Οι ιδεολογίες από το 68 ως σήμερα

13/1/14 | 315 σχόλια | 273 απαντήσεις | 43,096 εμφανίσεις

assets_LARGE_t_420_54070889Σχεδόν με την έκδοσή του στα ελληνικά, διάβασα το μικρό βιβλιαράκι του Λούτσιο Κολλέτι: “οι ιδεολογίες απο το 68 ως σήμερα.” Έχει αρκετά χρόνια που το διάβασα. Κράτησα και μερικές σημειώσεις. Νομίζω πως θά σας ενδιέφερε ένας διάλογος πάνω στα θέματα που ο Κολλέτι θίγει. ;Έστω και αν το “ως σήμερα” είναι αρκετά απομεμακρυσμένο απο τις ημέρες μας.

Π.Σ.

Ιδού η περίληψη:

“Στα 1967, η μαρξιστική κουλτούρα κλήθηκε να γιορτάσει δύο επετείους, που για πρώτη φορά συνέπιπταν: τα εκατό χρόνια από την πρώτη έκδοση του κεφαλαίου του Μάρξ και τα πενήντα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας στην ΕΣΣΔ.

Οι εορτασμοί αποδείχτηκαν γενικά άχρωμοι και ανώδυνοι. Εξαίρεση αποτέλεσε το Monthly Review με διευθυντές τότε τους Λ. Χούμπερμαν και Π.Μ. Σουήζη, το οποίο αφιέρωσε στις δύο επετείους τα τεύχη του Νοέμβρη και Δεκέμβρη 1967.

Το κύριο άρθρο του περιοδικού αφιερωμένο από τους δύο διευθυντές στα εκατόχρονα του «Κεφαλαίου», επέμενε στο γεγονός ότι η ιστορία είχε ακολουθήσει πορεία διαφορετική από εκείνη που είχε προδιαγράψει ο Μάρξ.

 Μετά την αποτυχία των επαναστάσεων στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, η Ευρώπη είχε πάψει να αποτελεί το κέντρο του διεθνούς επαναστατικού κινήματος.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά η επαναστατική πρωτοβουλία είχε ξεφύγει από αυτό που ο Λένιν αποκαλούσε «μια χούφτα προηγμένες χώρες» για να περάσει στα «θύματά» τους, τη συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού.

 Εδώ και μερικές δεκαετίες- εξηγούσαν οι Χούμπερμαν και Σουήζυ- δεν είχε πια κανένα νόημα η παραδοσιακή μαρξιστική άποψη, σύμφωνα με την οποία η σοσιαλιστική επανάσταση ήταν κάτι που αφορούσε κυρίως τις προηγμένες χώρες και ότι τάχα τα πεπρωμένα του προηγμένου κόσμου εξαρτιόνταν από τη νίκη ή την αποτυχία αυτού του συγκεκριμένου προλεταριάτου.

 Και ωστόσο ο μαρξισμός καθυστερούσε να βγάλει τα οφειλόμενα συμπεράσματα.

 Οι δύο συγγραφείς μας έλεγαν με λίγα λόγια ότι οπουδήποτε γινόταν απόπειρα εφαρμογής της θεωρίας οι αποικιακές αστικές τάξεις να έμπαιναν επικεφαλής της άμεσης πάλης τόσο κατά της φεουδαρχίας όσο και κατά το ιμπεριαλισμού, τη νίκη να ακολουθούσε η εθνική ανεξαρτησία, οι αστικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και, στη συνέχεια ένας νέος αγώνας για την προλεταριακή και σοσιαλιστική επανάσταση, το αποτέλεσμα ήταν αποτυχία και καταστροφή.     

Η θέση, σύμφωνα με την οποία το επίκεντρο της παγκόσμιας επανάστασης είχε μετατοπιστεί εδώ και καιρό από τις βιομηχανικές μητροπόλεις της δύσης στις υπανάπτυκτες και αγροτικές περιοχές της Ασίας και της λατινικής Αμερικής αποτελούσε, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, περισσότερο από θέση μια ολοφάνερη διαπίστωση.

 Όλα, λοιπό, φαίνονταν να επιβεβαιώνουν τη στρατηγική ανάλυση του Λιν Πιάο στο περίφημο γραφτό του «Ζήτω η νίκη του λαϊκού πολέμου»

 Η Οκτωβριανή επανάσταση, έγραφε ο Λιν Πιάο, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο μιας ιμπεριαλιστικής χώρας, της Ρωσίας των τσάρων.

Αντίθετα, η κινέζικη συντελέστηκε σε μια μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική χώρα.

Η πρώτη ήταν σοσιαλιστική, προλεταριακή επανάσταση, που ξέσπασε αρχικά με ένοπλη εξέγερση στις πόλεις, κερδίζοντας μόνο αργότερα τις αγροτικές περιοχές.

Η δεύτερη, αντίθετα, μετά από μια μακρά περίοδο, κατά την οποία υπήρξε βασικά δημοκρατική και αγροτική επανάσταση, είχε θριαμβεύσει ξεκινώντας από τις βάσεις της στην ύπαιθρο και περικυκλώνοντας σιγά σιγά τις πόλεις ως την τελική τους κατάκτηση.

»Αν εξετάσουμε τον κόσμο στο σύνολό του- έγραφε ο συγγραφέας- η βόρεια Αμερική και η Δυτική Ευρώπη μπορούν να θεωρηθούν σαν οι «πόλεις» και η Ασία, Αφρική και λατινική Αμερική η «ύπαιθρος».

 Το δοκίμιο του Λιν Πιάο- και τα γραφτά του Μάο που αποτελούσαν το πρότυπό του- ήταν οι πηγές απ’ όπου οι Χούμπερμαν και Σουήζυ, τραβούσαν τα νήματα της ανάλυσής τους.

Και από τις δύο πλευρές διαγραφόταν μια τολμηρή και ριζικά νέα ερμηνεία του μαρξισμού.

Το νέο επαναστατικό υποκείμενο

Το υποκείμενο της επανάστασης δεν ήταν πια η εργατική τάξη, το προλεταριάτο του μεγάλου εργοστασίου.

Η μετατόπιση του επαναστατικού κέντρου από τις βιομηχανικές χώρες στις υπανάπτυκτες άφηνε να διαφανεί ένα νέο υποκείμενο, οι αγροτικές μάζες.Ένα υποκείμενο όχι μόνο ξένο προς τη μαρξιστική παράδοση, μα απέναντι στο οποίο τουλάχιστον ο «κλασσικός» μαρξισμός είχε συχνά εκφραστεί εχθρικά.

Ανατρέπονταν και καταλύονταν παλιές ιδέες.  Η ιστορία της ανθρώπινης προόδου, που είχε σαν άξονά της πάντοτε την πόλη, έφτανε να ανατραπεί.

Η πορεία και η πρόοδος του κόσμου όφειλαν τώρα να ξεκινούν από τις πληγές της αγροτικής υπανάπτυξης.

 Ο Σουήζυ σημείωνε στο κείμενό του ότι σύμφωνα με τους κριτικούς το αγγλικό, καθώς και το προλεταριάτο της δυτικής Ευρώπης, που ο Μάρξ θεωρούσε σαν την πρωτοπορία του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, έχει στην πραγματικότητα γίνει μια ρεφορμιστική δύναμη που, αποδεχόμενη τις προϋποθέσεις του καπιταλισμού, εκ των πραγμάτων τον ενισχύει.

Ο Σουήζυ δε σκεφτόταν ότι όφειλε από όλα αυτά να βγάλει το συμπέρασμα πως η ανάλυση του Μάρξ ήταν λανθασμένη. Θεωρούσε, όμως, ότι έπρεπε να οριστεί ιστορικά η θεωρία του επαναστατικού υποκειμένου.

Για το Μάρξ, παρατηρούσε, το προλεταριάτο δεν ήταν μια επαναστατική δύναμη «καθαυτή» ή ταυτόχρονη με τη γέννησή του. Είχε αποκτήσει αυτό το χαρακτηριστικό σ’ένα ορισμένο στάδιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

 Στη φάση των γιγαντιαίων επιχειρήσεων και της αυτοματοποίησης η κατάσταση είχε αλλάξει.

Η θεωρητική διέξοδος που πρότεινε ο Σουήζυ ήταν η διευρυμένη εφαρμογή της μαρξιστικής ανάλυσης στη συνολική παγκόσμια κατάσταση.

Ανάπτυξη και υπανάπτυξη θα αποδεικνύονταν τότε οι αντίθετες αλλά συμπληρωματικές όψεις του ίδιου νομίσματος.

 Η ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση έφερνε, βέβαια, πλούτο στις βιομηχανοποιημένες χώρες, επιτρέποντάς τους να αναπτύσσουν ολοένα και περισσότερο το επίπεδο ζωής των δικών τους εργαζομένων τάξεων.

Ταυτόχρονα, όμως, προκαλούσε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση στη μεγάλη μάζα των εργαζομένων στις εξαρτημένες χώρες.

Σ αυτό το σημείο, οι μάζες αυτών των χωρών γίνονταν ο φορέας επαναστατικού μετασχηματισμού, με την ίδια ακριβώς έννοια που είχε για το Μάρξ το βιομηχανικό προλεταριάτο των μέσων του 19ου αιώνα.

Πενήντα χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση

 Στα νέα αυτά ιδεολογικά ρεύματα ήρθε να προστεθεί στα τέλη της δεκαετίας του 60 και ένα άλλο, όχι λιγότερο σημαντικό.

Την ευκαιρία έδωσαν τα πενηντάχρονα σοβιετικής εξουσίας στην ΕΣΣΔ.

 Το κύριο άρθρο του Monthly Review παρέθετε τους λόγους για τους οποίους μισόν αιώνα μετά την επανάσταση, η σοβιετική κοινωνία έμοιαζε μακρινή και διάφορη από μια σοσιαλιστική κοινωνία.

Ανάμεσα στο γραφειοκρατικό στρώμα των ηγετών της πολιτικής και της οικονομίας από τη μια πλευρά και τη μάζα του λαού που εργάζεται από την άλλη, μεσολαβούσε άβυσσος.

 Παράλληλα με τη γενική αποπολιτικοποίηση των μαζών παρουσιάζονταν αδιαμφισβήτητα σημάδια που έδειχναν πως οι «αστικές αξίες, το αστικό κριτήριο της επιτυχίας, οι αστικοί τρόποι συμπεριφοράς» ενισχύονταν ολοένα και περισσότερο.

 Ανάμεσα στα τέλη του εξήντα και τις αρχές της επόμενης δεκαετίας η εικόνα της Σοβιετικής Ένωσης άρχισε όχι μόνο να ξεθωριάζει αλλά κυριολεκτικά να αλλάζει τόνους και χρώματα.

 Το φαινόμενο παρατηρήθηκε κυρίως κάτω από την επίδραση της ιδεολογικής και πολιτικής σύγκρουσης μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Κίνας.

Υπαρκτός Σοσιαλισμός και «μορφωτική επανάσταση».

 Σε τι συνίστατο, μετά την Οκτωβριανή επανάσταση και την έναρξη του σχεδιασμού, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ;

 Με ποιο τρόπο είχε συντελεστεί στην πραγματικότητα η μετάβαση;

 Και γιατί ο Μάο, είχε, σε ένα ορισμένο σημείο, συλλάβει την επιτακτική και χωρίς αναβολή αναγκαιότητα εξαπόλυσης της «μορφωτικής επανάστασης»;

 Μπορούσαν, λοιπόν, να παρουσιάζονται κίνδυνοι, επιβουλές, αντίστροφες διαδικασίες μετά τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης, όταν αυτή κατείχε σταθερά πια την εξουσία;

 Οι Μπέτελεμ, Κάρολ, Σουήζυ και πολλοί άλλοι αποπειράθηκαν να ξανανοίξουν έναν διάλογο πάνω σε μια σειρά από ερωτηματικά που φαίνονταν ως τότε οριστικά λυμένα.

 Ένα σημείο φάνηκε αμέσως αδιαμφισβήτητο., ο σοσιαλισμός δεν μπορούσε απλώς να συνίσταται στην κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας.

 Ο σοσιαλισμός δεν μπορούσε να είναι παραγωγή για την παραγωγή.

Όφειλε να είναι κάτι άλλο.

Σοσιαλισμός δεν είναι το «σχέδιο» αλλά η δυνατότητα των παραγωγών να κυριαρχούν πάνω στις συνθήκες και τα αποτελέσματα της δραστηριότητάς τους.

 Με άλλα λόγια η αντίθεση αγοράς-σχεδιασμού είναι ψευδής γιατί εμπεριέχει το λάθος του «οικονομισμού».

 Αποφασιστικός παράγων για την προαγωγή του σοσιαλισμού δεν είναι ο τρόπος «οργάνωσης» της οικονομίας αλλά πολύ περισσότερο, η φύση της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία.

 Η εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν αποδεικνύει τίποτε. Θα πρέπει να εξετάσουμε μήπως οι αντιπρόσωποι των αστικών κοινωνικών δυνάμεων καταφέρνουν να κυριαρχήσουν στη διεύθυνση του κράτους και του κόμματος.

Πράγμα που σημαίνει πως «από τη στιγμή εκείνη ο ταξικός χαρακτήρας του κράτους, της κρατικής ιδιοκτησίας και του σχεδιασμού δεν είναι πια προλεταριακός αλλά αστικός».

 Να, λοιπόν,- κατέληγε ο Μπετελέμ- τι συνέβη στην ΕΣΣΔ, όπου υπάρχει καθαρά μια εκμεταλλευτική τάξη. Η τάξη αυτή δεν μπορεί να είναι παρά  μια αστική τάξη που εμφανίζεται εδώ σαν κρατική αστική τάξη.  

 Ο Μπετελέμ είχε κατά νου την αυτοδιαχείριση των παραγωγών, το μαρασμό του κράτους, το ξεπέρασμα της διάκρισης σε κυβερνώντες και κυβερνώμενους.

 Το βασικό δεν ήταν η ύπαρξη του «σχεδίου», το βασικό ήταν ότι στην ΕΣΣΔ δεν είχαν μεταβληθεί οι «κοινωνικές σχέσεις», ότι ο κόσμος μετρούσε λίγο ή τίποτα, ακριβώς όπως πριν, ότι δεν υπήρχε ισότητα.

Η παλιά θέση του Μάρξ- και όλου του ιστορικού υλισμού- ότι τάχα έφτανε να μετασχηματιστεί το περιβάλλον για να μετασχηματιστεί και ο άνθρωπος, φαινόταν τουλάχιστον αμφισβητήσιμη.

 Το κεντρικό θέμα που ανέκυπτε από την ανάλυση του Μπετελεμ ήταν η εξαιρετικά σύνθετη φύση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

 Αυτός δεν μπορούσε να αφορά μόνο ή κυρίως τις υλικές συνθήκες. Αφού επρόκειτο για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας πάνω στον άξονα μιας λογικής διαμετρικά αντίθετης από του καπιταλισμού, ο μετασχηματισμός δεν μπορούσε παρά να αφορά και την ίδια την «ανθρώπινη φύση».

 Αλλά σ’ αυτό ακριβώς το σημείο αναφαινόταν μια τεράστια δυσκολία.

 Η μετάβαση στο σοσιαλισμό παρουσιαζόταν πολύ διαφορετική απ’ ό,τι το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό.

 Η αστική ανθρώπινη φύση είχε διαμορφωθεί πριν οι φιλελεύθερες και δημοκρατικές επαναστάσεις κορυφώσουν το πέρασμα.

 Αντίθετα, στην περίπτωση του σοσιαλισμού- παρατηρούσε ο Σουήζυ- η «σοσιαλιστική ανθρώπινη φύση δεν διαμορφώθηκε στο πλαίσιο του καπιταλισμού, αλλά μόνο μέσα στην πάλη εναντίον του καπιταλισμού».

 Ποιες είναι οι εγγυήσεις ότι αυτό θα γίνει με ευρύτητα και βάθος αρκετά ώστε να καθιστούν δυνατή την οικοδόμηση μιας νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας;

 Το σημείο αυτό ήταν αποφασιστικό. Γιατί, πρόσθετε ο συγγραφέας, «δεν πρέπει να πιστεύουμε πως οι κοινωνικές σχέσεις που χαρακτηρίζουν μια σοσιαλιστική κοινωνία μπορούν να υπάρχουν μονάχα κατ’ όνομα, με την απουσία εκείνου του ανθρώπινου υλικού που μόνο αυτό θα μπορούσε να τους δίνει αξία και νόημα».

 Στη Σοβιετική Ένωση, η περίοδος από το 1922 περίπου ως το 1928 ήταν μια περίοδος επαναστατικής έξαρσης στις τέχνες, την εκπαίδευση, τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα, τις κοινωνικές επιστήμες κλπ.

 Αν δεν είχε διακοπεί, θα μπορούσε να είχε φέρει στο φως ισχυρές δυνάμεις και τάσεις σοσιαλιστικού χαρακτήρα.

 Δυστυχώς αυτό που έβαλε τέρμα σε κείνη την περίοδο ήταν η μοιραία απόφαση να υποταγεί το κάθε τι  στην επίτευξη της όσο το δυνατόν ταχύτερης οικονομικής ανάπτυξης, πράγμα που απαιτούσε ανάμεσα στα άλλα την επιβολή ενός εξαιρετικά καταπιεστικού πολιτικού καθεστώτος.

 Με αυτές τις συνθήκες, η επαναστατική πρακτική που σκόπευε να δημιουργήσει μια σοσιαλιστική ανθρώπινη φύση εξαφανίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά.

 Αντίθετα, το προλεταριάτο, ανασυντεθειμένο και διευρυμένο, καθώς είχε διαμορφωθεί με τη βεβιασμένη εκβιομηχάνιση «συμπιέστηκε και διασπάστηκε σε άτομα, στερήθηκε κάθε μέσου δικής του έκφρασης και τρομοκρατήθηκε από μια πανταχού παρούσα μυστική αστυνομία».

 Ερχόταν, λοιπόν, τώρα ο Μάο να αξιοποιήσει αυτό το αρνητικό δείγμα της σοβιετικής εμπειρίας.

Στα μάτια του προείχε πάντα ο στόχος της δημιουργίας μιας «ανθρώπινης σοσιαλιστικής φύσης».

 Η επανάσταση δεν ήταν ποτέ γι αυτόν μια στιγμιαία πράξη, όφειλε να συνεχιστεί για μια μακρά ιστορική περίοδο.

Είχε να εξαλείψει την ηθική και ιδεολογική κληρονομιά πολλών αιώνων.

Το κεντρικό πρόβλημα της μετάβασης στο σοσιαλισμό δεν είναι η εθνικοποίηση της ιδιοκτησίας, η δημιουργία βαριάς βιομηχανίας, ή η άνοδος του επιπέδου υλικής ζωής, όσο σημαντικά και αν είναι όλα αυτά», κατέληγε ο Σουήζυ.

Το βασικό σημείο είναι ο μετασχηματισμός του ανθρώπου.

 Και αυτός ήταν ο λόγος, μπροστά στον κίνδυνο να εμπλακεί και η κινεζική επανάσταση κατά το ρωσικό πρότυπο, για τον οποίο είχε εξαπολύσει τη μορφωτική επανάσταση.

 Ο μετασχηματισμός της ψυχής των ανθρώπων και της νοοτροπίας τους ήταν αυτός που θα επέτρεπε την εγκαθίδρυση νέων «κοινωνικών σχέσεων» και όχι το αντίστροφο.

  Ο Μάρξ είχε γράψει : «Ο τρόπος παραγωγής της υλικής ζωής καθορίζει την εξέλιξη της κοινωνικής, πολιτικής και διανοητικής ζωής εν γένει. Το τι είναι οι άνθρωποι δεν καθορίζεται από τη συνείδησή τους αλλά, αντίστροφα,  το κοινωνικό τους είναι καθορίζει τη συνείδησή τους».

 Η προσπάθεια επανερμηνείας του μαρξισμού που συντελούνταν τώρα, πίεζε αυτές τις προτάσεις ως το σημείο σχεδόν της ανατροπής τους.

 Η μεγάλη καταιγίδα του 68

 Ο γαλλικός Μάης είχε κατεβάσει στο πεδίο της πάλης πέρα από τους σπουδαστές  και τους τεχνικούς, τους επαγγελματίες, τα μεσαία στρώματα

 Η παλιά θεωρία του επαναστατικού υποκειμένου αναθεωρούνταν αποφασιστικά.

 Η κατάληξη του Μάη στο μηδέν είχε αποκαλύψει τις βαριές ευθύνες του γαλλικού κομμουνιστικού κόμματος, το οποίο είχε όχι μόνο αρνηθεί να δώσει επαναστατική διέξοδο  στην πάλη, παρά την αυθόρμητη κινητοποίηση και την αγωνιστικότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων αλλά είχε δράσει ενεργητικά για να ξαναβρεθεί εντέλει επικεφαλής της κατάστασης ο Ντε Γκώλ.

 Αυτό επιβεβαίωνε-έγραφε ακόμη ο Σουήζυ- ότι «κανένα μαζικό κόμμα που δρα στο εσωτερικό της δομής των αστικών θεσμών δεν μπορεί ταυτόχρονα να είναι και επαναστατικό».

 Η κριτική χτυπούσε επίσης τη λενινιστική αντίληψη για το κόμμα.

 Οι ομάδες της Νέας Αριστεράς που συμμετείχαν στο ευρωπαϊκό σπουδαστικό κίνημα , απέδιδαν χωρίς δισταγμό την αιτία της συμπεριφοράς του ΚΚΓ κατά το γαλλικό Μάη όχι στις συνηθισμένες «ελλείψεις της καθοδήγησης» ή την προδοσία αλλά στη λενινιστική αντίληψη του κόμματος, εκείνη την οργανωμένη ιεραρχικά και απόλυτα πειθαρχημένη πρωτοπορία, που αναλαμβάνει το μονοπώλιο της επαναστατικής καθοδήγησης.

 Στις νέες συνθήκες τα κόμματα αυτά είχαν γίνει, παρά τη θέλησή τους, καρικατούρα του λενινισμού.

 Ο συγκεντρωτισμός τους, η ακαμψία της δομής τους, τα εμπόδιζαν να αναπτύξουν οποιαδήποτε λειτουργία ζύμωσης και καθοδήγησης, σε μια κατάσταση σαν τη σημερινή που χαρακτηριζόταν, αντίθετα, από υψηλό βαθμό «αυθορμητισμού» και «δημιουργικότητας» στα κοινωνικά κινήματα.

 Ο Μαρκούζε και η Σχολή της Φραγκφούρτης    

 Η διαδικασία, τουλάχιστον στη δυτική Ευρώπη, σε επίπεδο νεολαίας, ήταν απόλυτα ενιαία.

Τα μεγάλα γεγονότα που κυριάρχησαν είναι εκείνα που ήδη αναφέραμε: το Βιετνάμ, η κινέζικη «μορφωτική επανάσταση», ο γαλλικός Μάης, οι εργατικοί αγώνες που τον ακολούθησαν κλπ.

 Ωστόσο, πέρα από τον κατακερματισμό του κινήματος σε ομάδες και ομαδούλες, οπωσδήποτε υπήρξαν κοινές παντού μερικές θεμελιακές τάσεις (που αποτυπώθηκαν στο μαρξισμό, επαναστατικό ή της αριστεράς).

Μεγάλη ήταν η απήχηση της Σχολής της Φραγκφούρτης.

 Τίποτε το τυχαίο δεν υπήρχε σ αυτήν την απρόοπτη επιτυχία της Σχολής της Φραγκφούρτης.

Πέρα από την ισχυρή ενασχόληση με θέματα διαλεκτικής και χεγκελιανισμού η Σχολή συνδύαζε κυρίως στις σελίδες του Μαρκούζε (αναμφίβολα του πιο πολιτικοποιημένου της ομάδας) δύο αποφασιστικά στοιχεία: τη ριζοσπαστική κριτική της σύγχρονης «βιομηχανικής κοινωνίας» στην πιο αναπτυγμένη της μορφή των ΗΠΑ με μια επιλογή (πέρα από τους περιθωριακούς των σύγχρονων μητροπόλεων) υπέρ των λαών του τρίτου κόσμου, που εθεωρούντο όχι μόνο το νέο «επαναστατικό υποκείμενο», ικανό να ανατρέψει το Μολώχ της βιομηχανικής κοινωνίας αλλά και οι θεματοφύλακες όσης «καθαρότητας» είχε ακόμη απομείνει στον κόσμο.

 Στα ίδια αυτά χρόνια, η δυτική σπουδαστική νεολαία έφτιαχνε, ακόμη και στο ντύσιμο, το μοντέλο της του απόκληρου, του περιθωριακού, του φτωχού.

Οι γόνοι της «κοινωνίας της αφθονία» άρχισαν να πειραματίζονται, επίσης στην Ευρώπη και σε επίπεδο σχετικά μαζικό, στο άνοιγμα για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, μιας νέας εποχής για τη ζωή τους της εποχής της «παρατεινόμενης εφηβείας», (νομίζω πως ο Ρόμπερτ Κέννεντυ έδωσε πρώτος αυτόν τον ορισμό) δηλαδή της αναβολής του συμβολαίου με τον κόσμο της εργασίας και των ευθυνών, ακόμη και μετά τα χρόνια σπουδής στις ανώτερες σχολές και τα πανεπιστήμια.

 Σ αυτή τη νέα φάση της ζωής-ίσως όχι πάντοτε ευχάριστη, αλλά οπωσδήποτε άγνωστη στις προηγούμενες γενιές- άρχισε τότε κιόλας να παίρνει μορφή η άρνηση της «αρχής της απόδοσης», της «αποτελεσματικότητας», της «ηθικής της επιτυχίας», ή πιο απλά της «εργασίας».

 Αν προσθέσουμε σ αυτά ότι η κριτική της «αρχής της απόδοσης» γινόταν από το Μαρκούζε (σε διόρθωση ή ακόμη σε κριτική με τον Φρόϋντ) στο όνομα του Έρωτα, δηλαδή της «αρχής της ηδονής» καταλαβαίνουμε και ποιος άλλος δραστικός λόγος συνέτρεχε στην τόσο πλατιά διάδοση των ιδεών του.

 Η θέση που ανέπτυσσε ο Μαρκούζε στο “Έρως και Πολιτισμός” (και προηγουμένως στη “Θεωρία των Ενστίκτων και Ελευθερία” καθώς επίσης και στην “Ιδέα της Προόδου στο φως της ψυχανάλυσης”) ήταν κατ αρχήν αρκετά απλή.

 Ο συγγραφέας ξεκινούσε από το “Πολιτισμός, πηγή δυστυχίας” του Φρόϋντ, δείχνοντας να αποδέχεται, έστω και με κάποια επιφύλαξη, τη βασική τοποθέτηση.

 Ο πολιτισμός συνεπάγεται αναπόφευκτα την καταστολή των ενστίκτων. Για να επιβιώσει η ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να παράγει. Αλλά αυτό σημαίνει ότι υποτάσσει τον έρωτα στην εργασία, την αρχή της ηδονής στην αρχή της πραγματικότητας, την απόλαυση στην απόδοση.

 Από αυτήν την αναπόφευκτη καταστολή των ενστίκτων δημιουργείται, σύμφωνα με τον Φρόϋντ, το «αίσθημα ενοχής» καθώς και η νεύρωση που συνοδεύει την ανάπτυξη του πολιτισμού.

 Ταυτόχρονα, όμως, γεννιέται και ο Λόγος και συνεπώς και ο ίδιος ο πολιτισμός, που, αντίθετα, η πλήρης ικανοποίηση της αρχής της ηδονής δεν ήταν σε θέση να παράγει.

 Η διόρθωση που ο Μαρκούζε εισήγαγε σ αυτήν τη θεματική είχε σαν άξονα την έννοια της «πλεονάζουσας απώθησης».

 Η σύγχρονη καπιταλιστική και βιομηχανική κοινωνία- έλεγε- απαιτεί μια θυσία μεγαλύτερη από εκείνη που θα ήταν διαφορετικά αναγκαία για να διατηρηθεί στη ζωή ο απλός και καθαρός πολιτισμός.

 Και απαιτεί αυτό το «περισσότερο» γιατί βασίζεται στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση.

 «Άλλο κυριαρχία και άλλο έλλογη ενάσκηση της εξουσίας. Η τελευταία, η οποία αποτελεί μέρος κάθε είδους κοινωνικού κατακερματισμού της εργασίας , προέρχεται από γνώση και περιορίζεται στη διαχείριση των λειτουργιών και των διακανονισμών που απαιτούνται για την προαγωγή του συνόλου. Αντίθετα η κυριαρχία εφαρμόζεται από μια ορισμένη ομάδα ή άτομο που επιδιώκουν να κρατήσουν ή να ισχυροποιήσουν την προνομιούχα τους θέση».

 Το λάθος του Φρόϋντ ήταν, λοιπόν, ότι είχε θεωρήσει έναν ορισμένο πολιτισμό σαν «τον» πολιτισμό, είχε δηλαδή υποστασιοποιήσει τους θεσμούς και τους κανόνες της καπιταλιστικής κοινωνίας, σχεδόν σαν να ήταν αδύνατον να φανταστεί άλλους.

 Είχε, με άλλα λόγια, μπερδέψει την «κατασταλτική» (και γι αυτό «μη λογική») «λογική» αυτής της κοινωνίας με την άλλη εκείνη λογική, πιο αληθινή και διαφορετική, που αυτή η κοινωνία, αντίθετα, απωθεί σαν «φαντασία» και «έμπνευση».

 Μ’ αυτό τον τρόπο, όμως, ο Φρόϋντ είχε καταλήξει στην απολογητική.

Γι αυτόν «δεν υπήρχε λογική ανώτερη με την οποία μπορούσε να μετρηθεί η τρέχουσα λογική».

 Η αναπόφευκτη συνέπεια ήταν ότι για τον Φρόϋντ στο σημείο αυτό δεν μπορούσε να υπάρχει καμιά διέξοδος από την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων.

 Πραγματικά, «αν ο ανορθολογισμός του αισθήματος ενοχής- αντέλεγε ο Μαρκούζε- είναι εκείνος του ίδιου του πολιτισμού, τότε αυτός είναι λογικός».

 Και «αν η κατάσταση της κυριαρχίας καταστρέφει τον ίδιο τον πολιτισμό, αυτή η κατάργηση παραμένει το υπέρτατο έγκλημα και κανένα μέσο ικανό να το προλάβει δεν είναι ανορθολογικό».

 Επρόκειτο, όπως βλέπουμε, για κάτι περισσότερο από διόρθωση των θέσεων του Φρόϋντ. Στην πραγματικότητα ο Μαρκούζε τις ανέτρεπε.

 Για το Φρόϋντ το λογικό γεννιόταν από την καταστολή των ενστίκτων. Ο πολιτισμός ήταν κάτι που στοίχιζε θυσίες και κόπους αλλά η κατάκτησή του είχε ένα νόημα, ήταν το πιστοποιητικό γεννήσεως του ανθρώπου.

 Αντίθετα για το Μαρκούζε- αφού το λογικό, για το οποίο μιλούσε ο Φρόϋντ- δεν ήταν στα μάτια του παρά ο «καταπιεστικός λόγος» της κοινωνίας της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας – οι όροι του συλλογισμού αντιστρέφονταν, το λογικό γινόταν ανορθολογικό και το «ανορθολογικό» της φαντασίας και της έμπνευσης, περιθωριοποιημένο και καταπιεσμένο, γινόταν αντίστροφα ο αληθινός λόγος, στο φως του οποίου έπρεπε τώρα να προβληθεί η ανατροπή και ο μετασχηματισμός της κοινωνίας.

 Όσο για την τελευταία αυτή, δηλαδή για τη νέα κοινωνία που πρότεινε η μαρκουζική «φαντασία», φαινόταν από πρώτη άποψη σαν κάτι το πιθανό και λογικό.

 Ο συγγραφέας διεκδικούσε την ανάγκη να ξεπεραστεί η «αλλοτριωμένη» εργασία.

Η κατάργησή της θα επέτρεπε την πιο ελεύθερη ορμή του έρωτα και των παρορμήσεών του.

Η ζωή θα κέρδιζε σε ισορροπία και ηρεμία. Πολύ περισσότερο που, όπως δηλώνει ο Μαρκούζε, η «ασυμβίβαστη σύγκρουση δεν είναι μεταξύ εργασίας (αρχή της πραγματικότητας ) και Έρωτα (αρχή της ηδονής) αλλά μεταξύ αλλοτριωμένης εργασίας (αρχή της απόδοσης) και Έρωτα.

 Παρόλα αυτά, σε μια πιο προσεκτική εξέταση, το πράγμα εμφανιζόταν λίγο διαφορετικό.

Ο Μαρκούζε ζητούσε την κατάργηση της εργασίας.

 Ο Μαρκούζε επέμενε ότι το σχέδιό του γινόταν δυνατό ακριβώς εξαιτίας της «μέγιστης ωριμότητας» όπου είχε φθάσει ο βιομηχανικός πολιτισμός, με την αυτοματοποίηση κλπ.

 Διόλου τυχαία έγραφε όντας στην Αμερική: «Η ίδια η πρόοδος του πολιτισμού κάτω από την αρχή της απόδοσης έχει επιτύχει ένα επίπεδο παραγωγής στο οποίο οι κοινωνικές απαιτήσεις για την κατανάλωση της ενέργειας των ενστίκτων στην αποξενωμένη εργασία θα μπορούσαν να ελαττωθούν σημαντικά».

Και στη χειρότερη των περιπτώσεων, ακόμη και αν η εγκατάλειψη της αρχής της απόδοσης προκαλούσε τον υποβιβασμό του επιπέδου ζωής, αυτό θα δικαιολογείτο οπωσδήποτε με την πρόοδο του πολιτισμού».

 Ωστόσο ότι το πράγμα δεν ευσταθούσε ήταν υποχρεωμένος να το αναγνωρίσει στην εισαγωγή του στην ιταλική έκδοση του ‘Ερως και Πολιτισμός, ακόμη και ο Τζιοβάννι Τζέρβις που φυσικά δεν έκρυβε τη συμπάθειά του για το συγγραφέα: Ο Μαρκούζε-παρατηρούσε- δεν θέλει την απελευθέρωση της εργασίας αλλά την απελευθέρωση από την εργασία

 Και πρόσθετε: «Ο Μαρκούζε προτείνει με εξαιρετική σαφήνεια μια σχέση με τη φύση όχι πιο ενεργητική αλλά πιο εκστατική και την επιστροφή σε μια ζωή λιτής και άνετης αισθαντικότητας όπου κάθε εργασία είναι παιχνίδι και όπου η ολοκληρωτική ελευθερία γίνεται τελικά δυνατή με την αυτοματοποίηση της παραγωγής των αγαθών, την κατάργηση των αναγκών και την κατακόρυφη μείωση της εργασιακής ημέρας.

Ο νέος πολιτισμός του απελευθερωμένου Έρωτα παρουσιάζεται σαν μια απολλώνεια κοινωνία, αλλά αυτό δεν αρκεί για να την ορίσει.

 Εξαιτίας του ότι αποδίδει στον άνθρωπο όχι πια την αξία της εργατικότητας αλλά την ελευθερία της τεμπελιάς καταλήγει να περιγράφεται με τους όρους της αποθέωσης του ελεύθερου χρόνου».

 Η νέα κοινωνία του Μαρκούζε ήταν, λοιπό, φανερά το αποτέλεσμα όχι… κάποιας κοινωνικής πολυπραγμοσύνης αλλά της φαντασίας και της ποιητικής έμπνευσης.

 Και διόλου τυχαία σκιαγραφώντας τι όφειλε να είναι όχι ο «υποδειγματικός πολίτης» αλλά ο ήρεμος κάτοικος, ο συγγραφέας ανακαλούσε τις εικόνες του Ορφέα και του Ναρκίσσου, όπως αναδύονται μέσα από τα σονέτα του Ρίλκε και του Πωλ Βαλερί ή από τις σελίδες του Αντρέ Ζίντ. Η σφραγίδα αυτού του κόσμου –σημαδεμένη από τη «λύτρωση της ηδονής» και το «σταμάτημα του χρόνου»- βρισκόταν στους περίφημους στίχους του Μπωντλαίρ, που ο Μαρκούζε δεν παρέλειπε να αναφέρει: «εκεί, όλα είναι τάξη και ομορφιά, φως, ηρεμία και ηδονή».

 Προηγούμενος κατά αρκετά χρόνια ο Μαρκούζε έδειχνε έτσι αυτό που θα διεκδικούσαν στους τοίχους της Σορβόννης τα συνθήματα του 68: «Η φαντασία στην εξουσία». «Ζητάμε το αδύνατον».

 Η λογική γινόταν καταπιεστικός ορθολογισμός και συνεπώς, ανορθολογισμός. Αντίθετα η φαντασία και η έμπνευση γινόταν ο αληθινός ορθολογισμός.

 Ο Φρόϋντ τασσόταν υπέρ της επιστήμης και κατά των ψευδαισθήσεων της θρησκείας.

 Ο Μαρκούζε επέλεγε την αντίθετη άποψη: «Η λειτουργία της επιστήμης και της θρησκείας-έγραφε- άλλαξε και άλλαξε επίσης ο συσχετισμός τους.

Μέσα στα όρια της συνολικής κινητοποίησης του ανθρώπου και της φύσης, που χαρακτηρίζει αυτήν την περίοδο, η επιστήμη είναι ένα από τα πιο καταστροφικά όργανα(…) το «επιστημονικό» γίνεται σχεδόν συνώνυμο της παραίτησης, απέναντι στην έννοια ενός επίγειου παράδεισου (…)

Στην οικονομία του πολιτισμού, οι λειτουργίες της επιστήμης και της θρησκείας τείνουν να γίνουν συμπληρωματικές (…) αρνούνται και οι δύο τις ελπίδες(…) και διδάσκουν στην ανθρωπότητα να εκτιμά τα αποτελέσματα ενός αλλοτριωμένου κόσμου».

 Και αμέσως μετά πρόσθετε: «Στις περιπτώσεις που η θρησκεία συνεχίζει να υποστηρίζει οράματα ειρήνης και ευτυχίας χωρίς συμβιβασμούς, οι «αυταπάτες» της συνεχίζουν να έχουν μια αξία αλήθειας ανώτερη από εκείνη της επιστήμης που εργάζεται στην κατεύθυνση της κατάργησής τους.                         

 Η μεγάλη άρνηση

 Στην εποχή του κλασικού καπιταλισμού η εκμετάλλευση είχε «φυσιολογική και βιολογική διάσταση».

 Αντίθετα στις συνθήκες της σύγχρονης τεχνολογικής κοινωνίας, το πλαίσιο εμφανιζόταν ριζικά αλλαγμένο.

«Η μηχανοποίηση- έγραφε ο Μαρκούζε- περιορίζει βαθμιαία σε ποσότητα και σε ένταση τη φυσική ενέργεια που καταναλώνεται στην εργασία» Και κάτι ακόμη: «με τον αυτοματισμό, φαίνεται ότι οι σχέσεις ανάμεσα στη νεκρή και στη ζωντανή εργασία έχουν αλλάξει ποιοτικά. Είμαστε στο σημείο όπου η παραγωγικότητα καθορίζεται από τις μηχανές και όχι από την ατομική απόδοση».

 « Οι ταξικοί αγώνες μετριάζονται», τόνιζε ο συγγραφέας. Και η καπιταλιστική κοινωνία, αγγίζοντας το επίπεδο της «προηγμένης βιομηχανικής κοινωνίας, δείχνει μια εσωτερική ενότητα και συνέπεια, άγνωστες στα προηγούμενα στάδια της βιομηχανικής κοινωνίας».

 Το μονοδιάστατο σύμπαν ήταν, λοιπόν, αυτή η κοινωνία της γενικής συναίνεσης και «ενσωμάτωσης».

 Η εκμετάλλευση ή, όπως προτιμούσε να λέει ο συγγραφέας, η κυριαρχία, ήταν λοιπόν σύμφυτη στην ίδια την τεχνολογία.

 Η αλλοτρίωση προέκυπτε από τη βιομηχανική παραγωγή σαν τέτοια. Και η βιομηχανία με τη σειρά της αλλοτρίωνε γιατί βασιζόταν στην επιστήμη, στον ορθολογισμό.

Ο Λόγος, σαν εννοιακή σκέψη, σαν συμπεριφορά, παράγει αναγκαστικά κυριαρχία», έγραφε ο Μαρκούζε.

 Φτωχή σε πολιτικές υποδείξεις, η Σχολή ερωτοτροπούσε εναλλακτικά από τη μια με την απλή και καθαρή επιστροφή στην πατριαρχική εποχή κι από την άλλη με την ιδέα ότι η χειραφέτηση του ανθρώπου έπρεπε να πραγματοποιηθεί μέσα από ένα ριζικά νέο τύπο επιστήμης και τεχνικής, που ήταν δύσκολο να τον φανταστεί κανείς, οπωσδήποτε όμως απόλυτα διαφορετικό απ’ ό,τι ήταν ως τώρα η επιστήμη και η τεχνική.

Το μοναδικό μέσο ανατροπής της κοινωνίας που υπόδειχνε ήταν η Μεγάλη Άρνηση. 

 Μη μπορώντας να υπολογίζει στην εναντίωση δυνάμεων που αυτή η κοινωνία περιέκλειε και μπροστά στην «ενσωμάτωση» της εργατικής τάξης, απόθετε τις τελευταίες του ελπίδες στις «εξωτερικές δυνάμεις», δηλαδή στο υποπρολεταριάτο των μητροπόλεων και στις απόκληρες μάζες του τρίτου κόσμου.

Αυτός ήταν ο οιωνός όπου κατέληγε ο μονοδιάστατος άνθρωπος.

 «Κάτω από τις συντηρητικές λαϊκές τάξεις», ο συγγραφέας διέκρινε «το υπόστρωμα των παριών και των ξένων, των άλλων φυλών, των άλλων χρωμάτων, των εκμεταλλευομένων και κυνηγημένων τάξεων».

Όλοι αυτοί βρίσκονται έξω από τη δημοκρατική διαδικασία  (…) κι έτσι η αντίθεσή τους είναι επαναστατική».»χτυπάει το σύστημα απ’ έξω και, γι αυτό, το σύστημα δεν μπορεί να την ενσωματώσει».

Η «βιομηχανική κοινωνία» υπό κατηγορία

 Ο Ένγκελς εξηγούσε πως και στα εργοστάσια της σοσιαλιστικής κοινωνίας του αύριο τα προβλήματα θα όφειλαν να λύνονται «αυταρχικά».

«Ο μηχανικός αυτοματισμός ενός μεγάλου εργοστασίου είναι πολύ πιο τυραννικός από όσο υπήρξαν ποτέ οι μικροί καπιταλιστές που απασχολούν εργάτες».

»Το να θέλει κανείς να καταργήσει τον αυταρχισμό στη μεγάλη βιομηχανία-κατέληγε ο Ένγκελς- είναι σαν να θέλει να καταργήσει τη βιομηχανία την ίδια».

 «Η βιομηχανοποίηση- έγραφε ο Κάρολ σε ένα άρθρο του στο «Μανιφέστο»- δεν είναι ένα ουδέτερο μέσο που μπορεί να υπηρετήσει τόσο την αστική τάξη όσο και το προλεταριάτο να φτάσουν στον καπιταλισμό ή το σοσιαλισμό. Απαντάει σε μια δική της εσωτερική λογική, που δύσκολα μπορεί να μεταβληθεί και μετασχηματίζεται σε σκοπό καθαυτό. Οι μόνοι από τους κομμουνιστές που βρίσκονται στην εξουσία και κατάλαβαν αυτή την αλήθεια είναι οι κινέζοι κομμουνιστές».

 Έπρεπε να επαναστατικοποιηθεί η σχέση του ανθρώπου με τη μηχανή.

Στις καπιταλιστικές συνθήκες, ο εργάτης ήταν προσαρτημένος στο συνολικό σύστημα των μηχανών σαν απλό εξάρτημα, δεν υπηρετούσε η μηχανή τον άνθρωπο αλλά αντίστροφα. Έπρεπε, λοιπόν, να αρχίσει η ανατροπή αυτής της κατάστασης πραγμάτων.

 Το σύμπαν σε επέκταση της ιδεολογίας   

 Η «ιδεολογική συνείδηση»   διευρύνθηκε τρομακτικά- για πρώτη ίσως φορά σε τόσο μαζικό επίπεδο- ως το σημείο να απορροφήσει και να ενσωματώσει όλα τα άλλα κύτταρα.

Για πρώτη φορά αναδύθηκε ο homo ideologicus  δηλαδή η πλήρης ενσάρκωση και η ολοκληρωμένη πραγματοποίηση αυτού που υφίστατο πριν σε μορφές επιμέρους και ατελείς μόνο.

 Η ιδεολογία ασχολήθηκε με την εργασία, τις σχέσεις γενεών και φύλων, ολόκληρη τη σφαίρα της ατομικής ζωής, ως το σημείο που θα μπορούσε κανείς να πει (και, μ αυτήν την έννοια δικαιολογημένα) ότι «το ιδιωτικό είναι πολιτικό».

 Η ιδεολογική συνείδηση αποδείχτηκε πανδιεισδυτική και «συνολική» με τον ίδιο τρόπο που σε άλλες εποχές, είχε υπάρξει η «θρησκευτική συνείδηση».

 Και διόλου τυχαία σ αυτήν τη λειτουργική μεταβολή της ιδεολογίας, φάνηκε να συμβάλλει και η κρίση, εκείνα τα χρόνια, της ιταλικής εκκλησίας, η απώλεια της επιρροής και του κύρους της.

 Επρόκειτο για την επανάληψη μιας πολύ γνωστής διαδικασίας. Ο «ορθολογισμός» που παρήγαγε η σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία –και το αποτέλεσμα της απομαγικοποίησης του κόσμου» που, όπως έλεγε ο Μαξ Βέμπερ, αυτή γεννά- δρούσε σαν διαλυτικό στοιχείο απέναντι στην εμπειρία του «θείου».

 Στην ουσία επρόκειτο για τη διαδικασία, που τόσες φορές είχε αναλυθεί, της λεγόμενης «εγκοσμιοποίησης».

 Στην πορεία αυτής της τελευταίας, οι πνευματικές ενέργειες, που συγκεντρώνονταν και καρποφορούσαν πριν με τη θρησκεία και ήταν γι αυτό προσανατολισμένες προς το «υπερβατικό», απελευθερώνονται προς άλλη κατεύθυνση. Περνούν κάτω από την κυριαρχία του «σύμφυτου». Γίνονται διαθέσιμες για το γήινο κόσμο. Με τον όρο όμως – αυτό είναι το κρίσιμο σημείο- να μπορούν να ξαναβρούν σ αυτόν μια «σημαίνουσα ολότητα» ή πιο απλά, ένα «απόλυτο», που να είναι συγκρίσιμο με εκείνο που προσφέρει η θρησκευτική εμπειρία.

 Στο σύγχρονο κόσμο, το ρόλο αυτό ανέλαβε συχνά η «πίστη στην ιστορία». Αποφασιστική είναι εδώ η περίπτωση του Χέγκελ.

 Στη γλώσσα του Μάρξ, αυτή η απολυτότητα του μέλλοντος είναι η κομμουνιστική κοινωνία.

 Η καθολική «ελπίδα» στο πέρα από τα εγκόσμια επέκεινα έγινε εγκόσμια και μεταστράφηκε στη ροπή προς τη «νέα κοινωνία», που τοποθετείται στο επέκεινα της παρούσης.

Διοχετευμένη στο μαρξισμό του επιδείνωσε τις μεσσιανικές πλευρές σε βάρος της, χωρίς προκαταλήψεις, συγκεκριμένης οπτικής και του ορθολογικού ρεαλισμού που η θεωρία επίσης διέθετε.

 Γεννήθηκε έτσι ένας κοινωνικός  «ουτοπισμός» πλατιάς κατανάλωσης με έντονες αναρχίζουσες αποχρώσεις, του οποίου το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό φάνηκε να είναι η συνειδητή άρνηση να προβάλει τους «στόχους» στο φως των διαθέσιμων «μέσων» και σε σύνδεση με αυτά.

Με τη ρητή πρόθεση να μη λάβει υπόψη τα λεγόμενα «συμβιβαστικά στοιχεία του συστήματος» και, συνεπώς, να επιτείνει τις λεγόμενες «αντιφάσεις», έτσι, ώστε, να το πιέσει τελικά προς την κατεύθυνση του νέου.

 Ο ταξικός χαρακτήρας της επιστήμης

 Μια άλλη πλευρά ήταν η «ιδεολογική» αντίληψη της επιστήμης, που διατυπώθηκε στη δεκαετία του ’70.

 Μιλώντας για την «απομαγικοποίηση» του κόσμου που παράγει ο ορθολογισμός, ο Μάξ Βέμπερ είχε τονίσει ότι «η αντίθεση ανάμεσα στη σφαίρα των αξιών της «επιστήμης» και εκείνης της θρησκευτικής σωτηρίας είναι αθεράπευτη».

 Η επιστήμη είναι «η ειδικά ξένη προς το θείο δύναμη».

 Η θεωρία του Βέμπερ για τους «ιδεατούς τύπους» προϋπέθετε «έναν άνθρωπο ειδικά «χωρίς αυταπάτες» που, καθώς βρίσκεται σε έναν κόσμο στερημένο αντικειμενικά νοήματος, απομυθοποιημένο, και γι αυτό έκδηλα «ρεαλιστικό», ξαναρίχνεται στον εαυτό του και είναι υποχρεωμένος να επαναπροσδιορίσει από μόνος του το νόημα και το συσχετισμό των πραγμάτων».

 Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον κόσμο της επιστήμης και τον κόσμο της «θρησκευτικής σωτηρίας» που υπαινισσόταν ο Βέμπερ, επανέρχεται στον Ράσελ σαν αντιπαράθεση επιστήμης και μεταφυσικής, επιστήμης και ιδεολογίας.

 Στα «Σκεπτικιστικά δοκίμια» εκφράζεται πολύ απλά ως εξής: «Πριν από τον Κοπέρνικο δεν υπήρχε ανάγκη φιλοσοφικής λεπτότητας για να υποστηριχθεί η ανθρωποκεντρική αντίληψη του κόσμου.

Οι ουρανοί γύριζαν ολοφάνερα γύρω από τη γη και πάνω στη γη ο άνθρωπος εξουσίαζε τα ζώα της πεδιάδας.

 Όταν, όμως, η γη έχασε την κεντρική της θέση, εγκατέλειψε και ο άνθρωπος τα ύψη του και χρειάστηκε να επινοήσει μια μεταφυσική που θα διόρθωνε τις «ωμότητες» της επιστήμης.

Αυτό το καθήκον ανέλαβαν οι λεγόμενοι «ιδεαλιστές».

  Και λίγο πριν παρατηρεί ο Ράσσελ: Η μεγάλη μάζα των πεποιθήσεων πάνω στις οποίες βασίζεται η καθημερινή ζωή μας δεν είναι άλλο από την ενσάρκωση της επιθυμίας, που διορθώνεται εδώ και εκεί σε μεμονωμένα σημεία από τη βίαιη σύγκρουση με την πραγματικότητα.

 Ο Alexandre Koyrè, έγραφε στο τέλος του πρώτου κεφαλαίου του έργου του: «Μελέτες για το Νεύτωνα»:

«Η σύγχρονη επιστήμη ανάτρεψε τους φραγμούς που χώριζαν τον ουρανό από τη γη ενοποιώντας έτσι το Σύμπαν. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά πραγματοποίησε αυτήν την ενοποίηση αντικαθιστώντας τον κόσμο μας των ποιοτήτων και των αισθήσεων, τον κόσμο που αποτελεί το θέατρο της ζωής μας, των παθών μας και του θανάτου μας μ’ έναν άλλο κόσμο, τον κόσμο της ποσότητας, της πραγματοποιημένης γεωμετρίας, στην οποία υπάρχει θέση για τα πάντα εκτός από τον άνθρωπο.

 Έτσι, ο κόσμος της επιστήμης- ο πραγματικός κόσμος- αποξενώθηκε και διαφοροποιήθηκε βαθιά από τον κόσμο της ζωής που η επιστήμη δεν στάθηκε ικανή να εξηγήσει, ούτε όταν τον όρισε σαν «υποκειμενικό».

 Αναθρεμμένη στη βάση αυτού του θεμελιακού δυϊσμού, η σύγχρονη επιστήμη πρότεινε μια «πραγματικότητα» όπου υπήρχε θέση μόνο για τα αντικείμενα αλλά όχι πια για τον άνθρωπο, τουλάχιστον όσο ο ίδιος ο άνθρωπος δεν κατέληγε σε απλό «αντικείμενο».

 Εδώ είχε την καταγωγή της η «αποξένωση», η «μετατροπή σε πράγμα».

Και από δω, δηλαδή από το θεμελιακό δυϊσμό υποκειμένου και αντικειμένου, προερχόταν η ανικανότητα της επιστήμης να προσφέρει μια «συνολική» εξήγηση, όπως κάποτε η θρησκεία ή η μεταφυσική, δηλαδή μια γνώση που, επανατοποθετώντας την ύπαρξη του ανθρώπου στο κέντρο του σύμπαντος, θα αιτιολογούσε το «γιατί», θα εξηγούσε το «νόημα» και το «τέλος».

 Η κρίση των ευρωπαϊκών επιστημών βρισκόταν σ αυτήν την απώλεια της ολότητας του νοήματος.

 Και από την κρίση των επιστημών τροφοδοτούνταν η ίδια η κρίση της Ευρώπης, δηλαδή της δυτικής ανθρωπότητας.

  Οι φιλόσοφοι της λεγόμενης «ιδεαλιστικής επιστήμης», όπως ο Χούσερλ και ο Χάιντέγκερ υποστήριζαν πως η σύγχρονη επιστήμη ήταν αληθινά «έργο του διαβόλου».

 Η επιστήμη ήταν ταυτόχρονα η αιτία και το αποτέλεσμα της «εκτόπισης» του σύγχρονου ανθρώπου, της «αποξένωσής» του μέσα στον κόσμο και της «μετατροπής» του σε «πράγμα».

 «Επιστήμη» και «καπιταλιστική βιομηχανική κοινωνία» ταυτίζονταν.

 Η επιστήμη δεν εμφανιζόταν πια σαν η ίδια η μορφή της γνώσης (και συνεπώς, αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον όρο, σαν κάτι το «ουδέτερο»,) αλλά εμφανιζόταν σαν μια ιδεολογία και μια πρακτική της εξουσίας, δηλαδή σαν η μορφή με την οποία πραγματοποιούνταν η εκμετάλλευση και η κυριαρχία.

 Στα τέλη του ’60 ο Τόμας Κούν εξέδωσε το βιβλίο του:»η δομή των επιστημονικών επαναστάσεων».

 Στον πυρήνα της η θέση ήταν απλή: σε κανονικές συνθήκες- έλεγε ο Κούν- η επιστήμη δεν αποτελεί γνωστική δραστηριότητα, δεν είναι κριτική απόπειρα να συζητηθούν και να μπουν σε δοκιμασία οι κυρίαρχες θεωρίες, τα παραδείγματα» που έχουν υιοθετηθεί, το πλαίσιο των συλλογισμών μέσα στο οποίο κινούμαστε.

 Αντίθετα η «φυσιολογική επιστήμη» είναι απλά μια δραστηριότητα επίλυσης γρίφων, δηλαδή προτιθέμενη να λύσει τους «γρίφους» που προέρχονται από το παράδειγμα που κυριαρχεί στην επιστημονική κοινότητα τη συγκεκριμένη στιγμή.

 (Ο Κούν ορίζει ως εξής την έννοια του όρου «παράδειγμα» κεντρική στο βιβλίο του που προαναφέρεται: «επιλέγω αυτόν τον όρο θέλοντας να υποδείξω ότι ορισμένα αποδεκτά παραδείγματα επιστημονικής πρακτικής- παραδείγματα που εμπεριέχουν νόμους, θεωρίες, εφαρμογές και πειραματικές διατάξεις ταυτόχρονα, μετατρέπονται σε πρότυπα, από όπου πηγάζουν συγκεκριμένες συμπαγείς παραδόσεις επιστημονικής έρευνας».

 Η γνωστική αξία της δραστηριότητας αυτής είναι μηδέν. Στην πορεία της το παράδειγμα δεν μπαίνει ποτέ πραγματικά σε συζήτηση ούτε αμφισβητείται.

 Όποιος θα διακινδύνευε κάτι τέτοιο, θα προκαλούσε την εχθρότητα ολόκληρης της επιστημονικής κοινότητας.

Ο σκοπός της δραστηριότητας αυτού του τύπου είναι μόνο πρακτικός.

 Η χρησιμότητά της συνίσταται στο να δοκιμάζει την ικανότητα του μεμονωμένου ερευνητή στην υπεράσπιση των ισχυουσών αρχών και, συνεπώς, του υιοθετημένου παραδείγματος, ενόψει της στρατολόγησης νέων μελών στην κοινότητα των επιστημόνων.

 Σκιαγραφώντας το πλαίσιο της λεγόμενης «φυσιολογικής επιστήμης», ο Κούν περνούσε στην παρατήρηση των «επαναστατικών» φάσεων.

 Ενώ η λογική μεταβαλλόταν ριζικά. Οι επαναστάσεις στην επιστήμη όχι μόνο υποδήλωναν εξαιρετικές στιγμές, αλλά ήταν (ας το προσέξουμε) εξωεπιστημονικής προέλευσης.             

Το νέο παράδειγμα γεννιόταν από μεταφυσικές και θρησκευτικές οπτικές. Πολεμούσε να επιβεβαιωθεί πολεμώντας το άλλο.

 Στη συνέχεια, αφού επιβαλλόταν, το νέο παράδειγμα γινόταν με τη σειρά του δόγμα και ανοιγόταν μια νέα περίοδος «φυσιολογικής επιστήμης».

 Εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει πως το σημαντικό στο βιβλίο του Κούν ήταν η σκοταδιστική του φόρτιση.

 Για το συγγραφέα, οι θεωρητικοί νεωτερισμοί παράγονταν μόνο έξω από την επιστήμη.

Η κριτική σκέψη ζούσε μόνο στις μεγάλες μεταφυσικές συγκρούσεις που σημάδευαν τις επαναστατικές εποχές.

Μόλις πλησίαζε η «φυσιολογική επιστήμη» εξαφανιζόταν η κριτική σκέψη.

 Ο Κούν επαναλάμβανε: «η εγκατάλειψη της κριτικής σκέψης σημαδεύει το πέρασμα σε μια επιστήμη».

 Φυσικά δεν έλειψαν οι κριτικές επιφυλάξεις απέναντι στον Κούν:

Έτσι μέσα σε ένα κλίμα μεγάλης, ίσως, υπερτίμησης, οι θέσεις του συζητήθηκαν και αποτέλεσαν αντικείμενο κριτικής των Πόπερ, Γουώτκινς, Λακάτος κα.

 Ο Λακάτος λόγου χάρη, είχε παρατηρήσει ότι «για τον Κούν, η επιστημονική αλλαγή- από ένα «παράδειγμα» σε άλλο- αποτελεί μια μυστικιστική μεταστροφή που δεν κυριαρχείται ούτε μπορεί να κυριαρχηθεί από ορθολογικούς κανόνες και που βυθίζεται ολοκληρωτικά μέσα στην κοινωνική ψυχολογία της ανακάλυψης.

Η επιστημονική αλλαγή γίνεται έτσι ένα είδος θρησκευτικής μεταστροφής».

 Και όχι μόνο αυτό. Ο Λακάτος πρόσθετε επίσης ότι ο Κούν «αποκλείει κάθε πιθανότητα ορθολογικής αναδόμησης της ανάπτυξης της επιστήμης».

 «Δεν υπάρχει ιδιαίτερη λογική αιτία για την εμφάνιση μιας «κρίσης» στον Κούν».

«Ετσι, σύμφωνα με την αντίληψη του Κούν, (κατέληγε ο Λακάτος) η επιστημονική επανάσταση είναι ανορθολογική.

 Στην Ιταλία, όμως, και κυρίως στην άκρα αριστερά όπου δεν υπήρχε χρόνος και τρόπος για πολλές λεπτομέρειες, η θέση του Κούν για την προέλευση της επιστήμης από την ιδεολογία βρήκε πλήρη αποδοχή.

 Εδώ βιάζονταν να αποδείξουν ότι η επιστήμη ήταν συνένοχος του «κεφαλαίου», ότι ήταν απλά μια ιδεολογία της εξουσίας, ότι από την κορυφή ως τα νύχια ήταν βουτηγμένη στα ταξικά συμφέροντα.

 Οι θέσεις του Μαρκούζε και της Σχολής της Φραγκφούρτης από τη μια και του Κούν από την άλλη, μπορούσαν να εξυπηρετήσουν πολύ καλά αυτούς τους σκοπούς.

 Έτσι, την άνοιξη του 1976 αυτές οι θεωρητικές οπτικές μπόρεσαν να διατυπωθούν ανοικτά από μια ομάδα καθηγητών της φυσικής της άκρας αριστεράς στην Ιταλία (μερικοί από τους οποίους είχαν από καιρό χάσει κάθε διάθεση για το επάγγελμά τους). Δημοσίευσαν μια ισχνή συλλογή με τον τίτλο: «η μέλισσα και ο αρχιτέκτονας, Επιστημονικά παραδείγματα και ιστορικός υλισμός».

 Η θέση της ταξικής φύσης της επιστήμης διατυπωνόταν καθαρά.

 Οι συγγραφείς είχαν καταλήξει στην πεποίθηση «ότι δεν ήταν αρκετό να σταματήσει κανείς στην κριτική της καπιταλιστικής χρήσης της επιστήμης αλλά χρειαζόταν να παέι παραπέρα, για να εξετάσει αν και στο ίδιο το σώμα της επιστήμης- στα περιεχόμενα και τις μεθόδους της, στην επιλογή των προβλημάτων που έπρεπε να επιλυθούν και στον καθορισμό των προτεραιοτήτων που έπρεπε να γίνουν σεβαστές, στη ίδια τη διατύπωση των υποθέσεών της και στην κατασκευή των εργαλείων της, δεν ήταν αποτυπωμένα τα σημάδια των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων παραγωγής, στο πλαίσιο των οποίων παράγεται σήμερα η επιστήμη».

 Ήταν δύσκολο να παρανοήσει κανείς το νόημα αυτής της λογικής.

Το «αίτημα της αντικειμενικότητας»- που λίγα χρόνια πριν διεκδικούσε ο Ζακ Μονό στο βιβλίο του Τύχη και αναγκαιότητα», σαν τον «ακρογωνιαίο λίθο της επιστημονικής μεθόδου- απορριπτόταν εδώ οριστικά.

 Οι καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις επηρέαζαν την επιστήμη ως το βάθος, καθόριζαν το περιεχόμενο και τις μεθόδους της, τα προβλήματα και τα θεωρητικά της εργαλεία. Και έτσι την έκαναν «ταξική γνώση».

 Άρα επιστήμη και ιδεολογία συγχέονταν μεταξύ τους. Και το χειρότερο, η επιστήμη εμφανιζόταν σε τέτοιο σημείο όργανο και μέσο του κεφαλαίου που οι καθηγητές που προαναφέραμε μπορούσαν να προβάλλουν τη θέση ότι «επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος χρησίμευαν στο καπιταλιστικό σύστημα όχι μόνο για να επιβιώνει , ξεπερνώντας αντιφάσεις που ο Μάρξ προέβλεπε σαν εκρηκτικές, αλλά για να σταθεροποιηθεί και να αναπτυχθεί ρωμαλέα.

 Στο σημείο αυτό φτάνουμε για πρώτη φορά στην άλλη πλευρά του φεγγαριού.

 Ο μαρξισμός, που αποτελούσε αρχικά την «επιστημονική ανάλυση» του καπιταλισμού, ανακάλυπτε τώρα ότι η επιστήμη ήταν … θυγατέρα του κεφαλαίου.

 Ήταν προφανής η προϋπόθεση που περιέκλειε αυτή η λογική. Η προϋπόθεση ήταν ότι υπήρχαν δύο επιστήμες, η «προλεταριακή» και η «αστική» και ότι ήταν αδύνατη η διάκριση επιστήμης και ιδεολογίας.

 

Category: Κυριο Θεμα

( 315 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 281
    Στέφανος Σαμαράς says:

    Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα, είναι τυχαία!

  2. 282
    Ελένη Π. says:

    ‘Υπάρχεις ἀπό τή στιγμή πού δρᾶς. Φάε νά σέ δεῖ ὁ θεός λένε, μία δοκιμή μπορεῖ νά σέ κάνει νά καταλάβεις.
    Τό εἶναι εἶναι ὄντως ὅταν ἀρχίζει νά γίνεται ποιοτικό. Τί μπορεῖ νά σημαίνει αυτό.
    Εἶναι δύσκολο νά μεταβεῖς ἀπό ἕνα φράκταλ, σάν αὐτό τῆς Μαρίας, σέ ἕνα ἄλλο φράκταλ πιό ἐλεύθερο, σάν αὐτό πού περιγράφει ὁ aspic στό 265 του, δέν μιλᾶμε γιά ἀπόλυτη ἐλευθερία ἀκόμα δηλαδή, εἰδικά ἄν νομίζεις ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἐξαρτημένα ἀντανακλαστικά καί δέν δροῦν ὅπως θέλουν ἀπό μόνοι τους. ‘Η ἀνεξαρτησία δηλαδή πόσο ἐξαρτᾶται ἀπό ἄλλους; Ἕνας ὑπεύθυνος ἄνθρωπος δέν θά ἐξαρτοῦσε τούς ἄλλους, ἀλλά θά τούς φρόντιζε, ἔτσι ὅπως ἕνας σωστός δάσκαλος μαθαίνει τούς μαθητές του νά εἶναι ἀνεξάρτητοι, ἔτσι ὥστε νά μήν ὑπάρχουν δεσμοί ἐξάρτησης ἀλλά δεσμοί φιλίας. Μία ποιοτική μετατροπή δηλαδή τῶν ἀσφυκτικῶν δεσμῶν σέ σχέσεις.
    Στό φράκταλ τῆς Μαρίας δηλαδή, ἄν φανταστοῦμε ὅτι τά ἀντικείμενα εἶναι ἄνθρωποι, ἡ ἀπόσταση πού πηγαίνει ἀπό τόν ἕνα στόν ἄλλο ὅταν εἶναι ποιοτική, ἡ διαδρομή δηλαδή, δέν κατευθύνεται ἀλλά εἶναι ἀμφίδρομη, ὅταν καί τά δύο σημεῖα ἄνθρωποι ἀρχίζουν νά εἶναι καί νά ἐνεργοποιοῦν αὐτή τήν σχέση τήν φιλική, ἄν μιλᾶμε γιά φίλους, τήν ἀδελφική ἤ συγγενική ἄν μιλᾶμε γιά ἀδέλφια ἤ συγγενεῖς. Τά σημεῖα-ἀντικείμενα, ἄνθρωποι στήν προκειμένη, πρέπει νά μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὅτι δροῦν καί δημιουργοῦν καινούργιες διαδρομές, ὄχι μόνο ὀριζόντια ἀλλά καί κάθετα καί διαγώνια καί ὅτι μπορεῖ νά ἀνήκουν καί σέ ἄλλα φράκταλς. Ἄν στεκόμαστε στό κέντρο τοῦ ἑνός φράκταλ καί δέν παρατηροῦμε τίς κινήσεις τῶν ἄλλων φράκταλς, τότε δέν μποροῦμε νά γνωρίζουμε τί γίνεται σέ αὐτά, ἀλλά δέν γνωρίζουμε τί γίνεται καί στό ἴδιο τό φράκταλ, ἄν δέν μποροῦμε νά δοῦμε πῶς ἐνεργεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος, τί σκαρώνει δηλαδή στά ὑπόγεια ἤ τί περνάει ἀπό πάνω ὁ aspic. Ἄν περιμένουμε, ὅτι ὁ aspic θά πρέπει νά περάσει ἀπό μία συγκεκριμένη διαδρομή γιά νά πετύχει τόν σκοπό του, τότε ἀναλώνουμε πολύ χρόνο στό τί κάνει ὁ aspic καί μπορεῖ νά μήν μᾶς ἐνδιαφέρει. Οὔτε καί μποροῦμε νά ὁρίσουμε τήν ἐλευθερία του. ‘Η ἀνεξαρτησία τῶν ἄλλων ἀπό ἐμᾶς, καθορίζει καί τήν δική μας ἐπιδιωκόμενη ἀνεξαρτησία, τήν σχετική πάντα, τόν σχετικό βαθμό ἐλευθερίας, γιατί μήν ξεχνᾶμε ὅτι ζοῦμε μέσα σέ ἕνα τεράστιο φράκταλ, τήν φύση καί ζοῦνε καί ἄλλοι ἄνθρωποι γύρω μας.
    Οἱ κανόνες καί ἡ δομή τοῦ κάθε φράκταλ βοηθοῦν στόν προσανατολισμό. Ἕνα φράκταλ ὁ Χριστιανισμός, ἕνα φράκταλ ὁ Βουδισμός κλπ, ἀλλά πόσο ἐλεύθερος εἶναι κάθε ἄνθρωπος μέσα σέ κάθε φράκταλ διαφέρει ἀπό τό εἶναι του. Αὐτό τό ΄ο θεός προστάζει΄ τοῦ aspic, μπορεῖ νά ἰσχύει μόνο γιά τόν ἄνθρωπο πού δέν ἔχει ἀναπτυχθεῖ ἀκόμα τό εἶναι του ἔτσι ὥστε νά ἀναλάβει τήν συνευθύνη, τό δικό του μερίδιο εὐθύνης, καί δέν μιλάω γιά τήν εὐθύνη ὡς ἐνοχή. Τό εἶναι νομίζω ξεκινάει νά ὑπάρχει ἀπό τήν στιγμή πού ὁ ἄνθρωπος βάζει ἕνα πιάτο φαγητό μπροστά του καί εὐχαριστεῖ πρῶτα τό Θεό γιαυτό.

  3. 283
    Μαρία Δ. says:

    Μερικές φορές με τρομάζει αυτή η άπνοια που εμφανίζεται στα γραπτά του Άφαντου και του Νικόλα.

    Ένα μουσικό αριστούργημα αναπαράγεται κάθε φορά διαφορετικά από τη μια ή την άλλη μεγάλη ορχήστρα, και ένας πλαδαρός ακροατής αποφασίζει να το “κρίνει” στη δίλεπτη αναπαραγωγή του από τα κακορυθμισμένα ηχητικά συστήματα ενός πολυκαταστήματος της “γειτονιάς” του. Αυτή η άνευρη ευχέρεια με την οποία κάποιοι κρίνουν ακόμα και τα πιο σύνθετα των ακουσμάτων, το γελοίο χιούμορ μπροστά σε πίνακες που έχουν κλείσει αιώνα ύπαρξης και κανένα δεν απασχολεί ότι δεν έχει νοηματοδοτηθεί το κοίταγμά τους, τα παλιομοδίτικα αντιδραστικά αντανακλαστικά απέναντι σε δέσμες ανθρώπινης εμβάθυνσης που προσπαθούν να διασχίσουν το χάος, είναι νομίζω, από τα βασικά συστατικά ενός από τους πιο σοβαρούς ανθρώπινους εφιάλτες: η ανία γνωρίζει τα πάντα προτού καν τα γνωρίσει.

    ΥΓ. Ο Φρόυντ αγνοούσε την “οπτική καθήλωση” που περιέγραψα στο παράδειγμα του μητρικού ενστίκτου. Για κάποιον ευαίσθητο παρατηρητή, εκεί ακριβώς εστιάζεται το παιχνίδι της συνέχισης ή της αμφισβήτησής του.

    • 283.1
      Άφαντος says:

      Δεν είναι λίγο περιττά όλα αυτά; Θα αρκούσε να πούμε ότι οι άνθρωποι έχουν συγγενικά κι ασυγγενή χαρακτηριστικά. Όταν αυτές οι ασυμβατότητες πλεονάζουν, είτε ως προς το περιεχόμενο ή προς τον τρόπο ή την έκφραση, είναι που καθιστούν αδιάφορους τους μεν προς τους δε, ενίοτε κι αντιπαθείς.

      Και μία μουσική του ταιριάζει γάντι

      • 283.1.1
        Μαρία Δ. says:

        Αν είναι θέμα χημείας -που συμφωνώ μαζί σου, είναι-τότε τα παιχνίδια ταύτισης των ονομάτων (η μαριλένα και η στεφανομαρί) και οι απαξιωτικοί καθολικοί αφορισμοί του τύπου “κοσμοπόλιταν κυρίαρχου λόγου”, μόνο σαν επιθετικότητα μπορούν να εκληφθούν και δε βλέπω το λόγο γιατί να την υφίσταμαι.Δεν είμαι εγώ αυτή που σχολιάζει τις αναρτήσεις σου με κάποιο συγκαλυμένο ξεκατίνιασμα. Άντε μπράβο.

  4. 284
    says:

    Νομίζω πώς μάς συμφέρει
    τόση παραγωγή,

    γιά μιά πανσέτες μετά μαλαματίνας!

  5. 285
  6. 286

    Σταχυολόγησα κάποιες παραγράφους από μια συνέντευξη με αρκετά ενδιαφέροντα αλλά και ταιριαστά σημεία – τόσο στη κουβέντα σας, όσο και στο θέμα της ιδεολογίας – για να σας παρασύρω να τη διαβάσετε:

    ………“Ξέρετε, οι γλωσσολόγοι αντιδιέστελλαν πάντοτε τη γλώσσα των ανθρώπων απ’ εκείνη των ζώων. Υπήρχαν διαμάχες, κ.ο.κ., μέχρι που κάποιος ερχόταν και έλεγε: «μα όχι, αυτό το βρίσκουμε και στο τάδε ζώο». Και αυτό είναι σωστό: νομίζω ότι τα ζώα έχουν γλώσσα. Αυτό όμως που κάνει τη διαφορά είναι ότι τα ζώα δεν φαίνεται να αποδίδουν κανένα ιδιαίτερο προνόμιο στη γλώσσα τους. Είναι μια μορφή, μία δραστηριότητα ανάμεσα σε άλλες στην πρακτική τους. Αυτό που ορίζει νομίζω τον άνθρωπο είναι ότι έκανε την ίδια τη ζωή του, τη φύση του, διακύβευμα της ομιλίας του. Έπαιξε την ύπαρξή του στη γλώσσα. Τα ζώα έχουν και αυτά γλώσσα, αλλά δεν είναι παίγνια της γλώσσας τους, δεν στρατεύθηκαν ολοκληρωτικά σε αυτήν. Αυτό ίσως ορίζει τον άνθρωπο, και αυτό εξηγεί τη γλωσσική δύναμη φαινομένων όπως η προσταγή, όπως ο όρκος, που είναι πολύ αρχαίοι θεσμοί στην κουλτούρα μας, και που συνήθως ξεχνάμε την πολιτιστική, φιλοσοφική, θρησκευτική, δικαιική σημασία που είχαν στην ιστορία μας.”…………

    ……….“Τι είναι ένα ποίημα; Ένα ποίημα είναι ένας λόγος, είναι ένα γλωσσικό φαινόμενο, αναμφίβολα· συμβαίνει μέσα στη γλώσσα, δεν κείται πέραν της γλώσσας. Τι συμβαίνει όμως σε ένα ποίημα; Βλέπουμε ότι η συνήθης χρήση της γλώσσας ως εργαλείο επικοινωνίας απενεργοποιείται, καθίσταται αδρανής, και από τη στιγμή αυτή μια άλλη χρήση της γλώσσας γίνεται δυνατή. Αυτό σημαίνει ποίηση. Και συμβαίνει ταυτόχρονα: κατά την ίδια έννοια που απενεργοποιούμε τους συνήθεις κώδικες, την ομαλή χρήση της γλώσσας, καθιστούμε δυνατή μια άλλη χρήση. Το ίδιο και με τα παιχνίδια. Τα παιδιά παίζουν με οτιδήποτε, το απενεργοποιούν και βρίσκουν μια άλλη χρήση, που είναι ακριβώς το παιχνίδι.”……

    ……“Αυτή την έννοια της απενεργοποίησης μπορούμε να την γενικεύσουμε. Στο παράδειγμα του ποιήματος, ήθελα να δείξω ότι η τέχνη είναι απλώς μια μορφή, μια δραστηριότητα που απενεργοποιεί, που αδρανοποιεί την γλώσσα.”…..

    ….“Αυτή λοιπόν η οντολογία τού «γίνε» ενδιαφέρεται όχι για το πώς είναι ο κόσμος, αλλά για το πώς οφείλει να είναι ο κόσμος. Είναι η θρησκεία και το δίκαιο. Είναι δύο κόσμοι εντελώς διαφορετικοί. Αλλά αυτό που συνέβη στην ιστορία της φιλοσοφίας στη Δύση είναι ότι η πρώτη όψη, δηλαδή το πώς είναι ο κόσμος, η διατυπωμένη στην οριστική, παρέμεινε κυρίαρχο· στοχαστήκαμε μόνο πάνω σ’ αυτό, κι αφήσαμε τελείως στην άκρη την όψη της προστακτικής, της εντολής, της προσευχής, της υπόσχεσης, πάνω στα οποία θεμελιώθηκαν πράγματα πολύ σημαντικά, όπως το δίκαιο και η θρησκεία. Και αυτό ήταν πολύ αρνητικό από μία άποψη, διότι όπως όλη η προσοχή στράφηκε πάνω στην επιστήμη, στη γνώση, σε ό,τι έχει σχέση με το πώς είναι ο κόσμος, αφήσαμε την άλλη οντολογία να εξελίσσεται χωρίς να τη στοχαζόμαστε καθόλου. Και, με το χρόνο, αυτό που στην αρχή περιοριζόταν στο δίκαιο και στη θρησκεία (το «γίνε», το πώς ο κόσμος οφείλει να είναι) βαθμιαία επέκτεινε την επιρροή του και «ξεχείλισε» από το χώρο της θρησκείας και του δικαίου, και νομίζω ότι τελικά αυτό κυριαρχεί σήμερα, ακόμα μια φορά.”….

    • 286.1
      ΦΑΝΤΙ says:

      Βρε, βρε καλώσ’ τη να … Για δες και το 289, το ανάρτησα προτού διαβάσω το 286 🙂

    • 286.2
      Άφαντος says:

      Καλώς την όντως. Κουλτουριασμένη όπως λέει ο Εξαρχείου η συνέντευξη αλλά ενδιαφέρουσα, θίγει πολλά σημεία απ’ αυτά που απασχόλησαν τις συζητήσεις μας. Εγώ στάθηκα κυρίως στο ακυβέρνητο της ζωής, που όσο ωραίο ακούγεται, άλλο τόσο δύσκολο αποδεικνύεται στην πράξη, η απεμπόληση (της ψευδαίσθησης) του ελέγχου. Και φυσικά η πρόκληση της κοινωνικής απενεργοποίησης και οι sans-papiers, καλύτερα να γίνουμε όλοι τέτοιοι λέει, άκου εκεί ιδέες που έχει ο άνθρωπος. Επίσης οι γλωσσικές διευκρινήσεις ήταν καλοδεχούμενες. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε ανάγκη από μία γλώσσα πιο άμεση, πιο απτή, όλος αυτός ο διανοουμενισμός δεν έχει ζωή μέσα του ή μάλλον δε μπορεί να φυσήξει ζωή μέσα στα πράγματα (ή δε φτάνει σ’ εμένα). Είναι γεμάτος κατευθυντήριες γραμμές όπως λέει ο φιλόσοφος, που όμως έχουν πνιγεί μέσα σε μία ατελείωτη βοή.

      • 286.2.1
        Άφαντος says:

        Τη λύση θα μπορούσε να προσφέρει πάλι η Επικούρεια επιγραφή, με την sans-papiers διάθεσή της ν’ αποκαταστήσει τη γλώσσα μέσα στην ηδονή.

        • 286.2.1.1
          Ελένη Π. says:

          ‘Ηδονές εἶχαν καί οἱ ἀρχαῖοι Ρωμαῖοι, κάπου ἄκουσα ὅτι ἡ Ρώμη ἔπεσε ἀπό τήν κακή διατροφή, πού ἀπό μία ἄποψη τούς ὁδηγοῦσε σέ ἔκλυτο βίο. ‘Η ἐκλέπτυνση τῶν αἰσθήσεων καί ἡ σωστή διατροφή ὁδηγοῦν σέ καλύτερες σκέψεις καί ἁρμονικότερο βίο.
          ‘Ο Βίλχελμ Ράιχ γιά τήν ἡδονή καί τά ἔνστικτα εἶχε ἔρθει σέ σύγκρουση μέ πολλούς ψυχαναλυτές.
          ΄΄Διαφώνησε επίσης με τις περίπλοκες και συχνά αντικρουόμενες θεωρίες των ψυχαναλυτών περί μαζοχισμού, δηλώνοντας ότι μαζοχιστής δεν είναι τίποτα άλλο, παρά αυτός που διακρίνεται για την πλήρη αδυναμία του να βιώσει ηδονή.
          Ο Ράιχ δεν δέχθηκε μια ακόμα κεντρική θεωρία του Φρόιντ, την κορωνίδα των απόψεών του για τον πολιτισμό και τα ένστικτα. Ο Φρόιντ πίστευε ότι τα ένστικτα πρέπει να καταπνιγούν για να δημιουργηθεί πολιτισμός. Ο Ράιχ έδειξε ότι η κατάπνιξη των βαθυβιολογικών ενεργειακών δυναμικών δεν δημιουργεί πολιτισμό αλλά αθλιότητα ή τη θωράκιση [11], ενώ αντίθετα η μη κατάπνιξη και η αυτορύθμισή τους δημιουργεί ουσιαστική και αυθόρμητη ηθική τάξη χωρίς ψυχαναγκαστικό καταναγκασμό, ενώ ταυτόχρονα αφαιρεί τη βία από την ατομική και κοινωνική συμπεριφορά.
          Στο σημείο όπου ήρθε σε μεγάλη σύγκρουση με όλους τους ψυχαναλυτές, οι οποίοι, ας μην το ξεχνάμε, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά παράγωγα της συντηρητικής βικτοριανής εποχής, ήταν η κεντρική άποψή του ότι αιτία της ανικανότητας του ανθρώπου να αποδώσει το πλήρες φάσμα των δυνατοτήτων του και να βιώσει ολοκληρωμένα την ερωτική πράξη είναι η θωράκιση σώματος και χαρακτήρα, η οποία είναι επίσης η πηγή των ασθενειών ψυχικών και σωματικών.
          Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ψυχαναλυτές εκείνης της εποχής, (πολλοί ακόμα και σήμερα) πιστεύουν πως όταν υπάρχει ικανότητα στύσης και εκσπερμάτισης, τότε το άτομο είναι υγιές σεξουαλικά! Ο Ράιχ διαφωνούσε ριζικά με αυτό και το απέδειξε αργότερα στο Όσλο με τα πειράματα τής ηδονής και τού άγχους. Εκεί διαπίστωσε εργαστηριακά ότι είναι δυνατόν να υπάρχει στύση, αλλά να είναι ψυχρή, δηλαδή χωρίς αισθήσεις ηδονής και βιοηλεκτρική φόρτιση. Δηλαδή να είναι ένα καθαρά μηχανικό φαινόμενο που παραπλανά τους επιστήμονες και ταυτόχρονα κρύβει πολλές ψυχικές και σεξουαλικές δυσλειτουργίες.
          Σταδιακά, καθώς παρατηρούσε τις αντιδράσεις των ασθενών του διαπίστωνε ότι η διάλυση των αντιστάσεων έφερνε στην επιφάνεια ενεργειακά δυναμικά που έκαναν το σώμα να λειτουργεί με άγνωστο τρόπο.΄΄
          http://www.mousaios.gr/%CE%BF-%CE%B2%CE%AF%CE%BB%CF%87%CE%B5%CE%BB%CE%BC-%CF%81%CE%AC%CE%B9%CF%87-%CE%B7-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%B7-%CE%B1%CE%B9%CE%B8%CE%AE%CF%81-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%81/

          • says:

            Σωστά κι αγωνιστικά καί τίμια τόν υπερασπίζεσαι τόν Ράϊχ,

            Ελένη!

          • Άφαντος says:

            Πλάκα πλάκα έχει δοκιμάσει κανείς να μπει σε οργονοσυσσωρευτή; Εγώ ψήνομαι. Και να φτιάξω ψήνομαι. Με μία πρώτη ματιά μοιάζει μ’ ένα ξύλινο κουτί με τενεκεδένια τοιχώματα, ένα παραθυράκι κι ένα χωνί στην είσοδο. Κι ένα σκαμπό για να κάθεσαι. Ακόμα κι αν δε δουλεύει μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αυτοσχέδιο κρατητήριο. Μπορείς να κλειδώνεις εκεί μέσα ανθρώπους και με μία μεγάλη πιρούνα να τους τσιμπάς. Σίγουρα δεν είχε υπολογίσει σωστά ο Ράιχ την ευρηματικότητα ενός σύγχρονου Καλιγούλα.

  7. 287
    says:

    «αντιδιέστελλαν πάντοτε(τί βούρτσα από τή Λούτσα; μπά! σσ)…»
    Κοίτα νά δείς, φίλε μου!… γεγονότα, μιλάμε!

    Σκοτεινό πράμα η μελάνη, έτσι καί η μελάνη
    τής αριστεριτζίδικης κουλτούρας => αδέξιος χειριστής = επιδέξιος κώλος:

    Κι ό κώλος τής Κωλοφωτιάς έχει γλώσσα μέ ιδιαίτερη εκφραστική δύναμη, μάλιστα
    λαμπρή θά μπορούσε νά τήν χαρακτηρίσει κανείς,
    νά υποθέσει μάλιστα βάσιμα ότι
    τό φώς πού εκπέμπει ό κώλος της ενέπνευσε σωρεία Ιντελεκτουέλ,
    τούς γνωστούς Φωταδιασμένους, αμέ!…

    Νά ρωτήσουμε επ’ αυτού τούς νεοτερίζοντες, προτείνω

    ώς πρός τίς γυναίκες όμως πού τό βρίσκουν μέσα τους ότι είναι ζώα*,
    υπάρχει ένα θέμα ύπουλης αλληλεγγύης μέ τίς δυνάμεις τής οργανωμένης μισανθρωπίας:

    θέλουν νά μάς κάνουν όλους ζώα,
    γιά νά σκεπάσει έτσι η γενικευμένη ομοιομορφία τής απανθρωπίας
    τό χάλι τους τό κτηνώδες, πράγμα πού

    έχοντας μόλις δώδεκα χρόνια νταραβέρι μέ τή “γλυκιά μανούλα”,
    τό ψυχανεμίζεται καί ό Best Selling Author,
    Cem

    κι άντε νά δούμε τί θά κάνουμε μέ τούς, ενήλικους υποτίθεται, μάλακες έκ πεποιθήσεως!

    *
    μέχρι νά ‘βρη τρόπο η επιστήμη νά διακόψει
    τήν έξ οξαποδένιας βραχυκυκλώσεως
    απευθείας σύνδεση 24h τής παρεγκεφαλίδας μέ τή μήτρα,

    εγώ δέν ανακατεύομαι!

    Νά καί η επιδεξίως κρυπτομένη στήν αφεντομουτσουνάρα τής Περιμπανούς
    συνέντευξη Αγκάμπεν – πάρ’ ότι θέλεις παλιατζή, από μιά πολιτική πού… πώς νά ζεί, μέ τόσους φονιάδες στό κατόπι της, Θέ μου!:
    http://nomadicuniversality.wordpress.com/2012/08/15/%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BD-%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%843-%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CE%B5%CF%82/

    Φορδεφάνοβιτ ή γιά τό saccess πού λέει ό λόγος, κουλτουριασμένη καρδιά, φευγάτη!

    • 287.1
      Περιμπανού says:

      Δεν είναι μόνο που η γλώσσα χτυπιέται κλεισμένη στις κοίτες της, είναι και που “πιο γοργά από τα λόγια ασκώνονται τα τείχη”, Σταύρο.

      Αυτό συμβαίνει συχνά στην ενδοχώρα του εαυτού μας με τα όσα διαβάζονται. Στο παραπάνω κείμενο πιο πολύ μου τράβηξε την προσοχή ένα σημείο, που ένιωσα μια τάση να υψώσω τείχος.

  8. 288
    Smith says:

    Μπορεῖ κάποιος νὰ σηκωθεῖ μιὰ μέρα καὶ νὰ θελήσει νὰ φιλοσοφήσει, ἀλλὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν φιλοσοφήσει γιὰ μέρες, ἤ καὶ ἑβδομάδες.
    Ὅμως δὲν γίνεται νὰ μὴν φάει. Κι ἄν δὲν φάει μια μέρα, ἤ λίγες ἡμέρες, κάποια στιγμὴ θὰ πρέπει νὰ φάει. Τότε χωρὶς δεύτερη σκέψη θὰ πεταχτεῖ στὸ LIDL τῆς γειτονιᾶς του (ἤ σὲ καποιο ἄλλο ευρωπαϊκό market) νὰ ἀγοράσει κάποιο φτηνὀ γερμανικὸ λουκάνικο ἀπὸ ἀλογίσιο κρέας γιὰ νὰ χλαπακιάσει καὶ νὰ στανιάρει. Τοξίνες καὶ χημικὰ πρόσθετα μπορεῖ νὰ σωρεύονται στὸ σώμα του ἀλλὰ αὐτὸν δὲν θα τὸν νοιάζει, ἀρκεῖ τὸ φαγητὸ νὰ εἶναι φτηνὸ καὶ ἄς πά νὰ ἔρχεται ἀπ’ ὸπου νά ‘ναι. Στὸ κάτω κάτω, ὁ καλὸς ὁ μῦλος τὰ ἀλέθει ὅλα.

    Τη δεκαετία του ’60 οἱ μαιευτῆρες ἔλεγαν στὶς νεαρὲς μάνες νὰ μην θηλάζουν τὰ μωρὰ τους, γιὰ νά μὴν τοὺς μεταδώσουν τὰ μικρόβια που φέρει ἡ θηλὴ. Τὸ ὅτι μέ τὸν μητρικὸ θηλασμό τράφηκαν ἑκατομμύρια γενεῶν σὲ ὅλη τὴν μέχρι τότε πορεία τῆς ἀνθρωπότητας δέν φαίνεται νὰ ἐνοχλοῦσε τοὺς καλοὺς ἐπιστήμονες. Τὶ ἀξία μπορεῖ νὰ ἔχει ἡ πλάση μπροστὰ στὴν σπαρταριστὴ ἐπιστημονικὴ γνώση; Δεκαπέντε χρόνια μετὰ, οἱ ἐπιστήμονες τὰ μαζέψανε καὶ ἐπέτρεψαν στὶς μάνες νὰ θηλάζουν τὰ μωρὰ τους. Ἡ ἐπιστήμη σταμάτησε νὰ θεωρεῖ κακὸν τὸν θηλασμὸ. Σήμερα, κάποιοι ἐξίσου ἐπιστήμονες διατείνονται ὄτι τὰ γενετικῶς τροποποιημένα φυτὰ εἶναι ὅσο ἀσφαλῆ εἶναι καὶ τὰ φυσικὰ φυτὰ, αὐτὰ ποὺ αναπτύσσονται ἐδῶ καὶ δισεκατομμύρια ἔτη στὸν πιὸ ἐπίγειο Παράδεισο ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Θεὸς, τὴ Γῆ. Μάλιστα, σὲ ἀρκετὲς πολιτεῖες τῶν ΗΠΑ, οἱ ἐταιρεῖες αὐτῶν τῶν ἐπιστημόνων ἔχουν ἐπιτύχει νομοθετικὰ νὰ μὴν χρειάζεται σήμανση στὰ τρόφιμα ποὺ προέρχονται από γενετικῶς τροποποιημένους ὀργανισμοὺς ἤ ποὺ περιέχουν συστατικά τέτοιων ὀργανισμῶν. Ἐδῶ και λίγους μῆνες, οἱ ἴδιες ἐταιρεῖες ζητοῦν νὰ μὴν ἐπιτρέπεται στοὺς εὐρωπαίους ἀγρότες νὰ καλλιεργοῦν αὐτὰ ποὺ ἐπί αἰῶνες καλλιεργοῦσαν, τὶς παραδοσιακὲς τους ποικιλίες δηλαδὴ, ἀλλὰ νὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἀγοράζουν τὶς γονιδιακὲς συρραφὲς ποὺ δημιουργοῦν στὰ ἐργαστήριά τους οἱ ἀγροχημικὲς ἐταιρεῖες τῆς Βαυαρίας.

    Τὴν δεκαετία τοῦ ’60, ἡ ἀσφάλεια τῶν τροφίμων καὶ τῶν γενετικῶς τροποποιημένων ὀργανισμῶν δεν ὑπῆρχαν ὡς θέματα καὶ κατὰ συνέπεια δὲν ἀπασχολοῦσαν οὔτε τὴν κοινωνία οὔτε τὴν διανόηση. Ὁ ψυχρὸς πόλεμος, τὸ Βιετνάμ, ὁ Γκράμσι, ὁ Ἀλτουσέρ, ὁ Σαρτρ, κλπ. ἦταν τὰ ἀγαπημένα θέματα τῶν διανοούμενων. Ὅταν ἄλλαζες πολιτικὴ ἤ φιλοσοφικὴ ἄποψη, τίποτε δὲν σὲ ἐμπόδιζε κάποια στιγμὴ νὰ ξαναλλάξεις καὶ εἶτε νὰ ἐπιστρέψεις στὴν ἀρχικὴ σου θέση, εἴτε νὰ μετακινηθεῖς σὲ μιαν ἄλλην πολιτικὴ ἤ φιλοσοφικὴ θέση. Ἦταν ἀπεριόριστο δικαίωμὰ σου. Ὄμως στὸ θέμα τῆς διατήρησης τῶν φυσικῶν ποικιλιῶν, αὐτῶν ποὺ ἐξαρχῆς μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς γιὰ να τρεφόμαστε, τὰ πράγματα δεν εἶναι ἀντιστρεπτὰ. Ἄν υἱοθετηθεῖ αὐτὸ ποὺ ζητοῦν οἱ ἀγροχημικὲς ἐταιρεῖες, τότε δὲν θὰ μποροῦμε σὲ λίγα χρόνια νὰ ποῦμε, “Χμ, κάναμε λάθος, ἀνακύπτουν ἐδῶ ζητήματα διατροφικῆς ἀσφάλειας, καλύτερα νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς παραδοσιακὲς ποικιλίες μέχρι νὰ δοῦμε τὶ φταίει”, γιατὶ σὲ αὐτὰ τὰ θέματα δὲν ὑπάρχει ἐπιστροφὴ. Ἄν ἐξαφανιστεῖ μια γεωργικὴ ποικιλία, δεν ξαναδημιουργείται, ὅσο ταλαντοῦχοι και ἄν εἶναι οἱ μοριακοὶ βιολόγοι τῆς Bayer καὶ τῆς BASF.

    Για μένα, ἡ σπουδαιότερη ὀντολογία τοῦ “γίνε” εἶναι νὰ μὴν χάσω αὐτὸ ποὺ μοῦ χάρισε ὁ Θεὸς. Οἱ μὴ ἀντιστρεπτὲς πολιτικὲς τοῦ σήμερα, αὐτὲς δηλαδὴ ποὺ θὰ καθορίσουν τὴν καθημερινὴ ποιότητα ζωῆς καὶ τὴν καθημερινὴ ἀσφάλεια ὅλων τὼν πολιτών τοῦ αὔριο, εἶναι τὸ κυρίαρχο πολιτικὸ καὶ φιλοσοφικὸ ζήτημα τοῦ σήμερα και τοῦ αὔριο. Εἴμαστε ὅ,τι τρῶμε καὶ οἰ περισσότερες ἀρρώστειες μας προέρχονται ἀπὸ τὴν τροφὴ μας. “Τὸ φάρμακό σου εἶναι ἡ τροφὴ σου”. Τὸ ἐποικοδόμημα ποὺ χτίζει ἡ σημερινὴ συμμαχία τῆς Φρίκης (ἡ συμμαχία πολιτικῆς, πλούτου και ἐπιστήμης) βασίζεται στὴν ἀλαζονεία τῶν μαθητευόμενων μάγων. Ἡ νέα εὐγονικὴ ἀφορᾶ τὰ τρόφιμα καὶ ἄρα ἄμεσα και τὴν ὑγεία μας. Ἡ νέα εὐγονικὴ δὲν πρόκειται νὰ μᾶς ἀφήσει ἀνέπαφους. Ἡ χλευαστικὴ προσβολὴ τῆς κτίσης τοῦ Θεοῦ απὸ τὶς αγροχημικὲς ἐταιρεῖες δὲν εἶναι ἁπλῶς μια ξιπασιὰ ἤ ἕνα πολιτικὸ παιχνίδι ἐξουσίας ποὺ θὰ ἀναδιανείμει κάποια τέράστια ποσὰ ὑπὲρ κάποιων σύγχρονων ναζί. Δὲν θά ἔχει ἐπιστροφὴ. Πλέον, δὲν θὰ ὑπάρχει καμία ὀντολογία τοῦ “γίνε”, γιατὶ δὲν θὰ ὑπάρχει καὶ καμία ὀντολογία τοὺ “ξεγίνε”.

    • 288.1
      Χρίστος says:

      Άραγε θα είναι τα μοναστήρια που θα διαφυλάξουν κι αυτήν την καθαρότητα;
      Πάντως έχουν ευθύνη νομίζω να το κάνουν , υποστηρίζοντας τους ενεργούς πολίτες προς την κατεύθυνση αυτή.
      ΄

    • 288.2
      Στέφανος Σαμαράς says:

      Τα ψυχρόαιμα μετά το γεύμα τους , δεν χρειάζεται να φάνε για μήνες, ακόμη και πολλούς μήνες!
      Ίσως τα θερμόαιμα θηλαστικά να είμαστε φτωχοί βιολογικά οργανισμοί ή ο θεός σου που μας έπλασε , έκανε ένα λαθάκι ως προς το συγκεκριμένο στοιχείο.
      Από την άλλη όμως, όντως τα μοναστήρια, τα επίσης επιδοτούμενα με εκατομμύρια εύρώ από την καταραμένη Ε.Ε., ίσως μας σώσουν , ίσως σας μάθουν να χειρίζεστε τα ελληνικά; “παπάκια” με κοτσαρισμένα ελληνικά; πενηντάρια επάνω(εγώ ξέρω να τα οδηγώ)…
      Ενέργεια Χρίστο είναι και το ….χέσιμο με το συμπάθειο, άρα οι ενεργοί Έλληνες έχουν καθημερινές δράσεις και πετυχαίνουν στόχους άπιαστους!!

  9. 289
    ΦΑΝΤΙ says:

    Ανάποδα μας τα είπε ο Βαλτινός ! Γλώσσα είναι η κοίτη μέσα στην οποία βάζουμε – για να χτυπιέται – την ύπαρξή (μας) … Κι όταν εκείνη καταφέρει να ξεχυλίσει, γρήγορα, πάλι μέσα σε μια κοίτη θα ξαναχυθεί …

  10. 290
    ΦΑΝΤΙ says:

    Ανάρτησα στο Φατσοβιβλίο (Facebook) το παρακάτω σχόλιο με αφορμή την νέα μόδα που διαδίδεται ως “ιός” (viral) εκεί και αφορά την δυνατότητα της πλατφόρμας να δημιουργεί από το περιεχόμενο ενός χρήστη μια “ταινία της ζωής του” … Νομίζω σχετίζεται άμεσα, συνεκτικά και καθόλου χαοτικά με την συζήτηση που γίνεται εδώ … Ειδικά ο Aspic που ζήλεψε το μεγάλο κείμενο του Άφαντου κι έγραψε ένα ακόμη μεγαλύτερο, θα έχει φαντάζομαι αρκετά να σχολιάσει …

    —————-
    Είναι τόσο ξεκούραστο ν’ αποκτάς την “Ταινία της Ζωής” σου και μάλιστα εντελώς δωρεάν ! Πολύ μου αρέσει που εμείς ως σύγχρονα παιδιά της ψηφιακής εποχής, αναθέσαμε σε μια μηχανή να φτιάξει, για χάρη μας, την σύνθεση των αναμνήσεών μας …

    Άλλωστε η μηχανή γνωρίζει και θυμάται με ΑΠΟΛΥΤΗ ακρίβεια, πότε γράψαμε, πότε αναρτήσαμε φωτογραφίες, πότε παντρευτήκαμε, πότε χωρίσαμε, ποιά είναι τα παιδιά και οι καλοί μας φίλοι, ποιοι είναι οι άλλοι φίλοι, τι επάγγελμα κάνουμε, ποια είναι τα ενδιαφέροντά μας, τι ακριβώς γράψαμε για όλους αυτούς και τι ακριβώς κάναμε, τι σκεφθήκαμε για τα ζητήματα επικαιρότητας και δεν είναι μακριά η εποχή όπου διαδικτυωμένα ή ακόμη και ασύρματα (sic) θα μπορούμε να αναρτούμε ακόμη και τα συναισθήματά μας σε ψηφιακή μορφή για όλους εμάς και όλα αυτά, η μηχανή θα είναι ακόμη πιο ευφυής, μεγάλη και ικανή και θα μπορεί να ανασύρει με ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ, το επαναλαμβάνω για να το εμπεδώσουμε, τις αναμνήσεις μας, έτσι ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για το τι ζήσαμε … Κι έτσι στις τελευταίες μας στιγμές, όπου πιθανότατα θα είμαστε ήδη διασυνδεδεμένοι υποστηρικτικά με κάποια μηχανή, εκείνη θα μπορεί να ανασύρει για χάρη μας την ΑΚΡΙΒΗ “Ταινία της Ζωής” μας … Παρερμηνείες εδώ δεν χωρούν, άλλωστε είναι γνωστή η απώλεια πιστότητας της μνήμης καθώς γερνάει το φθαρτό ανθρώπινο σώμα, ενώ η ακρίβεια της άφθαρτης μηχανής είναι αδιαμφησβήτητη. Οπότε καθώς θα μετακομίζουμε σε τόπο χλοερό, η Μηχανή ως τελευταίο “δώρο” στον Άνθρωπο θα του χαρίζει την ΜΟΝΑΔΙΚΗ και ΑΚΡΙΒΗ παρουσίαση της “Ταινίας της Ζωής του” … Αμφιβολίες εδώ δεν χωρούν … Άλλωστε η Μηχανή – μόνο – γνωρίζει …

    • 290.1
      Χρίστος says:

      Μη ξεχνάς ότι η προσπάθεια των τεχνικών είναι η χρήση βιολογικών ιστών για την την κεντρική μνήμη και την μεταφορά δεδομένων.
      Το μηχάνημα που φαντάζεσαι υπάρχει ήδη και είναι ο εγκέφαλος , που έχει ασύλληπτη χωρητικότητα και δυναμικότητα επεξεργασίας.
      Άλλωστε μη στεναχωριέσαι ,γιατί όπως μας λένε οι γνωρίζοντες τον άνθρωπο, τα τελευταία 8 λεπτά έρχονται τα πάντα μπροστά μας με απόλυτη καθαρότητα.

    • 290.2
      Άφαντος says:

      Ως γνήσιος νεωτεριστής είσαι πολύ αισιόδοξος για τη θετικότητα των μηχανών Φάντι. Όσο πιο πολύπλοκες όμως θα γίνονται, δηλαδή όσο πιο ανοιχτές, τόσο περισσότερα φαντάσματα θα εμφανίζονται στη δομή τους. Παράλληλοι, αυτονομημένοι βρόγχοι που δεν θα εξυπηρετούν κανέναν σκοπό, θα συνυπάρχουν μ’ όσους αρχικά προγραμμάτισε ο άνθρωπος. Δε θα ‘πρεπε να ξαφνιαστείς αν την ώρα που αναχωρείς από το μάταιο τούτο κόσμο αντί για τις δικές σου αναμνήσεις βλέπεις αυτές του Γιάννη του περιπτερά κι ακόμα περισσότερο ανάμεσα στις δικές σου και του περιπτερά βλέπεις και κάνα βίντεο από μία κάμερα ασφαλείας ενός σούπερ μάρκετ. Όσο περισσότερο η μηχανή μπαίνει στη ζωή μας κατακυριεύοντας την (και δε λέω τίποτα πρωτότυπο) χάνουμε τη βεβαιότητα ότι η μηχανή είναι αυτή που υποστηρίζει εμάς κι όχι εμείς εκείνη. Είναι αναπόφευκτο, όπως ισχύει με τους γονείς που δεν μπορούν να κρυφτούν απ’ τα παιδιά τους ότι και στη μηχανή θα μεταφερθούν όλα τα σφάλματα του δημιουργού της, το μόνο που θα διαφέρει θα είναι η υπολογιστική ισχύς. Το ζήτημα είναι να υπάρξει τρόπος να κατανοήσει και να επεξεργαστεί τα δεδομένα της ανθρώπινης εμπειρίας, όλον αυτόν τον τεράστιο όγκο που κάθε βιολογική μονάδα συνθλίβεται όταν προσπαθεί να τον προσεγγίσει, να βγάλει μία άκρη και τελικά να μας πει τι να κάνουμε με τη ζωή μας γιατί προς τα ‘κει πάει το πράμα. Την ώρα που θα κάθεσαι διασωληνωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου δε θα παίξει απλώς την ταινία της ζωής σου (ή έστω του Γιάννη του περιπτερά) αλλά θα σου πει και τι σήμαινε.

  11. 291
    Ελένη Π. says:

    Κάποιοι, ἐγκλωβισμένοι μέσα στά τείχη τῆς γλώσσας, ὅπως διαβαζόταν καί ὄχι ὅπως ἔπρεπε νά διαβάζεται, ἀνταποκρίθηκαν στήν ὀρθή ἀνάγνωση καί στάθηκαν φρουροί στά μετόπισθεν, μέ τήν ματιά τους στήν δική τους ἐλευθερία. Οἱ ψυχαναλυτές μιλοῦν κι αὐτοί πολλές γλῶσσες καί οἱ ἐγκλωβισμένες ἀπόψεις ἀλλάζουν καί οἱ θεωρίες ἀναπροσαρμόζονται.
    http://www.youtube.com/watch?v=xxKmC1iXBQw
    ‘Η γλῶσσα ἔχει δομή. Τά ἐπαγγέλματα ἔχουν κι αὐτά τή δική τους γλώσσα. Εἴμαστε τό ἐπάγγελμά μας, εἶπε ὁ Χρίστος λίγο πιό πάνω. Ἕνας πολιτικός μηχανικός διαβάζει τήν προμελέτη ἑνός ἀρχιτέκτονα καί συλλαμβάνει τόν σκελετό ἑνός κτιρίου.
    ’Αλλά καί ἡ λαϊκή σοφία στήν μαγειρική μιλάει μιά δική της γλώσσα. Οἱ νοικοκυρές μέ τόν πλάστη ἀνοίγουν φύλλο ὅταν φτιάχνουν τίς πίττες τους, μία τεχνική πού ἦταν ἀδιάφορη στίς περισσότερες ἐργαζόμενες γυναῖκες μέσα στήν ταχύτητα τοῦ τρεξίματος τῆς καθημερινότητας, ἀλλά πού ἀναβιώνει στίς μέρες μας, μαζί μέ τήν συμβολίζουσα γλώσσα.

  12. 292
    Χρίστος says:

    Ξάνθη: 50χρονη καταδικάστηκε για σεξουαλική παρενόχληση 35χρονου, αλλά… μπορεί να το ξανακάνει

    http://www.naftemporiki.gr/story/762130

    Ένστικτα και ένστικτα …που δεν έχουν τα ζώα

  13. 293
    Στέφανος Σαμαράς says:

    Άφαντε,

    εδώ και λίγες ώρες διεξάγεται ένας διάλογος, με περιορισμένες γνώσεις από όλους μας , σχετικά με τα μεταλλαγμένα τρόφιμα και την επικυριαρχία μεγάλων πολυεθνικών στην ψήφιση νόμων υπέρ τους.
    Σε παρακαλώ, να τοποθετηθείς και να μας πεις:
    Ποια είναι η κυρίαρχη σκέψη στο συγκεκριμένο ζήτημα στον τόπο μας και στον μικροαστικό περίγυρό σου, τον οποίο επικαλέστηκες στο ζήτημα του επιστημονικού ορθού λόγου και των ψυχαναλυτικών πρακτικών;

  14. 294
    says:

    Από τίς περιπέτειες ενός Κινέζου μακρυά από τήν μεγάλη Πατρίδα του ή
    ώς χαρίεν έστ’ άνθρωπος
    άν δέν εμποδίζεται* στήν επικοινωνία του μέ τούς άλλους!

    «Σε λίγη ώρα θα επισκεφθώ με τους συνεργάτες μου το Ληξούρι
    για να δω τις καταστροφές που έχουν γίνει στην περιοχή
    ».

    *
    η εμποδισμένη ζωή είναι πού
    παράγει τόν καταστροφικό άνθρωπο καί τό «ένστικτο τού θανάτου»,
    τό οποίο δέν είναι εγγενές στή φύση τού ανθρώπου,
    μάς διδάσκει ό Βίλχελμ Ράϊχ(πού ‘σαι κι εσύ ρε Άνετε;)

    καί είναι ακριβώς τό σημείο όπου τά ‘σπασε μέ τόν δάσκαλό του τόν Φρόϊντ,

    Ελένη

  15. 295
    Ελένη Π. says:

    Διάλειμμα γιατί καλό εἶναι νά θυμόμαστε ἔ;

    Οἱ Μούσες, Κλειώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Μελπομένη, Τερψιχόρη, Ερατώ, Πολυμνία, Ουρανία, Καλλιόπη, ρίχνουν πάντα βάλσαμο στίς ψυχές μας.
    ΄΄Οι αρχαιότερες Ελικωνιάδες Μούσες ήταν οι εξής:
    • Μνήμη (μνήμη)
    • Μελέτη (μελέτη)
    • Αοιδή (τραγούδι)
    Η ποιητική τέχνη χρειάζεται και τις τρεις αυτές Μούσες, χρειάζεται τον συνδυασμό του τραγουδιού, της μνήμης και της μελέτης. Γιατί για να τραγουδήσεις χρειάζεται πρώτα μνήμη, και μετά μελέτη (άσκηση).΄΄
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5%CF%82

    • 295.1
      says:

      Σέ φιλώ

      καί σ’ ευχαριστώ γιά τή γνώση τών τριών Ελικωνιάδων Μουσών πού μού χάρισες
      τή Μνήμη, τή Μελέτη, τήν Αοιδή

      κι όσο σκέφτομαι τήν επιμονή, όσων ξέρουν, στό τρίχορδο τής ψυχής μας,
      μέχρι καί σήμερα…!

  16. 296
    Στέφανος Σαμαράς says:

    Βέτο Βουλγαρίας και Ελλάδας στην υποψηφιότητα του ( Σλάβου) Στέφαν Φούλε»

    5/2/14 | 7 σχόλια | 0 απαντήσεις | 108 εμφανίσεις

    Η Βουλγαρία θα είναι η δεύτερη χώρα, μετά την Ελλάδα, η οποία θα ασκήσει βέτο στο διορισμό του Επιτρόπου, Štefan Füle, ως διαδόχου της Catherine Ashton, Υπάτου Εκπροσώπου της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας.

    Τη δημοσίευση αυτή είχε η εβδομαδιαία ‘ Νέα Ευρώπη’ που εκδίδεται στις Βρυξέλλες και την οποία επικαλείται δημοσίευμα των Σκοπίων, σύμφωνα με το βουλγαρικό Φόκους.

    Σύμφωνα με το εβδομαδιαίο έντυπο των Βρυξελλών, ο Τσέχος πολιτικός, Στέφαν Φούλε, κρίθηκε υπεύθυνος για την κακή έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την πρόοδο της Βουλγαρίας, στο πλαίσιο του μηχανισμού επαλήθευσης για τη συνεργασία, η οποία, σύμφωνα με την «Νέα Ευρώπη» έγινε με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης του Πλάμεν Ορεσάρσκι, που ηγείται του Σοσιαλιστικού Κόμματος, προκειμένου να δώσει στήριξη στο συντηρητικό κόμμαGERB του Μπόικο Μπορίσοφ.

    «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν πρέπει να παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών μελών, και σίγουρα κάποιος θα πληρώσει για αυτό. Ο πρώτος θα είναι, πιθανόν, ο Ευρωπαίος Επίτροπος Στέφαν Φούλε, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την έκθεση της Βουλγαρίας και ο οποίος ελπίζει ότι μετά τις εκλογές θα γίνει επικεφαλής της ευρωπαϊκής Εξωτερικής πολιτικής. Αλλά διαπιστώσαμε ότι μετά την Ελλάδα, και η Βουλγαρία θα ασκήσει βέτο», αναφέρει το δημοσίευμα της «Νέας Ευρώπης».

    Σημειώνεται ακόμη στο δημοσίευμα, ότι η Ελλάδα προτίθεται να ασκήσει βέτο στην εκλογή του Φούλε, λόγω της επιμονής του για την πρόοδο στην ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ, και αυτό σημαίνει ότι και η Βουλγαρία θα είναι ενάντια στη συνεχιζόμενη δέσμευση του Τσέχου πολιτικού.

    «Προφανώς η ελληνο-βουλγαρική συνεργασία, αντιμετωπίζει από κοινού με βέτο την ένταξη της FYROM στην ΕΕ, και η οποία συνεχίζεται με εκδίκηση προς τον Επίτροπο της Διεύρυνσης», σημειώνει το σκοπιανό δημοσίευμα.

    [Βαλκανικό Περισκόπιο: Η Ελλάδα είχε, ήδη, προαναγγείλει πριν από ένα χρόνο, ότι η εμμονή του Φούλε για παράλληλη ένταξη των Σκοπίων με τη διαδικασία επίλυσης του ονόματος, θα του στοιχίσει την πορεία του, στη λήψη αξιωμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση].

    http://www.echedoros-a.gr

    Category: Ειδησεις

    ( 7 σχόλια )

    Trackback URL | Comments RSS Feed

    .
    1

    Άκης Γαβριηλίδης says:

    February 5, 2014 at 12:18 pm

    Φαίνεται ότι αυτό το σάιτ δεν τα πηγαίνει πολύ καλά με τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Αντιθέτως, τα πηγαίνει πολύ καλά με το ρατσισμό.

    Reply

    2

    anixneuseis says:

    February 5, 2014 at 1:40 pm

    Κύριε Γαβριηλίδη σε πιο site αναφέρεστε; Στο http://www.anixneuseis.gr, ή στην πηγή της είδησης;
    Σας γνωρίζω, αν δεν κάνω λάθος έχετε σχέση με τις υπηρεσίες της Ε.Ε., αν και πάλι δεν κάνω λάθος έχετε ασχοληθεί επισταμένως με το Σπινόζα, προσωπικά μπορεί να έχω κάποιες αποκλίσεις απο τις θέσεις σας αλλά εκτιμώ τη σκέψη και την προσπλαθειά σας. Θα ήθελα να γνωρίζω αν ρατσιστικό χαρακτηρίζετε το ιστολόγιο των “Ανιχνεύσεων”. Αν ναί, θα σας παρακαλούσα να μας ανεφέρετε μια περίπτωση ρατσιστικής προσέγγισης οποιουδήποτε θέματος. Αν πάλι, κάνω λάθος στο πρόσωπο που αναφέρομαι, ζητώ συγνώμη.
    Π.Σ.

    Reply

    3

    anixneuseis says:

    February 5, 2014 at 1:58 pm

    ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ FOCUS
    Bulgaria, Greece to veto EU Commissioner Füle candidature for Catherine Ashton’s post
    4 February 2014 | 12:32 | FOCUS News Agency

    Picture: AFPSkopje/Brussels. Bulgaria will be the second country along with Greece which will impose a veto on the European Commissioner for Enlargement and European Neighbourhood Policy Štefan Füle’s candidature for the post of High Representative of the European Union for Foreign Affairs and Security Policy Catherine Ashton, Brussels-based New Europe weekly writes, Brif.mk reported.
    According to New Europe, Mr Füle is considered the only one to blame for the negative CVM report on Bulgaria, which, again according to New Europe, was prepared to topple the government of PM Plamen Oresharski, which is backed by the Bulgarian Socialist Party, and to provide support for the conservative Citizens for European Development of Bulgaria (CEDB) party.

    http://www.focus-fen.net/news/2014/02/04/326202/bulgaria-greece-to-veto-eu-commissioner-fle-candidature-for-catherine-ashtons-post.html

    Reply

    4

    Α.Γ. says:

    February 5, 2014 at 2:52 pm

    Αναφέρομαι σε αυτό εδώ το σάιτ, και σε αυτό εδώ το δημοσίευμα.
    Δεν απευθύνθηκα σε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, ούτε έχει καμία σημασία αν με “γνωρίζει” κανείς ή με τι ασχολούμαι στη ζωή μου.
    Το δημοσίευμα λοιπόν αυτό, με τον τίτλο του, θεματοποιεί την υποτιθέμενη εθνοτική καταγωγή ενός ατόμου, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος και χωρίς αυτό να έχει καμία άμεση σχέση με την είδηση.
    Κατά δεύτερο λόγο, η λέξη “(Σλάβου)” που υπάρχει στον τίτλο, περιλαμβάνεται σε εισαγωγικά, άρα το δημοσίευμα αποδίδει τη χρήση της λέξης αυτής σε κάποιον άλλο, ενώ αυτό δεν είναι ακριβές, διότι τη λέξη αυτή την προσέθεσε ο συντάκτης της είδησης στα ελληνικά· στο πρωτότυπο κείμενο της είδησης δεν υπάρχει τέτοια αναφορά, όπως μπορεί κανείς να δει και στο ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ FOCUS που παρατίθεται ανωτέρω. Το δημοσίευμα δεν αναφέρει καν από ποια χώρα κατάγεται ο εν λόγω επίτροπος.

    Reply

    5

    anixneuseis says:

    February 5, 2014 at 5:16 pm

    1.-Σε μια γενική προσέγγιση θα μπορούσα να σας πω πως στο ιστολόγιο έχουν πρόσβαση όλοι, συνεπώς, ο σημαντικός αριθμός των επισκεπτών του έχει σαφή εικόνα του εάν είναι ρατσιστικό ή όχι.
    2.- Το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ανήκει σε όλους, συνεπώς και σ’εμάς: δεν είμαστε ούτε ρατσιστές, ούτε εθνικιστές. Είμαστε ανοικτοί στο διάλογο. Ξέρετε πολλά ιστολόγια που δίνουν τη δυνατότητα στο συνομιλητή να αναρτά απευθείας τα σχόλιά του; Ο μόνος περιορισμός εδώ είναι η αποφυγή προσωπικής προσβολής και υβριστικού λόγου. Κατά τα άλλα μπορεί να εκτίθενται όλες οι απόψεις. Σε πολλά ιστολόγια, ακόμη και αναρχικά ή – και του πολιτικού σας χώρου- αυτό δεν επιτρέπεται.
    3.- Όπως είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε, η πανσλαβιστική ιδεολογία βρίσκεται στη ρίζα του “Μακεδονικού ζητήματος”
    4.-Η Ε.Ε. δεν είναι κάποιος χώρος που υπηρετεί την αλήθεια και βρίσκεται έξω απο οποιεσδήποτε σκοπιμότητες. Εθνοτικές προελεύσεις και κάθε άλλου είδους σχέσεις διαμορφώνουν συμμαχίες με σαφείς σκοπιμότητες. Η υπομνησή τους δεν σημαίνει ρατσιστική αντιμετώπιση κάποιου προσώπου ή προσέγγιση ενός θέματος.Αποκαλύπτει, ενδεχομένως, πολιτικές ομαδοποιήσεις.
    Πολύ ευχαρίστως να φιλοξενήσουμε τις απόψεις σας σε οποιοδήποτε θέμα. Θέλουμε, ο χώρος αυτός, να γίνει ένας ανοικτός χώρος διαλόγου.
    Να είστε καλά.

    Reply

    6

    Α.Γ. says:

    February 5, 2014 at 6:25 pm

    Δεν καταλαβαίνω γιατί συνεχίζετε να προσωποποιείτε το ζήτημα.
    Εγώ δεν αναφέρθηκα στο σύνολο των δημοσιευμάτων αυτού του σάιτ, ούτε στο (στα) πρόσωπο (-α) όσων το επιμελούνται, τα οποία άλλωστε αγνοούσα· μέχρι χθες αγνοούσα την ίδια ύπαρξη του σάιτ.
    Εάν επιτρέπετε τη δημοσίευση σχολίων, πολύ καλώς πράττετε και μπράβο σας, ουδείς λόγος επ’ αυτού. Εγώ έκανα μια συγκεκριμένη παρατήρηση. Η παρατήρηση αυτή δεν έχει καμία σχέση με κανέναν αυτοπροσδιορισμό (ο κ. Φούλε δεν προσδιόρισε ο ίδιος τον εαυτό του ως “Σλάβο”). Εάν “οι εθνοτικές καταγωγές δημιουργούν συμμαχίες”, τότε είναι ανεξήγητο γιατί η Βουλγαρία δεν συμμάχησε μαζί του.
    Δεν αναφέρθηκα πουθενά στην ΕΕ, ούτε θετικά ούτε αρνητικά. Δεν ανήκω σε κάποιον πολιτικό χώρο. Δεν είχα ποτέ καμία σχέση με το Σχολιαστή, (πέρα από το ότι επίσης κατά καιρούς τον διάβαζα), ενώ με τις “Θέσεις” είχα αλλά έχω πάψει να έχω εδώ και αρκετά χρόνια.
    Αλλά όλα αυτά δεν έχουν καμία ιδιαίτερη σημασία.

    Reply

    Στέφανος Σαμαράς says:

    February 5, 2014 at 6:43 pm

    Κύριε Γαβριηλίδη ,
    βάζετε βαθειά το μαχαίρι στο κόκκαλο του Παντελή Σαββίδη και του δήθεν πλουραλισμού του ιστολογίου..
    Η παρατήρησή σας είναι ευστοχότατη, η αντίδραση δε του Παντελή παρορμητική και επιτηδευμένη , όπως πράττει πάντα όταν νοιώθει ότι απειλείται η εικονική ελληνική πραγματικότητα που υπερασπίζεται..

    Με χαροποιεί η παρέμβασή σας και παρακαλώ εάν έχετε χρόνο να μας επισκέπτεστε τακτικότερα..!!

    ΥΓ: Άκου …αυτοπροσδιορισμός;.. θα το χάσουμε τελείως Παντελή;
    Έπεσες σε άνθρωπο που δεν αφήνει να πέσει τίποτε κάτω και καλά να πάθεις…
    Με τις υγείες σου!

    Reply

  17. 297
    says:

    Βάλτε φωτιά στά τόπια!…

    Ό Δικαιόπολις(πώς λέμε «Ζουράρις», έ;), μαγειρεύει!

    • 297.1
      says:

      «Ναί, χιονίζει, αρχίζουνε τά θαύματα!…»,

      Φαίνεται ότι κι αυτόν τόν ξύπνησε, παιδί πράμα, στό αναπάντεχο
      η μάνα του,
      ώρ’ αξημέρωτη, γιατί

      έξω χιόνιζε έν απνοία, ἤ γε οὖν(ήγουν, θά πεί!)
      οι νυφάδες πέφτανε ησύχως καί καθέτως έν αγαλιάσει τής πλάσης όλης
      κι είπε η Γυναίκα πώς τώρα δέν είχε βασίλειο η τάξις τού ωραρίου τού παιδικού ύπνου, αλλ’
      η αλήθεια τού Θεού!

      Τί κρίμα πού τά παιδιά δέν προλαβαίνουμε νά εννοήσουμε καί ν’ ανταποδώσουμε εγκαίρως,
      κατά πώς λάβαμε!…

      Θέ μου,
      παρηγόρα τήν ψυχούλα τής μάνας τού ποιητή!

  18. 298
  19. 299
  20. 300
    says:

    Αντώνιος ό Αθηναίος

    Μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη στις 5 Φεβρουαρίου το 1774,
    μήν τό μάθει μόνο η ανθελληνική ντουντούκα τής Αλεξανδρούπολης,
    μέ τό κάπως ρόζ κινητό!

  21. 301
    aspic says:

    Χρίστο,λέγεται και αυτο που γράφεις βέβαια,ότι η γνώση είναι ελευθερία,αλλα πόσοι υπάρχουν άραγε με γνώση σε όλο τον κόσμο που να είναι ελεύθεροι; Η πράξη αποδεικνύει το αντίθετο απο αυτό που λέει η φράση.
    Και για τον καστοριάδη δέν κατάλαβα που διαφωνεί.

    Είπα τόσες φορές νικόλα,ότι μιλάω για την ελευθερία των ζ ώων μέσα στην φυσικότητά τους. Δέν τα κρίνω με τα ανθρώπινα κριτήρια.
    Όταν μιλάμε για ελευθερία μιλάμε για ελευθερία και ό χι για τρία διαφορετικά πράγματα που λές. Ένας που επιλέγει ελεύθερα να ζήσει σε μιά φυλακή,είναι ελεύθερος επειδή επιλέγει ή φυλακισμένος επειδή πάει στην φυλακή;
    Αυτή η ερώτηση σάν παράδειγμα για να δείς ότι δέν ισχύουν αυτά που λές για τα τρία πράγματα τ ης ελευθερίας.
    Τα ζώα είναι ελεύθερα μέσα στην φυσικότητά τους,δηλαδή ζούν ελεύθερα το τώρα τους.
    Δέν ξέρουν ότι ενδεχομένως κάποιος εχθρός παραμονεύει να τους επιτεθεί την επόμενη στιγμή,δέν ξέρουν ότι θα πεθάνουν,ζουν την στιγμή τους.
    Εμείς το ξέρουμε,για αυτό λαμβάνουμε μέτρα,να αντιμετωπίσουμε την επίθεση,να παρατείνουμε την ζωή μας κλπ. Αυτά τα μέτρα όμως που θα λάβουμε (ένα τέτοιο μέτρο είναι και η κοινωνική οργάνωση),μας φυλακίζουν.
    Αυτή είναι η διαφορά κοινωνικού και φυσικού υποκειμένου.
    Και μήν ξεχνάς ότι η ελευθερία δέν είναι σκοπός αλλά μέσον. Μέσον για την ευτυχία.
    Βασικά και κοιτώντας την γή απο ψηλά,όλα τα πλάσματα ζώα και άνθρωποι,είναι ανελεύθερα,γιατί ζούν σε ένα πλανήτη που δέν τους εξασφαλίζει αυτάρκεια. Είναι δέσμια των αναγκών τους και βεβαίως δέσμια της μοίρας τους που είναι ο θάνατος.

    Το “θεός προστάζει” ελένη το λέω μεταφορικά,κάπου βλέπω στην προσταγή αναφέρεται και η περιμπανού αλλά επειδή δέν καταλαβαίνω τι θέλει να πεί δέν ξέρω άν εννοεί το ίδιο,και εννοώ την κατάσταση αυτή στην οποία ενεργούμε,δέν είμαστε απλώς ελεύθεροι αλλά μαχόμαστε για την ελευθερία μας,προστάζουμε δηλαδή τις συνθήκες να μας υπακούσουν.Διότι η ελευθερία σάν μέσον επαναλαμβάνω,θεωρείται το ύψιστο ανθρώπινο (υποθέτω συνεπώς και θεικό) ενέργημα. Η ελευθερία δέν αιτείται,προστάζεται. Δέν εκλιπαρούμε ελευθερία απο την εξουσία,αλλά παίρνουμε τα όπλα και την βαράμε στο ψαχνό δηλαδή. Αντιθέτως η χάρις ζητείται,για αυτο και γράφω πώς ο άνθρωπος ζητεί το έλεος του θεου,ζητάει την υποσχεμένη χάρη.
    Άρα η σωστή σειρά κατ εμέ πάντα,είναι προστάζω την ελευθερία,μάχομαι να είμαι ελεύθερος δηλαδή και όταν γίνω,ζητώ έλεος,ζητώ την ευτυχία μου. Διότι η ευτυχία καλώς η κακώς δέν προστάζεται.Αλλά και για να ζητηθεί η ευτυχία,απαραίτητη προυπόθεση είναι να είμαι πρώτα ελεύθερος.

    Περιμπανού τι έκπληξη ήταν αυτή;
    Ποιό σημείο ήταν αυτό που σου τράβηξε την προσοχή και όρθωσες τείχος απέναντι στο τείχος που είχες ορθώσει τόσο καιρό σε μάς;
    Διαφωνώ με όσα λέει η συνέντευξη που μας γράφεις,αλλά επειδή δέν νομίζω ότι την κατάλαβα και καλά,δέν σχολιάζω τίποτα.
    Απλώς συμφωνώ με τον άφαντο που μάλλον κατάλαβε αυτός.
    Άμα λέει αυτά ο άφαντος,έτσι θα είναι.

    Για την μαρία,εκτός ότι αναφέρεται στην …βιβλιογραφία της λές και πρόκειται για ιερά κείμενα (εξ ου και η θρησκευτικότητα που την χαρακτηρίζει),όποιος δέν συμφωνεί μαζί της είναι αμαρτωλός και τον περνάει γεννεές δεκατέσσερεις. Σε ποιόν δέν έχει επιτεθεί η μαρία εδω μέσα; Ξεπερνάει και τον εξαρχείου να πούμε. Εξαιρούνται όσοι την παινεύουν και της λένε καλά λογια συνέχεια,ο στέφανος δηλαδή,γιατί μόνο αυτός το κάνει συστηματικά. Με αυτούς η μαρία είναι ικανή όχι πανσέτες,ακόμη και πατσά με φούλ σκορδοστούπι να φάει μαζί τους,για να τους διατηρεί ζεστή την πίστη τους σε αυτήν.
    Πάντως νικόλα πρέπει να πάρεις μαθήματα απο τον στέφανο,πώς να μιλάς στις γυναίκες.

    Και τέλος ο φάντι έβαλε ίσως το πιο κρίσιμο και σπουδαίο θέμα της εποχής μας.
    Μήπως θα μπορούσε να του δώσει άδεια ο σαββίδης να το αναρτήσει σε ανεξάρτητο τόπικ προς συζήτηση για να μήν χαραμιστεί εδώ;
    Περιμένω τι θα πολυβολήσει ο νικόλας για το θέμα,και μετα΄θα πάρω θέση και εγώ.
    Άντε νικόλα,εδω είναι τα δύσκολα,για πές μας τι έχεις να πείς για το συγκεκριμένο.

    • 301.1
      ΦΑΝΤΙ says:

      Μια μικρή διόρθωση, για τα ζώα η ελευθερία δεν είναι ούτε σκοπός ούτε μέσο, απλώς είναι … Το ίδιο είναι και όλα τα υπόλοιπα … Οι αξιολογικές ταξινόμησεις και ιεραρχήσεις αφορούν τον ανήσυχο, αυτοσυνειδητο κι ερωτικό ή μάλλον ερωτησιάρη άνθρωπο …

  22. 302
    says:

    Πσσσς!…

    Όλα είναι δυνατά,

    Θεού θέλοντος!

  23. 303
  24. 304
    ΦΑΝΤΙ says:

    Καλός ο Ράιχ, δεν λέω, νεανικό ανάγνωσμα, τόσο που τα ´χω ξεχάσει όλα πια, όμως μια γρήγορη αναδρομή μέσω της Ελένης μου υπενθύμισε την περίπτωση ενός επιστήμονα που κάνοντας λάστιχο τις ψυχαναλυτικές του ανακαλύψεις, πηδώντας μεταφορικά και κυριολεκτικά τα οντολογικά επίπεδα, που θεωρεί ανοησίες η Μαρία, με τραμπολίνο την οργόνη και χωρίς κατάλληλη φιλοσοφική θεμελιλωση που απαιτείται σε τέτοια φιλόδοξα εγχειρήματα, εξαύλωσε με τα ίδια του τα χέρια το εννοιολογικό και λεκτικό ψυχαναλυτικό διαμάντι, τραυματίζοντας ανεπανόρθωτα κάθε πιθανότητα να αξιοποιηθεί αυτό μαζικά.

    • 304.1
      Μαρία Δ. says:

      Είναι λίγο δύσκολο να θεωρώ ανοησίες τα “οντολογικά επίπεδα” γιατί δεν ξέρω καν τι είναι.

      • 304.1.1
        ΦΑΝΤΙ says:

        Επειδή το είχες γράψει σε προηγούμενο πόστ το ανέφερα, χωρίς καμία διάθεση να σε θίξει με οποιαδήποτε τρόπο … Για μένα είναι το επίπεδο πραγματικότητας εκείνο που δεν μπορεί να αναχθεί στα “συστατικές” του πραγματικότητες. Παράδειγμα το νερό. Οι ιδιότητες του νερού, απ´, όσο γνωρίζω, δεν μπορούν να αναλυθούν στις ιδιότητες των μορίων που το απαρτίζουν. Η συνείδηση, την οποία συζητάμε, δεν μπορεί να αναχθεί στην ηλεκτροχημική λειτουργία των νευρώνων κοκ

        • 304.1.1.1
          Μαρία Δ. says:

          Πολύ σωστά, αλλά μιλάω για κάτι εντελώς διαφορετικό.

          Μιλάω για τη συνείδηση που προκύπτει από τη “διάνοιξη” σε μια πολλότητα. Και επειδή αυτό είναι ένας κλεμμένος όρος, λέγοντας τον με απλά λόγια δικά μου, αυτό που εννοώ είναι ότι έχει σημασία να ερευνήσουμε την ταυτότητα των πραγμάτων όχι μόνο στην προφανή μορφή και τις ιδιότητές τους, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο συμμετέχουν σε μιαν ευρύτητα. Η ιδιοφυία των εμπνευστών του ασυνείδητου, της εξέλιξης, της μοντέρνας τέχνης ή της πάλης των τάξεων έγκειται στο ότι ανακάλυψαν “ειδοποιά” χαρακτηριστικά μέσα σε ευρύτητες που λέγονται φύση, ψυχή, κοινωνία, κλπ αποδομώντας αυτήν την προφανή και κάπως κανονιστική αντίληψη όπου κάθε πράγμα περικλείεται μόνο στις ιδιότητές του.

          Εξάλλου, με ένα παράξενο τρόπο, η πιο ψηλή εξατομίκευση κατά τη γνώμη μου, είναι όταν διανοίγεσαι στο κοινό πεπρωμένο των ανθρώπων, και όπου δεν περιγράφεσαι, όπως στη μηχανή του Facebook, μόνο από τα καταμετρημένα γεγονότα της ζωής σου.

          Θα λείψω όμως, και ίσως μπορέσουμε να τα ξαναπούμε σε μια άλλη περίσταση.

  25. 305
    ασθενοφόρο με πολυβόλο says:

    Δεν ήθελα Άσπικ να πω κάτι στο θέμα του Φάντι γιατί το έκανα πολλές φορές αλλά και επειδή το θέμα αυτό είναι ο δικός του “Ισαάκ” που δεν θέλω να του τον πάρω. Και όμως μάλλον θα το σχολιάσω γιατί η πίστη του Φάντι στην τεχνητή νοημοσύνη είναι παντοδύναμη και έτσι και αλλιώς δεν είμαι ο “θεός” του που είναι ικανός να του τον πάρει. Θα σχολιάσω λοιπόν το θέμα πιό ευρύτερα για την τεχνητή νοημοσύνη γιατί μάλλον δεν μιλάμε απλώς για μια ταινία “εικόνας ήχου” που θα παρακολουθούμε σε μια οθόνη αλλά μιλάμε για μια αντιγραφή όλου του εύρος των ψυχολογικών συνθηκών κατά την διάρκεια της ζωής την οποία θα παρακολουθούμε άμεσα όπως το κάνουμε με αναμνήσεις .

    Καταρχάς για την “απόλυτη ακρίβεια” της αντιγραφής μιας ψυχολογικής συνθήκης ανάμνησης κοκ . Θα αρκούσε να ψάξω και να αναφέρω τους αριθμούς που δείχνουν το πως μεταφέρεται το βιοχημικό σήμα στους νευρώνες για να γίνει κατανοητό ότι η ανάγνωση, η αντιγραφή και η επαναφορά μιας ακόμη και απλής ανάμνησης είναι αδύνατη με σημερινά δεδομένα. Αλλά εντάξει, περίπου… Η κάθε σύναψη λοιπόν έχει γύρο στους 40 νευρομεταβιβαστές που καθένας απ αυτά συμμετέχει στην μεταφορά του σήματος κάθε φορά σε διαφορετικές ποσότητες ή δεν συμμετέχει καθόλου . Δηλαδή για να περιγράψουμε το στιγμιαίο σήμα μιας σύναψης ήδη μιλάμε για τους αριθμούς με πολλά μηδενικά. Πέρα απ’ αυτό κατά την μεταφορά γίνεται συνεχή αλλοίωση του σήματος . Το σήμα μεταφέρεται ταυτόχρονα σε αντίθετες κατευθύνσεις αλλά και προς μία κατεύθυνση μπορούν να μεταφέρονται παράλληλα καμιά δεκαριά σήματα μέσα στην ίδια σύναψη. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται αν δεν κάνω λάθος περίπου από 150 δις νευρώνες που ο καθένας απ’ αυτά έχει μέχρι 10000 συνάψεις με άλλες νευρώνες. Για την διατήρηση μιας απλής αποσπασματικής ανάμνησης κάποιων γεγονότων επιστρατεύεται ένα τεράστιο δίκτυο νευρώνων που δεδομένου του τεράστιου αριθμού συνδυασμών των νευρομεταβιβαστών και δεδομένου την συνεχή αλλοίωση αυτών, ξεφεύγουμε σε πολλά μηδενικά από τις δυνατότητες των σύγχρονων υπολογιστών. Το πρώτο θέμα της “ακρίβειας” επομένως καταρρέει.

    Το θέμα τις “επιστροφής” μιας καταγεγραμμένης ψυχικής συνθήκης στον εγκέφαλο.
    Καταρχάς το να κωδικοποιήσουμε κάποια σκέψη και να το βάλουμε σε μια “δισκέτα” από μόνο του δεν διαφέρει ουσιαστικά σε τίποτα πέρα της όποιας ακρίβειας από το να τα περιγράφουμε στο ημερολόγιο μας με το γραπτό λόγο ή να το έχουμε σε ένα βίντεο . Το ζήτημα επομένως είναι να μπορούμε όχι απλώς να καταγράψουμε μια συνθήκη αλλά και να την προκαλέσουμε μετά στον εγκέφαλό για να την παρακολουθήσουμε άμεσα . Δεδομένου τα παραπάνω προαναφερόμενα στοιχεία αναρωτιέμαι : ποιά είναι αυτή η κατασκευή και με ποιό τρόπο θα προκαλέσει στον εγκέφαλο μια μεταβαλλόμενη μάλιστα ροή σημάτων προς διαφορετικές κατευθύνσεις σε ένα τεράστιο δίκτυο νευρώνων που μάλιστα εκείνη την στιγμή θα είναι απασχολημένο με άλλα σήματα και θα έχει ήδη αλλάξει η δομή του συγκεκριμένου δικτύου. (όποιος τυχόν δεν ξέρει : ο εγκέφαλος είναι ένα δυναμικό μορφογενετικό σύστημα όπου κάθε στιγμή αλλάζουν συνάψεις και αλλοιώνονται σήματα και μάλιστα η “σκέψη” αλλά και η “μνήμη” σε ένα βαθμό είναι ακριβώς αυτή η συνεχόμενη αλλαγή της δομής).
    Επομένως για να μεταφέρουμε μια απλή περιορισμένη ανάμνηση από ένα υπολογιστή στην ουσία πρέπει να αποκαταστήσουμε όλες τις νευρώνες που καταστράφηκαν από τότε, μετά να επαναφέρουμε όλες τις συνάψεις σε εκείνη την μορφή που ήταν την στιγμή της καταγραφής της ανάμνησης καταστρέφοντας μάλιστα εκείνες που εμφανίσθηκαν από τότε, μετά να διαγράψουμε σε όλο αυτό το δίκτυο όλα τα άλλα σήματα που εμφανίσθηκαν από τότε και να βάλουμε μέσα με ένα φανταστικό τρόπο την καταγραμμένη ανάμνηση αλλά και να αλλάξουμε το ολόκληρο ορμονικό μας φόντο για να νοιώθουμε κιόλας αυτό που νοιώθαμε εκείνη την στιγμή. Αν θέλουμε μάλιστα να παρακολουθούμε την “ολόκληρη ταινία της ζωής μας” στην ουσία πρέπει να γυρίσουμε το εγκέφαλο στην αρχική κατάσταση όπου ξεκινάει η πρώτη ανάμνηση και μετά να ακολουθήσουμε όλη την πορεία των αλλαγών της δομής και της ροής των σημάτων που έχουν γίνει στον εγκέφαλο από τότε. Μιλάμε δηλαδή ουσιαστικά για ένα backup ολόκληρου του εγκεφάλου στην αρχική του κατάσταση και για μια βίωση της ζωής από την αρχή. Δηλαδή απ όπου και να πλησιάσουμε το ζήτημα, το θέμα αυτό ως δυνατότητα καταρρέει .

    Το θέμα της “μεταφοράς της συνειδήσεως” σε μια τεχνητή ή “μη” βάση ή της εξαρχής δημιουργίας ενός συστήματος παρόμοιο με το ανθρώπινο εγκέφαλο.
    Ερώτηση: τι είναι αυτό που θα “μεταφερθεί” όταν θα καταστραφεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος? Ανεξαρτήτως το τι πιστεύει κανείς για το αν υπάρχει ψυχή ή όχι, σε κάθε περίπτωση η συνείδηση δεν είναι όπως νομίζουν μερικοί πως είναι κάποιο σήμα που τρέχει ανάμεσα στους νευρώνες, ούτε είναι η αναπαράσταση των “σχέσεων” όπως λένε κάποιοι “ειδική” της πληροφορικής που ιδέα δεν έχουν από την βιολογία. Η συνείδηση του ανθρώπου είναι οι ίδιοι η νευρώνες σε κατάσταση λειτουργίας και ενδεχομένως και κάτι άλλο αν έχουν δίκαιο εκείνοι που πιστεύουν στην ψυχή. Οπότε αναρωτιέμαι τι περιμένουν να μεταφερθεί εκείνοι που πιστεύουν πως ο “άνθρωπος είναι ο εγκέφαλος του και το σώμα του και μόνο”? Τι είναι αυτό που θα μεταφερθεί μέσα σε μια μηχανή όταν δεν θα υπάρχουν οι νευρώνες την στιγμή που η συνείδηση σ αυτήν την περίπτωση είναι ένα συγκεκριμένο μεταβαλλόμενο δίκτυο νευρώνων σε λειτουργία? Μια σταθερή κωδικοποιημένη “φωτογραφία”, μια ψηφιακή αναπαράσταση της ψυχικής κατάστασης του ανθρώπου σε κάποια ορισμένη στιγμή?
    Πέρα απ’ αυτό ο εγκέφαλος όπως είπα είναι ένα δυναμικό μορφογενετικό σύστημα όπου κάθε στιγμή αλλάζουν συνάψεις και αλλοιώνονται σήματα και μάλιστα η “σκέψη” σε ένα βαθμό είναι αυτή η συνεχόμενη αλλαγή της δομής του και δεν υπάρχουν προς το παρόν έστω θεωρητικές προβλέψεις για την έστω θεωρητική δυνατότητα της δημιουργίας ενός ανάλογου συστήματος που να λειτουργεί αλλάζοντας συνεχώς την ίδια την δομή του. Υπάρχουν και άλλοι σοβαροί περιορισμοί που δεν μπορώ να τους περιγράφω όλους. Αλλά ας υποθέσουμε ότι δημιουργήθηκε ένα τέτοιο σύστημα και την στιγμή που θα το “βάλουν μπρος”, θα τοποθετηθεί εκεί μέσα μια “φωτογραφία” της ψυχικής κατάστασης κάποιου, που την έχει αυτήν την συγκεκριμένη στιγμή. Αναρωτιέμαι ποιά είναι η χαρά του να ξέρει ότι μετά από 100 χρόνια ή ακόμη και αύριο μετά το θάνατό, θα κυκλοφορεί ένα άλλο ον και όχι αυτός ο ίδιος ή το ίδιο το αγαπημένο του πρόσωπο, αλλά κάποιο ρομπότ που θα ξεκινήσει την “ύπαρξη” του με τις “αναμνήσεις” και από μια “ψυχική” κατάσταση αντίστοιχη της δικής του ή του αγαπημένου του προσώπου??? (εδώ είναι και ο προαναφερόμενος από τον Άφαντο “Σολάρις” )

    Συμπεράσματα:
    – η ακρίβεια της καταγραφής δεν μπορεί να υπάρχει. Αγοράστε τις βιντεοκάμερες
    – η άμεση “ανάγνωση” και ειδικά η “επιστροφή” της καταγεγραμμένης ψυχικής συνθήκης στον εγκέφαλο είναι αδύνατη παρά μόνο με την έννοια της άμεσης επίδρασης στις αισθήσεις μας δηλαδή ακριβώς όπως και τώρα που παρακολουθούμε “απ’ έξω” σε μια οθόνη ένα παλιό βίντεο που γυρίσαμε όμως αυτό και πάλι “απ’ έξω”.
    – η συνείδηση δεν μεταφέρεται γιατί η συνείδηση είναι ο ίδιος ο συγκεκριμένος εγκέφαλος ως μεταβαλλόμενο δομικά στο χρόνο δίκτυο νευρώνων μαζί με το “σήμα” και όχι απλώς το “σήμα” για να το πάρουμε και να το βάλουμε σε μια μηχανή. Αν η συνείδηση δεν είναι ο ίδιος εγκέφαλος ή δεν είναι μόνο ο εγκέφαλος τότε μιλάμε για την ύπαρξη της ψυχής και επομένως δεν υπάρχει τρόπος αλλά και ο λόγος να την “αρπάξουμε” από τα χέρια του Θεού για να την τοποθετήσουμε σε ένα μηχάνημα.
    – διατήρηση της ζωής των νευρώνων στο άπειρο απ ‘ όσα ξέρουμε μέχρι τώρα είναι αδύνατη ακόμη και θεωρητικά και αν γινόταν δυνατή θα έχει γίνει ένας κοινωνικός εφιάλτης.
    – οι επαναλαμβανόμενες ανακοινώσεις των “ειδικών” για την δυνατότητα των παραπάνω αναφερόμενων είναι ή άγνοια ή εντυπωσιασμοί ή ένας τρόπος της απόσπασης των χρηματικών ποσών από τους κρατικούς προϋπολογισμούς και αυτό αφορά ακόμη και μεγάλα πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα.
    – ηρεμήστε και αποδεχτείτε ότι μας περιμένουν σκουλήκια και ότι δεν υπάρχει κάποιο άλλο ενδεχόμενο . Το μόνο που “παίζεται” είναι ότι μετά από τα σκουλήκια ενδεχομένως θα μας περιμένει ο Θεός αλλά και αυτό για κάποιους όπως ο Άσπικ μπορεί να φαίνεται ως ένας εφιάλτης χειρότερος του πρώτου. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

    ΥΓ Σε κατάλαβα Άσπικ και σ αυτό ακριβώς σου λέω απαντώντας στον Χρίστο. Για τον φυλακισμένο που λες τα είπαμε ότι και στο παράδειγμα με τον ναρκομανή που αρχικά, πριν ξεκινήσει, ήταν ελεύθερος να ξεκινήσει ή όχι ενώ όταν ξεκίνησε περιορίστηκε η ελευθερία του και γενικώς ως “εύρος των ενδεχομένων επιλογών” που θα έχει στην ζωή του και ως αυτή καθ’ αυτή ελευθερία “από” τα ναρκωτικά. Επομένως για να περιγράψουμε την περίπτωση αυτή χρησιμοποιούμε τρείς διαφορετικές έννοιες της ελευθερίας.
    Εσύ μιλάς ουσιαστικά για την αίσθηση της ελευθερίας. Προφανώς τα ζώα που έχουν μια στενή επίγνωση της πραγματικότητας έχουν την μεγαλύτερη αίσθηση της ελευθερίας αλλά και επειδή δεν έχουν την εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα πχ στα ένστικτα και στους όποιους ηθικούς περιορισμούς (είναι “ελεύθερα” απ αυτά) . Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις ο ίδιος αλλά ουσιαστικά μιλάς για την μεγαλύτερη αίσθηση της ελευθερίας στα ζώα λόγο της απουσίας των συγκρούσεων και της περιορισμένης επίγνωσης της πραγματικότητας.
    ΥΓ για πρώτη φορά από τότε που έβαλε ο Παντελής το replay στην ιστοσελίδα, βλέπω την Μαρία να τοποθετεί τις αναρτήσεις της στο replay κάτω από τις αναρτήσεις των άλλων…Αυτοταπείνωση???
    ΥΓ Ο Παντελής έβαλε ένα καινούριο θέμα. Προτείνω να μεταφέρουμε δοκιμαστικά τις “συνειδήσεις” μας εκεί.

    • 305.1
      Μαρία Δ. says:

      Το “replay”(!) ως μέθοδος “αυτοταπείνωσης”. Γελάσαμε και σήμερα.

      Μα να πας να πεις την ουάου ψυχολογική ατάκα, και να σου τραβάει “αυτό”, το χαλί κάτω από τα πόδια…

      Τέλος πάντων βαρέθηκα τις σάχλες θα τα πούμε αν και όποτε μου ξανάρθει η όρεξη.

      Καλά μυαλά, παίδες.

    • 305.2
      ασθενοφόρο με πολυβόλο says:

      Ακόμη και το “αυτό” μου συμφωνεί μαζί μου και φωνάζει: “Μαρία ταπεινώσου, κάνε ένα replay των πεποιθήσεών σου!”
      Σιγά το “θαύμα”, σε λίγο θα ακούσουμε και τις πέτρες να το φωνάζουν.

    • 305.3
      Χρίστος says:

      …όπως νομίζουν μερικοί πως είναι κάποιο σήμα που τρέχει ανάμεσα στους νευρώνες, ούτε είναι η αναπαράσταση των “σχέσεων” όπως λένε κάποιοι “ειδική” της πληροφορικής που ιδέα δεν έχουν από την βιολογία. …

      Όπα της Νικόλα… που έγινε αυτό;

      • 305.3.1
        ασθενοφόρο με πολυβόλο says:

        Τι “που έγινε” Χρίστο? Δεν εννοώ εσένα αν αυτό σκέφτηκες. Λέω ότι την έρευνα στον χώρο αυτό κατευθύνουν κυρίως οι “ειδικοί” της πληροφορικής που προσπαθούν να αναπαραστήσουν την βιολογική πραγματικότητα καθαρά ως “σχέσεις” αγνοώντας ότι η ουσία της νοημοσύνης είναι η ίδια βιολογική της βάση.

        • 305.3.1.1
          Χρίστος says:

          Δεν είναι οι πληροφορικοί νικόλα.
          Δες τα ‘πτυχία’ στο νέο θέμα , ‘επεξεργασία κειμένου’ λέει για έναν απ αυτούς που είναι της ιατρικής.
          Η πληροφορική προσδιορίζει την δυνατότητα των λύσεων , είτε προκύπτουν από την τεχνολογία ,είτε απαντούν σε συγκεκριμένα ερωτήματα , ας πούμε της ιατρικής.
          Ο καθένας την χρησιμοποιεί κατά τις ανάγκες του , πραγματικές ή φανταστικές.

  26. 306
  27. 307
    says:

    Thinking of names?


    Nerit

    Do you like this name?

    Ντούγια, ρε;
    Μί νό ντούγια!

    Από τί βαλίτσα τού επισκέπτη
    στούς εβραίους τής Νέας Υόρκης καί στούς εβραίους τού τελαβιβ
    πρωθυπουργού, είναι.

    Στό διπλό πάτο βρήκα μαύρο “χάνουκα”.

    Μετά τήν πτώση τού ανύπαρκτου σοσιαλισμού,
    όταν μπήκαν διεθνώς στήν ενέργεια νέα παλιά σχέδια,
    έγινε γιγαντιαία επέκταση τού Σχεδίου Πόλεως τής Θεσσαλονίκης,
    προβλέποντας πληθυσμό πέντε έως επτά εκατομμυρίων κατοίκων…

    Ποιοί, πώς καί γιατί τό διέπραξαν;
    Ποιούς νέους εισβολείς σκοπεύουν νά ρίξουν επάνω μας;

    Τό 1492 εισέβαλαν στήν Θεσσαλονίκη πολλές δεκάδες χιλιάδες εβραίοι, πού
    μάς σκότωσαν καί μάς εκμεταλλεύτηκαν γιά αιώνες,
    μέ τήν αβάντα τού τουρκομογγόλου εισβολέα στά χώματά μας πού είχε προηγηθεί
    καί παραμένει σταθερός τους σύμμαχος έκτοτε,
    παρά τά καμώματα τών ημερών μας γιά νά μάς ρίξουν στάχτη στά μάτια

    καί φαίνεται πώς τώρα ετοιμάζονται νά διαπράξουν μπροστά στά μάτια μας
    τό αυτόν εγχείρημα, βελτιωμένο κι επαυξημένο.

    Οί πληροφορίες μου λένε ότι σέ σχέση μέ τόν σχεδιασμό γιά τήν Κωνσταντινούπολη πού αναφέρεται εδώ: http://www.anixneuseis.gr/?p=84997&cpage=7#comment-164675
    θέλουν νά τού ταιριάξουν τώρα κι ένα βαλκανικό επίνειο,
    στά δικά τους μισάνθρωπα/μισελληνικά μέτρα, πάντα.

    • 307.1
      says:

      γιά τό Θεό,
      μέ τά |ι| απόψε…

      από τή βαλίτσα τού επισκέπτη,,, λέμε

      • 307.1.1
        says:

        καί τά ,,,

        αντί τίς …
        τί νά τά κάμω, τώρα

        τό ταγκαλάκι τή δουλειά του πού εχτιμάει ακόμη η

        Ελένη μας

        κι εγώ τή δικιά μου εργασία,
        όσο κι όπως μπορώ,
        λέω

        κι ό Θεός, βοηθός

  28. 308
    says:

    Ο Σολωμός,
    παιδί στην Κέρκυρα,
    πήγαινε στην εκκλησία και έψελνε το «Κύριε Ελέησον»,
    με μοναδικό, λέγανε από γενιά σε γενιά, τρόπο.

    Αυτό ήταν και το κύριο επιχείρημα του πατέρα μου
    για να τον ακολουθώ τις Κυριακές στην εκκλησία:
    το γεγονός ότι ο μικρός Σολωμός όχι μόνον πήγαινε, αλλά και έψελνε. Και το έκανα·
    εκεί βυθίστηκα μέσα στο απέραντο μεγαλείο της βυζαντινής μας μουσικής παράδοσης.

    «Ο Σολωμός σπούδασε νομικά», ήταν η επόμενη συζήτηση.
    «Όμως δεν δικηγόρησε ποτέ», απαντούσα.
    «Σπούδασε κι εσύ, και μην δικηγορήσεις!» ανταπαντούσε ο πατέρας μου.
    Το έκανα κι αυτό.
    Κι όταν εν μέσω της Κατοχής
    άκουσα για πρώτη φορά την Ενάτη του Μπετόβεν στην Τρίπολη,
    στον κινηματογράφο, σε ένα φιλμ της γερμανικής προπαγάνδας,
    τότε κατάλαβα βαθιά μέσα μου το νόημα των στίχων του:
    «Άστραψε φως κι εγνώρισεν ο νιος τον εαυτό του».
    Είχαν πια όλα συντελεσθεί.

    Δέν είναι ώρα για νά χανόμαστε,

    Σύστεμ!,

    τώρα πού όλες τίς γής οί οχιές δαγκώνουν τά σπλάχνα μας!

    • 308.1
      says:

      όλες τής γής οί οχιές… βέβαια

    • 308.2
      Χρίστος says:

      Ο πατέρας αγαπά τον γιο κι ο γιος θυσιάζεται για τον πατέρα .
      Ο μόνος τρόπος ολοκλήρωσης.
      Μάλιστα νομικός εκ Τριπόλεως ο φίλος μου , που το κύριε ελέησον το έχει σαν εθνικό ύμνο.
      Πολύ χαίρομαι.

      • 308.2.1
        says:

        «Ο πατέρας αγαπά τον γιο κι ο γιος θυσιάζεται για τον πατέρα.
        Ο μόνος τρόπος ολοκλήρωσης.»
        κι ακόμη
        «…το κύριε ελέησον το έχει σαν εθνικό ύμνο.»

        Νά πού μάς χαρίζεται κι εδώ μέσα
        Χρίστο,
        «νά δούμε Θεού Πρόσωπο»* καί

        τί κρίμα, λέω, πού η
        Μαρία μας, φευγάτη
        τρέχει τώρα πίσω από τήν όρεξή της, βαρεμένη.

        *
        διαρκής κορυφαία λαχτάρα τού Ορθόδοξου Λαού μας όλων τών εποχών

  29. 309
    says:

    Αυτή η αρχαία νεοπλασία μέσα στό σώμα τής Ανθρωπότητας
    πού είναι τό παγκόσμιο εβραίϊκο συνέδριο τών σταυρωτήδων τής Ζωής,

    αφού διέταξε από τή Βουδαπέστη όλη τήν €€ πρίν από εννέα μήνες
    καί τόν επισκέπτη στούς εβραίους τής Νέας Υόρκης καί στούς εβραίους τού τελαβιβ
    πρωθυπουργό, μόλις τό περασμένο καλοκαίρι,
    διατάζει τώρα αναίσχυντα κι άνευ μεσαζόντων, πλέον, συμπεριφορές καί λειτουργίες στούς “υπηκόους” του τού ΣΥΡΙΖΑ:

    Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο κάλεσε, χθες, τον ΣΥΡΙΖΑ να αποσύρει την υποψηφιότητα Καρυπίδη, ο οποίος έχει κάνει αντισημιτικές δηλώσεις, αναφερόμενος στον Έλληνα πρωθυπουργό Α. Σαμαρά και το νέο ραδιοτηλεοπτικό φορέα ΝΕΡΙΤ.

    «Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αποσύρει την υποψηφιότητα του Θ. Καρυπίδη για την περιφέρεια Δ. Μακεδονίας, επειδή οι αντισημιτικές του θεωρίες συνομωσίας δεν πρέπει να έχουν θέση στη δημόσια ζωή της αρχαιότερης δημοκρατίας στον κόσμο. Ενώνουμε την φωνή μας με τις ελληνο-εβραϊκές κοινότητες και ζητούμε να διαγραφεί ο Καρυπίδης από τους καταλόγους των υποψηφίων και από το κόμμα. Δυστυχώς, τα αντισημιτικά ξεσπάσματα δεν είναι προνόμιο μόνον των ακροδεξιών κομμάτων», ανέφερε ο πρόεδρος του Συνεδρίου, Ronald S. Lauder.

    (newsbomb)

    Πρέπει νά καταλάβουμε τό αρχαίο μισάνθρωπο “παιχνίδι”/σχέδιο πού συνεχίζει νά παίζεται/εφαρμόζεται μέχρι καί στίς μέρες μας καί έγκειται στό ότι
    ό λαός τών εβραίων πού απαίτησε από τόν Ααρών νά θεσπίσει ώς θεό του τόν Βάαλ,
    τόν Χρυσό Μόσχο πού τού θυσίαζαν ένα παιδί τους γιά νά εξασφαλίσουν ανταπόδοση σέ χρυσάφι,
    είναι ό ίδιος πού στήριζε από τήν Νέα Υόρκη τόν χίτλερ* μέ κεφαλαιουχικά αγαθά πρίν καί κατά τή διάρκεια τού Β΄ΠΠ καί τόν έβαλε νά σφάξει καμπόσους εβραίους, ώστε
    νά λαβαίνει έκτοτε τά ανταλλάγματα έξ αυτής τής εγκληματικής “θυσίας” στόν άθλιο θεό του τού χρυσίου, μέ πρώτο, αλλά όχι μόνο, τό εγκληματικό, τό αιματοβαμένο αντίσκηνο τό στημένο μέσα στή σαλοτραπεζαρία τού Παλαιστίνιου, μέ τίς “ευλογίες” τών καββαλικεμένων αγγλοσαξόνων καί τών φράγκων πού οί αγράμματοι πανεπιστημιακής μορφώσεως αντιλαμβάνονται σχιζοφρενικά καί φραγκοκρατιαμνημόνως ώς γάλλους.

    Τ’ αριστεριτζίδικα γραικογαλλικά υβρίδια τής ψώρας τού Κοραή καί τής κουλτούρας,
    αποτυγχάνουν νά κατανοήσουν τό σχήμα:

    Ό γεννημένος Εβραίος Ιησούς Χριστός,
    στήν Επί τού Όρους Ομιλία του καί όχι μόνο εκεί,
    καταγγέλλει τούς μισάνθρωπους εβραίους Γραμματείς καί Φαρισαίους τού εβραίϊκου συνέδριου γιατί εκμεταλλεύονται αισχρά καί βασανίζουν τόν εβραϊκό λαό πού τόν τρώει κι αυτόν ό ποπός του,

    έ;

    *
    π.χ.:
    «Το Ιδρυμα Ροκφέλερ χρηματοδότησε πλουσιοπάροχα τα πειράματα του Μέγκελε και των άλλων ναζί γιατρών, που χρησιμοποιούσαν τους κρατουμένους ως ινδικά χοιρίδια. Οι κρατούμενοι δούλευαν για τις γιγαντιαίες γερμανικές βιομηχανίες, όπως Krupp, Thyssen, Siemens, Varta, Bosch, Volkswagen και άλλες, που στήριζαν οικονομικά το ναζιστικό πολεμικό μηχανισμό. Κανένας από αυτούς τους φίλους και υποστηρικτές του Χίτλερ δεν πέρασε από καμία Νυρεμβέργη, και είναι οι ίδιες εταιρείες που στηρίζουν σήμερα τη Μέρκελ και την πολιτική της.»

    http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=17/09/2011&s=sto-yeydokratos-twn-a8hnwn&c=politikh

    ξανά, μπάς καί εμπεδώσουμε καμιά φορά: http://www.youtube.com/watch?v=Ebtjj8aFXh8

    Φορδεφάνοβιτ: http://www.youtube.com/watch?v=bCRYv-llTNk

  30. 310
    says:

    «Στην περίπτωση μου γνώρισα πραγματικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που η λέξη ανιδιοτέλεια αποτελεί τον παρανομαστή όσων πράττουν στη ζωή τους. Στάθηκα τυχερός. Γύρισα πίσω πιο γεμάτος ως άνθρωπος.»

    «Είναι η στιγμή που θέλω να ευχηθώ και να παροτρύνω τους αναγνώστες και φίλους, με όποιον τρόπο επιθυμεί ο καθένας, ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΑΞΙΔΙΑ. Είναι σίγουρο πως θα σας εξελίξει σε καλυτέρους ανθρώπους.»

    O Έλληνας που γύρισε από τις φυλακές Γκουλάγκ…

    κι αφού δέ βρίσκω εκείνο πού στό σκοτισμένο μου μυαλό είναι γραμμένο ώς
    «τά πιο μεγάλα ταξίδια μου τά ‘καμα κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο»,
    άς είν’ αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=zYvMt2lyOWw

  31. 311
    says:

    Hot,
    Cool,
    Ours,

    γιατί έτσι θέλουν οί Ρώσσοι τού Πούτιν!

    ΥΓ
    μήν παραλείψετε νά παρατηρήσετε τήν σημερινή θέση καί κατάσταση τής γυναίκας
    μέσα στόν πανέμορφο Κόσμο τού Θεού,
    στό 30”,

    έ;

  32. 312
    says:

    http://www.youtube.com/watch?v=x6QZn9xiuOE

    I’ve been really tryin , baby
    Tryin to hold back these feelings for so long
    And if you feel, like I feel baby
    Come on, oh come on,

    Let’s get it on
    Lets get it on
    Let’s get it on
    Let’s get it on

    We’re all sensitive people
    With so much love to give, understand me sugar
    Since we got to be
    Lets say, I love you

    There’s nothin wrong with me
    Lovin you
    And givin yourself to me can never be wrong
    If the love is true

    Don’t you know how sweet and wonderful, life can be
    I’m askin you baby, to get it on with me
    I aint gonna worry, I aint gonna push
    So come on, come on, come on, come on baby
    Stop beatin round the bush….

    Let’s get it on
    Let’s get it on
    Let’s get it on
    Let’s get it on

    Matthew Melanson
    Πριν από 18 ώρες
    Sing this song to a girl…she will practically melt xD

    Maja Jaganjac
    Πριν από 7 ώρες
    +Matthew Melanson You sexy beast 😛

    http://www.zougla.gr/kosmos/article/anakalipse-8iasiro-se-8iki-viniliou

  33. 313
    says:

    Σιγά μην ψήφιζα Καρυπίδη

    Εν πρώτοις κάλεσα στο τηλέφωνο τη μητέρα τού εν λόγω κυρίου, η οποία μου δήλωσε ότι ….
    δεν τον γνωρίζει. Ανακουφίσθηκα. Αφού δεν τον ξέρει η μάνα του, δικαιολογούμαι να μην τον ξέρω κι’ εγώ.

    Ο άνθρωπος έχει πολύ μεγάλο θράσος. Δεν είναι εγγονός του Κ. Μητσοτάκη και γιος της Ντόρας, άρα δεν φέρει βαρύ φορτίο προσφοράς στον τόπο. Ούτε γιος του Κεφαλογιάννη, ούτε του Βαρβιτσιώτη, ούτε του Τζιτζικώστα, ούτε του Παναγιωτόπουλου εκ Καβάλας ούτε …. ούτε ….
    Με ποια προσόντα τόλμησε να θέσει υποψηφιότητα για Περιφερειάρχης;

    Έκανε, λέει, βόλτες στη ΝΔ, μετά στο ΠΑΣΟΚ και τέλος στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν είναι δυνατόν να ψήφιζα τέτοιο γαϊδούρι. Αφού έχω γνήσιο πράμα ρε. Μακρόπουλο, Σαμαρά, Μανώλη, Μουμπούκο κ.λπ. πώς είναι δυνατόν να διανοηθώ ότι θα ψήφιζα Καρυπίδη;

    Ο άνθρωπος δεν ήταν τακτικός επισκέπτης της εν Αθήναις πρεσβείας των πΗΠΑ, ώστε να καρφώνει άλλους πολιτικούς και στελέχη της ΕΛ.ΑΣ., όπως έκανε ο Δακρυοχοΐδης. Γιατί να τον προτιμήσω αφού έχω στο πιάτο γνήσιο χαφιέ;

    Ο άνθρωπος δεν διορίσθηκε ποτέ στον Δημόσιο Τομέα για να γευθεί το γλυκό ψωμί του πρυτανείου και να έχει ελεύθερο χρόνο, ώστε να ανελιχθεί ως συνδικαλιστής με άφθονες άδειες και να έχει ελεύθερο χρόνο για να ασχολείται με τα κοινά. Αφού έχω Στρατούλη και Παπαδημούλη, γιατί να προτιμήσω Καρυπίδη;

    Ο άνθρωπος δεν δούλεψε σε τράπεζα, ώστε να τύχει ενός εφάρπαξ € 1 εκ., όπως ο κ. Τσουκαλάς. Γιατί να τον προτιμήσω αντί κάποιου όμοιου του κ. Τσουκαλά;

    Ο άνθρωπος δεν έκανε μνημονιακές κωλοτούμπες, όπως ο Σταθάκης. Γιατί να τον προτιμήσω;

    Ο άνθρωπος δεν είναι υπεξαιρέτης, όπως ο Μητρόπουλος. Γιατί να του χαρίσω την ψήφο μου;

    Ο άνθρωπος δεν είναι εθνομηδενιστής. Κι’ αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τον Νάσο Θεοδωρίδη, θα προτιμήσω εγώ αυτόν; Έχει και Μηλιό ρε ο ΣΥΡΙΖΑ που λατρεύει τους αναξιοπαθούντας τουρκοκύπριους.

    Εντάξει, ένα λάθος τον βαραίνει. Πέρασε από το ΠΑΣΟΚ, αλλά τότε που δεν κυβερνούσε η μιζοκυβέρνηση Σημίτη. Μπορώ, όμως, εγώ να τον συγχωρήσω; Ποιος είμαι εγώ; Ο Βενιζέλος ή ο Σαμαράς είμαι που τρέμουν τη Siemens και τον Χριστοφοράκο; Αυτοί ξέρουν να συγχωρούν.

    Ποιος είναι ρε αυτός ο ανεκδιήγητος άνθρωπος; Ο αδάμας Αβραμόπουλος είναι που σύστησε το ΚΕΠ και μετά το γύρισε ιατρικός επισκέπτης πλασάροντας tamiflu;

    Να με συγχωρούν όλα τα άλλα λαμόγια που δεν τα ονοματίζω, αλλά θέλω ώρες να γράφω και δε λέει.

    Τί δημοσιογράφος είναι αυτός ρε που δεν έχει πάρει € 400.000 από τον Ρέστη; Που δεν έχει προστρέξει ως μάρτυς εις βοήθειαν του ευεργέτου του;
    Πού πας ρε Καρυπίδη χωρίς περγαμηνές, χωρίς λαδιές, χωρίς ποινικό μητρώο με μόνο εφόδιο την έξωθεν καλή μαρτυρία;

    Σιγά μη σε ψήφιζα ρε.

    Σιγουράντζα έχω. Και Μεϊμαράκη έχω και Φώφη και Τσουκάτο και Μπαλτάκο και Χριστοφιλοπούλου και όλο το καλό συναπάντημα έχω. Είναι δυνατόν να πάω στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα; Για τόσο μαλάκα με έχεις;
    Σιγουράντζα ρε. Μνημόνια, γκανιάν και σχέδιο Ανάν.

    Σ.Κ.

    http://taxalia.blogspot.gr/2014/02/blog-post_6285.html

    • 313.1
      Χρίστος says:

      Να πεις του φίλου σου που έγραψε τα παραπάνω ότι όλοι τιμωρήθηκαν αναλόγως και καθάρθηκαν επαρκώς στο λουτρό της ψήφου του λαού!!!
      Ναι έτσι γίνεται η δουλειά , μέσω της ψήφου της κυρίας κι όλα είναι εντάξει .
      Όμως , ρε τι πάω να πάθω , άλλους , ανόητους ανιστόρητους και ανεγκέφαλους είναι αλήθεια, που τους ψήφισε ο λαός ,βρώμισαν την βουλή!
      Μετά μας φταίνε οι ροτσιλντς κι όλοι οι άλλοι εξαρχείου.
      Αυτούς που καθάρθηκαν , δηλαδή ήταν καθάρματα όπως εννοεί η λέξη,να γνωρίζουμε.

  34. 314
    aspic says:

    Ωραία αυτά που λές νικόλα,αλλά είσαι εκτός θέματος.
    Δέν μίλησε για τεχνητή νοημοσύνη ο φάντι,αλλού εστίασε.
    Κάτσε και ξαναγράψει τις θέσεις απο τον αρχή.

  35. 315
    ovidios says:

    κααι τι θα καταφερετε αν μας στειλετε ολους φυλακη;χαχαχαχα ρε τι γελιο που εχετε μερικοι;
    κανενας δεν μπορει να γινει αρεστος σε ολους τους αλλους…χαχαχα
    μαλλον θα βρειτε το δικαιο σε ενα κρατος στο οποιο δεν πιστευετε,αλλα βεβαία αυτος είναι ο στοχος,να τον καθυποταξετε με τους νεους θεσμους και τις νεες σχεσεις..καλη επιτυχια

Back to Top

Leave a Reply

Το σχόλιο της ημέρας

Ροή ειδήσεων




Καιρός