Είναι αναγκαία η ίδρυση ενός Σχολείου Αρχαίων Ελληνικών στο ΑΠΘ;

22/3/14 | 264 σχόλια | 120 απαντήσεις | 33,982 εμφανίσεις

arxaio-elliniko-sxoleioΜονίμως υποστηρίζουμε πως ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός και η διαχρονικότητά του θα πρέπει να είναι το στοιχείο που θα χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Ελλάδα. Η γλώσσα, ήταν ένα από τα ουσιώδη χαρακτηριστικά αυτού του πολιτισμού.

Αν θελήσει κάποιος σήμερα να μάθει εξ αρχής ή να βελτιώσει τις γνώσεις του στην Αρχαία Ελληνική, δεν έχει άλλο τρόπο να το κάνει παρά να εγγραφεί σε μια φιλοσοφική σχολή, πράγμα αρκετά δύσκολο.

Ίσως, θα πρέπει να σκεφτούμε, και να προταθεί στις πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ να το υλοποιήσει, την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός σχολείου Αρχαίας Ελληνικής. Μιλάμε για σχολείο και όχι για Σχολή, όπως η φιλοσοφική.

Να λειτουργεί όπως και η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας, με πλούσια στοιχεία αρχαιοελληνικής γραμματείας.

Στο Σχολείο θα μπορούσαν να εγγράφονται έλληνες αλλά και ξένοι και θα ήταν δυνατόν να γίνει πόλος έλξης, αναπαραγωγής και προβολής στοιχείων ενός διαχρονικού πολιτισμού και αναβίωσης μιας γλώσσας για την οποία έχουν εκφραστεί θετικά οι πλέον εγγράμματοι άνθρωποι.    

Θα είχε ενδιαφέρον να αρχίσουμε εδώ έναν διάλογο τόσο για την αναγκαιότητα ίδρυσης ενός τέτοιου σχολείου όσο και για τη μορφή που θα μπορούσε να πάρει. Από τη δομική ένταξή του στο ΑΠΘ μέχρι τη νομική της υπόσταση.

Category: Κυριο Θεμα

( 264 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 241
    says:

    Όπως το είπε και ο sir Βασίλειος Μαρκεζίνης σε πρόσφατη συνέντευξή του
    δεν με βοηθούν οι Αμερικανοί, στρέφομαι στον Ρώσο”.

    (pentapostagma)

  2. 242
    • 242.1
      says:

      Στή συνέντευξη τού 2011 από πάνω, μεταξύ άλλων, διαβάσαμε:

      Ε: Συνέβαινε συχνά αυτό; Ήταν κάποιος “κρυφός” πόρος;
      Α: Ναι. Αυτός ήταν ένας ειδικός πόρος ο οποίος διαχειριζόταν σε ειδική τοποθεσία στην τράπεζα όπου έφθαναν κωδικοποιημένες όλες οι επιστολές από το εξωτερικό. Οι πιο σημαντικές ήταν χειρόγραφες. Έπρεπε να τις αποκρυπτογραφήσουμε και μέσα σε αυτές περιλαμβάνονταν οι πληρωμές συγκεκριμένων ποσών σε μετρητά για δολοφονίες προσώπων, χρηματοδότηση “επαναστάσεων” και απεργιών και χρηματοδότηση κάθε είδους πολιτικού κόμματος. Γνωρίζω ότι συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία είναι στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ αναμειγνύονται ευθέως. Εννοώ ότι αυτοί έδιναν τις διαταγές δολοφονίας.

      Ε: Μπορείτε να μας πείτε ποιά χρονιά ή ποιά δεκαετία συνέβησαν αυτά;
      Α: Κατά τη δεκαετία του 80.

      κι ακόμη:
      Ε: Ο Άκερμαν ήταν μέρος αυτού του συστήματος πληρωμών;
      Α: (Χαμόγελο) Εσύ είσαι ο δημοσιογράφος. Κοίτα πόσο γρήγορα ανελίχθη στην κορυφή…

      ΕΘΝΟΣ On Line
      10:36 3/9/2013

      ΚΑΤΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ
      Bloomberg: Μία αυτοκτονία «σκιάζει» την καριέρα του Ακερμαν
      http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=63881451

      Κλεάνθης Γρίβας: Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΓΙΟΖΕΦ ΑΚΕΡΜΑΝ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (24-6-2011)

      Σιγά, μήν έλειπε ό εβραιομασόνικος τηλέγραφος τού σατανά!

  3. 243
    says:

    Τίι… τρελοκαμπέρω, τώρα!…

    «Τρελοκαμπέρος», λέμε!

    Στό δρόμο πρός τήν Ανατολική Θράκη,

    <a href="Αρχική σελίδα του StudentGuru“>έ;

  4. 244
    says:

    «Σε αντίστοιχη δημοσκόπηση, που έγινε από το αυστριακό περιοδικό «Προφίλ»
    με αφορμή την επίσκεψη Πούτιν στην Αυστρία,
    το 58% των ερωτηθέντων χαιρέτισαν την επίσκεψη αυτή
    εν μέσω βεβαρημένου κλίματος στην Ευρώπη για τη Ρωσία και
    όπως διαπιστώνει η Σύνταξη του περιοδικού
    το τελευταίο διάστημα έχει ξεσπάσει πραγματική μάχη
    μεταξύ υποστηρικτών και αντιπάλων του Β. Πούτιν. Μάλιστα
    το έντυπο σημειώνει ότι
    οι υποστηρικτές του Ρώσου ηγέτη προέρχονται τόσο από την Αριστερά,
    όσο και από τη Δεξιά, ενώ
    πρωταγωνιστούν ανάμεσά τους οι επιχειρηματίες, που υποστηρίζουν την ανάπτυξη των ευρωρωσικών σχέσεων εν γένει και όχι μόνο του αγωγού φυσικού αερίου South Stream,
    η προώθηση του οποίου βρέθηκε στο επίκεντρο των συζητήσεων με τον Αυστριακό πρόεδρο Χάιντς Φίσερ.»

    περισσότερα: http://www.prisonplanet.gr/ρωσια-ηπα/55096-σε-ασύλληπτο-επίπεδο-η-δημοφιλία-πούτιν-στη-ρωσία-τον-θέλουν-πρόεδρο-και-μετά-το-2018

  5. 245
    says:

    Κυριακή Αιλιανού,
    γιά σαράντα λεπτά, ακόμη

    μέ λόγια ακριβά κι όμορφες μουσικές,

    εδώ: http://www.ecclesia.gr/greek/ecclesiaradio/index.asp

  6. 246
    says:

    Κίνηση “ματ” από Ιράκ:
    Αγόρασε Su-27 και Mig-29 από Ρωσία και τα “ρίχνει” άμεσα στη μάχη κατά του ISIL

    Η απόφαση του πρωθυπουργού του Ιράκ αποτελεί μία σκληρή απάντηση στις ΗΠΑ που
    δεν δέχθηκαν να παράσχουν αεροπορική κάλυψη στις επιθέσεις κατά του ISIL, αλλά και
    καθυστέρησαν δραματικά (δεν το έχουν πράξει ακόμη) να παραδώσουν τα 36 μαχητικά F-16
    με αποτέλεσμα να επελαύνουν οι τζιχαντιστές σφάζοντας και σκοτώνοντας αμάχους.

  7. 247
    says:

    «ALL WE NEED IS THE RIGHT MAJOR CRISIS,
    AND THE NATIONS WILL ACCEPT THE NEW WORLD ORDER.»
    David Rockefeller

    Αποκαλυπτικό άρθρο: Ποιος ελέγχει πραγματικά τον κόσμο;
    Δημοσιεύτηκε στις 27 Ιουνίου 2014

    Συνηθίζουμε να λέμε ότι για όλα φταίει το κακό «Κεφάλαιο» ωσάν αυτό να είναι η αιτία της κακοδαιμονίας και όχι το Σύστημα και τα άτομα που το συναποτελούν, αλλά και ο τρόπος που χρησιμοποιούν το κεφάλαιο και τις παραγωγικές δυνάμεις.

    Το Κατεστημένο, παρά την αλλαγή προσώπων, επιβιώνει και αναπαράγεται χειρότερο και απειλητικότερο. Με την σκόπιμη αυτή απόκρυψη το Σύστημα μένει στο απυρόβλητο, ενώ τα πυρά κατευθύνονται σε λάθος στόχο, δηλαδή στο… αόρατο κεφάλαιο που μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να είναι ευεργετικό στις κοινωνίες, όπως είναι στις οικογένειες και στα άτομα. Αρκεί αυτό να το χρησιμοποιούν για το καλό του συνόλου.

    Αν το χρησιμοποιήσεις-όπως οι εθνικοί ευεργέτες-για το καλό της κοινωνίας (έργα ευποιίας, πολιτισμού, αγαθοεργίες κλπ ), τότε είναι ευεργετικό. Αντίθετα, αν το χρησιμοποιείς για πολέμους, επίδειξη, εκμετάλλευση της κοινωνίας τότε είναι κακό και ολέθριο. Τώρα οι κεντρικοί τραπεζίτες συγκεντρώνουν με απληστία το χρήμα- πριν καταρρεύσει το νομισματοπιστωτικό σύστημα- ώστε να βρεθούν ισχυροί με την έλευση της Παγκοσμιοποίησης.

    [Ο νέος Πρόεδρος της Ε. E κ. Herman van Rompuy που είναι τακτικό μέλος της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ δήλωσε ξεκάθαρα: «Η κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από δω και στο εξής είναι η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Είπε ακόμη ότι η συνάντηση των Ηνωμένων Εθνών στην Κοπεγχάγη σε δύο εβδομάδες από σήμερα είναι ένα ακόμη βήμα για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ του πλανήτη»].

    Οι “30″ Κρίκοι της Παγκόσμιας Εξουσίας:

    1. Ο Λευκός Οίκος -Πρόεδρος και το Κογκρέσο ΗΠΑ/The US Presidency-Congress.
    Ανεξαρτήτως ποιος εκλέγεται πρόεδρος η πολιτική των ΗΠΑ παραμένει αναλλοίωτη και σταθερή. Ο εκάστοτε πρόεδρος και το Κογκρέσο είναι όμηροι στα χέρια των Εβραίων μεγαλοτραπεζιτών, της ‘Wall Street’ και του ‘AIPAC’ (Ισραηλινό Λόμπι=παρακράτος). Αν ο πρόεδρος αρνηθεί μια μείζονα επιλογή τους (πόλεμο στο Ιράν, ή εχθρότητα στο Ισραήλ κλπ), τότε είτε θα τον καθαιρέσουν είτε θα τον δολοφονήσουν και οι γερουσιαστές δεν θα επανεκλεγούν.

    2. Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων/Federal Reserve Bank.
    Η μεγάλη εξαπάτηση της κοινής γνώμης γίνεται με την ονομασία της Τράπεζας, ως Ομοσπονδιακής. H Fed είναι Εβραϊκή υπέρ-τράπεζα. Ιδρύθηκε το 1910 στη νήσο Τζέκιλ της Βιρτζίνια, ολίγο πριν ξεσπάσει ο Α! Π.Π . Αυτή ευθύνεται για την εισδοχή της Αμερικής στον πόλεμο αυτό, τον οποίο χρηματοδότησε, όπως επίσης χρηματοδότησε και την προεκλογική εκστρατεία του προέδρου Ουίλσον. Η Fed έχει το προνόμιο της εκδόσεως του Αμερικανικού νομίσματος και της ασκήσεως της Νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η άγρια τοκογλυφία που ασκεί η Fed και οι λοιπές Εβραϊκές τράπεζες χρεοκόπησαν την πλουσιοτάτη Αμερική και τον κόσμο. [Ιδρυτές της είναι επτά(7) κορυφαίοι Εβραίοι:
    α. Γερουσιαστής Aldridge μεγαλομέτοχος της J.P Morgan και πεθερός του Nelson Rockefeller
    β. Abraham Andrew, τότε υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ
    γ. Frank Vanderlip, της National City Bank, που αντιπροσώπευε τα συμφέροντα των William Rockefeller, Kuhn Loeb & Co
    δ. Henry Davidson κύριος μέτοχος της J.P Morgan
    ε. Charles Norton, της μεγάλης τράπεζας First National Bank της N.Y
    στ. Benjamin Strong της J.P Morgan και της Banker’s Trust Co. Αυτός έγινε και ο πρώτος διοικητής της F.E.D
    ζ. Paul Warburg, Γερμανό-Εβραίος, συμμέτοχος της Kuhn Loeb & Co σαν εκπρόσωπος των δυναστειών Rockefeller και Rothschild.

    Οι κληρονόμοι των ως άνω οικογενειών είναι τα σημερινά αφεντικά της Fed.
    Ο εκάστοτε διοικητής της Fed είναι Εβραίος και μάλιστα Ασκενάζι
    (τον Greenspan αντικατέστησε ο Bernanke)
    Η Fed ευθύνεται για τους πολέμους, τις οικονομικές κρίσεις, καθώς και για την διαρπαγή του πλούτου και την χρεωκοπία της Αμερικής και ολοκλήρου του κόσμου.

    3. Τράπεζες-Μεγαλοτραπεζίτες- Καρτέλ/’Banks-Bankers’-Cartel.
    Αυτοί χρηματοδοτούν τις προεκλογικές εκστρατείες των προέδρων και επομένως αυτοί ουσιαστικά ανεβάζουν και κατεβάζουν τον Πρόεδρο. Είναι οι απόλυτοι άρχοντες της Αμερικής και σκοπός τους είναι η αύξηση του πλούτου τους με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο(τοκογλυφία, πόλεμοι, εξοπλισμοί, κρίσεις, εκβιασμοί, ναρκωτικά, πορνεία, τζόγος, δουλεμπόριο, παιδεραστία, απάτες, έγκλημα, βία, συνωμοσίες κλπ) Οι πλείστοι εξ αυτών είναι Εβραίοι και μάλιστα Σιωνιστές και Μασόνοι-Ιλλουμινάτοι

    4. Ολιγάρχες/Oligarchs’. Αυτοί είναι οι διευθύνοντες σύμβουλοι(CEO) και μεγαλομέτοχοι των πολυεθνικών. Είναι τα μεγάλα αφεντικά των μεγαθηρίων των οποίων ο Π/Υ υπερβαίνει κατά πολύ τους Π/Υ πολλών κρατών. Ο πλούτος 250 των πλουσιοτέρων ανθρώπων του κόσμου υπερβαίνει το 50% του παγκόσμιου πλούτου.

    5. Νέα Τάξη Πραγμάτων/’New World Order’. Είναι η μεταναζιστική κοινωνία που θέλουν να χτίσουν οι Σιωνιστές και οι άνθρωποι της διεθνούς πλουτοκρατίας, με την εγκαθίδρυση της Παγκόσμιας Δικτατορίας. Η Ν.Τ.Π ολίγο θα διαφέρει στα κοινωνικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα της δουλοπαροικίας.

    6. Εκλεκτοί/ Chosen. Είναι το Εβραϊκό έθνος, που θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται ως «εκλεκτός λαός του θεού». Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι στο Ισραήλ έχει εγκατασταθεί ένα ναζιστικό και στρατοκρατικό καθεστώς (ναζιστικές μέθοδοι κατά Παλαιστινίων, Ανακρίσεις, φυλακές, φίμωση λόγου, στρατόπεδα συγκεντρώσεως κλπ) Υπάρχει ναζιστικό κόμμα και πολυάριθμοι ένθερμοι οπαδοί του ναζισμού, όπως συμβαίνει και στην Εβραιοκρατούμενη Γερμανία, στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες, όπου ξεφυτρώνουν οι νοσταλγοί των Ναζί σαν τα μανιτάρια.

    7. ‘Wall Street’. Εκεί παίζονται όλα τα μεγάλα και βρώμικα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος των λαών του κόσμου. Εκεί αποκομίζουν αστρονομικά κέρδη οι Εβραίοι κερδοσκόποι. Τα golden boys παίζουν με σημαδεμένα χαρτιά και με νόμους κλεπτοκρατικούς και κερδίζουν με μια και μόνον κίνηση δισεκατομμύρια, έτσι ώστε να μπορούν να χρεοκοπήσουν πανίσχυρα κράτη, όπως η Βρετανία (χτύπημα της λίρας Αγγλίας από το George Soros) Αργεντινή, η Ελλάδα κ.α.

    8. Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (‘United Nations) Αυτός έχει μεταβληθεί σε όργανο των ΗΠΑ. Με την αρνησικυρία (veto) μπορούν τα μόνιμα μέλη να εξουδετερώνουν κάθε απόφαση της πλειοψηφίας των κρατών μελών. Ο ΟΗΕ σύρεται σαν ουραγός πίσω από τις θελήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ και ευλογεί τις επιθετικές ενέργειες και τους παράνομους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των.

    9. Αστυνομικό Κράτος (‘Police State’) Όταν καταπιέζεται η κοινωνία και βιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επόμενο να υπάρξει κοινωνική αναταραχή. Το Σύστημα για την αντιμετώπιση της λαϊκής εξέγερσης οργανώνει αστυνομικά κράτη (αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες, τάγματα εφόδου, αντιτρομοκρατικοί νόμοι κ. α) Αρκετές από τις μεθόδους που χρησιμοποιούν είναι βελτιώσεις των μεθόδων της Gestapo’

    10. Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (‘IMF’) Αυτό είναι ένα καταπιεστικό οικονομικό όργανο που επιβάλλει καταναγκαστικούς κανόνες σε κράτη που εξαναγκάζονται να δανεισθούν κάτω από επαχθείς τοκογλυφικούς όρους. Όποια χώρα πέσει στα νύχια του ‘IMF’ στο τέλος θα εξέλθει σε κατάσταση μεγίστης ένδειας.

    11. Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (Non Governmental Organizations) Είναι η 5η φάλαγγα του συστήματος που χωρίς δημοκρατική ή άλλη νομιμοποίηση κατασκοπεύουν και ελέγχουν τις χώρες στις οποίες δρουν. Συχνά χρηματοδοτούνται με έξοδα των Εβραίων σιωνιστών (‘Rockefeller’, Soros κ.α) αλλά όχι σπανίως και από τις χώρες που δέχονται την επιβουλή των εν λόγω οργανώσεων. Αυτοί που εργάζονται σε παρόμοιες οργανώσεις αποκαλούνται κατ’ ευφημισμόν κοινωνικοί ακτιβιστές’.

    12. Παγκοσμιοποιητές – ‘Globalists’. Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν και προωθούν την παγκοσμιοποίηση σαν πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο, και εργάζονται για «Μια Γη και την Παγκόσμια Κυβέρνηση» Αυτοί προωθούν την διάλυση του κράτους -έθνους, την οικογένεια, θρησκεία, παραδόσεις, διαχρονικές αξίες και τη Δημοκρατία. Παράλληλα προβάλλον παρακμιακές απαξίες, κακοήθειες και διαστροφές σαν νέες αξίες της σήμερον και του αύριο. Δυστυχώς, η Αριστερά και ορισμένοι δήθεν «προοδευτικοί διανοούμενοι» έχουν στρατευθεί στη Νέα Τάξη και έχουν γίνει εχθροί του Ελληνισμού.

    13. Οικογένειες Rothschild και ‘Rockefeller’. Είναι δυο εκ των ισχυροτέρων Εβραϊκών οικογενειών μεγαλοτραπεζιτών και πλουτοκρατών στον κόσμο. Ο πρώτος επηρεάζει οικονομικά την Ευρώπη και ο δεύτερος οικονομικά και πολιτικά τις ΗΠΑ. Πρόκειται για δυο δυναστικές οικογένειες που διαθέτουν μέγιστη οικονομική, πολιτική και πολιτιστική δύναμη και επηρεάζουν τις εξελίξεις στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Είναι οι πατριάρχες του διεθνούς. -σιωνισμού, πέτ’ εσείς, σσ.

    14. Νεοναζισμός – ‘Adolph Hitler’. Ο Αδόλφος Χίτλερ πέθανε αλλά το Ναζιστικό καθεστώς του παραμένει ως υπόδειγμα των Εβραίων Σιωνιστών. Και ενώ κατηγορούν δήθεν το Χίτλερ για το Ολοκαύτωμα, στην πραγματικότητα δείχνουν λαγνεία και θαυμασμό προς αυτόν. Επομένως δεν είναι απίθανον να δούμε αναβίωση του Ναζιστικού καθεστώτος χωρίς τον Χίτλερ, για να φέρουν εις πέρας την παγκόσμια επικράτηση τους και να την κρατήσουν εν ισχύ .

    15. Πεντάγωνο/’Pentagon’. Το Αμερικανικό Επιτελείο των Ε.Δ είναι στην διάθεση του Διεθνούς Σιωνισμού για να καθυποτάξει δια των όπλων τους ανυπότακτους λαούς, που θέλουν να μείνουν ελεύθεροι. Διαθέτει 800 υπερπόντιες μεγάλες βάσεις και τον ισχυρότερο στρατιωτικό μηχανισμό στον κόσμο. Ενώ οι δυνατότητες του Αμερικανικού μισθοφορικού στρατού είναι συντριπτικές σε όπλα καταστροφής του αντιπάλου, το ηθικό του είναι λίαν χαμηλό για την διεξαγωγή παρατεταμένου πολέμου χαμηλής εντάσεως.

    16. ΝΑΤΟ / Σύμφωνο Βορείου-Ατλαντικού. Τούτο είναι δημιούργημα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενώσεως, του ανετέθη ο ρόλος του Παγκόσμιου «χωροφύλακα» για την προώθηση της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ελλείψει νέου εχθρού εφεύραν το φάντασμα της Τρομοκρατίας. Τώρα επανεξετάζουν το ρόλο του ΝΑΤΟ για την ασφάλεια των πετρελαιαγωγών, ενεργειακών πηγών, γραμμών συγκοινωνιών, αντιμετώπιση εσωτερικών ταραχών, περιβαλλοντικών καταστροφών, επαναστάσεων κ.α. Όμως ο πραγματικός στόχος του ΝΑΤΟ είναι η υπερφαλάγγιση της Κίνας και Ρωσίας και η διατήρηση της Ε.Ε σε κατάσταση πολιτικής, στρατιωτικής και ενεργειακής ομηρίας. Το ΝΑΤΟ ουσιαστικά κρατά υπό κατοχήν την Ευρώπη.

    17. Μυστικές Υπηρεσίες. Central Intelligence Agency, NSA, Echelon, M15, Mossad κλπ Αυτές είναι η σύγχρονη Λερναία Ύδρα που περισφίγγει κράτη, λαούς και άτομα με την στενή παρακολούθηση των μέσων επικοινωνιών, συγκοινωνιών, τις συζητήσεις, κινήσεις , υγεία, ατομικά δεδομένα, δραστηριότητες, αγορές, συμβόλαια, εμπόριο, πόρους, πολιτική κλπ Τώρα σκέπτονται να ενσωματώσουν μικροκάψουλα στα άτομα για την συνεχή παρακολούθηση των πάντων επί μονίμου βάσεως και την καταγραφή των δεδομένων στον κεντρικό υπολογιστή μαμούθ. Τούτο θα υλοποιήσει τον εφιάλτη του BIG BRATHER.

    18. Συμβούλιο Εξωτερικής Σχέσεων. ‘Council on Foreign Affairs Είναι Εβραϊκό όργανο για την χάραξη της στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

    19. Ε.Ε, Βορειο-Aμερικανική Ένωση (Ασιατική και Αφρικανική Ένωση υπό διαμόρφωσιν) Η Ε.Ε αφού πρώτα μας χορήγησε τα πακέτα των κονδυλίων για την διάλυση της οικονομίας μας, τώρα μας έφερε το λογαριασμό της πληρωμής και δυστυχώς ελλείψει χρημάτων επτωχεύσαμεν’. Η Ε.Ε είναι ένα σιωνιστικό , πλουτοκρατικό και αντιδημοκρατικό δημιούργημα , που σκοπεύει στον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της Ευρώπης. Με την συνθήκη της Λισαβώνος εξελίσσεται στο 4ον Ράιχ. Παρόμοιο πείραμα έγινε και στην Βόρεια Αμερική (με τη NAFTA) με μικρότερη επιτυχία. Τώρα επιδιώκεται η γιγαντιαία Ένωση της Ασίας με κέντρο την Κίνα. Τα ίδια χιμαιρικά σχέδια προβλέπουν την Ένωση της Αφρικής, ούτως ώστε να υλοποιηθεί η τετραμερής διακυβέρνηση του κόσμου και να τυλίξει ο Ουροβόρος Όφις ολόκληρη τη Γη. Όμως ο «Σιωνιστικός Όφις» είναι καταδικασμένος να αποτύχει και θα αποτύχει, διότι είναι αντιμέτωπος με τους λαούς και το υψιπετές Ελληνικό Πνεύμα(Ελευθερία-Δημοκρατία-Δικαιοσύνη κλπ)

    20. Λέσχη Μπιλντερμπεργκ. ‘Bilderbergers’. Είναι μια Εβραϊκή λέσχη και ένα Κέντρο Σκέψεως εξεχόντων Εβραίων και άλλων υψηλόβαθμων αξιωματούχων και μεγαλοκροίσων, που σκοπό έχει να μελετάει και να χαράζει τη στρατηγική που θα ακολουθήσουν οι διάφορες κυβερνήσεις για να φθάσουν στη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Ιδρυτής της είναι ο διαβόητος Γερμανο-Εβραίος Χένρι Κίσινγκερ. Το όνομα της έλκει από την ομώνυμη πόλη της Ολλανδίας που πρωτοσυνεδρίασε το 1954. Σ’ αυτήν συμμετέχουν αρκετοί Έλληνες πολιτικοί και επιχειρηματίες.

    21. Τριμερής Επιτροπή/ Trilateral Commition. Αυτή πραγματεύεται περισσότερο Αμερικανικά θέματα. Συμμετέχουν περίπου τα ίδια πρόσωπα και έχει παρόμοιους σκοπούς με τους ‘Bilderbergers’

    22. Διεθνής Μασονία/ Τεκτονισμός. Είναι η σύγχρονη Λερναία Υδρα, η οποία υπό το κάλυμμα των αρχαίων παγανιστικών μυστηρίων , προωθεί Εβραϊκούς σκοπούς για την καθυπόταξη του κόσμου. Είναι όργανο της διεθνούς σιωνιστικής πλουτοκρατίας και στηρίζεται στη μυστικότητα, αποκρυφισμό, χάρις στην αυστηρή ιεραρχική δομή του. Προωθεί την αλληλογνωριμία και αλληλοϋποστήριξη των μελών του, τα οποία στρατολογεί μεταξύ των μορφωμένων αστών όλων των τάξεων. Έχει διεισδύσει σε όλα τα επίπεδα (κυβέρνηση, στρατό, αστυνομία, δικαστικό, νομοθετικό, οικονομία, εκκλησία κ.ο.κ) Στα πρότυπα του τεκτονισμού έχουν δημιουργηθεί διάφορες λέσχες(skull and bones κ.α) και ενώσεις(AHEPA, AIPAC κ.α) με ύποπτους και αμφιλεγόμενους σκοπούς.

    23. Ολοκαύτωμα-Holocaust. :Αυτό δημιουργήθηκε μετά τον Β! Π.Π από τους Εβραίους που διέφυγαν από τη Ναζιστική Γερμανία. Το χρησιμοποιούν σαν «εργαλείο» πίεσης της διεθνούς κοινής γνώμης για να:
    α. Εκβιάσουν την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ στην Παλαιστίνη.
    β. Απομυζήσουν χρήματα από τη Γερμανία-και όχι μόνον- ως αποζημιώσεις για τα 6 εκατ. Εβραίους, που ποτέ δεν πιστοποιήθηκε ο αριθμός τους. Ακόμη και Εβραίοι σιωνιστές ομιλούν για μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες που πέθαναν εξ αιτίας της πείνας, ασθενιών, στερήσεις ή σκοτώθηκαν συνεπεία των βομβαρδισμών.

    24. Τό λογόκρινα, γι’ αυτό θά τό βρείτε αυτούσιο στό τέλος. σσ

    25. Τρομοκρατία/ Αλ-Κάιντα/’Al Qaeda’ Είναι εξτρεμιστική ισλαμική οργάνωση που εδρεύει στο Αφγανιστάν, πλην όμως έχει πλοκάμια σε όλες τις Ισλαμικές και στις Δυτικές χώρες. Αποτελεί συνέχεια των Αφγανών Μουζαχεντίν που διεξήγαγαν το Τζιχάντ (θρησκευτικό πόλεμο) για την εκδίωξη των Σοβιετικών κατοχικών στρατευμάτων, πράγμα που επέτυχαν. Αυτοί οργανώθηκαν στο τέλος της δεκαετίας του 70′ από τη CIA, αλλά σήμερον έχουν στραφεί ως τιμωροί της Αμερικής, του Ισραήλ και των χωρών που τις υποστηρίζουν, διότι θεωρούν μεγίστη αδικία τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και την ρατσιστική μεταχείριση του Ισλάμ.

    26. Υποτακτικές Κυβερνήσεις. Stooges Governments Αυτές παρότι εκλέγονται με δημοκρατικές διαδικασίες δεν είναι γνήσια δημοκρατικές διότι πειθαναγκάζονται να υπακούουν στη διεθνή εξουσία και να εκτελούν εντολές για τα σοβαρά θέματα γενικής στρατηγικής, της Ουάσιγκτον, των Βρυξελλών, του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ, του ΔΝΤ, της Διεθνούς Τράπεζας κ.α

    27. Κοινοβούλια/Parliaments. Αυτά συνιστούν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία η οποία πόρρω απέχει από την Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι του Κοινοβουλίου υποκλέπτουν την ψήφο του λαού και την καταχρώνται υπέρ της πλουτοκρατίας επί 4ετίαν και αυτό το θεωρούν δημοκρατία. Στις μέρες μας τα Κοινοβούλια βρίσκονται σε παρακμή ένεκα της διαπλοκής τους με τους οικονομικούς παράγοντες και την διαφθορά.

    28. Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως/ Media. Αυτά ελέγχονται ασφυκτικότατα από μεγάλα συγκροτήματα και αποκρύπτουν την αλήθεια και διασπείρουν το ΨΕΜΜΑ. Έτσι οι πληροφορίες και γνώμες εμποδίζονται να φθάσουν στην κοινή γνώμη και η αλήθεια είτε αποσιωπάται είτε διαστρέφεται, είτε δίδεται η μισή. Η παραπληροφόρηση, ο στραγγαλισμός της διαφορετικότητος, της αμφισβήτησης και η τηλεθέαση των σκουπιδιών προς χάριν του κέρδους έχουν καταστεί ο κανόνας στις σύγχρονες κοινωνίες μας. Είναι ο θάνατος της δημοκρατίας.

    29. Ανάκτορα Μπάκινχαμ / Buckingham Palace. Είναι το κέντρο της διεθνούς Μασονίας-Ιλλουμινάτων και της Ιουδαϊκής θεοκρατίας. Από εκεί εκπηγάζει η διεθνής εξουσία, διότι είναι ο αρχαιότερος εξουσιαστικός θεσμός. Εκεί εξυφαίνονται οι μεγαλύτερες συνωμοσίες, ραδιουργίες, ίντριγκες, διαφθορά, λαϊκή καταπίεση και εκμετάλλευση, αλλά και οι κρίσεις και οι πόλεμοι. Ο θεσμός αυτός θεωρείται ότι έλκει την αρχή του από τον πανάρχαιο βασιλιά- θεό, Ανού. [Σύμφωνα με την νεοεποχίτικη Σουμεριακή Μυθολογία οι Ανουνάκι ήλθαν από τον πλανήτη Νιπούρου, δημιούργησαν τους ανθρώπους , φτιάξανε την Εδέμ και μετά αποσύρθησαν στον πλανήτη τους, όπου από εκεί μας επισκέπτονται από καιρού εις καιρόν Οι εστεμμένοι του Μπάκινχαμ διατηρούν την παράδοση, ότι κατάγονται από τους Ανουνάκι και εκείθεν αντλούν την ελέω θεού κληρονομική μοναρχία τους]

    30. Εγκέφαλος του Ουροβόρου Όφεως/Brain of the taileating Snake Πολλά θρυλούνται περί του εγκεφάλου της Συνωμοσίας(R &R ή Χ. K Κανείς δεν γνωρίζει το νέο παγκόσμιο Fόhrer.

    Συμπέρασμα
    Τώρα γνωρίζεις όλους τους κρίκους του Κατεστημένου. Άλλοι μεγάλοι και άλλοι μικρότεροι, συμπλέκονται και διαπλέκονται και μέσα από τις αντιφάσεις και συγκρούσεις τους κατορθώνουν να κυβερνούν εδώ και 2.000 χρόνια. Έχουν ανακαλύψει το μυστικό της αθανασίας με την αέναη αλλαγή, την συνεχή προσαρμογή-σαν τους χαμαιλέοντες- το ψέμα, τον δόλο, την πανουργία, τη ραδιουργία, την καταπίεση και την διαβολή, παρμένα από την Ιουδαϊκή Βίβλο. Και πάντα ο λαός είναι ο ευκολόπιστος και χιλιοπροδομένος, ο καταπιεζόμενος και ο επαναστατημένος. Ο εχθρός έχει όνομα. Είναι ο Εβραϊκός Σιωνισμός και οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι. Είναι το Παγκόσμιο Κατεστημένο: Ψεύτικο, δόλιο, άδικο, αντι-ζωικό, ραδιούργο, ανάλγητο, αλαζονικό, αχόρταγο, αρπακτικό, γραφειοκρατικό, ηδονιστικό, εξουσιαστικό, δογματικό, θεοκρατικό, υλιστικό, συνωμοτικό, πολεμοκάπηλο, ιμπεριαλιστικό και εγκληματικό (Ορα Γάζα, Αφγανιστάν, Ιράκ, Κύπρος κ.α. Τώρα είναι παρηκμασμένο, σάπιο και ετοιμόρροπο. Ο πλανήτης μας ασθενεί βαριά εξ αιτίας της κακοήθους βουλιμίας τους. Το Κατεστημένο πνέει τα λοίσθια. Οι κυβερνήσεις, κατ’ εντολή των διεθνών τοκογλύφων, έγιναν οι μεγαλύτερες ληστρικές εταιρείες συγκεντρώσεως χρήματος. Έχουν επιπέσει στους λαούς να τους πιούν το αίμα. Αυτή είναι η εντολή των Κεντρικών Τραπεζών. Η Αντίσταση των λαών γρήγορα θα τους ανατρέψει. Υπάρχει όμως εναλλακτική λύση; Σίγουρα Ναι. Ο Ελληνικός Λόγος (το Ελληνικό δημοκρατικό πρότυπο και ο Ελληνικός τρόπος σκέψεως) που δοκιμάσθηκε πριν 2.500 χρόνια με απόλυτη επιτυχία σ’ αυτόν εδώ τον τόπο.
    (pentapostagma)

    http://www.prisonplanet.gr/conspiracy/55389-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CE%B3%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF

    Σχόλιο:
    τά ‘χουν παίξει στό pentapostagma μέ τόν ελληνικό τρόπο σκέψεως, όπου χώραγε κι ετούτο:
    οί Αθηναίοι νά παραχωρήσουν τόν Παρθενώνα στόν Δημήτριο τόν Πολιορκητή,
    γιά γκαρσονιέρα!…

    Χωρίς τά Μαθηματικά τής Μαούνας μας δέν ερμηνεύεται τίποτα, γι’ αυτό θυμίζω:
    0,0000001 > 99,9999999 όπου:
    0,0000001 = Θεϊκής κατασκευής καί προελεύσεως,
    η Πνοή Ζωής πού ελάβομεν ώς έκ τού Θελήματος τού Ζωοδότου Δημιουργού καί Πατρός(άν θέλουμε κι εμείς!) ημών Θεού, τό οποίο δέν σπάει, δέν χαλάει, πού νά χτυπάει είς έκαστος έξ ημών, πού είμαστε φορείς του, τόν κώλο του χάμου!…
    μάς μένει τό σαφρακιασμένο υπόλοιπο 99,9999999
    τού ιδίου θελήματος ημών, γιά νά τό τρίβουμε στήν κασίδα εαυτών καί αλλήλων, ώς καράφλες απ’ έξω κι από μέσα, λέω, εκτός κι άν…

    τό λογοκριμένο:
    24. Ιερατεία-Μονοθεϊστικές Θρησκείες. ‘Forces of Darkness’. Είναι οι τρεις μονοθεϊστικές εβραιογενείς (Αβρααμικές) θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλαμισμός και οι αιρέσεις αυτών) που ευθύνονται για τους πολέμους, τη διχόνοια και το σκοτάδι στον κόσμο εδώ και 1700 περίπου χρόνια. Οι κοσμοπολιτικές θρησκείες είναι υλιστικές και δογματικές. Ένεκα τούτου δεν αρκούνται στους πνευματικούς κανόνες, αλλά θέτουν και κοινωνικούς κανόνες συμπεριφοράς στα άτομα και αναμειγνύονται στην πολιτική και στην οικονομία. Ο ακρογωνιαίος λίθος τους είναι η Ιουδαϊκή Βίβλος. Επομένως αν καταρρεύσει η ψυχοφθόρος Βίβλος, θα παρασύρει μαζί της και όλο το Κατεστημένο.

    Εγώ τή λογοκρισία,
    εσείς τά σχόλια, τίς κρίσεις κι εκτιμήσεις…
    (μέ τό χέρι στήν καρδιά, στραβάδια!…)

    • 247.1
      says:

      Εἰ μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα, τῆς δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ᾿ Ἡσιόδῳ τάξεως· εἰ δὲ μή, ἐγὼ μὲν οὐδὲν ἂν εἴποιμι δυσχερές, αὐτοὶ δὲ μέμνησθε τῶν ἐπῶν δηλονότι, ἐν οἷς ἐκεῖνός φησιν ἄριστον μὲν εἶναι τὸν παρ᾿ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν τοῖς παρ᾿ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον, τὸν δὲ πρὸς οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρὸς ἅπαντα.

      Ἄν, λοιπόν, δεχθῆτε μὲ προθυμία τὰ λόγια μου, θὰ ἀνήκετε στὴ δεύτερη κατηγορία ἐκείνων ποὺ ἐπαινεῖ ὁ ἀρχαῖος ποιητὴς Ἡσίοδος, γράφοντας ὅτι εἶναι ἄριστος ἄνθρωπος ὅποιος μονάχος του ξεχωρίζει τὸ σωστὸ κι εἶναι καλὸς ἄνθρωπος ὅποιος συμμορφώνεται μὲ τὶς σωστὲς ὑποδείξεις. Ἐνῷ ὅποιον δὲν εἶναι ἱκανὸς νὰ τὸ κάνει αὐτό, τὸν χαρακτηρίζει σὰν ἄνθρωπο ἄχρηστο.

      Τού έν αγίοις πατρός ημών Βασιλείου τού Μεγάλου:

      ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ,
      ΠΩΣ ΝΑ ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

      http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/paterikon/basil_the_great_de_legendis_gentilium_libris.htm

      • 247.1.1
        says:

        Η Ησιόδου τάξις,
        η έχουσα τήν ευλογία τού Μεγάλου Βασιλείου:

        α.
        ἐκεῖνός φησιν
        ἄριστον μὲν εἶναι τὸν παρ᾿ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα
        εἶναι ἄριστος ἄνθρωπος ὅποιος μονάχος του ξεχωρίζει τὸ σωστὸ
        -ό δυνάμενος χωρείν, χωρείτο. σσ

        β.
        ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν τοῖς παρ᾿ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον
        εἶναι καλὸς ἄνθρωπος καί ὅποιος ακολουθεί τὶς ὑποδείξεις ετέρων
        (τό νόημα ποτέ δέν θά ‘ναι τών μαλάκηδων, έ;).

        γ. άμα
        τὸν δὲ πρὸς οὐδέ έτερον ἐπί τί ίδιον -έτσι, λέω.
        ἀχρεῖον εἶναι πρὸς ἅπαντα.

        -γάμα τον, ατό του.

    • 247.2
      says:

      Παγκόσμιο Συνέδριο Ιεχωβάδων στην Αθήνα για το «Νέο Άρχοντα της Γης»
      http://www.prisonplanet.gr/ελλαδα/55437-παγκόσμιο-συνέδριο-ιεχωβάδων-στην-αθήνα-για-το-«νέο-άρχοντα-της-γης»

  8. 248
    says:

    «Αν η αριστερά βασανίζεται δεκαετίες από το δίλημμα πατριωτισμός ή διεθνισμός,
    δεν χρειάζεται να χαλάει το χρόνο της σε ατελείωτες συζητήσεις.
    Αρκεί να κοιτάξει τον Μανώλη Γλέζο, για να συνειδητοποιήσει ότι
    τα δύο αυτά πράγματα συνδέονται διαλεκτικά,
    αρκεί να είσαι σίγουρος για τον εαυτό σου και την ταυτότητά σου».*
    Αλέξης Τσίπρας

    Ποιά αριστερά, λοιπόν!…

    Από πότε τά γραικογαλλικά υβρίδια
    τής ψώρας εισαγωγής(μισελληνικής προπαγάνδας, ένεκα!) τού Κοραή καί
    τής επαναστατημένης νεκροφιλίας τού αστισμού, πού
    σκότωσαν τόν πατέρα τους μέ τόν συμβολικό τρόπο πού περιγράφει ό Φρόϊντ,
    πράξη έξ ίσου δριμεία μέ τήν φυσική του εξόντωση,
    γιά νά κάνουν τό μισάνθρωπο χατήρι τής “γλυκιάς μανούλας”,

    συμπίζουν Αριστερά;

    Αυτή η αριστερά πού τρώμε στή μάπα μεταπολιτευτικά είναι μαϊμού,

    [ηθικά γυμνή, αποκρύπτει ότι στήν αισχρή ανθρωπολογία της ό άνθρωπος είναι μιά όρθια κουραδομηχανή κι ένα βιολογικό ρομπότ, στό οποίο επιβάλλεται κούρντισμα/ρύθμιση/τρανσφορμέϊσον από μιά συμμορία εκλεκτών τής δικιάς της χούντας
    πού είναι ενεργή μέσα στήν καθημερινή ζωή, όλ’ αυτά τά χρόνια!]

    είναι σάν τήν δημοκρατία πού δήλωνε ότι είχε ό αλήστου μνήμης χουντοπαπαδόπουλος,
    μέ τήν τσιριχτή φωνή του: «κύριοι, έχομεν δημοκρατίαν!»,
    όταν ξεκίναγε τό πασπάλισμα τής κοινωνίας μας μέ τήν άσπρη σκόνη καί τήν διάβρωση τών συναλλακτικών καί όχι μόνο ηθών μας μέ τόν χρηματισμό, π.χ. μπαλόσημο,
    χάρισμα αγροτικών χρεών πού είχαν τότε μόνο τά λιγοστά λαμόγια τής επαρχίας κ.λπ.

    *
    οπότε,
    σάν είσαι πρώτα ένας υγιής άνθρωπος
    (π.χ. «δέν ακούς φωνές» κι έτσι όταν σού λέει ό άλλος «είμαι φράγκος»,
    μπορείς αβίαστα νά καταλάβεις ότι σού ‘πε «φράγκος» κι όχι «γάλλος»!…)
    κι έν συνεχεία μόνον
    σίγουρος γιά τόν εαυτό σου καί τήν ταυτότητά σου,

    δέν παίρνεις βέβαια στά σοβαρά τόν Μανώλη Γλέζο τής καρδιάς μας,
    όταν σού εξηγεί γιά λόγους ανύπαρκτους
    «τί παιδί διαμάντι είναι ό Ολάντ»,

    έ;!

  9. 249
    • 249.1
      says:

      Αύξηση στην εξάπλωση κακόβουλου λογισμικού μέσω φορητών συσκευών αποθήκευσης αρχείων USB, CD αλλά και DVD καταγράφηκε στην Ελλάδα κατά το πρώτο εξάμηνο του 2014, σύμφωνα με στοιχεία της υπηρεσίας Kaspersky Security Network.

      Συγκεκριμένα, πάνω από 2.615.000 περιστατικά εντοπίστηκαν στους υπολογιστές των χρηστών που συμμετέχουν στο Kaspersky Security Network. Όπως υπογραμμίστηκε, την ίδια περίοδο του 2013 είχαν σημειωθεί σχεδόν 1.901.000 περιστατικά. Η Ελλάδα κατατάσσεται στην 117η θέση παγκοσμίως.

      Αναφορικά με τις διαδικτυακές απειλές που δέχθηκαν χρήστες από την Ελλάδα, το ποσοστό που επηρεάστηκε έφτασε το 31,6%. Σημειώνεται ότι το αντίστοιχο ποσοστό ανερχόταν σε 40,5% το πρώτο εξάμηνο του 2013.
      Ωστόσο, το ποσοστό εξακολουθεί να είναι υψηλό, καθώς τοποθετεί την Ελλάδα στην 26η θέση παγκοσμίως αναφορικά με τις απειλές που σχετίζονται με την πλοήγηση στο διαδίκτυο.

      Χώρες όπως η Ισπανία, η Γαλλία και η Λιθουανία βρίσκονται υψηλότερα από την Ελλάδα σε αυτή την κατάταξη, ενώ η Πορτογαλία και η Αυστρία ακολουθούν.

      «Παρόλο που ο αριθμός των διαδικτυακών απειλών που εντοπίστηκαν στην Ελλάδα έχει μειωθεί, κατά το πρώτο μισό του έτους παρατηρήσαμε σημαντική αύξηση των τοπικών απειλών. Για να προστατέψουμε τα δεδομένα, τα χρήματα και την ταυτότητα των χρηστών, πρέπει να λάβουμε υπόψη όλους τους τύπους κακόβουλου λογισμικού. Οι επιχειρήσεις και οι οικιακοί χρήστες θα πρέπει να γνωρίζουν αυτούς τους κινδύνους και να φροντίζουν τους υπολογιστές και τις φορητές συσκευές τους χρησιμοποιώντας ολοκληρωμένες λύσεις ασφάλειας και τηρώντας μερικούς κανόνες» σχολίασε ο Κρίστιαν Φανκ, επικεφαλής αναλυτής κακόβουλου λογισμικού της Kaspersky Lab.

      (zougla)

  10. 250
    says:

    Ο Φίλος μου Οδυσσέας Χατζόπουλος, «ένοικος τώρα του παντοτινού»

    Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

    Ελευθέριος Ανευλαβής

    Μες την ψυχή λιτάνεψες μονάχα την αγάπη,
    Της νιότης το κελάρυσμα, τ’ αθώα σου τα πάθη.
    Κι αρματωσιά σου τα ’κανες να πολεμάς στον κόσμο.
    Ό,τ’ έλειωνε στο διάβα του της λεβεντιάς το δυόσμο.

    Έφυγα, λέει ο τρανοφύλακας. Βήμα γοργό με το αριστερό. Για πού;

    Το μακρύ μονοπάτι του αρχαίου ουρανού πήρες, ΩΡΑΙΟΣ σαν ΕΛΛΗΝΑΣ, για εκεί, όπου πνεύμα αρχαίο, αθάνατο, ελληνικό θα μένεις.

    Και θα γυρίσεις, το ξέρω θα γυρίσεις, για να ολοκληρώσεις τους Αρχαίους Έλληνες, σε πείσμα των ανελλήνιστων νεοελλήνων, των στεγνωμένων ακαδημαϊκών, της αδιάφορης πολιτείας, που μισεί του αληθινούς πολίτες.

    Υπήρξες ΠΟΛΙΤΗΣ-ΟΠΛΙΤΗΣ της πόλεως των Ελλήνων, Οδυσσέα. Σημείο αναφοράς σου οι «Έλληνες» και ο άνθρωπος. Φυσικός, απλός, πατρικός, φιλικός με τους ανθρώπους, μα και άγριο θηρίο με τους απανθρώπους.

    Χαλκέντερος εκδότης, με «αρχιδοδυναμοθέληση», εκδίδεις όλη σχεδόν την «Αρχαία Ελληνική Γραμματεία», τους «ΕΛΛΗΝΕΣ» σου, Οδυσσέα, με πείσμα και σε πείσμα μιας αδιάφορης, ανελλήνιστης πολιτείας.

    Χαλαρά. Μην τρέχεις βιαστικά, λίγο κουτσαίνοντας, για να επισπεύσεις το τέλος του ταξιδιού, άντρα της μοναξιάς μέσα στη βοή του αδιάφορου πλήθους, για την Ιθάκη των Ελλήνων σου.

    Πλησίασε να οδηγήσεις την περικοπή μας. Αυτή η γέφυρα ενώνει τα κάτω με τα πάνω.

    Περνάς απέναντι αγέρωχος, έχοντας αγωνιστεί τον αγώνα τον καλόν. Λοιπόν όλοι να βουβαθούν. Τώρα.

    ΘΑΝΑΤΟΣ Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ.

    ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΌ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥ ΚΕΝΟΥ.

    Ο Οδυσσέας έφυγε για το ταξίδι του στον απέραντο χαόκοσμο. Ο Οδυσσέας δεν μένει πια εδώ.

    Όμως αφήστε τον. Θα ‘ρθεί, ξανά, ένα μεσημεράκι, στο γραφείο του, στον ΚΑΚΤΟ του, στο ΚΑΚΤΟΣπιτό του, για να συναντήσει την «ομάδα του χάους», όπως τη λέει στο τελευταίο του βιβλίο «Τι Θα Ψηφίσουμε», με τις λευκές, μα τόσο γλαφυρές σελίδες του.

    Ο Οδυσσέας, ο οδοιπόρος του απέραντου χαόκοσμου, Ηλιοφωτισμένος, κι ας άπλωσε στο πρόσωπό του το χλωμό της φως η σελήνη.

    Ο Οδυσσέας, όμορφη ανταύγεια ψηλοφευγάτου κυπαρισσιού σε κρύο αποτρόπαιο ταφοσχήμα.

    Κουνήσου αρχαίε Έλληνα Οδυσσεύ. Κάνε χώρο για τον συγκάτοικό σου, τώρα. Τον Νέον Έλληνα, Οδυσσέα.

    Ουδέν βέβαιον επομένως.

    Αλλά, σίγουρα, ο φίλος μου Οδυσσέας θα είναι τηλεορατός, ορατός από μακριά, μέσα στον αστερισμό του χαόκοσμού μας.

    Καλό σου ταξίδι, Φίλε μου Οδυσσέα.

  11. 251
    • 251.1
      says:

      Ο ιρακινός στρατός ανακοίνωσε ότι πέντε ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη έφτασαν στη χώρα, έπειτα από σχετική συμφωνία με τη Μόσχα, με στόχο να προσφέρουν ενισχύσεις στη Βαγδάτη η οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει την προέλαση των ισλαμιστών ανταρτών.

      «Τα πρώτα μαχητικά αεροσκάφη Σουχόι Su-25 έχουν φτάσει στο ιρακινό έδαφος, γεγονός που θα ενισχύσει τη μαχητικότητα της ιρακινής Πολεμικής Αεροπορίας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας», ανέφερε σε ανακοίνωσή του το ιρακινό υπουργείο Άμυνας.

      http://www.zougla.gr/kosmos/article/o-stratos-tou-irak-enisxiete-me-rosika-maxitika-aeroskafi

  12. 252
  13. 253
    says:

    Μουφτής Συρίας: «Ερντογάν και Νταβούτογλου απήγαγαν τους Xριστιανούς Επισκόπους»-BINTEO

  14. 254
    says:

    Πιθανότητες επιτυχίας; Ποιος δίνει σημασία; Hδη έκανε πολλά αυτή η Εθνική.
    Από την αρχή της ύπαρξης της Φυλής
    οι πιθανότητες επιτυχίας σε όλους τους μεγάλους αγώνες του Εθνους ήταν εναντίον μας.
    Και τις περισσότερες φορές ανατρέψαμε όλα τα “προγνωστικά” της Ιστορίας…

    (τανεα)

    http://www.prisonplanet.gr/sports/55446-bloomberg-δίνει-φαβορί-την-εθνική-ελλάδος-στον-αγώνα-με-την-κόστα-ρίκα

  15. 255
    says:

    Η μικρόνους παπαγαλίζουσα τόν άνθρωπο γλωσσού, κτηνώδους ανηθικότητος ένεκα:
    «την Ελλάδα την έμαθε όλος ο κόσμος το 2004 όταν πήρε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα…».

    Καί ό άνθρωπος:
    «…να ξεκαθαρίσω ότι ο κόσμος δεν έμαθε το 2004 την Ελλάδα.
    Η Ελλάδα έδωσε πολιτισμό, τη φιλοσοφία, έδωσε το πνεύμα και τη δημοκρατία που έχει σήμερα όλος ο κόσμος.
    Στο ποδόσφαιρο το 2004 έκανε μια μεγάλη αθλητική επιτυχία».

    http://www.zougla.gr/mundial/article/tis-eklise-to-stoma-o-santos

  16. 256
    says:

    Απλή διαδρομή
    από: «μοιάζει σάν, χωρίς νά είναι», πρός: «εκμηδενισμό τού νοήματος»,
    υπό τό κράτος τού βέλους τού κρόνου
    (έελάα!… κάανε κάατίιι!…, θά πεί, άν μ’ εννοείς!),
    for two:

    http://www.prisonplanet.gr/διεθνη/55457-σκότωσε-ιερόδουλη-γιατί-έκανε-πιάτσα-κοντά-σε-τζαμί-binteo

  17. 257
    says:

    Άντε πάλι εμφύλιος απόψε, καθώς:
    http://www.zougla.gr/mundial/article/i-kosta-rika-ine-eliniki,
    τί νά πείς!…

    Νά πείς τήν προσευχή τών Ελλήνων γιά τόν Αίαντα τόν Τελαμώνιο:

    «Ζεύ πάτερ, …δώσε νίκη στον Αίαντα… άν πάλι τον Έκτορ’ αγαπάς…
    ίση σ’ αμφοτέρους δύναμι και δόξα σύμπεψε.»

    Ιλιάδος Η 202-205, από τήν αγαπητική πρός τόν Έλληνα
    -φιλάνθρωπο θά πεί!-
    μετάφραση τού Κώστα Δούκα.

  18. 258
    says:

    Paul Craig Roberts(υφυπουργός Οικονομικών επί προεδρίας Ρ. Ρήγκαν):
    “Ισχυρά κέντρα των ΗΠΑ πιέζουν για ταυτόχρονη επίθεση κατά Ρωσίας-Κίνας”

    Προετοιμαστείτε γιά βαθιές εισπνοές
    καί διαβάστε τή συνέντευξη πού δόθηκε στή Φωνή τής Ρωσίας:

    http://www.prisonplanet.gr/ρωσια-ηπα/55479-paul-craig-roberts-ισχυρά-κέντρα-των-ηπα-πιέζουν-για-ταυτόχρονη-επίθεση-κατά-ρωσίας-κίνας

  19. 259
    says:

    http://www.youtube.com/watch?v=HEGTsQoZSz8

    αφορμή η ανάρτηση γι’ ανάγνωση πρώτη:

    GEORGE DEN SOY LEO
    πριν από 8 μήνες
    Ειναι ο πατηρ Προδρομος Νεοσκητιωτης ο οποιος τωρα εχει παρει το Σιμωνοπετριτικο κελλι του Ευαγγελισμου (Κατσουλιερηδων) Στις Καρυες…το μελος ειναι του Δανιηλ Κατουνακιωτου κ ο ηχος πλ.α

    Χριστιανός Ορθόδοξος
    πριν από 8 μήνες
    σε απάντηση στον χρήστη GEORGE DEN SOY LEO
    σε ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες!

    Χριστιανός Ορθόδοξος, ανήρτησεν

    Τζώρτζ ντέν μάς λέει(γενοκτόνος τών τόνων), παρέσχε ουσιώδεις πληροφορίες

    Χριστιανός Ορθόδοξος, ευχαρίστησεν!…
    άν είναι δυνατόν, δηλαδή, τό τοιούτον!…
    δέν ξανάγινε στά χρόνια τής ηθικής χολέρας
    (τό άλλο όνομα τής διαπαιδαγωγήσεως τών κουταβιών τού θηλυκού τού ανθρώπου
    υπό τής “γλυκιάς μανούλας”… αέρα, ναί!…
    ρ’ εσύ μαλακιστήρι τής “γλυκιάς μανούλας”,
    θυμάσαι πότε ήταν πού ευχαρίστησες ειλικρινώς κάποιον γιά κάτι; άντε: «ευχαρίστησες», σκέτο;!)!

    κι αφορμή η ανάγνωση πρώτη, γιά τήν ανάγνωση δεύτερη:

    μέλισε(μέλος ποίο, ποίου σώματος, ποίο έν τέλει τό μέλημα;) Ανήρ Κατουνακιώτης,
    μοναχός Δανιήλ,
    -γιά σκέψου τί σημαίνουν αυτά!…

    έψαλε δέ πατήρ Πρόδρομος Νεοσκητιώτης…

    Ως χαρίεν εστ’ άνθρωπος αν άνθρωπος ή, ψελλίζω ξέπνοος πλην
    δασκαλεμένος από τόν παππούλη μου τόν Μένανδρο τόν Αθηναίο…
    δέν αντέχεται η ανάγνωσις δευτέρα…

    όχι από μένα μέ τήν αποσαθρωμένη συγκινησιακή σκευή…
    χρειάζομαι βελτίωση τής φυσικής μου καταστάσεως, ν’ αντέχω περισσότερο…
    ποιός περισσός τώρα!… ατός του δείχνει ν’ αντέχει γιατ’ είναι μούμια…

    πάμ’ ακόμη μία:

  20. 260
    says:

    «Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
    όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε
    »*

    Γ. ΡΙΤΣΟΣ

    http://www.prisonplanet.gr/διεθνη/55639-iσραήλ-βομβαρδίζει-και-με-κορβέτες-sa-ar-5-τη-γάζα

    http://www.youtube.com/watch?v=zKZBEAUGnMQ

    *
    ψυχαὶ ἀρηίφατοι καθαρώτεραι ἢ ἑνὶ νούσοις.

    Κατά τον Ηράκλειτο,
    οι ψυχές που πέσανε μαχόμενες είναι καθαρότερες από εκείνες που κύλησαν σ’ αρρώστιες.

  21. 261
    says:

    Πσσσς!…

    Δικός μας άνθρωπος, ό Άρχων τής Στυλίδος!

    Νά τόν υποστηρίξομεν,
    νά τήν στελεχώσομεν τήν «Τελείαν» τού ανδρός μέ τούς σπανίους κατά τόπον ήθος έχοντας,
    γιγνόμενοι ούτω η αποφασιστική παύλα αυτής καί

    νά τήν ψηφίσομεν,
    σάν έλθει η ώραν της,

    λέω!

    • 261.1
      says:

      καί παύλα στά φαύλα,

      φλάτ καρδιογράφημα,

      λέμε!

      Ο Απόστολος υπερέβη τή γκλαμουριά πού είχε στό τσεπάκι του,
      προστρέχων στήν περιφέρεια τών ταπεινών,
      ό άξιος!…

      Δέν μάς περισσεύει τέτοιος ένας ανδροπρεπής,

      έ;

      • 261.1.1
        says:

        Ό Δήμαρχος

        Απόστολος Γκλέτσος

        Σάς γνωρίζουμε ότι
        μετά τήν συνταξιοδότηση τού τελευταίου μόνιμου ηλεκτρολόγου τού Δήμου,
        κ. Γ. Τραγουλιά (εδώ καί τρία χρόνια), σήμερα ό Δήμος δέν διαθέτει
        μόνιμο υπάλληλο ειδικότητας ΔΕ Ηλεκτρολόγου αλλά ούτε καί προσωπικό ορισμένου χρόνου τής ίδιας ιδικότητας, καθώς καί δέν
        υπάρχει καί η δυνατότητα πρόσληψης προσωπικού στό άμεσο μέλλον.

        Γιά περισσότερες πληροφορίες
        επικοινωνήστε μέ τόν Πρωθυπουργό κ. Α. Σαμαρά καί
        τόν κ. Ε. Βενιζέλο.

        Θέμα: Κολώνες ηλεκτροφωτισμού
        Σχετ.: τό υπ’ αριθμ. πρ. 1016/92/585-β΄ έγγραφό σας

        • 261.1.1.1
          says:

          ειδικότητας

          γράφει ό κ. Δήμαρχος Στυλίδας,

          άς μήν απολογηθεί καί γιά τό λαστιχένιο μου πληκτρολόγιο, τώρα!

  22. 262
    says:

    «Η αισχρά αγγλία»!…

    Ό,τι “πολιτικώς” ουσιαστικότερον μάς παρέδωσαν μέ δύο λόγια οί παππούδες μας!

    Σημ:
    τό «εβραιοκρατούμεναι αί αγγλία καί ηπα» είναι ανάγκη νά τό προσθέσουμε μόνοι μας.

  23. 263
    says:

    Η διαλεκτική της ταξικής συνείδησης και ο αλλοδαπός εφιάλτης

    Γράφει: Ο Θύμιος Παπανικολάου
    ΡΕΣΑΛΤΟ-τεύχος 18

    Μια κεντρική ιδέα που διατρέχει τη μαρξιστική θεωρία και πράξη είναι το ζήτημα της ταξικής συνείδησης: η πεμπτουσία της επαναστατικής πράξης. Η χειραφέτηση των εργαζομένων είναι αδύνατη χωρίς την ωρίμανση, πολιτική και πνευματική του προλεταριάτου. Χωρίς δηλαδή να έχει ταξική συνείδηση. Κι αυτή η ταξική ωρίμανση (ταξική συνείδηση) κατακτάται μέσα από μακρούς ιστορικούς αγώνες και είναι μια δύσκολη και περίπλοκη διαλεκτική διαδικασία.

    Σήμερα όλα τα κεκτημένα της διαλεκτικής ιστορικής ωρίμανσης επιχειρεί η Νέα Τάξη να τα καταργήσει. Το πρακτικό πολιτικό εργαλείο γι αυτό το μακάβριο έργο είναι η εισαγωγή-εισβολή ξένων τριτοκοσμικών εργατών για την αντικατάσταση της εργατικής πρωτοπορίας με εξαθλιωμένους και ταξικά καθυστερημένους αλλοδαπούς και την αποσάθρωση του ιστορικού ιστού της ταξικής συνείδησης. Συμμάχους σε αυτό το εφιαλτικά καταστροφικό της έργο έχει την παραδοσιακή «αριστερά» η οποία στο όνομα μαρξιστικών αφαιρέσεων γυρίζουν το προλεταριάτο στην πρωτόγονη κατάστασή του, εξαρθρώνουν τις ιστορικές του κατακτήσεις και αποτεφρώνουν την ταξική συνείδηση.

    «Τάξη καθ’ εαυτήν»
    Η εργατική τάξη δεν είναι αυτόματα συνειδητή και επαναστατική. Η εργατική τάξη «καθ’ εαυτήν», είναι η τάξη στην αρχική της «στιγμή», όπως την παράγει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, είναι καθαρό στοιχείο της οικονομικής διαδικασίας, απλό «υλικό για εκμετάλλευση». Είναι αυτό που ορίζει η κυρίαρχη τάξη. «Είναι τάξη έναντι του κεφαλαίου, αλλά όχι ακόμα τάξη για τον ίδιο της τον εαυτό της»(Μαρξ: «Αθλιότητα της φιλοσοφίας»).
    Στην αρχική αυτή φάση, ως «τάξη καθ’ εαυτήν» δεν έχει συνείδηση του εαυτού της και, φυσικά, των ιδιαίτερων ιστορικών συμφερόντων της. Είναι όχι μόνο υλικά αλλά και ιδεολογικά υποδουλωμένη στην καπιταλιστική τάξη, γιατί η καπιταλιστική τάξη διαθέτει το μονοπώλιο των ιδεών και των όρων της συνείδησης, αλλά και γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις μέσα στη λειτουργία του καπιταλισμού εμφανίζονται σαν σχέσεις πραγμάτων, αποκτώντας μια «φαντασματικήν αντικειμενικότητα». (Η περίφημη θεωρία του Μαρξ για την αλλοτρίωση, την αποξένωση, την αντικειμενοποίηση).
    ΜΟΝΙΜΗ επιδίωξη του κεφαλαίου είναι να συμπιέζει την εργατική τάξη προς αυτό το «καθ’ εαυτήν», να την κρατά στην κατάσταση του «υλικού» για εκμετάλλευση, του αντικειμένου. Αυτό σήμερα επιδιώκεται με τα «ανοικτά σύνορα» και την αθρόα εισαγωγή ξένων, δραματικά καθυστερημένων σκλάβων. Από δω απορρέουν και τα νέα ιδεολογήματα του κεφαλαίου περί αντιεθνικισμού και αντιρατσισμού, ιδεολογήματα που τα τραγουδούν στην πρώτη γραμμή τα «αριστερά» προπαγανδιστικά φερέφωνα της Νέας Τάξης και οι «χρήσιμοι ηλίθιοι». Όλοι από κοινού αγωνίζονται να «ρίξουν» την εργατική τάξη στην κατάσταση του «υλικού» για εκμετάλλευση…

    «Τάξη δι’ εαυτήν» »
    Πώς γίνεται η εργατική τάξη από «τάξη καθ’ εαυτήν» σε «τάξη δι’ εαυτήν», δηλαδή πολιτική τάξη για τον εαυτό της; Γίνεται μέσω μιας μακράς διαδικασίας αγώνων που είναι υποχρεωμένη να κάνει, με την ανάπτυξη και το βάθεμα της ταξικής πάλης που τις επιβάλλουν οι όροι ύπαρξής της μέσα στο σύστημα.
    Οι δυσκολίες βεβαίως είναι τεράστιες. Δεν είναι ποτέ δυνατόν μέσα σε μια νύχτα, με τη δράση τους οι πλατιές μάζες να αποκτήσουν συνείδηση του ιστορικού τους ρόλου, δηλαδή ταξική. Και ούτε είναι ποτέ δυνατόν αυτή η συνείδηση να αποκτηθεί αυτόματα από τη δράση τους. Στη διαδικασία της συνειδητοποίησης «παρεμβαίνει» κι ένας άλλος παράγοντας καταλυτικός: ο ρόλος της πρωτοπορίας και του επαναστατικού φορέα.
    Και εδώ όμως δολοφονούν πολλοί αριστεροί τη διαλεκτική του μαρξισμού. Άλλοι αποκόβουν την πρωτοπορία και το επαναστατικό κόμμα από τις «μάζες», τα φετιχοποιούν και ολισθαίνουν στη «θεωρία» μιας ελίτ «επαναστατών» που τα ξέρουν όλα και «υπαγορεύουν» αυτοί, με διαταγές και τελεσίγραφα τη συνείδηση στο προλεταριάτο. Αυτό το κακέκτυπο της Λενινιστικής Θεωρίας για το ρόλο της πρωτοπορίας είναι ο γραφειοκρατισμός και οι ποικίλες σέχτες.
    Άλλοι πάλι θεοποιούν το Αυθόρμητο των μαζών και βλέπουν την ταξική συνείδηση να δημιουργείται εκ των κάτω, ως αυτόνομο προϊόν των λαϊκών αγώνων.
    Μεταξύ όμως της εργατικής τάξης, της πρωτοπορίας και του κόμματος υπάρχει μία άρρηκτη σχέση, μια διαλεκτική σχέση. Ο Μαρξ κάνει λόγο για ένωση της «σκεπτόμενης ανθρωπότητας» με την «πάσχουσα ανθρωπότητα». Ο Μαρξ πουθενά δεν διαφοροποιεί τα πράγματα. Δηλαδή από τη μια να είναι η κατηγορία των βασανισμένων που να ζουν στην αθλιότητα και να εξεγείρονται τυφλά και από την άλλη, η κατηγορία των ανθρώπων που στοχάζονται, που βλέπουν καθαρά και έχουν ως αποστολή να σκέφτονται γι τους βασανισμένους, να αποφασίζουν γι αυτούς, να τους προμηθεύουν ιδέες και αλήθειες. Την πρωτοπορία και τις μάζες ο Μαρξ τα αντικρίζει σαν ολότητα, σαν διαλεκτική σχέση ανάμεσα «στην πάσχουσα ανθρωπότητα που σκέφτεται και στη σκεφτόμενη ανθρωπότητα που καταπιέζεται». Και το επαναστατικό κόμμα είναι το απόσταγμα αυτής της διαλεκτικής σχέσης.
    Πάνω σε αυτή τη διαλεκτική σχέση, το συγκροτημένο προλεταριάτο μέσα στο έθνος-κράτος σε πολιτική τάξη, αποκτάει τη σοσιαλιστική του συνείδηση. Πάνω σε αυτή τη σχέση στηρίζεται η θεωρία της σοσιαλιστικής επανάστασης, όπως και η λενινιστική θεωρία του κόμματος.

    «Το σοσιαλιστικό κίνημα»
    Το αυθεντικό σοσιαλιστικό κίνημα υπάρχει όταν το ιστορικό υποκείμενο που επωμίζεται το ρόλο της ανατροπής του καπιταλισμού εκφράζεται μέσα από την οργάνωση της πρωτοπορίας του, το κόμμα. «Το κόμμα είναι το ιστορικό εργαλείο με τη βοήθεια του οποίου η τάξη αποκτά συνείδηση του εαυτού της. Όταν λέμε ‘’η τάξη είναι πάνω από το κόμμα’’, σημαίνει πως βεβαιώνουμε ότι η τάξη στην πρωτόγονή της κατάσταση είναι πάνω από την τάξη που τείνει να αποκτήσει την ταξική της συνείδηση. Αυτό δεν είναι μονάχα λαθεμένο, αλλά και αντιδραστικό»(Τρότσκι).
    Η ανάγκη του επαναστατικού κόμματος απορρέει ακριβώς από το γεγονός ότι το προλεταριάτο δεν γεννιέται με πανέτοιμη την κατανόηση των ιστορικών του συμφερόντων. Το καθήκον του κόμματος είναι, μέσα από την πείρα του αγώνα, να αποκτήσει το προλεταριάτο συνείδηση του ιστορικού του ρόλου. Και αυτή η ακριβοπληρωμένη πείρα των αγώνων, τα κεκτημένα της πολιτικής συνείδησης είναι υπερπολύτιμα εφόδια. Το σοσιαλιστικό κίνημα πρέπει να τα διαφυλάττει σαν κόρη οφθαλμού και όχι να τα θυσιάζει στο όνομα των «ταξικών αδελφών» που εισβάλλουν σκορπώντας κάθε είδους κεκτημένου και πολτοποιώντας κάθε ιστορική κατάκτηση της αγωνιστικής πολιτικής συνείδησης (όπως συμβαίνει σήμερα με τους μετανάστες).
    Αποτελεί το αλφάβητο του μαρξισμού τούτο: Το προλεταριάτο προχωρεί προς την απόκτηση της ταξικής συνείδησης περνώντας όχι από τις βαθμίδες του σχολείου, αλλά μέσα από την πάλη των τάξεων που είναι αδιάκοπη. Μια πάλη πολυσύνθετη: οικονομική, εθνική, πολιτική. Από αυτές τις συνθετικές εμπειρίες των οικονομικών, εθνικών και πολιτικών αγώνων διαμορφώνεται η ταξική συνείδηση. Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς πόσο πολύτιμες είναι αυτές οι ιστορικές κατακτήσεις και εμπειρίες των οικονομικών, εθνικών και πολιτικών αγώνων της εργατικής τάξης για το σοσιαλιστικό κίνημα. Και πόσο εγκληματικό και αντεπαναστατικό είναι να αποδέχεσαι, ακόμα και να συμβάλλεις στην άλωση αυτών των ιστορικών εμπειριών από την εισβολή καθυστερημένων μαζών, χωρίς καμία οικονομική, εθνική και πολιτική εμπειρία αγώνων.
    Σοσιαλιστικό κίνημα, συνακόλουθα και ταξική συνείδηση του προλεταριάτου δεν μπορεί να υπάρξουν χωρίς αυτά τα ιστορικά αποθέματα των αγώνων, χωρίς τις δεξαμενές των κατακτήσεων του προλεταριάτου από τους οικονομικούς, εθνικούς και πολιτικούς αγώνες του.
    Αυτοί οι αγώνες καθιστούν το ευρωπαϊκό προλεταριάτο στην πρωτοπορία. Αυτοί οι πολύχρονοι και αιματηροί οικονομικοί, εθνικοί και πολιτικοί αγώνες της ελληνικής εργατικής τάξης την καθιστούν μία από τις πιο πολιτικά συνειδητές τάξεις του κόσμου. Γι’ αυτό θέλουν να τη διαλύσουν και να την αντικαταστήσουν με σκλάβους χωρίς ιστορία, χωρίς αγώνες, χωρίς συνείδηση. Και στο έργο αυτό της Νέας Τάξης πολύτιμος αρωγός είναι, δυστυχώς, η …Αριστερά!!!
    Η έννοια της ταξικής συνείδησης είναι η πεμπτουσία της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η «ταξική συνείδηση του προλεταριάτου είναι η ιστορία που αποκτάει αυτοσυνειδησία», μας λέει εύστοχα ο Λούκατς. Αυτή την ιστορία, αυτόν τον ακρογωνιαίο λίθο του σοσιαλισμού, τον υποτιμούν βάναυσα κάποιοι «υπερεπαναστάτες» που μεθούν με τις «ταξικές» φράσεις, ακρωτηριάζουν τη σοσιαλιστική θεωρία και έχουν μεταλλαχτεί σε φερέφωνα των Νέων Ιδεών.

    «Η λενινιστική αντίληψη για το κόμμα της πρωτοπορίας»
    Μια από τις κύριες ιδέες του «Τι να κάνουμε;», του Λένιν, που διατηρεί όλη την καθολική της αξία και σήμερα είναι ότι το προλεταριάτο δεν μπορεί να φτάσει σε μια συνολική συνείδηση της καπιταλιστικής πραγματικότητας, της ίδιας του της ύπαρξης, παρά μόνο μέσω μιας γενικευμένης κοινωνικής πρακτικής, δηλαδή μέσω μιας πρακτικής πολιτικής. Ακριβέστερα, μπορεί να φτάσει σε ταξική συνείδηση, στην ανώτερή της έκφραση, μόνο αυτή η μειοψηφία της εργατικής τάξης που είναι έτοιμη και ικανή να ακολουθήσει μια μόνιμη πολιτική δραστηριότητα ακόμα και σε περιόδους υποχώρησης του κινήματος των μαζών. Πάνω σε αυτή την υλιστική βάση και τη διαλεκτική σχέση της πρωτοπορίας με τη μάζα στηρίζει ο Λένιν τη δημιουργία του κόμματος της πρωτοπορίας.
    Έτσι, λοιπόν, το κόμμα της πρωτοπορίας λειτουργεί αντικειμενικά ως συλλογική μνήμη της εργατικής τάξης, ως θεματοφύλακας για να μη χαθούν οι συσσωρευμένες εμπειρίες και γνώσεις των γενικευμένων ιστορικών αγώνων. Το κόμμα της πρωτοπορίας εξασφαλίζει τη συνέχεια της συσσώρευσης της συνείδησης ακόμα και στις συνθήκες διακοπής της συνέχειας των αγώνων.
    Η οργάνωση της πρωτοπορίας δεν λειτουργεί μόνο ως συλλογική μνήμη της τάξης, αλλά προσπαθεί συνεχώς να μεταδώσει τις συσσωρευμένες γνώσεις από τους περασμένους αγώνες και την περασμένη πείρα στο ανώτερο δυνατό αριθμό προλεταρίων. Αυτή βεβαίως η παιδαγωγική διαδικασία είναι μια διαδικασία διαλεκτική. Οι περασμένες εμπειρίες και γνώσεις δεν μεταδίδονται με τρόπο παθητικό σε ένα πλήθος που θεωρείται ακατάρτιστο και ταξικά καθυστερημένο, μεταδίδονται στην πράξη των αγώνων, ως μεταβολισμός εμπειριών, ως μια συνεχή πλημμυρίδα και αμπώτιδα εντυπώσεων και ιδεών, ανάμεσα στη λιγότερο πολιτικοποιημένη μάζα και την οργανωμένη πρωτοπορία. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένας κώδικας συνεννόησης, μια μίνιμουμ μαγιά κοινών ιστορικών εμπειριών και κοινής συνείδησης. Δηλαδή υπάρχει μια «γλώσσα» κοινών οικονομικών, εθνικών και πολιτικών αγώνων, κοινών παραδόσεων.
    Η εισβολή ενός ετερόκλητου πλήθους καθυστερημένων αλλοδαπών, με ξένο «πολιτισμό» και κυρίως χωρίς καμιά ιστορία αγώνων καταστρέφει κάθε λειτουργία μεταβολισμού των εμπειριών, αφανίζει κάθε συνεκτικό ιστό επικοινωνίας και δράσης. Καταλύει τη διαλεκτική σχέση της πρωτοπορίας με τη μάζα και τελικά διαλύει την πρωτοπορία, αλλά και τις μίνιμουμ μορφές συνείδησης των λαϊκών μαζών.
    Με την ίδια ακριβώς μέθοδο υπονομεύτηκε εσωτερικά και διαλύθηκε το μπολσεβίκικο κόμμα, και μεταλλάχτηκε σε ένα γραφειοκρατικό μηχανισμό.
    Είναι γνωστό ότι όσο περισσότερο ένα κόμμα κλείνει μέσα του παθητικά στοιχεία, πολιτικά καθυστερημένα, τόσο περισσότερο διευκολύνει τη γραφειοκρατικοποίηση. Όσο περισσότερο ένα κόμμα της πρωτοπορίας αποτελείται αποκλειστικά από ενεργητικούς αγωνιστές, τόσο περισσότερο είναι προστατευμένο από τη γραφειοκρατική γάγγραινα. Ο εκφυλισμός του μπολσεβίκικου κόμματος άρχισε από τη στιγμή που εισέβαλαν παθητικοί οπαδοί. Πνίγηκαν τα πρωτοπόρα στοιχεία του και ισοπεδώθηκε η επαναστατική του συνείδηση μέσα στο πλήθος των πολιτικά καθυστερημένων χειροκροτητών.
    Αυτό ακριβώς μεθοδεύουν και προωθούν σήμερα σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας, με όργανα τους αλλοδαπούς…

    «ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ: ιστορική κατάκτηση»
    Μία μεγάλη ιστορική κατάκτηση του εργατικού κινήματος ήταν το συνδικάτο. Αυτή η κατάκτηση δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί έξω από τα πλαίσια του καπιταλιστικού εθνικού κράτους. Το έθνος-κράτος και όλοι οι πυλώνες του (κοινοβούλιο, συνδικάτα, κόμματα κλπ) αποτελούν το απόσταγμα της προοδευτικής φάσης του καπιταλισμού. Και μέσα σε αυτά τα πλαίσια συγκροτήθηκε η εργατική τάξη σε πολιτική τάξη.
    Η εργατική τάξη και γενικά ο εργαζόμενος λαός έχει δύο «υποστάσεις». Η μια του κατάσταση είναι ότι αποτελεί το αντικείμενο της καπιταλιστικής παραγωγής. Δηλαδή αποτελεί παράγοντα της αστικής παραγωγής και ως εκ τούτου έχει ιδιαίτερα συμφέροντα και την ανάλογη συνείδηση που εκφράζεται μέσα από τους συνδικαλιστικούς αγώνες.
    Η άλλη «υπόσταση» είναι η ιστορική. Η ιδιαίτερη θέση που κατέχει το προλεταριάτο στο ΣΥΝΟΛΟ των κοινωνικών σχέσεων και στη δυναμική τους, του προσδίδουν έναν ιδιαίτερο ρόλο: ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ.
    Η συνδικαλιστική πάλη βεβαίως και τα συνδικάτα ανταποκρίνονται στην αστική υπόσταση των εργαζομένων. Είναι «αστικά όργανα», τα εργαλεία διαπραγμάτευσης της εργασίας με το Κεφάλαιο. Από την ίδια τη φύση τους και τη λειτουργία δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα όρια του καπιταλιστικού καθεστώτος.
    Στη δεύτερη υπόσταση των εργαζομένων ανταποκρίνεται το πολιτικό κόμμα. Το επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης.
    Συνεπώς η συνδικαλιστική πολιτική των εργαζομένων είναι ακριβώς η αστική πολιτική τους!
    Η ταξική συνείδηση, είναι η σοσιαλιστική συνείδηση, η συνείδηση που ανταποκρίνεται στην ιστορική υπόσταση της εργατικής τάξης. Η συνείδηση που απορρέει, ΟΧΙ αυτόματα, αλλά ενσταλάζεται από την επαναστατική πρωτοπορία στην εργατική τάξη, μέσα από τους αγώνες, όχι τους συνδικαλιστικούς, αλλά τους πολιτικούς αγώνες που γεννιούνται από τις κοινωνικές συγκρούσεις στο σύνολο των παραγωγικών σχέσεων.
    Οι κοινωνικές συγκρούσεις (ταξικές) γεννιούνται στην περιοχή των παραγωγικών σχέσεων, αλλά ρυθμίζονται στο πολιτικό επίπεδο.
    Τα οικονομικά συμφέροντα, ωστόσο, των εργαζομένων, δηλαδή η συνδικαλιστική πάλη (αστική υπόσταση) παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην ταξική τους διαπαιδαγώγηση και συνειδητοποίηση.
    Χωρίς αυτή τη μίνιμουμ μορφή οργάνωσης και συνείδησης δεν μπορεί η εργατική τάξη να φτάσει απευθείας στην ιστορική και πολιτική της αυτοσυνείδηση. Η οικονομική, συνδικαλιστική πάλη προσφέρει καθοριστικά μαθήματα.
    1). Αποδείχνει ότι οι εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα. Αποφασιστικός παράγοντας μαζικότητας των αγώνων.
    2). Δείχνει αυτούς που αντιτίθενται σε αυτά τα συμφέροντα, τους εχθρούς: Τα αφεντικά, το κράτος, την κυβέρνηση και τους ποικίλους και πολύχρωμους «βοηθούς» τους!!!
    3). Έτσι δημιουργείται μια πρώτη μορφή συλλογικής συνείδησης, που μπορεί να μην είναι επαναστατική, αλλά ΑΚΡΩΣ απαραίτητη, «μαγιά» για ανώτερες μορφές πολιτικής συνείδησης.
    Αυτά λοιπόν και τα πρώτα έμβρυα συλλογικής συνείδησης επιχειρεί να αλώσει η Νέα Τάξη. Η εισαγωγή-εισβολή ξένων εργατών αποδομεί και τους οικονομικούς όρους και τους πολιτικούς όρους οργάνωσης της τάξης.
    Αποδομεί και αλώνει τα συνδικάτα. Διότι μια κι αυτά είναι όργανα διαπραγμάτευσης της εργασίας με το κεφάλαιο, οι όροι αυτοί κονιορτοποιούνται αφού το κεφάλαιο έχει πληθώρα δούλων να χρησιμοποιήσει. Η δύναμη των οργανωμένων υπονομεύεται καταλυτικά. Τα συνδικάτα απομαζικοποιούνται και γίνονται σφραγίδες του κεφαλαίου, με μια γραφειοκρατία ολοκληρωτικά στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Καταντούν διακοσμητικά ντεκόρ που θα εγγράφουν αύριο εξαγορασμένους, αντί πινακίου φακής, αλλοδαπούς που θα ψηφίζουν διατεταγμένα.
    Το τίναγμα των συνδικάτων στον αέρα, αυτής της ιστορικής κατάκτησης, ουσιαστικά τινάζει και τις προϋποθέσεις για στοιχειώδη πολιτική μορφή οργάνωσης του προλεταριάτου. Αφανίζεται και αυτή η «μαγιά» της συλλογικής συνείδησης.
    Οι εισαγώγιμοι αλλοδαποί δεν διαθέτουν ούτε αυτή τη μίνιμουμ συνδικαλιστική συνείδηση και ούτε υπάρχει καμιά δυνατότητα να την αποκτήσουν όταν αυτά τα όργανα πάλης κατεδαφίζονται.
    Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς σε ποια οπισθοδρόμηση μας οδηγεί η εισβολή των νέων σκλάβων.

    Πίσω σε ιστορικά στάδια δουλείας!!!

    http://psychanaptyxis.blogspot.gr/2009/04/blog-post_30.html

  24. 264
    says:

    Η Ελένη Παπαδάκη

    ήταν η κορυφαία ελληνίδα ηθοποιός του Μεσοπολέμου, την οποία ο Γρηγόρης Ξενόπουλος είχε χαρακτηρίσει ‘αδιαμφισβήτητη διάδοχο της Κοτοπούλη’. Γνώρισε την δόξα πολύ νέα, αλλά έχασε την ζωή της μόλις στα 41 της, μέσα στο χάος του Εμφυλίου πολέμου, και έκτοτε ξεχάστηκε.

    Ο Μαρσάν, θαυμαστής και βιογράφος της, έπειτα από πολύχρονη έρευνα φωτίζει τις άγνωστες πτυχές της ζωής της: την θεατρική της ιδιοφυία, την βαθειά και σπάνια μόρφωσή της, την καριέρα της στο εξωτερικό, την κόντρα της με την Κατίνα Παξινού, τις ιδιόμορφες ερωτικές της επιλογές, την πατριωτική δράση της στην Κατοχή, έως την σκοτεινή δολοφονία της από το ΚΚΕ.

    Όχι απλά μια καλλιτεχνική βιογραφία. Πρόκειται για την δραματική πάλη μιας ανώτερης πνευματικά προσωπικότητας για καταξίωση και δημιουργία, στην ανέκαθεν αναξιοκρατική Ελλάδα. Ξεσκεπάζεται το παρασκήνιο της λειτουργίας της κρατικής ‘επιχείρησης’ του Εθνικού Θεάτρου, όπου το χρήμα και οι γνωριμίες ανέβαζαν στην κορυφή ταλαντούχους και μή καλλιτέχνες και άλλους τους ‘εξαφάνιζαν’.

    Λασπολογία και συκοφαντίες (Νοέμβρης 1944)

    Η Ελένη Παπαδάκη, κατά τη διάρκεια της Κατοχής έκανε το πέρασμά της στην αρχαία τραγωδία και τα αποτελέσματα αυτού του εγχειρήματος περιγράφονται με χρυσά γράμματα από τους κριτικούς.

    Η γνωριμία της με τον κατοχικό πρωθυπουργό Ράλλη, θα περιγραφτεί συκοφαντικά ώς έρωτας από τον σύγχρονο της Τύπο, και εκείνη θα κατηγορηθεί ώς ”η πόρνη-φιλενάδα” του φιλογερμανού πολιτικού.
    Στην ουσία, σήμερα έχει ξεκαθαριστεί πλήρως η εικόνα για το υποτιθέμενο ειδύλλιο: ο Ράλλης, ήταν ενδεχομένως πολύ ερωτευμένος με την Ελένη Παπαδάκη, αλλά εκείνη δεν ανταποκρίθηκε ποτέ στα αισθήματά του.
    Η φιλία όμως, και ο θαυμασμός του για την Παπαδάκη, επέτρεπαν στην ηθοποιό να ζητά χάρες από τον Ράλλη, και να σώζει κυριολεκτικά από τον θάνατο έλληνες πατριώτες, είτε κομμουνιστές αντάρτες, είτε εβραίους καταζητούμενους.

    Αντί όμως για αυτά, η αριστερή προπαγάνδα, προτιμούσε να την παρουσίαζει ώς ανθελληνίδα, ώς προδότρια της χώρας της [..]
    Χρόνια μετά, ο ηγέτης των Κομμουνιστών(εφημισμός τού συντάκτη πού έχει φάει τή φόλα τής σχετικής προπαγάνδας. σσ), Νίκος Ζαχαριάδης, σχεδόν θα ζητήσει συγνώμη, δηλώνοντας ότι η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη ήταν μια… ”ανοησία”.

    Η απελευθέρωση της Ελλάδας από τον γερμανικό, ιταλικό και βουλγαρικό ζυγό, βρήκε τους ηθοποιούς του Εθνικού Θεάτρου, όπως και όλο τον ελληνισμό, χωρισμένο σε δεξιούς και αριστερούς,στα πρόθυρα του χειμώνα του 1944. Γείτονας πρόδιδε γείτονα, φίλος κατέδιδε φίλο, και οι αριστεροί ηθοποιοί τους δεξιούς. Ή, και αντίστροφα.

    Οι εκλογές του Σωματείου Των Ηθοποιών το Νοέμβρη του 1944 εκλέγουν την δεξιά παράταξη : Δημήτρης Χόρν, Άννα Καλουτά, Νίκος Δενδραμής, Ρένα Βλαχοπούλου, Ορέστης Μακρής, Βασίλης Αυλωνίτης, Σπύρος Μουσούρης, κ.α. Στον αντίποδα, βέβαια, οι αριστεροί : Αιμίλιος Βεάκης, Μάνος Κατράκης, Τίτος Βανδής, Δήμος Σταρένιος, Δημήτρης Μυράτ, Αλέξης Δαμιανός, Ζώρζ Σαρρή, Νίκος Τζόγιας, κ.α. Ομως, κατ’απαίτηση μερίδων του σωματείου, αρχίζουν οι διαγραφές ηθοποιών από τον σύλλογο. Στις 23 Νοεμβρίου δημοσιεύουν μια λίστα με τίτλο ”Οι προδόται ηθοποιοί” και όσοι θεωρούνται ”προδόται”, δικάζονται συνοπτικά για να αποβληθούν..

    Μία πρόγευση λαϊκού δικαστηρίου αποτέλεσε η «δίκη» του Σωματείου των Ηθοποιών στο θέατρο Διονύσια στις 24 Νοεμβρίου 1944. «Θάνατος στην πουτάνα!», ακουγόταν από πολλά στόματα και η Ελένη Παπαδάκη διαγράφηκε από το Σωματείο. Σε επιστολή που έστειλε ωστόσο, προς τη συνέλευση, μια και η ίδια δεν παρέστη για να απολογηθεί, διαβάζουμε μεταξύ άλλων:
    «Κατά πόσον η όλη στάσις μου κατά το διάστημα της κατοχής υπήρξεν «αντεθνική, αντισυναδελφική, εγωιστική και απρεπής», δύνανται καλλίτερον από εμέ να διαφωτίσουν την Συνέλευσιν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι, οι οποίοι, ασφαλώς θα παρίστανται εις αυτήν, αλλά και πολλοί επίσης διακεκριμένοι συνάδελφοι μη προς εμέ φιλικά διακείμενοι, θα ευρεθούν έστω και κατʼ ιδίαν σκεπτόμενοι ότι εις πολλάς περιπτώσεις η στάσις μου υπήρξε κάθε άλλο παρά αντισυναδελφική ή εγωιστική…».

    Πράγματι, η «πριγκίπισσα της μοναξιάς», όπως την αποκαλούσαν, κατά τη διάρκεια της Κατοχής λόγω των διασυνδέσεών της, είχε καταφέρει να σώσει πολύ κόσμο ανεξαρτήτως ιδεολογίας, μεταξύ των οποίων τον γιό του γνωστού βιβλιοπώλη Ελευθερουδάκη και τον γιατρό Γιώργο Μουστρούφα, κατοπινό στέλεχος του Υπουργείου Υγείας υπό τον Πέτρο Κόκκαλη στην Κυβέρνηση του Βουνού. Όμως όλα αυτά είχαν ξεχαστεί τόσο γρήγορα..

    Και η λασπολογία καλά κρατούσε.

    Ο ”απαγορευμένος” Τύπος της εποχής, με την καθοδηγούμενη από αριστερούς κύκλους εφημερίδα ”Ελληνικό Αίμα” διέδιδαν ευθαρσώς λαϊκιστικά αποκυήματα της φαντασίας τους:

    ”Ας σημειωθεί οτι ο Ράλλης δώρισε στον γεροντικό του έρωτα, μια ζώνη από πλατίνα, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων. Έτσι, ενώ ο λαός υποφέρει από την πείνα, ο πρωθυπουργός παριστάνει τον ”γενναιόδωρο” εραστή.”
    ”Διεθόθη […] τις τελευταίες μέρες, οτι ο Γιάννης Ράλλης κατόρθωσε με ”δημοκρατικό ειδικό νόμο” να τελέσει τον τέταρτο γάμο του, νυμφευθείς την Ελένη Παπαδάκη”.

    Όλα αυτά προκαλούσαν, δικαιολογημένα σε κάποιο βαθμό, το λαϊκό αίσθημα. Μέρες μετά τη δολοφονία της Ε.Π., οι δήμιοι θα έψαχναν απεγνωσμένα στο σπίτι της, για την …υποθετική πλατινένια ζώνη που της χάρισε σύμφωνα με τα δημοσιεύματα ο πρωθυπουργός.. Αντ’ αυτής, οι πλιατσικολόγοι, βολεύτηκαν τελικά μόνο με μια γούνα.

    Οι τελευταίες της ημέρες (Δεκέμβρης 1944)
    (Απόσπασμα από την ‘Ελένη Παπαδάκη’ του Πολύβιου Μαρσάν)

    Πρωτομηνιά… 1 Δεκεμβρίου 1944. Η Ελένη και η Αιμιλία (Καραβία) στέκονται μπροστά στην μπαλκονόπορτα που άνοιγε στην μεγάλη βεράντα στο διαμέρισμα της Ελένης στην οδό Ιακωβίδου, απ’όπου φαινόταν ο κάμπος ώς την Πάρνηθα και το Αιγάλεω. Με τα αιώνια μελαγχολικά της μάτια, η Ελένη κοίταζε σιωπηλή πρός τα βουνά. Η Αιμιλία, παρακολουθώντας το βλέμμα της, είπε:

    -Σήμερα πρωτομηνιά, σαν τα ψηλά βουνά να’ναι η τύχη σου και η ζωή σου..

    -Η ζωή μου; ρώτησε εκείνη και σκύβοντας στην παλάμη του αριστερού χεριού της ακολούθησε με τον δείκτη του δεξιού, την γραμμή της ζωής της. Κοίταξε τι μικρή είναι η ζωή μου! Με όλες τις ευχές που με βάζετε να κάμω κάθε πρωτομηνιά στα ψηλά βουνά και στο καινούριο φεγγάρι, η ζωή για μένα είναι πάντα πικρή! Ευτυχώς που θα τελειώσει γρήγορα…

    Και την κοίταξε στα μάτια σαν να ζητούσε παρ’όλ’αυτά μια διάψευση από την Αιμιλία.

    Δύο εικοσιτετράωρα μετά, την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου, άρχισαν στην Πλατεία Συντάγματος τα τραγικά γεγονότα.

    * * *

    Ο Δημήτρης Μυράτ, στο τελευταίο βιβλίο του θυμήθηκε την ημέρα εκείνη
    (ώς αδελφή τής κουλτούρας, όχι τού ελέους! σσ):

    ”Τη μέρα που ξέσπασε το Δεκεμβριανό κίνημα του ’44, ήταν μια Κυριακή. Ξεκίνησα ποδαρόδρομο ώς τα Πατήσια – είχαμε συνηθίσει στην Κατοχή την έλλειψη συγκοινωνιακών μέσων – να πάω στην παράσταση του ΡΕΞ. Δεν είχαμε μάθει πως το πρωί στο Σύνταγμα είχε χυθεί το πρώτο αίμα. Φτάνοντας στο μακαρίτικο θέατρο ‘Παπαιωάννου” άκουσα κάτι συναδέλφους να μου φωνάζουν ”Που πάς, δεν υπάρχουν παραστάσεις!”. Γύρισα πίσω, φυσικά με το ίδιο συγκοινωνιακό μέσο. Στην οδό Ιακωβίδου όπου μέναμε κι οι δυό, απάντησα την Ελένη έξω απ’το σπίτι της. Της είπα τα νέα: ”Πήγαινε κάπου να κρυφτείς, φοβάμαι μη σε βρεί κακό”. Έγινε θηρίο ανήμερο. Πρώτη φορά την είδα έτσι στα τόσα χρόνια της στενής μας φιλίας ”Είσαι και συ από κείνους που με λένε δωσίλογη!”, φώναξε με την κρυστάλλινη φωνή της, που δεν έχανε την μαγεία της ακόμα κι όταν ήταν οργισμένη. Δεν τόλμησα να της αντιμιλήσω. Λιγες μέρες πρίν, στο Θέατρο Διονύσια, της Πλατείας Συντάγματος είχε οργανωθεί από το Σωματείο των ηθοποιών μια γενική συνέλευση με σκοπό την δίκη των δωσίλογων ηθοποιών.”

    * * *

    Οι κάτοικοι του τέρματος Πατησίων ήταν αποκομμένοι απο το κέντρο της πόλης,οπου ξέσπασαν οι πρώτες μάχες. Στην περιοχή τους υπήρχε ησυχία παρ’οτι στους δρόμους κυκλοφορούσαν ελασίτες και τις επόμενες μέρες ακουγόταν που και που κάποιος πυροβολισμός. Τα τρόφιμα άρχισαν να σπανίζουν, και στην όλη περιοχή δύσκολα εύρισκε κανείς κάποιο κουνουπίδι, ένα αυγό ή λίγα πορτοκάλια. Ηλεκτρικό δεν υπήρχε, τα δωμάτια φωτίζονταν τα βράδια με λάμπες πετρελαίου ή με κεριά ή λυχνάρια. Οι κάτοικοι της περιοχής για να σπάσουν τη μονοτονία, μαζεύονταν σε μικρές παρέες στα γειτονικά σπίτια εναλλάξ, παίζαν χαρτιά ή συζητούσαν, τί άλλο, τα πολιτικά γεγονότα των ημερών,και τα επακόλουθά τους. Φτάνουν στ’αυτιά τους τα νέα για τις οδομαχίες στο κέντρο της Αθήνας, από τους όλμους, από τις καταστροφές και τις ανατινάξεις σπιτιών και τετραγώνων, από τους πρώτους νεκρούς από τις αδέσποτες, και απο τις απαγωγές και τις εξαφανίσεις ατόμων- στην αρχή μεμονομένων περιστατικών, που με την πάροδο των ημερών πλήθαιναν.

    Κατηφορίζοντας την Ιακωβίδου από την Πατησίων, διέσχιζε κανείς τις δύο κάθετες, την οδό Τσίλλερ και την οδό Θεοτοκοπούλου. Τρίτη κάθετος, η οδός Ζερβού. Στην γωνία δεξιά, αριθμός 28 της οδού Ιακωβίδου, η διόρωφη μονοκατοικία της οικογένειας Παπαδάκη. Δίπλα ακριβώς, επί της οδού Ζερβού 72, το σπίτι της Αιμιλίας Καραβία. Και στην Χρυσοστόμου Σμύρνης το σπίτι του Δημήτρη Μυράτ.

    Κολλητά, έμενε η χήρα του Αλέξανδρου Κορυζή, διαδόχου του Μεταξά, που αυτοκτόνησε με την είσοδο των γερμανών στην Αθήνα. Η κόρη του, Μαρίκα Κορυζή, ήταν παιδική φίλη της Ελένης.

    Στο σπίτι της οικογένειας Παπαδάκη έμενε το 1944 ο αδερφός της, Μιχάλης Παπαδάκης με την σύζυγό του Τεό. Σε ξεχωριστό όροφο φιλοξενούνταν ο αδερφός της Τεό, Μάρκος Φουντουκάς. Είχε έρθει από τη Ρουμανία στην Ελλάδα για να ορθοποδήσει οικονομικά. ”Ήταν οπωσδήποτε ερωτευμένος με την Ελένη κι αυτός, γιατί όλοι την ερωτευονταν”, θυμάται η γειτόνισσα κα.Παπαληγούρα. Δίπλα έμενε η Αιμιλία Καραβία, που φιλοξενούσε στο σπίτι της κρυφά έναν εβραίο φίλο της, τον Σάμ Μπράντενμπεργκ, με τον οποίο η Ελένη Παπαδάκη είχε όπως έλεγε ”μεγάλο δεσμό”, ίσως ερωτικό, ίσως φιλικό-ποιός ξέρει; Η μητέρα της Ελένης Παπαδάκη ζούσε ακόμα, και μαζί με τον συντηρητικό αδελφό Μιχάλη, έβλεπαν με μισό μάτι τις εξόδους της Ελένης στα κατοχικά χρόνια.

    Η φίλη της, Μαρίκα ”Μπούμπα” Κορυζή, ήταν συνδεδεμένη με το αντάρτικο και την Κομαντατούρ,και συχνά έβρισκε καταφύγιο στο σπίτι της Ελένης ή της Αιμιλίας στα δύσκολα. Η Ελένη, η Αιμιλία, η Μπούμπα, ο Σάμ , ήταν μια παρέα που πάσχιζε να κρατήσει την αισιοδοξία της στα δύσκολα εκείνα χρόνια. Συχνά έφερναν μαζί τους τον μαέστρο Γιάννη Σπάρτακο, και τραγουδούσαν. Της Ελένης, άρεσε πολύ να κουλουριάζεται στο ντιβάνι ακούγοντας τον Γιάννη να παίζει πιάνο και να τραγουδά. Συχνά έπαιζε κι εκείνη πιάνο για τους φίλους της, και τραγουδούσε την επιτυχία της εποχής με ζωντάνια : ”Θα σε πάρω να φύγουμε.. σ’ άλλη γή, σ’ άλλα μέρη..”

    Τα πρωινά, η Ελένη έβγαινε στην αγορά στα Πατήσια, για να αναζητήσει τρόφιμα για τον επισιτισμό της οικογένειας. Τις μέρες εκείνες του Δεκέμβρη, ο συνάδελφός της Διονύσης Θάνος, την έβλεπε να συχνάζει στην αγορά, από μαγαζί σε μαγαζί, παρά την παρουσία των ελασιτών στους κεντρικούς δρόμους. Υπέθετε λοιπόν οτι είχε αποκατασταθεί η φήμη της, για να μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα εκεί..
    Άλλα άτομα από τον περίγυρό της ανησυχούσαν λίγο παραπάνω. Ο ηθοποιός Χαράλαμπος Πλακούδης της συνέστησε να μην παρουσιάζεται πολύ για να μην γίνει στόχος, ενώ ο δικηγόρος Νίκος Θηβαίος, της πρότεινε να μετακομίσει σε μια πιο ασφαλή γειτονιά-ίσως στο Κολωνάκι. Εκείνη δεν έδωσε σημασία, παρότι είχαν γίνει ήδη έξι συλλήψεις γύρω από την γειτονιά της στα μέσα του Δεκέμβρη..

    Ατάραχη, απαντούσε σε όποιον την συμβούλευε να φυλαχτεί:

    ”Μα γιατί να φύγω; Τι έχω κάμει; Επείραξα ποτέ κανένα; Επειδή έσωσα ανθρώπινες ζωές στην Κατοχή, είναι ποτέ δυνατόν να έχω τον παραμικρότερο φόβο; Ας με πιάσουν, και να δούμε τι κακό έκαμα. Εξάλλου όταν περάσουν αυτές οι ταραγμένες μέρες, θα μου δοθεί ασφαλώς η ευκαιρία να βάλω πολλά πράγματα στην θέση τους. Θα μείνω να ξεκαθαρίσω αυτή την κατάσταση, να ιδώ τι έχουν μαζί μου. Γιατί να φύγω λοιπόν;”

    * * *

    Όλη η γεμάτη ευθύτητα ζωή της Ελένης, κορυφώθηκε με την τελευταία αυτή στάση της, την εποχή του φόβου και της τρομοκρατίας. Με ήσυχη τη συνείδηση παρέμεινε στα Πατήσια, ενώ πολύς κόσμος από την ΕΑΜοκρατούμενη ζώνη δραπέτευσε πρός το Κολωνάκι. Πολλοί διερωτήθηκαν αργότερα, πώς και γιατί δεν διέφυγε κι εκείνη, και το θεώρησαν απρονοησία και κακή εκτίμηση της κατάστασης, ενώ για την Ελένη ήταν μια πράξη συνέπειας πρός όλη τη ζωή της. Το πόσο διέφερε η Ελένη από τους άλλους το απέδειξε το γεγονός οτι δεν ζήτησε να διαφύγει ή να κρυφτεί…

    Σαν την Αντιγόνη…

    Η σύλληψη κι η εκτέλεση (21 Δεκεμβρίου 1944)
    (Η διήγηση από τον Πολύβιο Μαρσάν)

    21 Δεκεμβρίου, ημέρα Πέμπτη. Ξημέρωσε με έναν μολυβένιο ουρανό κι ένα τσουχτερό κρύο. Τη νύχτα ένα μακρινό ουρλιαχτό σκύλου, είχε κρατήσει την Ελένη αρκετή ώρα ξύπνια και την είχε γεμίσει ανησυχία. Αντίθετα με την συνήθειά της, σηκώθηκε πολύ νωρίς και ετοιμάστηκε με ξεχωριστή επιμέλεια. Όχι οτι δεν το συνήθιζε, αλλά τις μέρες εκείνες μπορούσε να θεωρηθεί ίσως σα μια περιττή πολυτέλεια. Αφού έκανε το μπάνιο της, φόρεσε καινούρια εσώρουχα και ένα καινούριο ζευγάρι μεταξωτές κάλτσες. Όταν κατέβηκε να δεί τους δικούς της, φορούσε καφέ φουστάνι, καστόρινα παπούτσια, ένα σκουφάκι που έμοιαζε σαν αυτά
    που φοράνε οι καθολικοί καπουτσίνοι και γούνινο παλτό.

    Εκείνη την ώρα είχε έλθει από απέναντι η κα Παπαληγούρα να αναγγείλει στην οικογένεια Παπαδάκη οτι στο τέρμα Πατησίων πουλούσαν κουνουπίδια, αν ενδιαφέρονταν ν’αγοράσουν κι εκείνοι. Της έκανε εντύπωση η περιποιημένη εμφάνιση της Ελένης τόσο πρωί και την ρώτησε πώς και τέτοια ώρα ήταν έτοιμη. Η Ελένη προφανώς, από το έντονο προαίσθημα που την κατείχε, της απάντησε γαλλικά:

    -Je suis prete pour toute eventualite (Είμαι έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο).

    Μετά βγήκε για ψώνια προσπαθώντας να βρεί λίγο μέλι, αλλά γύρισε άπρακτη μιας και το πολύτιμο εμπόρευμα που αναζητούσε για την μητέρα της είχε ήδη εξαντληθεί. Γενικά όλη η γειτονια παρουσίαζε μεγάλη στέρηση τροφίμων. Πετάχτηκε μετά απέναντι, στην γειτόνισσά της Μπούμπα Κορυζή και της πήρε λίγους κύβους ζάχαρη από ένα δέμα του Ερυθρού Σταυρού, γιατί συνήθιζαν να ανταλλάσσουν τέτοια σπάνια επισιτιστικά ευρήματα. Θυμάται η καΠαπαληγούρα οτι φεύγοντας η Ελένη της είπε οτι θα πήγαινε στου Δημήτρη Μυράτ , συμπληρώνοντας οτι είχε το προαίσθημα πως θα την συλλάβουν.Νωρίς μετά το μεσημεριανό φαγητό, συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του Μυράτ. Πρίν βγεί απ’το δωμάτιο της, χάιδεψε τα βιβλία της στην βιβλιοθήκη.

    -Άκουσα ότι ανατινάζουν σπίτια. Ας καταστραφεί το σπίτι μου, φθάνει να μην πάθουν τίποτα τα βιβλία μου..

    Στο σπίτι του Μυράτ για ώρα έπαιζαν χαρτιά, ο Μυράτ, ο Σάμ και κάποιοι άλλοι κύριοι, όλοι τους γείτονες, ενώ ο Δημήτρης παρακολουθούσε, μιας κι ο ίδιος δεν ήταν χαρτοπαίκτης. Σ’ένα μικρό σαλονάκι στο πίσω μέρος, η Ελένη με την Αιμιλία Καραβία, την Χρυσούλα Μυράτ, και την Φωτεινή Λούη, συζητούσαν.

    Στο σπίτι των Παπαδάκη εκείνη την ώρα ήταν μόνο η μητέρα της Ελένης. Ο Μιχάλης είχε πάει για καφέ με τον κουνιάδο του, και η Τεό ήταν στης γειτόνισσας. Τρία τετράγωνα πιο πέρα, στα περιφερειακά γραφεία του ΕΑΜ, στη διασταύρωση Πολυλά και Μαρτζώκη, η ”λαϊκή αστυνομία” του ΚΚΕ, η ΟΠΛΑ, με επικεφαλής της τον Ορέστη, αποφάσιζε την τύχη της Ελένης Παπαδάκη…

    Αυτός ο Ορέστης, εικοσιτριών χρόνων άντρας, ήταν φύση εγκληματική, διεφθαρμένος και γυναικάς. Ένα αληθινό απόβρασμα της κοινωνίας, που μέσα στην ταραγμένη ατμόσφαιρα των Δεκεμβριανών, απέκτησε αξία και αξιώματα, και προέβει σε μια σειρά από λεηλασίες, πλιάτσικα και φόνους.

    Καλοπερνούσε, με τον υποδιοικητή του και τον βοηθό, και με τις διάφορες ερωμένες τους: έκαναν συλλογή από τα πολύτιμα τιμαλφή των μελλοθάνατων ελλήνων πολιτών, που τους εκτελούσαν κατά κανόνα στα Δυιλιστήρια της ΟΥΛΕΝ. Ωστόσο, η ηγεσία του ΚΚΕ, δήλωνε οτι -και ίσως πραγματικά να – αγνοούσε την ασύδοτη δράση του. Πρός το παρόν, η μόνη εναντίωση στις πράξεις του ήταν οι σύντροφοι-δήμιοι, με τους οποίους είχε μονίμως προστριβές ώς πρός τον διαμοιρασμό της λείας των νεκρών! Ήθελε τη μερίδα του λέοντος ο Ορέστης…

    Ο καπετάν Ορέστης, φαίνεται οτι ζήτησε εκείνο το απόγευμα τη σύλληψη της Ελένης Παπαδάκη. Στο γραφείο του ΕΑΜ υπήρχε ήδη μια λίστα με τα ονόματα των ”αντιδραστικών στοιχείων” και το όνομά της ήταν μέσα, με τον προσδιορισμό ”η φιλενάδα του Ράλλη”.

    Ο Κώστας Μπιλιράκης, φοιτητής Ιατρικής, ανέλαβε το καθήκον να την συλλάβει. Μην γνωρίζοντας τον ακριβή τόπο κατοικίας της, έκανε στάση στην οδό Χρυσοστόμου και ρώτησε την υπηρέτρια του κομμουνιστή δικηγόρου Μακρή, Γεωργία, πρός τα πού να κατευθυνθεί. Σταμάτησε έξω απ’το σπίτι της Αιμιλίας Καραβία, και αυτή τη φορά η υπηρέτρια της Μίλιας, η Αργυρώ, τον έστειλε στο διπλανό σπίτι. Βρήκε την Αικατερίνη Παπαδάκη, που εκείνη την ώρα διάβαζε στο ανοιχτό παράθυρο. Την ρώτησε άγρια:

    -Που είναι η Ελένη Παπαδάκη;

    -Δεν είναι σπίτι αυτή τη στιγμή.

    -Πού είναι και τι ώρα θα γυρίσει;

    -Δεν ξέρω που είναι,μα θα γυρίσει κατά τις εφτά. Μια στιγμή να ρωτήσω.

    -Όχι. Κάτσε εκεί που είσαι, γιατί στην άναψα!

    Βλαστημώντας και απειλώντας συνέχισε:

    -Εδώ πολιτοφυλακή του ΕΑΜ! Πού είναι η Ελένη Παπαδάκη;

    -Δεν ξεύρω, σας είπα. Βγήκε απ’το σπίτι. Τι συμβαίνει;

    Βλέποντας τον Μπιλιράκη έτοιμο να σκαρφαλώσει στο παράθυρο, η γρια-Παπαδάκη κατέβασε απότομα το ρολό του παραθύρου. Βγήκε από το πορτάκι της κουζίνας, κι έτρεξε στο σπίτι της Καραβία για βοήθεια. Στην αυλή μεταξύ των δύο σπιτιών βρήκε τον Μιχαλακόπουλο.

    -Βοηθήστε με κύριε. Κάποιος με κυνηγά με το πιστόλι να με σκοτώσει!

    -Μήν κάνετε έτσι κυρία, κάποιον θα καταζητεί, απάντησε αυτός με απάθεια.

    Ο Μπιλιράκης εμφανίστηκε και πάλι και άρπαξε την γριούλα από το μπράτσο, κραδαίνοντας το πιστόλι. Τη σκηνή είδε η νύφη της, Τεό Παπαδάκη που έτρεξε να ρωτήσει τι συμβαίνει. Μέσα στον πανικό της, η Τεό φανέρωσε στους ”πολιτοφύλακες”’ οτι η Ελένη βρισκόταν στο σπίτι του Μυράτ. Ο Μυράτ, ήταν μέλος του ΕΑΜ, και ήλπισε οτι εκείνος θα βοηθούσε. Ο Μπιλιράκης κατευθύνθηκα προς το σπίτι του Μυράτ, ενώ ο Μιχαλακόπουλος έμεινε πίσω στο σπίτι της Καραβία, κρατώντας την γρια-Παπαδάκη, όμηρο. Πέντε το απόγευμα, ο Μπιλιράκης εισέβαλλε στην οικία Μυράτ. Οι άντρες,που έπαιζαν χαρτιά, έντρομοι σήκωσαν τα χέρια ψηλά.

    -Την Ελένη Παπαδάκη! Που είναι η Ελένη Παπαδάκη; Σας συλλαμβάνω όλους, μπρός, πάμε στην Πολιτοφυλακή.

    Οι φωνές και η φασαρία έφτασαν μέχρι το δωμάτιο όπου ήταν οι γυναίκες. Η οικοδέσποινα, Χρυσούλα Μυράτ, προσπάθησε να φυγαδεύσει την Ελένη, υποδεικνύοντας της να πηδήσει απ’το παράθυρο και να βγεί στον κήπο. Η Παπαδάκη, διατηρώντας την γαλήνη της, αρνήθηκε αυτή τη λύση:

    -Γιατί να πηδήσω; Θα πάω να δώ τι με θέλουν..

    Ο Μπιλιράκης, απασχολημένος με την σύλληψη των ανδρών, είδε έκπληκτος το θύμα του να ανοίγει την πόρτα και να παρουσιάζεται μπροστά του.

    -Εδώ είμαι, κύριε. Τι θέλετε; Εγώ είμαι η Ελένη Παπαδάκη..

    -Ακολούθησέ μας στην πολιτοφυλακή για μια ανάκριση..
    Ο Δημήτρης Μυράτ, βλέποντας τον φόβο που σπείρει το ύφος του Μπιλιράκη, παίρνει το λόγο:

    -Μήν κάνεις έτσι! Εγώ ανήκω στο ΕΑΜ. Θα σε ακολουθήσουν, όλοι..

    * * *

    Οι πολιτοφύλακες, επιλέγουν να πάρουν μαζί τους ώς συλληφθέντες την Ελένη, τον Σάμ, την Αιμιλία και τον Δημήτρη Μυράτ, και κατηφορίζουν την οδό Ιακωβίδου, σαν σε πομπή. Περνώντας έξω από το σπίτι των Παπαδάκη, η μητέρα της την ατενίζει απ’το παράθυρο, χωρίς να μπορεί να φανταστεί οτι αυτή θα είναι η τελευταία φορά που θα την δεί ζωντανή. Επόμενη στάση, τα γραφεία του ΕΑΜ.

    Στα γραφεία του ΕΑΜ, ο Δημήτρης Μυράτ συναντά έναν παλιό του φίλο ελασίτη, και συζητούν με οικειότητα. Ύστερα ο Δημήτρης, εξηγεί στην Αιμιλία που είναι ανήσυχη, οτι θα κρατήσουν την Ελένη για μια ”εξονυχιστική ανάκριση”, κι έπειτα θα την αφήσουν ελεύθερη.

    Ένα τέταρτο μετά βγαίνουν στο δρόμο. Ο Μπιλιράκης, λέει στην Ελένη οτι την είχε δεί στο θέατρο, χρόνια πρίν, στο έργο Ζακυνθινή Σερενάτα. Στη διασταύρωση Πατησίων και Ροστάν, ο Δημήτρης Μυράτ, αφήνει την Ελένη με την Αιμιλία να συνεχίσουν το δρόμο τους με τον πολιτοφύλακα, και γυρίζει στο σπίτι του. Ενώ ο Μυράτ απομακρύνεται, ο Μπιλιράκης κάνει γνωστές τις προθέσεις του στην Αιμιλία εν είδει συμβουλής:

    -Καλό είναι να μην πάς και σύ στην Πολιτοφυλακή. Τι τα θές, τι τα γυρεύεις!..

    -Απορώ πως μπορείς να διανοηθείς οτι είναι δυνατόν να αφήσω μόνη της την Ελένη! απάντησε με κατάπληξη η πιστή της φίλη.

    Φτάνοντας στο κτίριο της πολιτοφυλακής, οι δύο γυναίκες μπαίνουν μέσα συνοδευόμενες απ’ τον Μπιλιράκη και τον Μιχαλακόπουλο. Τις παραδίδουν, και φεύγουν για έρευνα στα σπίτια και των δύο. Η Ελένη κάθεται σε μια πολυθρόνα και χαϊδεύει τον σκύλο της, Μπόντζο. Το σκυλί την είχε ακολουθήσει από το σπίτι μέχρι εδώ, και στη διαδρομή ένας ελασίτης προσπάθησε να το απομακρύνει εκνευρισμένος, προκαλώντας τα παράπονα της Ελένης για την συμπεριφορά του στο ζώο.. Μόλις περάσουν είκοσι λεπτά, κάποιος υποδεικνύει στην Αιμιλία να γυρίσει σπίτι της, και να έρθει πάλι, αργότερα το βράδυ για να φέρει τροφή στην κρατούμενη..

    Όταν η Αιμιλία θα γυρίσει στο σπίτι του Μυράτ, ο Σάμ, που ήταν κι αυτός προσωρινά κρατούμενος, την προειδοποιεί να μην γυρίσει στο σπίτι των Παπαδάκη, γιατί τα ονόματα ολόκληρης της οικογένειας και κάποιων γειτόνων, είναι στη λίστα των καταζητούμενων της πολιτοφυλακής.

    Στο σπίτι της Ελένης η κατάσταση είναι κωμικοτραγική: οι ελασίτες κάνουν το σπίτι άνω κάτω, αναζητώντας … όπλα, γιατί οι ”πληροφορίες” τους, θέλουν την οικία μιας ηθοποιού …άντρο ενός υποτιθέμενου αντιστασιακού κινήματος! Δεν βρίσκουν τίποτα από οπλισμό, και το γυρίζουν στο πλιάτσικο. Ζητούν εναγωνίως τα κοσμήματα και τα πανάκριβα δώρα, που σύμφωνα με την αριστερή πλύση εγκεφάλου είχε κάνει δώρο στην ”ερωμένη” του ο Ράλλης! Αλλά δεν βρίσκουν ούτε και από αυτά… Φιάσκο η υπόθεση…

    * * *

    Στα ερωτήματα που όπως είναι φυσικό, έκαναν η Αιμιλία και η μητέρα-Παπαδάκη στους ελασίτες που έχουν εγκατασταθεί στα σπίτια τους, δηλαδή ΓΙΑΤΙ πιάσανε την Ελένη, αφού δεν ήταν μόνο μεγάλη ηθοποιός, αλλά και εξαίσιος άνθρωπος, όπως θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν και οι συνάδελφοί της, ο Μπιλιράκης απαντά:

    -Μα… οι συνάδελφοί της, ηθοποιοί, την κατέδωσαν!

    Η Αιμιλία σχολιάζει, οτι όντως υπήρξαν ορισμένοι που την συκοφαντούσαν από τους συναδέλφους της.

    -Μια φορά, αυτοί της την σκάσανε! απαντά αυτολεξί, ο Μπιλιράκης.

    Ο Σάμ που παρακολουθούσε άναυδος τη συζήτηση, ακούει τον Μιχαλακόπουλο να συμπληρώνει:

    -Την έφαγαν οι συναδέλφοί της!

    * * *

    Η Ελένη θα μεταφερθεί στον πρώτο όροφο της πολιτοφυλακής, όπου κρατούνται γυναίκες αξιωματικών της αστυνομίας ή της χωροφυλακής του 16ου τμήματος της περιοχής. Ο συνοδός της Ελένης, άνοιξε την πόρτα, και με δόση ειρωνίας σύστησε στις φυλακισμένες την καινούρια κρατούμενη:

    -Έχετε την τιμή να δεχτείτε μεταξύ σας μια μεγάλη κυρία, την Ελένη Παπαδάκη.

    Η κα Χριστοδουλοπούλου, συγκρατούμενη της Ελένης και θαλαμάρχης του κελλιού, διηγήθηκε τις τελευταίες ώρες της μεγάλης ηθοποιού στην οικογένειά της, αμέσως αφότου την άφησαν ελεύθερη. Από αυτήν γνωρίζουμε πώς πέρασε η Ελένη Παπαδάκη εκείνο το βράδυ, ελάχιστες ώρες πρίν τη δολοφονία της.

    Το ηθικό της ήταν ακμαίο, ήταν περιττή κάθε ενθάρυνση από τις κυρίες που φιλοξενούσε το κελλί. Ετσι, αντί εκείνες να της δίνουν κουράγιο, εμψυχώνονταν οι ίδιες από τα λόγια και την μαγική ομιλία της Παπαδάκη. Η Ελένη ήταν πεπεισμένη οτι η σύλληψή της ήταν αποτέλεσμα δολοπλοκιών που της είχαν στήσει οι συνάδελφοί της από το Εθνικό Θέατρο, και ανυπομονούσε για την ώρα της δίκης, όπου θα ξεκαθάριζε τη θέση της και θα ερχόταν αντιμέτωπη με τους κατήγορούς της πρόσωπο με πρόσωπο.

    Γέμισε τις ώρες τους μιλώντας για το Θέατρο. Τους έλεγε για τις τραγωδίες που είχε παίξει: Εκάβη, Αντιγόνη, Ιφιγένεια.. και για την Μήδεια, που θα ήταν ο επόμενος μεγάλος ρόλος της… Ωστόσο κάθε τόσο, εξάφραζε την αγωνία της, αδημονούσε να ‘ρθει η ώρα της ανάκρισης, αναρωτιόταν γιατί ακόμα δεν την καλούσαν για απολογία..

    Γύρω στις εφτάμιση με οκτώ το βράδυ, παρουσιάστηκε στα γραφεία της Πολιτοφυλακής ο Μπιλιράκης. Δεν είχε κατορθώσει να βρεί στοιχεία ενοχοποιητικά για να στηρίξει κατηγορίες εναντίον της Παπαδάκη. Ούτε όπλα βρέθηκαν, ούτε δώρα αξίας από τον Ράλλη, και τα μόνα τεκμήρια της προδοσίας της Ελένης Παπαδάκη στην πατρίδα της, ήταν κάποιες κίτρινες φυλλάδες του ανεπίσημου Τύπου, που μιλούσαν για τους φανταστικούς γάμους της με τον Ράλλη!

    * * *

    Αργά τη νύχτα η Αιμιλία Καραβία επισκέφθηκε την πολιτοφυλακή. Ο υπεύθυνος, ένας πενηντάρης, απρόθυμος εντελώς να την εξυπηρετήσει, είχε διάθεση για χιούμορ. Όταν η Αιμιλία τον ρώτησε με ποιόν έχει να κάνει της απάντησε:

    -Είμαι ο Μαρά της Γαλλικής Επανάστασης!

    Στο αχνό φώς μιας λάμπας, ο ”Μαρά” έδειξε στην Αιμιλία τον φάκελο της δικογραφίας, της υπόθεσης Παπαδάκη. Επανέλαβε κι αυτός, όπως και οι άλλοι, οτι η Ελένη Παπαδάκη ήταν απλώς θύμα καταγγελιών μιας ομάδας ηθοποιών. Έπειτα από πολλά παρακάλια από την Αιμιλία, έδωσε διαταγή να κατεβάσουν την κρατούμενη για επισκεπτήριο.

    Ήταν η τελευταία συνάντηση της Ελένης με κάποιον δικό της. Κι ήταν πολύ σύντομη.

    Η Αιμιλία της έδωσε μια κουβέρτα, λίγο γάλα, δύο αβγά, τις βιταμίνες της και ένα μυθιστόρημα αστυνομικό, με τίτλο Villa Marguerite που το διάβαζε, και που το είχε αφήσει στο κρεβάτι της, πρίν φύγει για το σπίτι του Μυράτ το απόγευμα εκείνο..

    Τις διέκοψε ένας επισκέπτης. Το όνομά του Πάνος Καραβουσάνος. Η Ελένη είχε φροντίσει να μπεί το παιδί του στα κατοχικά συσσίτια κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ήταν ελασίτης, και πέρασε απ’ την πολιτοφυλακή για μια δική του υπόθεση, όταν έμαθε οτι κρατούνταν εκεί η Ελένη Παπαδάκη. Της φίλησε το χέρι και την χαιρέτησε. Ύστερα ήταν η στιγμή του αποχωρισμού. Η Ελένη αποχαιρέτησε την Αιμιλία που έφευγε με αυτά τα λόγια:

    -Καλά που σε είδα… Είχα αγωνία να βρώ τρόπο να σας ειδοποιήσω να μην ανησυχείτε για μένα. Είμαι πολύ καλά εδώ. Μην έχετε καμμίαν έγνοια.

    Ενώ οδηγούσαν την Ελένη πίσω στο κελλί της, η Αιμιλία ικέτευσε και πάλι τον υπεύθυνο, να την αφήσει να περάσει το βράδυ κοντά στη φίλη της. Εκείνος έκανε νόημα με τα μάτια σ’ έναν άντρα που στεκόταν δίπλα. Ο άντρας έγνεψε αρνητικά. Έκανε μεγάλη εντύπωση στην Αιμιλία η βλοσυρότητα των προσώπων τους. Τελικά την έπεισαν να φύγει, λέγοντάς της πως είναι περιττό- μέχρι το επόμενο μεσημέρι, η Ελένη θα αφηνόταν ελεύθερη…

    * * *

    Μέσα στα μεσάνυχτα οι ελασίτες διάλεξαν την ώρα για να ξεκινήσει η ανάκριση. Δύο άντρες, εκ των οποίων ο ένας λεγόταν Τάκης και ήταν …καρβουνιάρης στο επάγγελμα, την οδήγησαν στο χώλ, που ήταν και το ανακριτικό γραφείο! (Ο καρβουνιάρης σε ρόλο ανακριτή και φρουρού του Δικαίου! Το όραμα της Αριστεράς!)

    Η κ. Χριστοδουλοπούλου κατάφερε να ακούσει κομμένους διαλόγους πίσω απ’ την κλειστή πόρτα:

    -Πού είναι η κυρία Ράλλη;

    -Πότε έκανες τους γάμους σου;

    Η Ελένη έπρεπε κάτι ν’ απαντήσει σ’ αυτά τα παράλογα..

    -Δεν καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε! Ο πατέρας μου ήταν φίλος με τον κύριο Ράλλη.

    -Άσ’ τα αυτά! Να τι λέει το φυλλάδιο!

    – Άν ήταν έτσι θα φοβόμουν, δεν θα είχα μείνει εδώ. Θα πήγαινα στο κέντρο να κρυφτώ. Μα, άλλωστε έχει νέα και όμορφη γυναίκα!

    Ο Τάκης ο καρβουνιάρης, θέλοντας να δείξει οτι δεν παίρνει απο ψευτιές την πλησίασε και την χαστούκισε.

    -Πιστέψτε με, δεν σας λέω ψέμματα! Αφήστε με να σας φέρω αύριο μαρτυρίες ανθρώπων που έσωσα! Δεν ήξερα οτι θα με πιάνατε, αλλιώς θα έφερνα τις αποδείξεις..

    -Δε τ’ αφήνεις αυτά; Δεν μας λές καμμιά αλήθεια καλύτερα;

    -Φέρτε φώς να δείτε το πρόσωπό μου, να δείτε οτι λέω την αλήθεια, φέρτε φώς και θα καταλάβετε από μόνοι σας.

    – Είναι περιττό το φώς! Υπάρχουν αποδείξεις οτι είσαι η κυρία Ράλλη! Και τώρα πήγαινε!

    * * *

    Η Ελένη γύρισε στο θάλαμο των γυναικών, και παρ’ όλο που την είδαν να κλαίει σιγανά ώς την ώρα που πλάγιασαν να κοιμηθούνε στο πάτωμα, δεν είχε χάσει το ηθικό της. Θα ‘ταν μεσάνυχτα όταν ξαναμπήκε ο Τάκης στο δωμάτιο και φώναξε δύο ονόματα, της Ελένης Παπαδάκη και της Νιόβης Χαριτάκη, ψάχνοντάς τις μ’ ένα καντήλι.

    -Εμπρός σηκωθείτε!

    -Τι με θέλετε; Που θα με πάτε; Μια στιγμή να βάλω το παλτό μου.
    Και καθώς η Ελένη φορούσε τη γούνα και το σκουφάκι της ο Τάκης είπε:

    -Θα σε ανακρίνουμε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.

    Η άλλη γυναίκα, η Νιόβη Χαριτάκη ήταν ένα κορίτσι γύρω στα είκοσι και εφτά μηνών έγκυος. Την είχαν συλλάβει στις 18 Δεκεμβρίου μαζί με την αδελφή της, Μαρίκα, με την κατηγορία οτι ο πατέρας τους ήταν διευθυντής της Ούλεν [….]

    Η Νιόβη γνώριζε καλά οτι επρόκειτο να την εκτελέσουν. Η Ελένη όμως όχι. Το κορίτσι άρχισε να κλαίει με λυγμούς μαθαίνοντας οτι έρχεται η ώρα του θανάτου της, και η Ελένη με όση ψυχραιμία της είχε απομείνει και διαισθανόμενη και την δική της μοίρα, την εμψύχωσε:

    -Μη φοβάσαι, Νιόβη. Ο θάνατος απ’ τη ζωή είναι μόνο ένα σκαλί..

    Η κα Χριστοδουλοπούλου συνόδευσε τις δύο γυναίκες μέχρι το ισόγειο και εκεί τις παρέδωσε στους ελασίτες. Πρίν την πάρουν, ζήτησε από τη Χριστοδουλοπούλου να ενημερώσει τους συγγενείς της όταν εμφανιστούν, για την μεταφορά της στο στρατόπεδο.

    Δεν φανταζόταν, ή δεν ήθελε να δεχτεί;

    * * *

    Στο γκαράζ της πολιτοφυλακής περίμενε στημένη μια μαύρη Φόρντ. Η Ελένη κούμπωσε καλά το γούνινο παλτό της γιατί το πρωινό κρύο ήταν διαπεραστικό. Πρώτα κάθισε η Χαριτάκη, και μετά επιβιβάστηκε η Ελένη. Τρείς άντρες και ο οδηγός φρουρούσαν δύο άοπλες γυναίκες.. Άγνωστο τι ειπώθηκε στη διαδρομή. Κανείς δεν θα το μάθει, ποτέ.

    ”Να φοβάσαι το σίδερο και το νερό!” της είχαν πεί πρίν χρόνια, διαβάζοντας τη μοίρα της. Φοβόταν τότε για πιθανό τραυματισμό από αιχμηρά σίδερα στη θάλασσα… Το Νερό και το Σίδερο. Τα Δυιλιστήρια και η Σφαίρα.

    Πόσο κοντά ήταν!

    * * *

    Ο Βλάσσης Μακαρώνας, ήταν ο ωμός εκτελεστής της Ελένης Παπαδάκη. Πρίν γίνει ο δήμιος της Ελένης ήταν ένας μπακάλης από τους Ποδαράδες. Ο καπετάν Ορέστης, ήταν φυσικά ο επόπτης στο μεγαλειώδες έργο των δημίων του, Στέφανου Λιόλιου, Πέτρου Τζογανάκη, Ιωάννη Κουκούτση.

    ”Μου την έφεραν σε ταξί.” διηγήθηκε ο Μακαρώνας. ”την είχαν στριμωγμένη οι άνθρωποι της πολιτοφυλακής. Ήταν τυλιγμένη στο γούνινο παλτό της γιατί έκανε διαβολόκρυο.”

    Μετά από την Ελένη Παπαδάκη είχαν σειρά επτά χωροφύλακες πρός εκτέλεση. Και ο αριθμός τους αυξάνονταν μέχρι το πρωί. Γι’αυτό έγιναν όλα βιαστικά. Τους κράτησαν προσωρινά στο κρατητήριο κι ύστερα ξεκίνησε η παρέλαση…

    Οι μελλοθάνατοι παρήλαυναν μπροστά από τον καπεταν-Ορέστη ο οποίος τους γύμνωνε από τα πολύτιμα αντικείμενα… Σταυρούς, βέρες, δαχτυλίδια… Όταν ήρθε η σειρά της Ελένης, της αφαίρεσε δύο δαχτυλίδια και τη την ξαπόστειλε στην ομηρία. Όταν πέρασαν καμμιά δεκαριά άλλοι, του ήρθε επιφοίτηση:

    -Πώς είπε αυτή οτι τη λένε; Παπαδάκη; Δεν είναι αυτή που καταδίκασε το Σωματείο ελλήνων ηθοποιών;”

    Κι έδωσε την διαταγή του θανάτου.

    * * *

    Το τέλος της άτυχης Ελένης ήτανε φοβερό. Ο Μακαρώνας την παρέλαβε μπροστά στον Ορέστη, ο οποίος είχε διατάξει την εκτέλεση με τσεκούρι, όπως γινόταν με τα άλλα πολυάριθμα θύματα. Την διέταξαν να γδυθεί ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της. Ετρεμε από το κρύο και το φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Εβγαλε την γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν την διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα της αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και γόους. Ορμησαν τότε αφιονισμένοι πάνω της και μεσα σ’ ένα κατήφορο από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ένα ανοιγμένο λάκκο κι’ εκεί την έγδυσαν με την βία.

    Όμως, ποιός ξέρει τι συντελέστηκε εκείνη τη στιγμή μέσα στην ψυχή του δήμιου; Ενοχές; Αναλαμπή ανθρωπιάς; Οίκτος για την άδικη καταδίκη της; Τον συγκίνησε η γυναικεία αδυναμία, η ομορφιά, ή οι θρήνοι της; Όπως και να ‘χει, ο δολοφόνος της προτίμησε να της φυτέψει δύο σφαίρες στο σβέρκο. Ίσως ήταν τυχερή μές στην ατυχία της.

    Δεν βασανίστηκε περισσότερο.

    Και ο επίλογος του δράματος

    Για δύο μήνες η Ελένη έμενε αγνοούμενη. Κανείς δεν γνώριζε τι απέγινε και η απελπισία συγγενών και φίλων άγγιζε το ζενίθ. Ο αδελφός κι η κουνιάδα της, έβαλαν λυτούς και δεμένους για να ανακαλύψουν έστω ένα σημείο ζωής. Η Αιμιλία Καραβία ζήτησε από την Μαρίκα Κοτοπούλη να μεσολαβήσει στον ελβετό Λαμπέρ,του Ερυθρού Σταυρού, μήπως εκείνος λύσει την υπόθεση. Η Μαρίκα αγωνιούσε κι εκείνη και προσέφερε όποια βοήθεια μπορούσε.. Έψαχναν στις εφημερίδες για το όνομά της ανάμεσα στους ομήρους, στις λίστες φυλακών και νοσοκομείων.. Αλλά μάταια. Τα κακά προαισθήματα με τον καιρό πλήθαιναν, ώσπου να επιβεβαιωθούν.

    Η Μαρία Αλκαίου, κόρη της ηθοποιού Σαπφώς Αλκαίου θυμάται την αγωνία για την τύχη της Ελένης Παπαδάκη που είχε εξαπλωθεί και στον καλλιτεχνικό χώρο πιά.

    Διηγείται:

    ”Θυμάμαι η μάνα μου, όταν ο Ρίτσος μπήκε στο σπίτι μας, αντί για καλημέρα του είπε,
    -Που είναι η Παπαδάκη; Που είναι η Παπαδάκη, Ρίτσο;

    Κατέβαζε το κεφάλι εκείνος. Δεν είχε ιδέα. Δεν ήξερε τίποτα.

    -Που είναι η Ελένη; Που είναι η Ελένη! Που είναι, Ρίτσο; επέμενε η μητέρα μου, αντί για καλημέρα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ..”

    * * *

    Είχαν περάσει πάνω από ένας μήνας από τότε που έγινε η απαγωγή της Ελένης από το σπίτι των Μυράτ την 21η Δεκεμβρίου 1944, όταν στις 26 Ιανουαρίου του Ιανουαρίου 1945 ο προιστάμενος του Β’ Νεκροταφείου στα πατήσια ειδοποίησε τον Σαμ Μπράντενμπουργκ, ότι κατά την εκταφή πτωμάτων που είχε αρχίσει στον περίβολο των Διυλιστηρίων της Ούλεν, κάτι τον ενδιέφερε.

    Ο Σαμ οδηγούμενος από τον Γελαδάκη, πιστοποίησε αυτή του τη ανακάλυψη: Σωστό ράκος αναγνώρισε την Ελένη Παπαδάκη που ήταν σε κοινό όρυγμα με τρις- τέσσερις άλλους. Σε μια κατηφόρα φυτεμένη με πεύκα ήταν ο λάκκος που βρέθηκε η Ελένη. Με μια κομπιναιζόν ανασηκωμένη γύρω από τον θώρακα, με τις ζαρτιέρες ζωσμένη στη μέση, η Ελένη αναγνωρίστηκε αμέσως. Μία σφαίρα στον αυχένα με διέξοδο στην αριστερή μετωπική χώρα είχε δώσει τέλος στο μαρτύριο της… Η βοηθός του καθηγητή Γεωργιάδη που έκανε την ιατροδικαστική εξέταση θυμόταν…

    ‘Εχω δή πολλά ως εκ του επαγγέλματος μου, αλλά τέτοια φρικτή κατάσταση δεν έχω ξαναδή..’

    * * *

    Όταν μαθεύτηκε ο θάνατος της μεγάλης ηθοποιού η Αθήνα και ο καλλιτεχνικός κόσμος βυθίστηκαν σε πένθος.

    Οι συγγενείς και οι φίλοι της Ελένης συνετρίβησαν, όπως είναι φυσικό από τον χαμό της. Ο αδελφός της Μιχάλης συγκέντρωσε αργότερα κείμενα και φωτογραφίες σχετικά με την Ελένη και εξέδωσε ένα βιβλίο στην μνήμη της.

    Η Αιμιλία Καραβία πέρασε τα επόμενα χρόνια σε βαθύ πένθος και απομόνωση.
    Ο Ιωάννης Ράλλης, όταν πληροφορήθηκε το γεγονός, κατέρρευσε κυριολεκτικά.

    Στις 28 Ιανουαρίου 1945, Κυριακή πρωί έγινε η κηδεία της Ελένης, στην εκκλησία του Άγιου Γεώργιου Κυρίτση, μέσα σε κλίμα έντονης αγανάκτησης. Μερικοί συνάδελφοι και αληθινοί φίλοι της παραβρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Η Μελίνα Μερκούρη, ο Βασίλης Λογοθετίδης, Δημήτρης Χόρν, Σάμ Μπράντενμπουργκ, Άννα Καλουτά, Ανδρέας Φιλιππίδης και πολλοί άλλοι, την τίμησαν με το ειλικρινές τους πένθος.

    Ο Άγγελος Σικελιανός έγραψε ένα επίγραμμα-αφιέρωση. Άνθρωποι του καλλιτεχνικού στερεώματος έβγαλαν λόγους πλημμυρισμένους από οργή εναντίον των συκοφάντων της που της κόστισαν τη ζωή.

    Ο Θεόδωρος Ανδρουδής είπε κι ..άστραψε :
    ”Ξέρουμε καλά πως ο τόσο άδικος χαμός σου οφείλεται σε καλλιτεχνικό φθόνο. Αυτοί που σε ζήλευαν το έκαναν καθ’υπόδειξη. Σε φάγανε, γιατί δεν μπορούσαν να σε φθάσουν.”

    Και ο Αχιλλέας Μαμάκης:

    ”Είσαι ειδικότερα θύμα ενός χυδαίου και άπρεπου καλλιτεχνικού φθόνου. Και έφθασε ώς τη δολοφονία για να γλιτώσει από την συντριπτική σου υπεροχή. Τους έσβηνες απ’την σκηνή με την εμφάνισή σου, και σε σβήσανε απ’την ζωή για να μην σ’έχει το κοινό που σε λάτρευε, μέτρο σύγκρισης και υπεροχής. Επωφελήθηκαν αυτή την τραγική αναστάτωση άνθρωποι που θέλουν να λέγονται καλλιτέχνες, για να ικανοποιήσουν μονάχα προσωπικά ελατήρια.”

    * * *

    Οι φοβεροί σφαγείς των Διυλιστηρίων της Ούλεν, οι φυσικοί αυτουργοί συνελήφθησαν δύο μήνες αργότερα τελείως συμπτωματικά. Μέσα σ’ ένα τράμ ένας επιβάτης αναγνώρισε ότι το πουλόβερ που φορούσε ένας τροχιοδρομικός υπάλληλος ανήκε σ’ ένα εκτελεσθέντα συγγενή του. Έτσι σιγά-σιγά συνελήφθη όλο το συνεργείο των δημίων. Η αναπαράσταση των εγκλημάτων έγινε στα τέλη Μαρτίου 1945 στον τόπο των εκτελέσεων και έφερε στο φώς τις φρικιαστικές λεπτομέρειες.

    Ο καπετάν Ορέστης δικάστηκε και εκτελέστηκε, κυρίως γιατί κράτησε τα λάφυρα απ’τους δολοφονημένους για τον εαυτό του, και μοίραζε τα κοσμήματα στις ερωμένες του, αντί να τα χαρίζει στο ταμείο του Κόμματος!

    Ο δήμιος της Ελένης, Βλάσσης Μακαρώνας, στην δίκη του έδωσε ρεσιτάλ κτηνώδους ψυχισμού, δηλώνοντας οτι μετάνιωσε, όχι τόσο για την εκτέλεση της Ελένης Παπαδάκη, αλλά πρωτίστως γιατί την γούνα της ηθοποιού την πήρε ώς λεία ο Ορέστης κι όχι ο ίδιος!

    * * *

    «…Χρειάζεται να φανούμε μεγάλοι, να φανούμε τέλειοι (…) για να μπορέσουμε να ονομαστούμε χωρίς τύψεις, συνάδελφοι της Ελένης Παπαδάκη (…). Χάσαμε ένα απ’ το πιο τρανά κι απ’ τα πιο σπάνια καυχήματα της ελληνικής σκηνής-χάσαμε έναν καλό φίλο κι έναν ωραίο άνθρωπο (…). Κοιμήσου ειρηνικά, αγαπημένη φίλη…Ίσαμε επάνω δεν φτάνουν μήτε η αρρώστια μιας εποχής, μήτε μιας φυλής η παραφροσύνη. Μια λέξη ακόμα:

    συγχώρεσέ μας…»

    Αλέξης Σολομός, 28.11.1945

    Δεκεμβριανά: Η Δ

    • 264.1
      says:

      Δεκεμβριανά: Η Δολοφονία με Τσεκούρι της Μεγάλης Ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη από το “Τιμημένο” ΚΚΕ

      3 Δεκεμβρίου 2011

      Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε
      κι όλος ο θεός της Τραγωδίας εφάνη.
      Μνήσθητι Κύριε: για την ώρα που άξαφνα, κ’ οι εννιά αδελφές εσκύψαν
      να της βάλουνε των αιώνων το στεφάνι.

      Άγγελος Σικελιανός

Back to Top

Leave a Reply

 

Το σχόλιο της ημέρας

    20/4/19 | (1 σχόλια)
    ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ  19.04.2019 : 21:05 Οχι ότι περίμενα να το δω σε έγγραφο της ΕΥΠ, με την υπογραφή του διοικητή της από κάτω, για να πεισθώ ότι το περιβόητο σχέδιο «Πυθία», για τη δολοφονία του Κώστα Καραμανλή του Ακάματου, ήταν ...

Ροή ειδήσεων




Καιρός


Το σκίτσο της ημέρας