε αγιογραφίες βυζάντιο) και κυρίως διαφωνώ,διότι δέν νομίζω πώς η τέχνη απλώς αποκαλύπτει κρυμμένες διαστάσεις,αλλά ακόμη περισσότερο επινοεί πλευρές και διαστάσεις και τις προσθέτει στα πράγματα χωρίς να υπάρχουν αληθινά.

    Συμφωνα με την παραπάνω άποψή μου άφαντε,δέν νομίζω πώς υπήρξαν ποτέ αληθινοί και ολοζώντανοι θεοί,ήρωες,τέρατα κλπ,την εποχή που οι μυκηναίοι βάρδοι όπως λές συνθέτουν την ιλιάδα.Πώς είναι δυνατόν να υπήρχαν αυτοί στην πραγματικότητα,αλλά και άν υπήρχαν τότε τα έπη θα είναι τοσο απογοητευτικά φτωχά,που χίλιες φορές καλύτερα να διαβάσουμε μια επιστημονική μελέτη αλα νικόλας,για την γαλατότητα των σφιχτών μαστών μιάς γυναίκας.
    Και αλλοίμονο άν η τέχνη δέν κάνει τίποτα άλλο απο το να περιγράφει μιά πραγματικότητα,έστω και άν βλέπει κάποιες κρυφές πτυχές της.
    Αυτό δέν είναι τέχνη,είναι εγχειρίδιο χρήσης ενός τρακτέρ.

    Όχι μόνο δέν υπήρχαν θεοί και τέρατα την εποχή αυτή,αλλά ούτε καν ένδοξοι έλληνες δέν υπήρχαν. Όλα ήταν στην αρχή τους.
    Και η τέχνη κλήθηκε να φτειάξει το ιδρυτικό κείμενο του μέλλοντος πολιτισμού τους. Κάθε πολιτισμός έχει ένα ιδρυτικό κείμενο,που δέν χρειάζεται να είναι κατ ανάγκην μιά διαθήκη γραμμένη κάπου,αλλα μπορεί να είναι και ένα ιερό αντικείμενο,οτιδήποτε,φτάνει αυτό να αποτελεί το αφετηριακό αλλα και κεντρικό σημείο απο το οποίο ξεκινάει αλλά και περιστρέφεται ο εκάστοτε πολιτισμός.
    Η πρώτη σύνθεση δηλαδή της ιλιάδας,μπορεί να ήταν μιά παρέα απο νεαρούς οι οποίοι την πέσανε σε ένα μαντρί να κλέψουν μερικές κατσίκες. Ο αρχαίος γιδοβοσκός όμως είχε προνοήσει και κάθε βράδυ ασφάλιζε με έναν βράχο πολύ καλά την είσοδο του μαντριού και οι αρχαίοι νεαροί απέτυχαν να τον παραβιάσουν,ενώ τους πήραν στο κυνήγι και τα σκυλιά.
    Όταν έφτασαν πίσω στο χωριό τους,για να ξεπεράσουν την απογοητεύσή τους άρχισαν να πειράζονται μεταξύ τους. Κάποιος είπε,ρε μαλάκες,δέν πέρναμε μαζί μας τον μπάρμπα αχιλλέα τον κλανιάρη. Οι κλανιές του ξεριζώνουν και βουνό. Μιά μόνο και θα τον πέταγε χιλιόμετρα μακριά τον βράχο.
    Ήδη έγινε η αρχή,απο κεί και πέρα ένα σωρό παραμύθια θα μπορούσαν να πούν μεταξύ τους,τα οποία στην συνέχεια θα τα συνέχιζαν άλλοι κλπ κλπ.
    Αυτά τα παραμύθια θα είχαν μεγάλη διάδοση στους γύρω τους γιατί ακριβώς και οι άλλοι θα έβρισκαν δικά τους κοινά στοιχεία,θα ήταν μιλημένα και τραγουδισμένα στην δική τους ψυχοσύνθεση. Με τον καιρό οι επόμενες γενιές δέν θα είχαν ιδέα ότι η αρχή έγινε για πλάκα και θα νόμιζαν ίσως ότι ήταν αληθινά όλα αυτά όπως νομίζεις και εσύ.
    Αυτό δέν έχει καμμιά σημασία. Διότι δέν είναι αυτές οι κάποιες αντικειμενικέ αλήθειες (που δέν υπάρχουν κάν κιόλας) το αφετηριακό σημείο του πολιτισμού τους,αλλά το ίδιο το κείμενο,το οποίο με την πάροδο του χρόνου εμπλουτίζεται ακόμη περισσότερο.
    Το γιατί οι πρώτοι αυτοί νεαροί κάθησαν και έγραψαν παραμύθια ή γιατί οι επομενοι τα συνέχισαν δέν το ξέρω. Ξέρεις εσύ γιατί παλιότερα γράφαμε ιστορίες εδω μέσα για να γελάμε; Υπήρχε καμμιά συσσώρευση τόπικ,έκανε κάτι ο σαββίδης στο σάιτ του που μας ανάγκασε να το κάνουμε;
    Όχι βέβαια,απλώς το κάναμε.

    Τέλος πάντων,παρα είστε υλιστές με πρώτο και καλύτερο τον νικόλα,και απλώς να σας πώ πώς απέναντι απο τον υλισμό δέν είναι πάντα απαραιτήτως το μεταφυσικό. Υπάρχει και η ανθρώπινη φαντασία,που χτίζει και γκρεμίζει τροίες να πούμε.

    ΥΓ Άρα είχα δίκιο νικόλα σύμφωνα με αυτά που λές,όταν έγραψα για κάποιον υπολογιστή στο μέλλον που θα μπορεί να φτειάχνει νέους ανθρώπινους πολιτισμούς.
    Άν και δέν ξέρω κατα πόσο θα είναι πραγματικά ανθρώπινοι,άν σκεφτούμε πώς τα βυζιά με το περισσότερο γάλα είναι της αγελάδας. Καυλώνεις όταν βλέπεις τα βυζιά της αγελάδας νικόλα;

    ΥΓ2 Ά ρε ελένη,μας απογοήτευσες και περιμέναμε τόσα απο σένα.

    • 104.1
      ??? says:

      Και ξέχασα να προσθέσω και άλλο το “υλιστικό”. Η προϋπόθεση για την τέχνη είναι το περίσσευμα της ψυχικής ενέργειας και του ελεύθερου χρόνου.

      ΥΓ αν είχες Άσπικ ένα εγκέφαλο του βοδιού τότε θα σου άρεσαν τα βυζιά της αγελάδας. Επειδή όμως υποτίθεται πως έχεις έναν ανθρώπινο εγκέφαλο που είναι κατασκευασμένος να αξιολογεί τα γυναικεία βυζιά, θα ήταν τουλάχιστον περίεργο αν θα σου ξυπνούσε το πουλί από το θέαμα των βυζιών μιας αγελάδας, χωρίς να το αποκλείω βέβαια.

  25. 105
    aspic says:

    Το ότι δέν έχουμε …ψυχή (ο εξαρχειου άς απαντήσει για το άν έχουν οι γυναίκες ψυχή),σημαίνει ακριβώς ότι δέν νοιώθουμε την ανάγκη ούτε να φτειάξουμε ιδρυτικά κείμενα ενός νέου πολιτισμού μας (αυτο βέβαια είναι και αδύνατον γ ια άλλους λόγους),αλλα ούτε να συνεχίσουμε τα παλιότερα μέσα απο την θλίψη του τέλους του όπως είχα πεί.
    Για αυτό υπάρχουν θαυμάσια ποιητικά και λογοτεχνικά έργα στην ελλάδα,αλλα σε κανένα απο αυτά δέν θα μπορούσε κάποιος να κάνει την ανάλογη ιστορία του ομήρου,γιατί απλούστατα δέν έχουν μέσα τους την λαική ψυχή,την όποια τέτοια υπάρχει σήμερα και άν δέν υπάρχει καθόλου,τότε κανένα απο αυτά δέν την επιννοεί.
    Παραδόξως και περιέργως,ανάμεσα σε παπαδιαμάντη,ελύτη,παλαμά,βιζυηνό και άλλους μεγάλους του καιρού μας,σε αυτόν που μόνο θα βρείς έστω κάποια ψήγματα ψυχής που μπορούν να αποτελέσουν κεντρικό σημείο ενός νεοελληνικού πολιτισμού,είναι ο θανάσης βέγγος ίσως και κάποιοι άλλοι παλιοί συνάδελφοί του.
    Αλλά ποιός καταδέχεται να κάτσει να προβληματιστεί πάνω σε αυτά τα ψήγματα ψυχής του βέγγου;
    Βέβαια και των μεγάλων που προείπα τα έργα έχουν ψυχή και μεγάλη ψυχή,δέν μπορεί όμως αυτη η ψυχή να αποτέλεσει κεντρικό σημείο ενός πολιτισμού. Είναι ψυχή εκθεσιακή,για να την βλέπουμε μόνο,όχι να την έχουμε.

    • 105.1
      ??? says:

      Που είσαι ρε μινώταυρε με ψυχή στα παντελόνια;
      Σού βγήκε η ρομαντική σου ψυχή από το πολύ υλισμό εδώ μέσα;
      Έλα να σου την επιστρέψω

      όπως λέει ο Εξαρχείου, σπέσιαλ by Erja Lyytinen
      έ;

      I’m gonna ask a question, Please answer if you can
      If any you children can tell me,
      What is the soul of man? What is the soul of a man?
      .
      The teachers and the doctors and the lawyers, say a man ain’t nothing but his mind,
      Want somebody tell me, what is the soul of a man, what is the soul of a man?
      .
      As far as I can understand, it ain’t nothing but a burning light,
      it ain’t nothing but a burning light.

      • 105.1.1
        says:

        Ποιά παντελόνια, ρε σύ

        Νικόλα;

        Οί ευνούχοι φοράνε καφτάνια,
        γιά νά μή μοιάζουν τού μπαμπά τους, πού
        τόν σκότωσαν μέ τόν συμβολικό τρόπο τού Φρόϊντ,
        πράξη εξίσου δριμεία μέ τήν φυσική εξόντωση
        καί πού ισοδυναμεί μέ ριζικό αυτοευνουχισμό, καθώς
        όλα εδώ πληρώνονται καί μάλιστα τοίς μετρητοίς,
        μήν κοιτάς πού οί πολλοί τά μάτια τά έχουν γιά νά βλέπουν καί
        τ’ αυτιά γιά ν’ ακούνε,
        μ’ αποτέλεσμα νά ψεύδονται ακόμη κι ενώπιον τής Δικαιοσύνης, αφού:

        κακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί καί ώτα βαρβάρους ψυχάς εχόντων

        κι έτσι πάει περίπατο η λειτουργία τού οράν καί τού ακροάσθαι
        γιά τίς οποίες έχει μεσάνυχτα
        η “γλυκιά μανούλα”,
        μέχρι σκιά καί ρίμελ γιά τά μάτια καί σκουλαρίκια γιά τ’ αυτιά, ατή της η πασαρελάτη(ακόμη χειρότερη η «θυσιασμένη». έ;), δηλαδή
        καί είναι ευκαιρία αυτά τά στοιχεία γιά νά μελετάμε τήν «ενδογενή» βαρβαρότητα,
        η οποία κι αυτή εξωτερικά αίτια έχει, βέβαια, αλλά
        ποιός τό καταλαβαίνει όντας μαλακιστίρι της
        (“γλκιά μανούλα” = βαρβαρότητα, γι’ αυτό μή σκοντάψεις συντακτικά, έ;);

        Στά καλά καθούμενα νομίζεις ότι φοβόντουσαν οί Αρχαίοι Αθηναίοι τίς “γυναίκες”;

  26. 106
    Ελένη Π. says:

    ’ Ακόμα ὁ ’ Εξαρχείου νά ἀγαπήσει τίς γυναῖκες;
    Καλημέρα!!!

    • 106.1
      says:

      ό μόνος πού αγαπάει τίς γυναίκες
      εδώ μέσα,

      Ελένη,

      είμ’ εγώ!…

      όλ’ οί άλλοι τίς χρησιμοποιούν, όπως βέβαια καί κυρίως οί “γυναίκες” αυτούς
      κι έτσι είναι όλοι “ευχαριστημένοι”,
      μέ πρώτο τόν φαρμακοτρίφτη τής γωνίας,
      ό οποίος τό 2005 καί μόνο στό ΙΚΑ,
      πούλησε πέντε εκατομμύρια συσκευασίες ψυχοφαρμάκων,

      έτσι ευχαριστημένοι πού είναι όλοι,
      “άνδρες” καί “γυναίκες”!…

      Καλημέρα!

  27. 107
    Άφαντος says:

    Εντάξει aspic, καταλαβαίνω τι λες αλλά διαφωνώ, κι επειδή δε μπορώ να σε πείσω με τα επιχειρήματά μου ούτε κι εσύ εμένα ας πούμε την αμερικάνικη ατάκα πως συμφωνούμε ότι διαφωνούμε κι ας το αφήσουμε εκεί. Μόνο να ξέρεις ότι κατά το με κλανιές αυγά δε βάφεις πάει και το με κλανιές έπη δε γράφεις.

    Εμένα Ελένη γιατί δε με ρώτησες ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό; Εγώ για τέτοιες ερωτήσεις είμαι, όχι για υψηλές φιλοσοφίες, ποιο είναι το αγαπημένο μου χρώμα, σε ποια εποχή θα ήθελα να ζω, ποια ιστορική προσωπικότητα θα ήθελα να είμαι, αν εμφανιζόταν το τζίνι του παραμυθιού και μου πρόσφερε τρεις ευχές τι θα ζητούσα, τέτοια πράγματα. Και απαντώ αφ’ εαυτού μου: τ’ αγαπημένα μου φαγητά είναι οι λαχανοντολμάδες, οι τζιγιεροσαρμάδες, το πρασοσέλινο, τα όσπρια, το μοσχαρίσιο συκώτι και οι πίτες της γιαγιάς μου.

    Μαρία και aspic, υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι πολιτισμοί, η τομή τους βρίσκεται στο δίλλημα του Αχιλλέα, να πάει στην Τροία και να πεθάνει δοξαζόμενος ή να μείνει στη Φθία ζώντας μία ευτυχισμένη ζωή που θα ξεχαστεί.

    • 107.1
      Άφαντος says:

      Liddell Scott με το Βήμα της Κυριακής Εξαρχείου!
      http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=374078.0

    • 107.2
      Ελένη Π. says:

      Λοιπόν ’ Αφαντε οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες κάτι ἤξεραν φαίνεται πού φιλοσοφοῦσαν στά συμπόσια, τρώγοντας καί πίνοντας. Τήν καλύτερη ψυχανάλυση ἀλλά καί ψυχοθεραπεία τήν κάνεις μαγειρεύοντας καί τρώγοντας μαζί μέ φίλους.
      Καλά κάνεις καί μᾶς λές ποιά εἶναι τά ἀγαπημένα σου φαγητά, ἅμα ἀγαπᾶς τό φαγητό ξέρεις καί τί σοῦ ἀρέσει.
      ’ Εμένα τό πιό ἀγαπημένο μου φαγητό εἶναι μιά καλή χωριάτικη σαλάτα καί πατάτες τηγανητές καλοφτιαγμένες καί μπυρίτσα, ἰδιαίτερα ἄν εἶναι σέ κάποιο παραθαλάσσιο ταβερνάκι μέ καλή παρέα.

    • 107.3
      ??? says:

      Υπάρχει και το τρίτο ενδεχόμενο ενός “κατώτατου πολιτισμού”. Δηλαδή να ζείς μια δυστυχισμένη ζωή που θα ξεχαστεί.

      ΥΓ Και εμένα Ελένη καλύπτει πλήρως μια τέτοια απλή κουζίνα με κάποιο τυρί όμως πάντα. Όχι όμως και μπύρα γιατί με την μπίρα αμέσως με πιάνει ύπνος. Θα προτιμούσα να αντικατασταθεί η μπύρα με κάποιο κονιάκ και να προστεθούν σουβλάκια και τότε είμαστε κομπλέ.

      • 107.3.1
        Ελένη Π. says:

        Ταιριάζει τό φαγητό μέ τό κονιάκ; Περί ὀρέξεως τί νά πῶ; Χωριάτικη μέ φέτα, πῶς ἀλλιῶς; Μπύρα λίγη τόσο ὥστε νά μήν σέ πειράζει. Καλή ὄρεξη, ἄν δέν ἔχεις φάει ἀκόμα. Πάω νά ψηφίσω, νά τιμήσω τήν Δημοκρατία.

  28. 108
    says:

    Εγώ τό L + S τό πήρα στά χέρια μου γιά τό λήμμα «πτολίεθρον»,

    Άφαντε

    κι έπεσα πρώτα πάνω στό αδιανόητο «πτήσσω» καί λίγο μετά στό λήμμα «πτόλεμος», οπότε…
    άνοιξαν οί ουρανοί, λέμε
    κι έκτοτε:

    Ό πόλεμος έρχεται καί ξαναέρχεται στούς προβληματισμούς μας μέ τό ίδιο λανθασμένο περιεχόμενο!
    Τό γεγονός πώς τό σύνολο τού γένους τών ανθρώπων
    κατανοεί εσφαλμένα τό περιεχόμενο τής εννοίας αυτής,
    μετράει τήν έκταση τού κακού στόν τρόπο ύπαρξης καί ζωής μας!

    Η σύγκρουση μεταξύ “ανθρώπων” είναι ό,τι εκλαμβάνεται ώς πόλεμος, αρκεί αυτή η σύγκρουση νά είναι αρκούντως μαζική καί οργανωμένη’ η σύγκρουση όμως δέν είναι πόλεμος’ καί τά τραγιά συγκρούονται καί υπάρχει λόγος πού τό κάνουν αυτό’ μήπως τά τραγιά είναι πολεμιστές;

    Τί συμβαίνει πραγματικά;

    Η σύγκρουση ανήκει μέν στήν φαινομενολογία τού πολέμου, χωρίς όμως νά αποκαλύπτει τήν ουσία του!
    Γιά τήν ουσία τού πολέμου πρέπει νά καταφύγουμε στή μοναδική δεξαμενή γνώσης πού διαθέτει τό ανθρώπινο γένος καί πού είναι η ελληνική γλώσσα, γιά νά διδαχθούμε τά όσα ακολουθούν:

    Πόλεμος
    ο Πτόλεμος’ και σάν μεγαλώσει, λέει,
    θέλει να γίνει
    Πτολεμαίος

    Ο Άνδρας διά τού Πτολέμου βεβαιεί την Ανθρώπινή του ιδιότητα, καθιστάμενος -έν τέλει- Πτολεμαίος
    (δέν είναι κύριον όνομα’ όνομα ουσιαστικόν είναι’ άλλο πράγμα τό επίθετον όνομα, όπως καί η λέξις η αντί ονόματος προσκομιζομένη, η καί (αντιονομ-)αντωνυμία ονομαζομένη
    -τ’ όνομά σου ν’ ακούω… τήν ψυχή μου νά βρίσκω… στής γιατριάς μας τό ρίσκο, Παύλε!).

    ΠΤ-ΟΛ-ΕΜ-ΟΣ // ΠΤ-ΟΛ-ΕΜ-ΑΙ-ΟΣ

    Α: Παραπομπές*

    πτ-
    πτήσσω = μεταβατικής ενεργείας / εμβάλλω φόβον, φοβώ, πτοώ
    αμετάβατον / συμπτύσσομαι, ζαρώνω ένεκα φόβου, κυρίως επί ζώων
    πτόα, η = παράλογος φόβος, θόρυβος, ταραχή, έκπληξις εκ φόβου, τρόμος, «τρομάρα»

    ολ-
    όλεθρος, ο = καταστροφή, απώλεια, θάνατος < ολώ, όλλυμι

    εμ-
    εμέω/ώ = ξερνάω

    αί-
    αίμα, το = τό κόκκινο ζωτικό υγρό… τό κτηνωδώς εκχυνόμενον απανταχού τής Γής, τό καί τελετουργικώς(ταλμουδικώς) εκχυνόμενον ακόμη

    Β: Εννοιολογικές προσλήψεις

    πτ-
    Ό τρόμος πού πτοεί’ ό φόβος πού «φυλάει τά έρ’μα» τά ζώα, ώς νόμος φυσικός τών κτηνών,

    ολ-
    αντιλαμβάνομαι πώς μέ οδηγεί στόν όλεθρο, πώς καταστρέφει τό ελεύθερο όν πού δύναμαι νά είμαι, πώς ακυρώνει τήν ίδια τήν ανθρώπινή μου ιδιότητα, γιά νά μ΄ αφήσει μιάν όρθια κουραδομηχανή πού, αφού από πάνω μπάζει καί από κάτω βγάζει, κινείται.

    εμ-
    Γι’ αυτό εμέω/εμώ καί ήμεον καί θά εμέσω ό,τι είναι τών ζώων νόμος’ ό,τι εμβάλει είς εμέ φόβο, θά τό ξεράσω’ τό θανατηφόρο πατσαβούρι τής «κυράς» μου τής «φύσης» τής φαρμακού δέν τό επανοφορώ, Ηρακλής εγώ αναστημένος κι εμμενής τής μή κατοχής μου υπό τής «φυσικής» Βέρμαχτ όσο καί εμμενής τής αγαπητικής μου μετοχής κατά
    φύσιν, γνωρίζων πώς: «η φύσις πάσχει μετά του ανθρώπου και σώζεται δι’ αυτού».

    αι-
    τί ξερνάω; τό αίμα εμώ ό υπάκουος τής Αγάπης τού Θεού’ «αναίμακτον θυσίαν αινέσεως…(αναίμακτον αινέσεως καί όχι αιματηρή εξαγοράς’ αυτή είναι η «περηφάνια» τού Ορθοδόξου) …Σοί προσφέρομεν κατά πάντα καί διά πάντα», καί τί δουλειά έχω εγώ μέ τούς αιμοβόρους τής εξαγοράς τών αγοραίων τής παγκόσμιας αγοράς! Ά, νά χαθούν
    «οι΄€μποροι των €θνών»!

    -ος έν κατακλείδι, κατάληξις.

    Όλο τό πιό πάνω υπαγορεύει
    (είς επήκοον ακροωμένων καί όχι ακουόντων’ ορώντων, όχι βλεπόντων!)
    τούτο:

    Π(τ)όλεμος είναι η δράσις κατά τού “δικαιώματος”(ποιά δικαιώματα τώρα’ αυτά είναι syndicalism!) τής “φυσικής αναγκαιότητας” νά επικαθορίσει τό νόημα καί τό περιεχόμενο τής ύπαρξης καί ζωής τού Ανθρώπου!

    Τό λεγόμενο Φυσικό Σύμπαν, είναι σύμπαν νομοτελειακό, δηλαδή σύμπαν καταναγκασμού!
    Τό Σύμπαν τού Ανθρώπου, είναι σύμπαν Ελευθερίας, γιατί μόνον έναν Νόμο γνωρίζει’ τήν Αγάπη!

    Ό Άνθρωπος δέν ανήκει στή Φύση’ η Φύση ανήκει στόν Άνθρωπο!
    Οί βλέποντες καί μή ορώντες, οί ακούοντες καί μή ακροώμενοι,
    εκλαμβάνουν τήν
    Μετοχή
    τού Ανθρώπου στή Φύση, ώς
    Κατοχή
    τού Ανθρώπου από τήν Φύση!

    Πτόλεμος λοιπόν αδέλφια, πόλεμος’ ίνα καταστώμεν πτολεμαίοι, άνω θρώσκοντες Άνδρωποι, ανταποκρινόμενοι έτσι στό θέλημα τής αγάπης τού πατρός ημών πολέμου’** Ηρακλειτικοί Ηρακλείς τού Κόσμου Του(…υπό τού διοικούντος Λόγου καί Θεού…***) Εμείς!

    *
    Βλέπε: “Λεξικόν τής Ελληνικής Γλώσσης” -υπό Henry G. Liddell / Robert Scott- εκδ. Πελεκάνος, 2006

    **
    «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ έστι, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους», Ηράκλειτος, σπάραγμα υπ’ αριθμ. 53.
    …μεν θεούς… …δε ανθρώπους…
    (αντικειμενική ερμηνεία λάθος – υποκειμενική ερμηνεία ορθή, σσ.)
    η σύγκρουση ανήκει στήν φαινομενικότητα τού πολέμου, στό αντικειμενικό του μέρος’ έτσι τά τραγιά είναι δυνατόν νά εκληφθούν ώς πολεμιστές, από τούς ασκούντες τό βλέπειν καί όχι τό οράν!
    Ή οί αμερικανοί’ οί ασκούντες ένοπλο ληστεία μετά φόνου καί μάλιστα διαρκείας!

    Η ουσία τού πολέμου, ό νόμος πού τόν διέπει, προϋποθέτει τό κείμενον υπό τήν αντικειμενική κίνηση τής οργανικής ύλης υποκείμενο, τό δυνάμενο νά ασκεί τήν λειτουργία τού οράν!…

    ***
    «…υπό του διοικούντος λόγου και θεού…», από τό σπάραγμα υπ’ αριθμ. 31 τού Ηρακλειτικού λόγου.

    Μερικές σκέψεις τώρα, πού σχετίζονται μέ τήν δική μου πρόσληψη τών ανωτέρω.

    Εθελόθυτος ό πτολεμιστής Αχιλλεύς, ό θυσιάζων τό υπαρκτικό εγώ του ήθους χάριν, εθελόθυτοι οί πτολεμιστές 700 Θεσπιείς, συναλλήλου ήθους χάριν καί πώς ν’ αφήσουν μοναχά τους τά 301 σφαχτάρια τής ειδεχθέστερης πολιτικής δολοφονίας όλων τών εποχών παγκοσμίως, εθελόθυτος ό πτολεμιστής καί πρώτος πτολεμαίος Σωκράτης, ό αρνηθείς νά χύσει τό «αίμα τού Δήμου», νά καταστρέψει τούς νόμους τών Αθηναίων δηλαδή, τών Αθηναίων πού αρνούνται νά εννοήσουν πώς ό Νόμος τής αγάπης συγκεφαλαιώνει τούς νόμους -άν είναι νόμοι!

    Εθελόθυτος ό Πτολεμιστής καί Διαλεκτικός Εσταυρωμένος
    τής ζήτησης καί εύρεσης καθ’ Ηράκλειτον, καί
    Ομοιοπαθητικός Θανάτω θάνατον πατήσας καθ’ Ιπποκράτην,
    ό Ιατρός τών ψυχών καί τών σωμάτων Σωτήρ ημών Χριστός,
    ό έν ανθρώποις κορυφαίος πτολεμαίος Αυτός!

    Σάν μέ δίδαξε ό Κύρ Κωνσταντίνος μας ό Ζουράριος(ό γιός τού Γιατρού, θά πεί)
    νά λέω «εθελόθυτος», δέν χάνω ευκαιρία!

    «Ζεύ πάτερ, …δώσε νίκη στον Αίαντα… άν πάλι τον Έκτορ’ αγαπάς… ίση σ’ αμφοτέρους δύναμι και δόξα σύμπεψε.”
    Ιλιάδος Η 202-205, από τήν αγαπητική πρός τόν Έλληνα -φιλάνθρωπο θά πεί!- μετάφραση τού Κώστα Δούκα.

    Έτσι προσεύχονται οί Έλληνες τού Ομήρου, καθώς αποφασίστηκε ό Έκτωρ νά μονομαχήσει μέ τόν Αίαντα τόν Τελαμώνιο’ ό καθείς έξ αυτών(…ώδε δέ τις είπεσκεν…, και τούτο ο καθένας έλεγε), αναφερόμενος σέ θεό πατέρα, προϋποθέτει τήν προσωπική σχέση μαζί του καί ζητά’ τί ζητά;
    Πρώτα βέβαια νά γίνει τό δικό του!… μά, έλα πού κι ό άλλος παιδί τού ίδιου πατέρα είναι! Έ, τότε, άς τού κάνουμε χώρο κι αυτουνού(γιά νά σφαχτούμε στά ίσα, δηλαδή, ακόμη… «ίση… σύμπεψε…», έ;) καί είναι από τότε ακόμη αγαπητική η επιταγή νά λαμβάνεται ό άλλος υπ’ όψιν καί όχι μόνο τό δικό μας! Όντας έτοιμα να σφαχτούνε -ατομοκεντρικά ακόμη, καθώς πολιορκούν τό ίδιο τους τό πρόσωπο!- τά μανάρια μου!

    Κι άν νομίζετε πώς έχω πάψει νά αντιγράφω Κώστα Ζουράρι, είσαστε γελασμένοι.

    Ό Κόσμος τού Ομήρου διαθέτει μνήμη τού μέλλοντος
    -επαφή μέ τήν ουσία τών πραγμάτων, θά πεί!-
    γι’ αυτό απηχεί τήν Προσευχή τής Γεθσημανή:
    «πάτερ μου, εί δυνατόν εστί, παρελθέτω απ’ εμού τό ποτήριον τούτο’ πλήν ούχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ώς σύ.»

    Πρώτα τό δικό Του ελληνοπρεπώς -ανθρωπίνως θα πεί- ό Θεάνθρωπος!

    Όμως ποιός δέν γνωρίζει πώς αυτό πού ωφελεί πραγματικά είναι σέ γνώση τού κατασκευαστή, όχι τού χρήστη, ό οποίος νομίζει μόνον πώς ξέρει’ σιγά, τί ξέρει ό χρήστης, «ξεράδια ξέρει»’ έξ ού καί η αξία τού εγχειριδίου τής… Φολκσβάγκεν, άς πούμε!

    Συμπέρασμα 1ο:
    τό δικό μας «νομίζω πώς ξέρω τί μέ ωφελεί», είναι σάπιο σανίδι’
    ό Δημιουργός Πατέρας
    πού όρισε τίς προδιαγραφές είναι καί ό καθ’ ύλην αρμόδιος’
    τό: «τού ποιείν τό θέλημά του» είναι πού μέ ωφελεί πραγματικά!

    Εδώ δέν θέλει μυαλό Αϊστάϊ, αυτός είναι άϊστος, άγνωστος καί
    αφανής, ένας χαμένος, ναί, από τό ιστώ
    πού θα πεί γινώσκω’ γι’ αυτό δέν σηκώνει άρνηση καί α- καί ού’
    μέ ωφελεί πραγματικά νά κατανοώ τούς λόγους καί τρόπους υπάρξεως
    όλων τών όντων(θέλημα Δημιουργού) καί νά στέκομαι απέναντί τους κατά πώς ταιριάζει σ’ αυτούς’
    όχι νερό αντί βενζίνη στό ντεπόζιτο τής μηχανής’
    μπορεί νά μού έρχεται φτηνότερα, αλλά η μηχανή… καπούτ’

    κάτω η κερδοσκοπία Τής φτήνιας!… η αγάπη η ακριβή σώζει, Λέγει!…

    η αϊστοσύνη τού Λόγου είναι απώλεια σέ βαθμό ακυρωτικό τής υποστάσεώς
    μας, δέν είναι γιά τά μάς!

    Συμπέρασμα 2ο:
    Ιστέον ότι τό λογικό σχήμα Έλλην άθεος, στερείται νοήματος’ γιατί
    είτε μέ τίς Αρχαιότητες είτε μέ Ορθοδοξία,
    ό νό-ος μας ούκ απέλειπεν ανα-φοράν πρός τόν Θεόν ημών Πατέρα, τά τελευταία ….. χιλιάδες χρόνια!

    Ούκ έστι νό-σ-ος έν ημίν, αεί παίδες εμείς,
    δέν έχουμε εμείς σκατά ή σχιζοφρένεια, σαπίλα στό κεφάλι’
    είμεθα υγιείς οί Έλληνες’
    τών άλλων τίς “γλώσσες”* σφραγίζει στό κούτελο η τρέλλα!

    *
    σιγά, τίι… γλώσσες, τώρα!…
    κώδικες σημάτων είναι, μέ οργάνωση λίγο ανώτερη από τά τράφικ λάϊτς!

    Έκπληξη η ελληνική παράδοση καί δέν αντέχεται
    από τούς σχιζοφρενείς Δυτικούς βαρβάρους πού τήν παραχαράσσουν’ όμως αυτοί,
    ερχόμενοι τελευταίοι,
    είναι καί αποτελεσματικότεροι καθώς είναι μιλημένοι από τίς διαδοχικές αποτυχίες τών
    παρανοϊκών κολεκτιβιστικών “ανθρώπων” τής αρχαιότητας καί
    τών κολλημένων(δέσποτα μέμνησο των Αθηναίων!) Μαρδοχάϊ/Μαρδόνιων πού ηγήθηκαν
    τών διαδοχικών ΝΑ κυμάτων τής αγελαίας ορδής τής Ασίας
    -μπροσταρότραγοι αυτοί!-
    πού τσακίστηκαν, τότε, πάνω στόν κυματοθραύστη τής Ελλάδας’ πάντως
    ό αγώνας τώρα συνεχίζεται, καθώς

    μάς την πέφτουν εδώ και αιώνες καί από τα ΒΔ!

    εδώ ζούσε: http://www.anixneuseis.gr/?p=5990&cpage=23#comment-46034 από χρόνια,

    Άφαντε!…

  29. 109
    Μαρία Δ. says:

    H βυζαντινή τέχνη ήταν πραγματικά σπουδαία άσπικ, μια βαθιά απόπειρα να απεικονίσει κανείς το αόρατο, αλλά το γεγονός ότι επί χίλια χρόνια η ζωγραφική μιας ολόκληρης κοινωνίας προσκολλήθηκε σε μια και μόνο αφήγηση και στα ίδια και απαράλλαχτα μέσα, έκανε την καλλιτεχνική εκφραστικότητα να ασφυκτιά.
    Η αναγέννηση ήρθε να συνδέσει πάλι το “αόρατο” της θρησκευτικής απεικόνισης με τον ορατό κόσμο, πράγμα που αποτέλεσε και μια ριζικά διαφορετική φιλοσοφική στάση, αφού το αόρατο, μη μπορώντας πλέον να αποσπαστεί από την ορατή εμφάνισή του, γίνεται μέρος του υλικού κόσμου, καταργώντας τον κρατούντα δυϊσμό του υλικού και του πνευματικού.
    Και όταν πάλι η αποθέωση του ορατού έγινε μονότονη και αναπαραστατική, αναζητήθηκε ξανά μια νέα πρόταση για το αόρατο, για αυτήν την κρυμμένη διαίσθηση που μας συνδέει με τον κόσμο, και το ορατό άρχισε να διαλύεται στις ιμπρεσσιονιστικές αναπαραστάσεις, στις κατατμήσεις του κυβισμού , ή στις ονειρικές αναπαραστάσεις του σουρεαλισμού. Μόνο που το “αόρατο” πλέον, δεν απαντιέται οριστικά μέσα από ένα ορθό δόγμα όπως στο μεσαίωνα, αλλά αφήνεται να δοκιμαστεί μέσα σε όλο και περισσότερες εκδοχές.

    Μιλώτας με συγκεκριμένα καλλιτεχνικά παραδείγματα, η Αφροδίτη του Νταλί με τα πονπόν και τα συρταράκια, (http://uploads3.wikiart.org/images/salvador-dali/venus-de-milo-with-drawers-1.jpg) δεν είναι μια φάρσα ούτε ένας ξεφτιλισμός παραδοσιακών αξιών, αλλά μια ηχηρή προτροπή προς την ακαδημαϊκή τέχνη της εποχής του, να εγκαταλείψει πλέον τη σχεδόν φωτογραφική απεικόνιση του ορατού, έτσι όπως αυτή έχει καταντήσει ακολουθώντας άνευρα τις επιταγές της κλασσικής και της αναγεννησιακής γλυπτικής, και να στραφεί ξανά προς το αόρατο, με την παιχνιδιάρικη αναζήτηση ενός παιδιού.
    Και αυτή η κίνηση πρόκυψε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που η αναγεννησιακή τέχνη σε πρότερο χρόνο, πρόκυψε σαν αντίδραση στην “ασώματη” μεσαιωνική.

    Αυτό λοιπόν που μας ενδιαφέρει παρατηρώντας την ιστορία, είναι να κρατήσουμε τη ροή διαρκή, να αφήνουμε την ανθρώπινη εκφραστικότητα και επινοητικότητα να αναπνέουν ελεύθερα.

    Άρα μιλώντας για ανώτερο και κατώτερο, εμένα προσωπικά με ενδιαφέρει ο πολιτισμός εκείνος που αφήνει όλες τις εκδοχές να εμφανιστούν, που τις συσσωρεύει και τις αφήνει να περιδινίζονται , μέχρι να αναδύσουν τις καινούργιες τους μορφές. Στον παρόντα χρόνο αντιπαθώ τον γενικευμένο πανικό περί αποδόμησης και απονοηματοδότησης, γιατί αντίθετα, θεωρώ πως ζούμε σε μιαν εποχή διάνοιξης προς νέα ερωτήματα, και έχει σημασία να την αφήσουμε να γίνει, αντί να προσπαθούμε να την ξαναχωρέσουμε σε απολιθωμένες μορφές. Βρίσκω τα περί “συνέχειας” πολιτισμού σοβαρές στρεβλώσεις, έναν φτωχό αναχρονισμό, ένα ζωτικό ψεύδος που δεν εμπεριέχει κανένα ουσιαστικό στοιχείο κοινωνικού δυναμισμού.

    Τέλος, δεν μου αρέσει εξίσου η αντίληψη εκείνη που διαχωρίζει τη φιλοσοφία από τη μαγειρική , ή την υψηλή τέχνη από τη λαϊκή ψυχή, υπονοώντας πιθανά κάποιου είδους “απλότητα”. Πιστεύω ότι τα πάντα μπορούν να μετατραπούν σε ατέλειωτους ψυχαναγκασμούς, αλλά άλλο τόσο πιστεύω ότι μπορούμε να έχουμε πρόσβαση παντού, μέσα στην δεδομένη ανεπάρκειά μας, μια και η φιλοσοφία ή η ζωγραφική και η μουσική, με τον ίδιο τρόπο όπως το φαγητό, αποκτούν νόημα στην απόλαυση που εγείρουν μέσα μας.

    ΥΓ, Ελπίζω να ψηφίσατε ρε ρεμάλια, λαμβάνοντας υπόψη την επόμενη μέρα, εεεε;;;;
    https://scontent-b-mxp.xx.fbcdn.net/hphotos-frc3/t1.0-9/10390360_241530256044194_2641321962545388100_n.jpg

  30. 110
    aspic says:

    Άν είναι δυνατόν!!! Πατάτες τηγανητές με κονιάκ. Υπάρχει άλλος,όχι στην θεσσαλονίκη αλλά σε όλη τη χ ώρα μή πώς σε όλο τον πλανήτη,που να τρώει πατάτες τηγανητές με κονιάκ όπως ο νικόλας;
    Όπως μιλάει μπερδεύοντάς τα όλα μαζί,έτσι τρώει κιόλας.
    Και κονιάκ λέει,επειδή η μπύρα του φέρνει υπνηλία. Ενώ το κονιάκ δέν του φέρνει.
    Δηλαδή μιλάμε για τον άνθρωπο του παραλόγου.

    Το καλύτερο φαγητό που έφαγα τις τελευταίες μέρες και έγλυφα τα δάκτυλά μου,ήταν κολοκύθια γεμιστά με αυγολέμονο. Άν το κάνετε φροντίστε να βρείτε καλά γλυκά και νόστιμα κολοκύθια, όχι τα άχυρα που κυκλοφορούν στην αγορά συνήθως,και άν είναι και στρογγυλά ακόμη καλύτερα.
    Αλλά το αγαπημένο μου φαγητό φέτος είναι φτερούγες κοτόπουλου,που τις μαγειρεύω με διάφορους τρόπους,κοκκινιστές,λεμονάτες,ψητές,στο φούρνο με σόγια,μέλια και σουσάμια,μέχρι και φτερουγοκοτόπιτα τις έκανα. Και είναι το αγαπημένο μου φαγητό,γιατί μου τις δίνει τζάμπα ο χασάπης και όπως γνωρίζουν όλοι,το τζάμπα είναι το πιο νόστιμο.

    ΥΓ Πάντως απο τώρα και μέχρι το αύγουστο σεπτέμβριο είναι η καλύτερη εποχή για τις φρέσκες πατάτες κυρίως τηγανητές.

    ΥΓ2 Οκ άφαντε,άς το αφήσουμε. Και εγώ σε καταλαβαίνω,και συμφωνώ ότι δέν μπορούμε να πείσουμε ο ένας τον άλλο,και γιατί να πειστούμε βέβαια.
    Ά,και μιλάμε για επικές κλανιές όχι ότι και ότι.

    ΥΓ3 Εντάξει μαρία συμφωνώ με ότι λές,αλλά δέν ξέρω που το πάς πάλι.
    Μια μικρή ένσταση έχω μόνο,στο ότι η καταπίεση αφορά την πολιτική διάσταση της κοινωνίας και όχι την καλλιτεχνική-πολιτιστική.
    Ο αγιογράφος που αγιογραφουσε επι βυζαντίου δέν νομίζω να καταπιεζόταν απο τίποτα,ούτε αυτός ούτε το έργο του,γιατί η τέχνη δέν μπορεί να καταπιεστεί.
    Και ακόμη για τις ποιοτικές διακρίσεις,άν βάλουμε μιά βυζαντινή αγιογραφία δίπλα σε ένα πίνακα του πικασο άς πούμε,δέν νομίζω ότι μπορούμε ή θα ήταν σωστό να κάνουμε σύγκριση ποιός πίνακας είναι καλύτερος. Διότι ει΄ναι δύο διαφορετικοί κοσμοι που δέν συγκρίνονται.

  31. 111
    Άφαντος says:

    Μαρία, ο τρόπος με τον οποίο περιγράφεις τα πράγματα δείχνει άνθρωπο ο οποίος είναι ικανοποιημένος από την κατάσταση του κόσμου κι όταν λέμε κατάσταση του κόσμου εννοούμε τη θέση που κατέχει ο ίδιος μέσα σ’ αυτόν. Στην περίπτωση αυτή η τάξη πραγμάτων είναι καλή κ αγαθή και είναι πρέπουσα η διατήρησή της και το λέω αυτό γιατί οι θέσεις σου είναι συντηρητικές, τείνοντας στην διατήρηση των αξιών του λεγόμενου νεωτερικού πολιτισμού. Ένας άνθρωπος επιδιώκει τη συντήρηση όταν έχει επιτύχει ένα υψηλό επίπεδο ενσωμάτωσης, προσαρμογής, λειτουργικότητας στα πλαίσια ενός συστήματος, κάτι που μεταφράζεται σε απόλαυση που δεν είναι τίποτα άλλο από τη διάθεση του να εκτελέσει ξανά μία ρουτίνα. Στην αντίθετη περίπτωση, όταν η ενσωμάτωση έχει για διάφορους λόγους αποτύχει και η λειτουργικότητά του είναι περιορισμένη, βιώνει τον κόσμο ως αντίφαση και αναζητά τη διαφυγή ή την ανατροπή, επιχειρώντας εφορμήσεις στο μέλλον, κατασκευάζοντας ουτοπίες ή παλινδρομώντας σε περασμένες ταυτότητες, εξίσου κατασκευασμένες, που υπόσχονται μελλοντικές ευτυχίες. Λες ότι η εποχή μας είναι ενδιαφέρουσα γιατί παρέχει ένα περιβάλλον ανοιχτό που επιτρέπει την ανάδυση πλήθους ερωτημάτων που διαρκώς ανανεώνονται. Η εποχή μας είναι καλή, δε χωρά αμφιβολία, τουλάχιστον δε μας σκοτώνει, είναι όμως μία εποχή ασάφειας, υπόγειας δυσφορίας, συσσώρευσης ερωτημάτων. Στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές όμως ο αριθμός τους περιορίζεται δραματικά, η ζωή αποκτά διλληματικό χαρακτήρα, όλα γίνονται συγκεκριμένα κι αληθινά. Μπορούν να ειπωθούν πολλά για το θέμα της απονοηματοδότησης, αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσες στιγμές στη ζωή του είναι πραγματικά παρών γιατί αυτό σημαίνει νόημα, πυκνότητα παρουσίας. Απονοηματοδότηση είναι το παιδί που αποστηθίζει το αυριανό του μάθημα για το σχολείο. Όσο για τον χριστιανισμό, η νεωτερική κατανόησή του είναι πολύ περιορισμένη. Ο αγιογράφος δε ζωγραφίζει ξανά και ξανά την ίδια εικόνα επειδή βαριέται ή επειδή καταπιέζεται αλλά γιατί θέλει ν’ ακινητοποιήσει το χρόνο. Ολόκληρος ο Χριστιανισμός είναι μία τεράστια κίνηση του ελληνισμού να φέρει την αιωνιότητα σ’ ένα ακινητοποιημένο τώρα. Το κάνει αυτό γιατί έχει βιώσει τη ματαιότητα της αλληλοδιαδοχής των εποχών, έχει ηττηθεί μέσα στην ιστορία ζώντας το μαγγανοπήγαδο της και τον ξεπεσμό του.

    ΥΓ. Και αντζούγιες με σαντιγί για επιδόρπιο. Πραγματικά, ο Νικόλας σπρώχνει τη γαστρονομία σε νέα ύψη.

    • 111.1
      aspic says:

      Πές το πιο απλά δηλαδή άφαντε,ένας άνθρωπος επιδιώκει την συντήρηση όταν τον φυσάει τον παρά.
      Και έναν αέρα όποτε γράφει η μαρία τον νοιώθουμε δέν τον νοιώθουμε;
      Για αυτό της την έπεφτε παλιότερα ο γαστροανισσόροπος ο νικόλας,είχε μυριστεί λεφτά.
      Ονειρεύεται τηγανιτές πατάτες με γαλλικό μπράντυ και συκωτάκια κουρούνας,γιατί της πάπιας και της χήνας θα του φέρνουν ύπνο.

  32. 112
    says:

    Ρ’ Εμείς,

    τί κι άν τρώει στό… όπου τά τρώει, τέλος πάντων, ό

    Άφαντος

    τά Ναύλα τής Μαούνας μας;

    Χωρίς ατό του δέν θά ‘χαμε Μαούνα,
    αφήστε κιόλας πού μόλις μέ γλύτωσε μέ λίγα στράτα λόγια από μιάνε σεντονιάδα!…

    Κρίμα είναι νά τό βλέπουμε μέ καχυποψία τέτοιο ένα παλικάρι μας,
    λέω!

  33. 113
    Μαρία Δ. says:

    Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά στη δική σου από τη δική μου περιγραφή, Άφαντε. Εσύ πιστεύεις ότι ο κόσμος είναι αντιφατικός, (η ματαιότητα της αλληλοδιαδοχής των εποχών) , εγώ αντίθετα πιστεύω ότι η σχέση μου μαζί του είναι αντιφατική. Το δεύτερο οδηγεί σε μιαν αναγκαστική ομολογία: ότι δεν ξέρω πως είναι ο κόσμος, αν είναι “αγάπη”, αν είναι “βία”, αν είναι “επανάσταση” ή ψευδαισθητική “πλάνη”, ή αν σε τελευταία ανάλυση υπάρχει καν.
    Οπότε πέρα από τα moods που άλλοτε με τοποθετούν μέσα στον κόσμο, άλλοτε με εξορίζουν βίαια απ’ αυτόν, υπάρχει πάντα αυτή η τελική ομολογία της άγνοιας που συντηρικοποιεί την επαναστατικότητά μου και επαναστατικοποιεί έναν αντίστοιχο συντηρητισμό.

  34. 114
    ??? says:

    Θα συμφωνούσα Μαρία στα περισσότερα στο 109 άσχετα με το τι λέει ο Άσπικ και ο Άφαντος παραπάνω που έχουν δίκαιο στο ότι ένας ζωγράφος επέμενε στο ίδιο “αντικείμενο” γιατί αυτό το αντικείμενο τον ενδιέφερε και όχι υποχρεωτικά επειδή είχε κάποιους περιορισμούς . Όμως πράγματι ήταν περιορισμένα τα εργαλεία και πολύ συγκεκριμένο αντικείμενο που απασχολούσε την τέχνη. Βέβαια το περιεχόμενο και η φύση του “αόρατου” στο Βυζάντιο και του “αόρατου” της σημερινής τέχνης συνήθως είναι εντελώς διαφορετικό, αλλά σ αυτό που ήθελες να πεις έχεις δίκαιο. Υπάρχει βέβαια και άλλη διαφορά, η Βυζαντινή και η κλασική τέχνη απευθύνεται στον άνθρωπο κυρίως έμμεσα, μέσω του “νου”, ενώ η σημερινή κυρίως άμεσα μέσω των αισθήσεων, του αισθήματος, της διαίσθησης. Αλλά εντάξει, αυτό είναι κάπως σχετικό.

    Το παρακάτω όμως που λες…
    “Η αναγέννηση ήρθε να συνδέσει πάλι το “αόρατο” της θρησκευτικής απεικόνισης με τον ορατό κόσμο, πράγμα που αποτέλεσε και μια ριζικά διαφορετική φιλοσοφική στάση, αφού το αόρατο, μη μπορώντας πλέον να αποσπαστεί από την ορατή εμφάνισή του, γίνεται μέρος του υλικού κόσμου, καταργώντας τον κρατούντα δυϊσμό του υλικού και του πνευματικού.”

    Νομίζω ότι η τέχνη στην προκειμένη περίπτωση απλώς ακολουθούσε την ευρύτερη πολιτισμική τάση και μαζί με τα θρησκευτικά και φιλοσοφικά ρεύματα προσπαθούσαν να λύσουν τον διχασμό που λες. Διχασμός αυτός όμως ως αίσθηση της αξεπέραστης απόστασης από το θείο προέκυψε από μια πολύ συγκεκριμένη θεολογία που διαμορφώθηκε στην δύση. Ως αντίβαρο και όχι ως λύση σ’ αυτό το διχασμό έρχεται η πολιτισμική τάση της ενανθρώπισης του θείου . Ώμος η τάση αυτή της φιλοσοφικής και της θρησκευτικής σκέψης και της τέχνης της αναγέννησης προς την απόλυτη ενανθρώπιση του θείου δεν οδηγεί στην ένωση και στην κατάργηση του διχασμού αλλά στην εξαφάνιση του θείου γιατί η τάση αυτή φτάνει στα άκρα όπως η κάθε τάση που έρχεται αντιδραστικά ως αντίβαρο και όχι για να δώσει μια ουσιαστική λύση στην πηγή της προέλευσης του προβλήματος, Ως αποτέλεσμα το θείο γίνεται ακριβώς “ένα μέρος του κόσμου” όπως σωστά λες αλλά μόνο ως μέρος και ως τέτοιο καταργείται γιατί παύει να ενδιαφέρει. Όταν πχ η συνάντηση με τον θεό δεν διαφέρει σε τίποτα από μια ερωτική συνάντηση με έναν άντρα και όταν ένα θρησκευτικό βίωμα δεν διαφέρει από ένα οργασμό

    http://fridge.gr/wp-content/uploads/2012/10/L-Estasi-di-Santa-Teresa-5.jpg
    http://fridge.gr/wp-content/uploads/2012/10/L-Estasi-di-Santa-Teresa-4.jpg

    τότε ο θεός μπορεί εύκολα να καταργηθεί και να αντικατασταθεί από έναν άντρα που μάλιστα θα έχει σάρκα και οστά και ως τέτοιος μάλλον ενδιαφέρει πολύ περισσότερα ως “ερωτικός σύντροφος”.

    Το παραπάνω παράδειγμα είναι πολύ ενδεικτικό γιατί ακριβώς δείχνει το τελικό “σταθμό” αυτής της πολιτισμικής τάσης που είναι η απόλυτη ενανθρώπιση του θείου.
    Σε κάθε περίπτωση κατά την γνώμη μου η αναγέννηση δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον κρατούντα στην δυτική θεολογία δυϊσμό και απλώς κατέβασε τον θεό από τους ουρανούς και τον έκανε άνθρωπο. Επομένως δεν μπορούμε να λέμε για την κατάργηση διχασμού εκτός βέβαια αν ως “κατάργηση του διχασμού” θεωρείς την κατάργηση ενός μέρους μιάς διχασμένης ενότητας.

    ΥΓ 1 δεν αντιπαραθέτω την ορθοδοξία με την δυτική θεολογία , απλώς επισημάνω ότι στην δύση η απόσταση του θείου από το κόσμο βιωνόταν πολύ πιό έντονα λόγο κάποιων γνωστών θεολογικών ιδιαιτεροτήτων όπως νομικισμός, το λεγόμενο αυταναφορική εικόνα του θεού και ο πλατωνικός διχασμός. Κατά τα άλλα ανεξαρτήτως της όποιας θεολογίας αν μιλάμε για τον δημιουργό και το δημιούργημα τότε εξ ορισμού θα υπάρχει μιας μορφής “δυισμός” και κάποια “απόσταση”. Ποτέ όμως δεν εξήγησες Μαρία γιατί αυτό καθ’ αυτό το δίπολο “δημιουργός – δημιούργημα” το θεωρείς ως κάτι κακό που πρέπει να καταργηθεί και το καταγγέλλεις συνέχεια ως κάποιο αυτονόητο κακό. Αν υπάρχει θεός τότε εξ ορισμού πρέπει να είναι κάτι ευρύτερο κάτι πέρα του κόσμου και όχι μέρος του. Που είναι το κακό και που είναι η λογική ασυνέπεια που βλέπεις σε μια τέτοια εικόνα του κόσμου “δημιουργός – δημιούργημα” ανεξαρτήτως αν την δέχεσαι ή όχι?

    ΥΓ2 επειδή ενδιαφέρεσαι για την τέχνη και ξέρεις καλά τα αγγλικά, παρακάτω σου αφήνω ένα λίνκ σε ένα επίσημο σαιτ με πολλά βιβλία για την ιστορία της τέχνης στα αγγλικά που μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν ή να τα διαβάσεις ονλαιν. Νομίζω το έχω αναρτήσει σε κάποιο τόπικ εδώ αλλά ενδεχομένως δεν το είδες.
    s’il vous plait madame:
    http://www.thessalonikiartsandculture.gr/vivlio/1200-vivlia-texnis-apo-to-mitropolitiko-mouseio-neas-yorkis-dorean-download#.Uwim1vl_vh4

    ΥΓ3 Ναι ρε Άσπικ Άφαντε , το κονιάκ με τα σουβλάκια και πρέπει να το δοκιμάσετε οπωσδήποτε. Εμένα το κονιάκ εκτονώνει μέχρι κάποιο σημείο βέβαια, ενώ η μπύρα αμέσως τραβάει για ύπνο. Έχεις δίκαιο Άσπικ, ακόμη και ο οργανισμός μου λειτουργεί με ένα παράλογο τρόπο και γενικώς έχω περίεργα γούστα, όμως το κονιάκ με τα σουβλάκια δεν είναι η δική μου εφεύρεση.

    YΓ 4 Η αίσθηση της απουσίας νοήματος της απονοηματοδότησης μπορεί να έχει μεταξύ άλλων και καθαρά διατροφικά, γαστρονομικά αίτια. Δεν το ξέρατε? Χρειάζεται να το διευκρινίσω? Να προσέχετε λοιπόν τι τρώτε για να μην πέσετε στην κατάθλιψη.

    ΥΓ 5 Πρόταση κινηματογράφου Άσπικ Άφαντε και κυρίως Φάντι (αν μας παρακολουθείς) η αμερικάνικη ταινία “Her”. Η ουσία της ταινίας “η μηχανή δε ανθρώπω ου μείγνυται”. Μάλλον είναι η πρώτη ταινία για την σχέση μηχανή άνθρωπος όπου οι μηχανές δεν κατακτούν τον άνθρωπο , δεν συμφιλιώνονται μαζί του, δεν γίνονται σαν άνθρωποι, αλλά …φεύγουν βοηθώντας προηγουμένως στον άνθρωπο να τα βρεί με τον εαυτό του. Την θυμήθηκα την ταινία όταν έγραψα το παραπάνω γιατί η σχέση του ανθρώπου με την μηχανή (στην συγκεκριμένη ταινία με ένα λειτουργικό σύστημα) όπως διαμορφώνεται στην παραπάνω ταινία μοιάζει πολύ την πορεία σχέσης ανθρώπου – Θεού τους τελευταίες αιώνες . Ζαλίστηκε ο θεός με την εμμονή μας στο ανθρώπινο και αφού λίγο πολύ μας βοήθησε να τα βρούμε με τον εαυτό μας , μας παράτησε και έφυγε (εμείς τον διώξαμε για την ακρίβεια) .
    Δείτε την, χωρίς να είναι κάτι σπουδαίο, έχει όμως που και που καλό χιούμορ αλλά και ως τροφή για όποια σκέψη.

    • 114.1
      ??? says:

      Απο το 113 που βλέπω τώρα, μάλλον γίνεται πιά κατανοητό γιατί μονίμως κυνηγάς οτιδήποτε που σου μυρίζει “δυϊσμό”.

  35. 115
    says:

    Ίσως κόρη τού μπαμπά της, η

    Μαρία μας,

    ξεκομμένη πάσης Παραδόσεως(όχι εντελώς!…) χάριν ευκολίας
    κι άντε μετά κανείς νά βγάλει άκρη, πλην

    βέβαιον τό «μας», έ;

    Απόδειξη;
    Εδώ μάς τήν έχει φυλαγμένη,
    πρός τό συμφέρον όλων μας καί τό κοινό καλό:

    «…μέσα από την ανακάλυψη στο ιστολόγιο των ανιχνεύσεων των εννοιών της “αυτοοργάνωσης” και της “ανάδυσης” ποιοτικών φαινομένων, μέσα από τη “συγκέντρωση” ποσοτικών μεγεθών.»

    -έν πτολεμική υπηρεσία τελούσα, μάλιστα, όταν τό ‘γραφε, έ;

    Σημ:
    ποιός ψάχνει τίς αποδείξεις έξω του;
    μέσα μας είναι ό Θεός, στραβάδι
    κι εύλογον, ώς έκ τούτου, νά κρατάμε τό χώρο καθαρό, κατά τήν παραδοσιακή προτροπή: ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟΝΑΝΟΨΙΝ!…

    εκεί μέσα βρίσκει καί τή ζέση πού κατακαίει τά δημοσιοσχεσίτικα,
    τά δήθεν τά μισάνθρωπα,
    η Μαουνιέρισσά μας,
    σάν μάς γράφει:

    ΥΓ. Ελπίζω να ψηφίσατε ρε ρεμάλια, λαμβάνοντας υπόψη την επόμενη μέρα, εεεε;;;;

    https://scontent-b-mxp.xx.fbcdn.net/hphotos-frc3/t1.0-9/10390360_241530256044194_2641321962545388100_n.jpg

    ίσως έκ μιάς κάποιας αριστοκρατίας παλαιάς κι αδιέξοδης κοπής, η

    Μαρία μας,

    βεβαιεί, πάντως, εδώ μέσα, τήν πολλά υποσχόμενη στόν πανέμορφο Κόσμο τού Θεού πού δοκιμάζεται, τήν αληθή αριστοκρατικότητα τής Μαούνας μας, λέω!…

    απόδειξη; μά

    έχετε συναντήσει πολλές μέ δυνατότητα προσφερόμενης σέ πρώτη άξια ζήτηση,
    ώς αυτή τού

    Άφαντου,

    αυτοκριτική:

    «Εσύ πιστεύεις ότι ο κόσμος είναι αντιφατικός, (η ματαιότητα της αλληλοδιαδοχής των εποχών), εγώ αντίθετα πιστεύω ότι η σχέση μου μαζί του είναι αντιφατική. Το δεύτερο οδηγεί σε μιαν αναγκαστική ομολογία: ότι δεν ξέρω πως είναι ο κόσμος, αν είναι “αγάπη”, αν είναι “βία”, αν είναι “επανάσταση” ή ψευδαισθητική “πλάνη”, ή αν σε τελευταία ανάλυση υπάρχει καν.

    Οπότε πέρα από τα moods που άλλοτε με τοποθετούν μέσα στον κόσμο, άλλοτε με εξορίζουν βίαια απ’ αυτόν, υπάρχει πάντα αυτή η τελική ομολογία της άγνοιας που συντηρικοποιεί την επαναστατικότητά μου και επαναστατικοποιεί έναν αντίστοιχο συντηρητισμό.» ;

    • 115.1
      says:

      Δικαστής τής Μαούνας μας, η

      Μαρία Δ. μας

      καί συνελήφθη προσφέρουσα τήν αυτοκριτική της,
      αυτό τό αναγκαίο έν ανεπαρκεία, αγαθό!…

      Δικαστής δικός μας, ορέ
      μέ αποδεδειγμένη κιόλας ενώπιον όλων μας ικανότητα αυτοκριτικής;

      Τί άλλο χρειαζόμαστε πιά
      γιά νά ομολογήσουμε τήν αποκεκαλυμμένη ευλογία πού σκέπει τή Μαούνα μας;

      Μέγας είσαι Κύριε καί θαυμαστά τά έργα Σου!…

      Μπορεί πλούσιοι νά επτώχευσαν καί νά επείνασαν, όχι όμως Εμείς!…
      όχι εδώ μέσα πού αυγαταίνει τό είναι μας μέρα μέ τή μέρα, όχι!…

      Άξιον εστί, λέω: http://www.youtube.com/watch?v=HEGTsQoZSz8

      • 115.1.1
        ??? says:

        Αν δεν κάνω λάθος έλεγε παλιά ότι είναι και η “δικηγόρος του διαβόλου”. Συμπεριφέρεται συχνά ως εισαγγελέας χωρίς βεβαίως να το ομολογεί. Τέλος, εσύ την όρισες ως δικαστή. Δικηγόρος, εισαγγελέας και δικαστής στο ίδιο πρόσωπο είναι μια φάρσα ρε Εξαρχείου και όχι ένα δικαστήριο.

        ΥΓ τα ήξερες ρε Εξαρχείου τα στατιστικά δεδομένα ότι γυναίκες δικαστές ρίχνουν αισθητά βαρύτερες ποινές απ’ ότι οι άντρες δικαστές; Υπάρχει μια εξήγηση για το φαινόμενο αυτό, αλλά δεν είναι της ώρας.

        • 115.1.1.1
          says:

          καθαίρονται δ᾽ ἄλλῳ αἵματι μιαινόμενοι
          οἷον εἴ τις εἰς πηλὸν ἐμβὰς πηλῷ ἀπονίζοιτο·
          μαίνεσθαι δ᾽ ἂν δοκοίη, εἴ τις αὐτὸν ἀνθρώπων ἐπιφράσαιτο οὕτω ποιέοντα·

          καὶ τοῖς ἀγάλμασι δὲ τουτέοισιν εὔχονται, ὁκοῖον εἴ τις δόμοισι λεσχηνεύοιτο,
          οὔ τι γινώσκων θεοὺς οὐδ᾽ ἥρωας οἵτινές εἰσι.

          Καθαρίζονται μιαινόμενοι μ’ άλλο αίμα,
          όπως κάποιος που, χωμένος μέσα στη λάσπη, θα ήθελε να ξεπλυθεί με λάσπη.
          Αν κάποιος τον έβλεπε να κάνει κάτι τέτοιο θα τον έπαιρνε για μανιακό.

          Και σε τέτοια αγάλματα προσεύχονται, όμοιοι μ’ εκείνον που θα φλυαρούσε μέσα στο σπίτι του, χωρίς να γνωρίζει ποιοι είναι θεοί και ποιοι ήρωες.

          Νά τό φέρεις γραμμένο εκατό φορές,
          γιά νά δούμε άν μπορείς νά τό πείς απ’ έξω,

          Νικόλα,

          μπάς καί γίνει τίποτα, έτσι…

          γιά τόν Επιμελή: http://www.mikrosapoplous.gr/heracletus/heracletus8.html – 117. (5).

          • ??? says:

            Πιστεύεις Εξαρχείου ότι οι γυναίκες ρίχνουν βαρύτερες ποινές για να δικαιώσουν τον εαυτό; Μπα, δεν νομίζω πως οι άνδρες έχουν λιγότερη τάση για την αυτοδικαίωση (αν και πράγματι μπορεί να έχεις δίκαιο γιατί οι γυναίκες είναι πιό ικανές στην τέχνη της αυταπάτης).
            Ωστόσο αυτός δεν πρέπει να είναι κύριος λόγος. Για ψάξε το καλύτερα Εξαρχείου που είσαι ειδικός στην γυναικεία ψυχολογία και πες το και σε μας να ξέρουμε και εμείς.

          • says:

            πώς νά ξεπλυθείς από παλιά αίματα μέ καινούρια,

            Νικόλα;

            σέ μανιακό φέρνεις, έτσι!

          • ??? says:

            “και έτσι πάνε από το κακό στο χειρότερο για να αντιμετωπίσουν το κακό που έκαναν με ακόμη χειρότερο” αυτό λες. Ωραία, με ποιό όμως σκεπτικό ως προς το συγκεκριμένο που λέμε; Πότε ρε Εξαρχείου θα μάθω να καταλαβαίνω όλα όσα λες; Πρέπει οπωσδήποτε να γραφτώ μαζί με τον Παντελή στο φροντιστήριο σου. Οπωσδήποτε.

  36. 116
    Άφαντος says:

    οκ Μαρία, μπορεί να ‘ναι κι έτσι. Τέλος καλό όλα καλά.

    ΥΓ. Ο κόσμος αγαπάει το φασισμό και τους ηγέτες του. Μέχρι που κάποια στιγμή τους ξεαγαπάει. Οι φασίστες διαχρονικά έχουν μεγάλη φωτογένεια http://www.ww2incolor.com/dramatic/img001.html

  37. 117

    Every person is now interested in making their food as nutritious as possible.
    Repeat this process on the otber side of the knife,
    completing two or three strokes per side. Which is awesome news because it’s a great in-between size – a touch more oomph without going while
    hog.

    My webpage: best chef knives

Back to Top

Leave a Reply

 

Το σχόλιο της ημέρας

    20/4/19 | (1 σχόλια)
    ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ  19.04.2019 : 21:05 Οχι ότι περίμενα να το δω σε έγγραφο της ΕΥΠ, με την υπογραφή του διοικητή της από κάτω, για να πεισθώ ότι το περιβόητο σχέδιο «Πυθία», για τη δολοφονία του Κώστα Καραμανλή του Ακάματου, ήταν ...

Ροή ειδήσεων




Καιρός


Το σκίτσο της ημέρας