Η μελαγχολική δημοκρατία. Ποιό είναι το μέλλον μας.

19/6/13 | 59 σχόλια | 22 απαντήσεις | 17,455 εμφανίσεις

Category: Videos

( 59 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 39
    system failure says:

    Η στρατηγική του χάους και της μάσας

    http://tvxs.gr/news/omada-tvxs/i-stratigiki-toy-xaoys-kai-tis-masas-toy-stelioy-koylogloy

  2. 40
    system failure says:

    Αντικατάσταση περιφερειακών διευθυντών του ΟΑΕΔ με στελέχη της ΔΑΚΕ

    http://tvxs.gr/news/ellada/antikatastasi-perifereiakon-dieythynton-toy-oaed-me-stelexi-tis-dake

  3. 41
  4. 42
  5. 43
  6. 44
    system failure says:

    Η εποχή των λιμναζόντων επαναστάσεων(;)

    του system failure

    Ο γνωστός Γάλλος φιλόσοφος Αλαίν Μπαντιού έχει πει ότι “ο καπιταλισμός είναι η επιβολή μιας ιδιάζουσας χρονικότητας, ένας χρόνος μιας κατ’επίφασιν μετάλλαξης εις το διηνεκές, ενώ κατ’ουσία ο χρόνος λιμνάζει…”.

    Η λιμνάζουσα αυτή κατάσταση φαίνεται να επιβεβαιώνεται με χαρακτηριστικά έντονο τρόπο στα κινήματα των τελευταίων ετών, τόσο στον Ευρωπαϊκό νότο και την ΝΑ Μεσόγειο, όσο και στις Αραβικές χώρες. Αυτό που βλέπουμε, είναι στην ουσία το αποτέλεσμα ενός εγκλωβισμού των κοινωνιών μέσα σ’εναν μονοδιάστατο πολιτισμικό ολοκληρωτισμό.

    Αν αθροίσει κανείς την έκταση και τον πληθυσμό των χωρών στις οποίες σημειώθηκαν – και σε ορισμένες από αυτές συνεχίζονται – εξεγέρσεις διαφορετικών εντάσεων τα τελευταία τρία χρόνια, θα καταλήξει σε μια συνολική έκταση κάτι παραπάνω από 15 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνολικό πληθυσμό περίπου 460 εκατομμυρίων ανθρώπων.

    Παρά το τεράστιο συνολικό μέγεθος των χωρών στις οποίες γίνονται αυτές οι εξεγέρσεις, η αίσθηση που έχει κανείς είναι ότι ελάχιστα πράγματα αλλάζουν. Ούτε το “ειδικό βάρος” αυτών των εξεγέρσεων φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα τη Δύση. Η Δύση, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την τύχη των εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ειδικότερα, μοιάζουν να θέλουν να απεμπλακούν το γρηγορότερο από τα μέτωπα που έχουν ανοίξει, καθώς υπάρχουν πληροφορίες ότι έχουν βρεθεί νέα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο έδαφός τους. Έτσι, φαίνεται ότι επιδιώκουν απλώς να περιορίσουν την γεωπολιτική επιρροή της Ρωσίας στην Ευρώπη, με αγωγούς που ελέγχουν Δυτικές εταιρίες, όπως η πρόσφατη συμφωνία για τον Αζερικό αγωγό TAP, ως απάντηση στον Ρωσικών συμφερόντων αγωγό South Stream.

    Στην Αίγυπτο για παράδειγμα, μετά την πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ, ο αυταρχισμός και η αστυνομική βία συνεχίζονταν με αμείωτη ένταση. Δεν φαίνεται να άλλαξαν πολλά στην καθημερινότητα των Αιγυπτίων. Η απέλπιδα προσπάθεια των ανθρώπων να ξεφύγουν από την αυταρχική συμπεριφορά του κράτους οδήγησαν στον νέο ξεσηκωμό και στην ανατροπή του Μόρσι αυτή τη φορά. Όμως και πάλι η Αίγυπτος φαίνεται να οδηγείται σε αδιέξοδο και στα επικίνδυνα μονοπάτια ενός εμφύλιου σπαραγμού στα χνάρια της Συρίας. Κάποιοι άνθρωποι έχουν δώσει τη ζωή τους και κανείς δεν ξέρει πόσοι θα θυσιαστούν ακόμα, αλλά για ποιο λόγο άραγε;

    Στην Λιβύη, που φαίνεται να έχει αφεθεί στη μοίρα της, ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε για την κατάσταση αυτή τη στιγμή. Κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τις τύχες των ανθρώπων, παρά μόνο για τα κοιτάσματά της σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

    Στην Τουρκία, οι προθέσεις του Ερντογάν για τις συγκεκριμένες απαγορεύσεις, έβγαλαν τους ανθρώπους, κυρίως νέους, στους δρόμους. Ο Ερντογάν όμως, αν και θα έπρεπε λόγω διαφορετικής κουλτούρας να έχει μια διαφορετική αντίληψη για τα πράγματα, σε σχέση με τους ηγέτες της Δύσης, αποτελεί άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός ηγέτη που αδυνατεί να εμπνεύσει ένα πραγματικό όραμα στον λαό του και περιορίζεται από την μονοδιάστατη οικονομιστική αντίληψη της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας. Είναι χαρακτηριστικό το πόσο επιφανειακές είναι οι απαγορεύσεις που θέλησε να επιβάλει για χάρη της Ισλαμικής κουλτούρας, καθώς από την άλλη, ακολουθεί κατά γράμμα τις επιταγές της “νέας οικονομίας”, που θυσιάζει τα πάντα στο βωμό του κέρδους.

    Παραδοσιακές Ισλαμικές αξίες, αντίθετες με το πάθος για πλουτισμό και με την τοκογλυφία, εντελώς ασύμβατες με το Δυτικού τύπου λάϊφ στάϊλ, που προωθείται από τα Τουρκικά σίριαλ με τις όποιες ιδιαιτερότητες, έχουν χαθεί προ πολλού. Όμως ο Εντοργάν δεν φαίνεται να το έχει καταλάβει και εξακολουθεί μάταια να προσπαθεί να επαναφέρει την Ισλαμική κουλτούρα στην Τουρκία με σπασμωδικές κινήσεις. Άλλωστε, δεν τόλμησε να τα βάλει με τους Τούρκους μεγαλοκαναλάρχες, αντί να τα βάλει με τον λαό στους δρόμους. Σ’αυτούς δεν τόλμησε να στείλει την αστυνομία.

    Η περίπτωση των εξεγέρσεων στη Βουλγαρία είναι επίσης χαρακτηριστική. Οι άνθρωποι δείχνουν εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε Δεξιές κυβερνήσεις και σε κατ’επίφασιν Σοσιαλιστικές, όπως η τωρινή, οι οποίες όμως εφαρμόζουν πανομοιότυπες πολιτικές σε βάρος της πλειοψηφίας και προς όφελος της τοπικής οικονομικής ολιγαρχίας. Ακόμα και ο φόβος της επιστροφής ενός Κομμουνιστικού καθεστώτος της παλαιάς εποχής, μοιάζει να μην έχει κανένα νόημα.

    Αλλά και στον Ευρωπαϊκό νότο, οι λαοί βρίσκονται στα χαρακώματα και προσπαθούν από θέση άμυνας να περισώσουν ότι μπορούν. Όμως και εδώ, η “λιμνάζουσα” κατάσταση επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι κοινωνίες αδυνατούν να οραματιστούν ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, τουλάχιστον προς το παρόν και σε μαζικό επίπεδο, παρά βγαίνουν στους δρόμους με οικονομικού τύπου αιτήματα που ανήκουν στην ουσία στον πολιτισμικό ολοκληρωτισμό της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας. Ο ψευδο-ορθολογισμός με τον οποίο έχει εμποτίσει τις κοινωνίες ο πολιτισμικός αυτός ολοκληρωτισμός, στο όνομα δήθεν της αποτροπής της ολοκληρωτικής καταστροφής, στην ουσία καταστρέφει τα κεκτημένα δεκαετιών και έτσι οι διαδηλώσεις στους δρόμους μοιάζουν να είναι τουλάχιστον μάταιες.

    Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι όλα αυτά είναι κάπως επιφανειακά και ότι είναι διαφορετική η φύση των εξεγέρσεων από χώρα σε χώρα, λόγω διαφορετικών παραγόντων που έχουν να κάνουν κυρίως με την ιστορία και την κουλτούρα. Μπορεί πράγματι να είναι έτσι, αλλά τι μπορεί να σημαίνουν οι διαφημίσεις που παρεμβάλλονται ανάμεσα στην λάϊβ αναμετάδοση των εικόνων από τους χιλιάδες ανθρώπους, για παράδειγμα, στην πλατεία Ταχρίρ της Αιγύπτου, τους οποίους εμείς παρακολουθούμε – για να χρησιμοποιήσω μια άλλη φράση του Μπαντιού – σαν ένα θέαμα; Ενώ την ίδια ώρα, εμείς που βιώνουμε όλη την καταστροφή της κρίσης γινόμαστε θέαμα για κάποιους άλλους;

    Ο πολιτισμικός ολοκληρωτισμός μοιάζει με ένα πανίσχυρο εργαλείο που ευθυγραμμίζει τους πάντες στην ίδια κατεύθυνση. “Κουρεύει” τα πάντα στο ελάχιστο μέγεθος και επιβάλλεται. Έτσι, το ερωτηματικό στην επικεφαλίδα αυτού του κειμένου μοιάζει να είναι δικαιολογημένο. Βιώνουμε πράγματι την εποχή των λιμναζόντων επαναστάσεων; Ή μήπως είναι απλώς εξεγέρσεις που οδηγούν στο πουθενά; Άνθρωποι που θυσιάζονται για το τίποτα;

    • 44.1
      says:

      Τίι… «εποχή των λιμναζόντων επαναστάσεων», μωρέ!…

      Ξεκίνα μέ τήν εξερεύνηση τών Μεγάλων Λιμνών Μίσιγκαν καί Οντάριο,
      γιά νά τήν έχεις μπόλικη τήν έκταση πού χρειάζεται η στατιστικοτραφής, η παντειότροπη σκέψη σου, λέω
      Σύστεμ
      κι άν δέν προκάνεις σ’ αυτή τή ζωή,
      όλο καί καμιά μετεμψύχωση σέ νεοεποχήτικη προσφορά θά σέ βολέψει!

      Τεχνικολόρ + τρικολόρ + ιλουστρασιόν συσκευασία κενή περιεχομένου, άλλως
      χαλκός κρουόμενος καί κύμβαλον αλαλάζον,

      τού τίποτα πού παριστάνει τό κάτι,
      ώς ντενεκές ξεγάνωτος,

      τό ύπερθεν… εμβριθές, που θέλει νά παριστάνει τό βαθυστόχαστο τάχα μου… ερώτημα:
      «Βιώνουμε πράγματι την εποχή των λιμναζόντων επαναστάσεων; Ή μήπως είναι απλώς εξεγέρσεις που οδηγούν στο πουθενά; Άνθρωποι που θυσιάζονται για το τίποτα;»!…

      κοίτα νά δείς φίλε μου τί… βιώνουμε, “απλώς”
      καί δέν τό ‘χα πάρει χαμπάρι!

      Η εποχή τών παραμορφωμένων Ελλήνων(κανονικά, θά έπρεπε νά σημαίνει «ανθρώπων»!),
      νά λές,
      Σύστεμ,
      οί οποίοι όταν ακούν καί βλέπουν france,
      καταλαβαίνουν γαλλία,
      αντί φραν(γ)κιά,
      γιά λόγους… ανεξερεύνητους, εισέτι
      (ώς Κομισάριος Δεοντολογίας, εκτός από Κομισάριος Οικονομικών, δηλαδή, τής Μαούνας μας,
      είσαι χρεωμένος τήν Απάντηση!…
      ερωτήσεις κάνουν καί τά μωρά παιδιά καί οί “γυναίκες”,
      σχετικά δέ μέ τήν χαντακωμένη έννοια τής “επαναστάσεως”, ακτιβίζουν διανοητικώς καί άλλως πως, μόνον χαμερπείς σκιλάτοι αριστεριτζήδες τής κουλτούρας, ελλείψει καλλιεργείας καί ένεκεν ταύτης!)!

      Κι εσύ…
      “γαλλία”, καταλαβαίνεις
      μάλλον,
      έ;

      ΥΓ
      τί νά σού προσφέρει ό Μπαντιού, τώρα!…

      έκ Σχιζοφρενών Λεηλατών κι ατός του
      κι αγνοώντας τή νοηματική ενότητα καί συζυγία
      τής σάρκας μίας amour(έρωτ-ος) καί question(ερωτ-ήσεως),

      πασκίζει εκεί μ’ ένα σοφιστικέ στιλάκι νά υπάρξει,
      λεηλατώντας τό άγιο 0,0000001 του, πού
      τού ‘ναι χαρισμένο καί τό οποίο μισεί παρανοϊκώς
      χάριν τού αισχρού φράγκικου 99,9999999* του πού καριερίζει ιντελεκτουελικώς πως,

      γιά νά εισπράξει, μόλις πρίν λίγες μέρες,
      εδώ μέσα,
      τή… συγκατάβαση τού δικού μας,
      τού πλέον ολιγόλογου συνομιλητή μας τά τελευταία τέσσερα χρόνια, τού

      Λιόντα!

      *
      τό 0,0000001 > 99,9999999 εκάστου έξ ημών,
      σύμφωνα μέ τά Μαθηματικά τού ανθρώπου τής Μαούνας μας!…

      0,0000001 = αυτό τό κάτι μέσα μας τό εντελώς δικό μας,
      τό αγαπητικό θέλημα καί η χαρισμένη πνοή ζωής τού Δημιουργού μας, δηλαδή καί

      99,9999999 = τό τίποτα
      (συχνά… φανταχτερό, τη βοηθεία μιάς “αισθητικής” τής κουλτούρας τού κώλου, πού
      στίς μέρες μας δέν κρύβεται πιά, έ;!)

      καί η οντολογική ακυρότητα πού επιλέξαμε νά είμαστε!

      • 44.1.1
        says:

        Μιά σειρά εξουσιαστικώς κατεστημένες ακυρολεξίες, κενολογίες, αοριστολογίες καί
        παντειότροπες μπουρδολογίες τής μόδας πού λανσάρει ό καθηγητής κ.
        Γιώργος Κοντογιώργης(κι όχι μόνον αυτός, «φυσικά») καί πού

        σερβίρονται εδώ μέσα από τόν κ.
        Σαββίδη, όπως
        ό τίτλος τού παρόντος:
        «Η μελαγχολική δημοκρατία…»!…

        από πού κι ώς πού δημοκρατία ό αγγλοσαξονικός κοινοβουλευτισμός
        καί πώς όχι μελαγχολία μπροστά σέ τόσο ξεδιάντροπο πνεύμα/ψέμα,
        έκ τού βαθέος κράτους τού δραστήριου κέντρου τού νεκρόφιλου αστισμού,
        τής μασονίας,
        εκπορευόμενο;

        Δέν είσ’ εσύ μόνο
        Σύστεμ, πού
        χρειάζεσαι ηθική τεχνητή αναπνοή, προκειμένου
        νά φτάσεις έν ζωή μπροστά στό τάφο σου

        κι όχι τεθνεώς από χρόνου μακρού,
        σάν στολισμένη μούμια
        κι ώς ζόμπι,
        έκ καριέράς τινος
        προερχόμενον!

        • 44.1.1.1
          says:

          Γιώργος Κοντογιώργης(κι όχι μόνον αυτός, «φυσικά»), καί πού

          • says:

            «strike», στό
            «καί πού», αλλά πού!…

            γιά νά μήν υπάρχει εκκρεμότητα νοήματός τινος,
            λέω

  7. 45
    system failure says:

    Ξετσιπωσιά και αποθράσυνση

    http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ksetsiposia-kai-apothrasynsi-toy-themi-tzima

  8. 46
    system failure says:

    Η κατάρρευση ενός έθνους: γεγονότα και επιπτώσεις

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=380669

  9. 47
    system failure says:

    H EBU σταματάει την υποστήριξή της στην ΕΡΤ: Ακόμα μία νίκη της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας

    του system failure

    H Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), μέσω μιας λιτής ανακοίνωσης που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της (http://www3.ebu.ch/cms/en/sites/ebu/contents/news/2013/08/ert-streaming-to-end-as-interim.html), σταματάει την μετάδοση του σήματος της ΕΡΤ από αύριο Τετάρτη 21 Αυγούστου. Η απόφαση της EBU αποτελεί άλλη μια μεγάλη ήττα για την δημοκρατία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, καθώς επικυρώνεται η αντιδημοκρατική απόφαση της Ελληνικής κυβέρνησης να κλείσει με συνοπτικές διαδικασίες την Ελληνική δημόσια τηλεόραση με μια προκλητική ανακοίνωση στις 11 Ιουνίου.

    Έτσι, η EBU ανοίγει την πόρτα για το κλείσιμο και άλλων Ευρωπαϊκών δημοσίων τηλεοράσεων και ραδιοφώνων, παρά το γεγονός ότι από την αρχή φάνηκε να αντιδρά έντονα στην απόφαση της Ελληνικής κυβέρνησης και παρείχε πλήρη υποστήριξη στους απολυμένους της ΕΡΤ προκειμένου να συνεχίσουν να εκπέμπουν κανονικά.

    Στην ανακοίνωση, η EBU αναφέρει ως δικαιολογία γι’αυτή την απόφαση, το γεγονός ότι, το κανάλι ΔΤ, το οποίο αντικατέστησε την πραγματική Ελληνική δημόσια τηλεόραση, θα αρχίσει να προσφέρει υπηρεσίες ενημέρωσης.

    Έτσι, εξηγείται τελικά και η βιαστική απόσυρση της συλλογής υπογραφών από την γνωστή ιστοσελίδα avaaz.org, προς τον Έλληνα πρωθυπουργό, που έγινε με πρωτοβουλία της ίδιας της EBU πριν από λίγο καιρό (http://www.avaaz.org/en/petition/EBU_Petition_Get_ERT_back_on_air/), προκειμένου να επαναλειτουργήσει η Ελληνική δημόσια τηλεόραση ως έχει.

    Στην σύντομη περιγραφή της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας, κάτω από τον τίτλο “Γιατί είναι αυτό σημαντικό”, μπορεί κανείς να διαβάσει μεταξύ άλλων ότι “… οποιεσδήποτε ευρείες αλλαγές στο σύστημα των δημοσίων ΜΜΕ, πρέπει να αποφασίζονται μόνο μετά από ανοιχτή και ολοκληρωμένη δημοκρατική συζήτηση στη Βουλή – και όχι μέσω μιας απλής συμφωνίας μεταξύ δύο υπουργών της κυβέρνησης.”

    Παρόλα αυτά, η EBU, μέσω της τελευταίας της ανακοίνωσης και της πρόθεσής της να σταματήσει την υποστήριξη στην πραγματική Ελληνική δημόσια τηλεόραση, δηλώνει ταυτόχρονα και την πρόθεσή της να βοηθήσει την Ελληνική κυβέρνηση, παρέχοντας την υποστήριξή της στο νέο σχήμα που θα αντικαταστήσει την ΕΡΤ.

    Έτσι, η νεοφιλελεύθερη δικτατορία κερδίζει άλλη μια μεγάλη μάχη σε τρία τουλάχιστον σημαντικά μέτωπα:

    1ον, οδηγεί στα άκρα τον κοινωνικό αυτοματισμό, ένα βασικό εργαλείο με το οποίο επιβάλλεται, καθώς θα φέρει αντιμέτωπους εργαζόμενους της ΕΡΤ που θα προσληφθούν με συμβάσεις στο νέο κανάλι που ετοιμάζει η κυβέρνηση, απέναντι σε αυτούς που δεν θα προσληφθούν.

    2ον, επικυρώνεται και μέσω των Ευρωπαϊκών οργανισμών, όπως η EBU, το κλείσιμο ή ακόμα και η αυτοκατάργηση άλλων δημόσιων οργανισμών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, με συνοπτικές αντιδημοκρατικές διαδικασίες.

    3ον, παρακάμπτονται πλήρως τα όργανα και οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων, καθώς οι εργαζόμενοι οδηγούνται εκβιαστικά στην επαναπρόσληψη με συμβάσεις περιορισμένου χρόνου, κάτω από άκρως “ευέλικτες” συνθήκες, που οδηγούν γρηγορότερα στον εργασιακό μεσαίωνα όλο και περισσότερους εργαζόμενους, όχι μόνο στον ιδιωτικό, αλλά πλέον και στον δημόσιο τομέα.

    Επιπλέον, η δημόσια τηλεόραση περνάει υπό τον πλήρη έλεγχο της κάθε κυβέρνησης. Έτσι, είτε θα γίνει το απόλυτο εργαλείο προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, είτε θα κλείσει οριστικά και αμετάκλητα, αφού οι μαριονέτες της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας θα φροντίσουν να την υποβαθμίσουν στο μέγιστο βαθμό.

    Πρέπει να σημειώσουμε ότι η ιστοσελίδα του The Press Project, ανακοίνωσε ότι θα συνεχίσει την μετάδοση του προγράμματος της ΕΡΤ με δικά της μέσα, παρά την απόφαση της EBU:
    http://www.thepressproject.gr/article/46100/Leme-kai-pali-oxi-sto-mauro

  10. 48
    εγώ θα έλεγα... says:

    την πρεσοεπιχείρηση να την διαφημίζετε τελευταία κι όχι πρώτη και πολλές φορές μοναδική. Προσπαθώντας σε αυτήν χάνεις τις αναμεταδόσεις εκεί που όντως μεταδίδονται… Και σήμερα που ήμασταν με την ψυχή με το στόμα, νομίζαμε ότι δεν υπήρχε η ενημέρωση με τον Ροδίτη. Και το ραδιόφωνο -727- με την ίδια εντύπωση μας άφηνε. Τις ολόψυχες ευχαριστίες μας θα τις δώσουμε στο τέλος πάντως.

  11. 49
    system failure says:
  12. 50
    system failure says:

    ΤΩΡΑ: Προβάλλεται σε επανάληψη η εκπομπή των Ανιχνεύσεων “Αποχαιρετισμός στην Ευρώπη που γνωρίζαμε;” από την ΕΡΤ στο διαδίκτυο:

    http://www.w3schools.com/html/tryit.asp?filename=tryhtml_intro

  13. 51
    system failure says:

    ΤΩΡΑ: Προβάλλεται σε επανάληψη η εκπομπή των Ανιχνεύσεων “Αποχαιρετισμός στην Ευρώπη που γνωρίζαμε;” από την ΕΡΤ στο διαδίκτυο:

    http://www.thepressproject.gr/

    • 51.1
      εγώ θα έλεγα... says:

      …πως στην Αθήνα,αναμετάδοση της -ερτ3- ελάχιστα υπήρχε στην ιστοσελίδα του πρεσ. Πήγαινε πάρα πολύ αργά ή δεν έβρισκε σέρβερ. Τις τελευταίες μέρες ούτε καν -νετ- δεν υπήρχε στην εν λόγω ιστοσελίδα. Επίσης, λάιβ στο γιου τιουμπ εγώ δεν κατάφερα να δω ποτέ.
      Όταν θα ξαναδούμε τις ανιχνεύσεις στη θέση τους να κάνετε πάντως μια εκπομπή και να καλέσετε να γνωρίσουμε τους ανθρώπους από τη σχολή δημοσιογραφίας στο ΝΗΣΙ, γιατί αυτοί μας επέτρεψαν να βλέπουμε -ερτ3- τόσο καιρό. Το κομμίντια-μπλογκσπότ εννοώ. Και τους ευχαριστώ μ΄όλη μου την καρδιά. Σταμάτησαν μετά το χθεσινό μεσημεριανό σας δελτίο ειδήσεων.

  14. 52
    system failure says:

    Κοινότητες αυτοδιαχείρισης εναντίον αναρχοκαπιταλισμού: ο νέος παγκόσμιος ιδεολογικός πόλεμος;

    του system failure

    Η παγκόσμια οικονομική κρίση έφερε ξανά στο προσκήνιο την Αριστερά αλλά και τον ακραίο εθνικισμό. Στην Ελλάδα και όχι μόνο, η άνοδος της Αριστεράς ήρθε ως απάντηση στην διάβρωση του Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού και την πλήρη απορρόφησή του από τον νεοφιλελευθερισμό. Άλλωστε, η τελική συνύπαρξη των δύο κομμάτων στην εξουσία, που κυβερνούσαν για δεκαετίες τη χώρα, είναι η πιο εκκωφαντική απόδειξη αυτού του γεγονότος. Παρόλο που η άνοδος, τόσο της Αριστεράς, όσο και του ακραίου εθνικισμού, δημιουργεί αναπόφευκτα ένα νέο πεδίο έντονων ιδεολογικών συγκρούσεων, οι συγκρούσεις αυτές δεν φαίνεται να μπορούν να ανακόψουν την διάλυση των παλαιών ιδεολογικών γραμμών.

    Έτσι, βρισκόμαστε σε μια εποχή που οι παλιές ιδεολογικές γραμμές μάλλον ξεθωριάζουν και οι όποιες συγκρούσεις δεν μπορούν να εμποδίσουν αυτό το ξεθώριασμα. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αποτυχία της Αριστεράς να δομήσει εκ νέου έναν δικό της αυτόνομο λόγο, απαλλαγμένο από καπιταλιστικούς όρους, και στην πλήρη υποταγή της Δεξιάς στον νεοφιλελευθερισμό, που οδηγούν στην επιταχυνόμενη πολτοποίηση των παραδοσιακών ιδεολογιών και στην επικράτηση ενός πολιτισμικού ολοκληρωτισμού που εξαπλώνεται πολύ γρήγορα στον Δυτικό κόσμο αλλά και αλλού.

    Παρόλα αυτά, η βιαιότητα και η αμεσότητα με την οποία επιβάλλεται σήμερα ο νεοφιλελευθερισμός ακόμα και στα πιο ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης, μπορεί να μην συνέβαλε στην εμφάνιση επαναστάσεων με την κλασική μορφή του παρελθόντος, αλλά φαίνεται ότι οδηγεί τις κοινωνίες στο να επαναπροσδιοριστούν σταδιακά στη βάση κάποιων αρχών και αξιών που παρήκμασαν σε πολύ μεγάλο βαθμό κάτω από την άκρως οικονομιστική φύση του κυρίαρχου κοινωνικοπολιτικού μοντέλου των τελευταίων τουλάχιστον δύο δεκαετιών.

    Η επαναφορά των χαμένων εννοιών

    Μόλις πριν από μία δεκαετία, ίσως και λιγότερο, κάποιος που μπορεί να μιλούσε στην Ελλάδα για έννοιες όπως συλλογικότητα ή αλληλεγγύη, θα θεωρούνταν τουλάχιστον αφελής και θα αντιμετωπίζονταν με κυνισμό από την καθεστηκυία κουλτούρα του ακραίου ατομικισμού. Η οικονομία της φούσκας και του τραπεζικού δανεισμού που κυριάρχησε ειδικότερα από τις αρχές της δεκαετίας του 90 και έπειτα, καθώς και το αντίστοιχο life-style που επέβαλε, εξαφάνισε τέτοιες έννοιες, εξαγοράζοντας την πλειοψηφία των ανθρώπων με υπερβολικές δόσεις επίπλαστης ευημερίας.

    Έτσι, ενώ βρισκόμαστε σε μια φάση όπου οι παλιές ιδεολογικές γραμμές ξεθωριάζουν, ενώ φαίνεται ότι επικρατεί όλο και περισσότερο ένας πολιτισμικός ολοκληρωτισμός που μοιάζει να μην έχει αντίπαλο, τα προβλήματα που δημιούργησε ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά και η βιαιότητα με την οποία πλέον επιβάλλεται καθώς παίρνει πίσω αυτή την επίπλαστη ευημερία, κινητοποιούν κάποια κρυφά ανακλαστικά των κοινωνιών και επαναφέρουν στην επιφάνεια έννοιες, οι οποίες μέχρι και πριν από λίγα χρόνια είχαν καταντήσει να είναι περίπου ταμπού.

    Σε παλαιότερες εποχές, οι Έλληνες είχαν μέσα στην κουλτούρα τους τέτοιες έννοιες, οι οποίες εκδηλώνονταν έμπρακτα στην καθημερινότητά τους με διάφορες συνήθεις πρακτικές, όπως για παράδειγμα η ανταλλαγή αγροτικών προϊόντων, ιδιαίτερα στην Ελληνική ύπαιθρο. Ακόμα και σήμερα, οι παλιότεροι που έχουν μνήμες από τέτοιου είδους πρακτικές, κατάφεραν να τις διατηρήσουν ή να τις επαναφέρουν ξανά ως απάντηση στην οικονομική δυσπραγία, που μαστίζει σήμερα την πλειοψηφία των πολιτών.

    Ίσως αυτό να εξηγεί ως ένα βαθμό, το γεγονός ότι τα τελευταία περίπου 5 χρόνια με την οικονομική κρίση, αλλάζει ριζικά η στάση των Ελλήνων απέναντι σε τέτοιες εναλλακτικές μορφές κοινωνικής συνύπαρξης, πέρα από τις ουσιαστικές ανάγκες που δημιούργησε η κρίση. Οι Έλληνες μπορούν να εκμεταλλευτούν την παράδοσή τους και να αλλάξουν τρόπο ζωής και κοινωνικής οργάνωσης, ωστόσο αυτό δεν είναι κάτι απλό, καθώς οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί από το κυρίαρχο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο, κάνουν ένα τέτοιο εγχείρημα να μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο.

    Ένας άνισος αγώνας στη νέα ιδεολογική αρένα

    Μια νέα μεγάλη ιδεολογική διαμάχη φαίνεται ότι αρχίζει να αναδύεται. Είναι αυτή ανάμεσα στις εναλλακτικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης και στον επερχόμενο αναρχοκαπιταλισμό. Το μεγάλο ιδεολογικό χάσμα μεταξύ των δύο αυτών μοντέλων οφείλεται στο γεγονός ότι οι εναλλακτικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης που γίνονται πράξη κυρίως μέσα από συνεταιριστικά κινήματα ή κοινότητες και ομάδες αυτοδιαχείρισης, έχουν στον πυρήνα της φιλοσοφίας τους τις κομβικές έννοιες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, έννοιες οι οποίες είναι άκρως αντίθετες με τον ριζοσπαστικό ατομικισμό που βρίσκεται στον πυρήνα του αναρχοκαπιταλισμού.

    Ο αγώνας μεταξύ των δύο μοιάζει άνισος καθώς ο αναρχοκαπιταλισμός, αποτελεί στην ουσία το τελικό στάδιο του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος προετοιμάζει το έδαφος έχοντας όλα τα μέσα στη διάθεσή του. Επίσης, οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν επί δεκαετίες με την μαζική αστικοποίηση και την δημιουργία γιγάντιων αστικών κέντρων, καθώς και την κουλτούρα του ακραίου καταναλωτισμού, ευνοούν απόλυτα τον αναρχοκαπιταλισμό και αποτελούν μεγάλο εμπόδιο στην διάδοση και εξέλιξη των εναλλακτικών μορφών κοινωνικής οργάνωσης.

    Το πόσο άνιση είναι αυτή η μάχη, φαίνεται με ιδιαίτερα έντονο τρόπο στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, καθώς οι οικονομικές ελίτ έχουν επιβάλλει νομοθετικές αποφάσεις που οδήγησαν τα τελευταία 3 χρόνια σε σαρωτικές αλλαγές στα εργασιακά δικαιώματα και στο κοινωνικό κράτος, πλήττοντας τους δύο αυτούς τομείς σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ενώ αντίθετα, η μοναδική απόπειρα μιας νομοθετικής απόφασης υπέρ της ανάληψης και αυτοδιαχείρισης μιας χρεοκοπημένης επιχείρησης από τους εργαζόμενους, δεν έφτασε καν στη βουλή για ψήφιση.

    Έτσι, η πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ για ψήφιση ειδικού νόμου που θα επέτρεπε την ανάληψη και διαχείριση της χημικής βιομηχανίας ΒΙΟΜΕ, μετά την πτώχευσή της, από τους ίδιους τους εργαζόμενους, παρέμεινε μέχρι στιγμής μετέωρη. Και είναι πολύ φυσικό, γιατί κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε προηγούμενο και θα οδηγούσε ενδεχομένως σε ένα ντόμινο ανάλογων ενεργειών από εργαζόμενους σε άλλες πτωχευμένες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, κάτι που θα ήταν άκρως καταστροφικό για τα σχέδια της νεοφιλελεύθερης δικτατορίας και την οριστική επικράτηση του αναρχοκαπιταλισμού.

    Αυτοδιαχείριση ή αναρχοκαπιταλισμός;

    Καθώς λοιπόν ο νεοφιλελευθερισμός διαλύει το έθνος-κράτος και παρόλο που φαίνεται ότι τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει την τελική του μορφή που είναι ο αναρχοκαπιταλισμός, αρχίζει να σχηματίζεται, αργά ομολογουμένως, μια αντίπαλη ιδεολογία που αναγκαστικά προσαρμόζεται στην απουσία του κράτους-προστάτη και παίρνει μορφή μέσω των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης. Η ευκολία προσαρμογής των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης στα νέα δεδομένα, οφείλεται στο γεγονός ότι και η δική τους ιδεολογική μήτρα έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την απουσία κράτους και κρατικής παρέμβασης. Έτσι, ίσως πράγματι βιώνουμε μια μετατόπιση των παλαιών ιδεολογικών γραμμών προς μια άλλη κατεύθυνση.

    Αν και θα ήταν κάπως αφελές να επιχειρήσουμε να εντοπίσουμε στο παρελθόν την αφετηρία των νέων αντίπαλων ιδεολογιών, πολλοί θεωρούν ότι ο αναρχοκαπιταλισμός εμπεριέχει τις ιδέες ορισμένων θεωρητικών του αναρχισμού ή ριζοσπαστών ατομοκρατών όπως ο Στίρνερ και ο Κίρκεγκααρντ. Τα κινήματα αυτοδιαχείρισης από την άλλη, παραπέμπουν σε άλλους θεωρητικούς του αναρχισμού, όπως ο Γκόντγουϊν, ο Προυντόν και ο Μπακούνιν, οι οποίοι δεν απορρίπτουν έννοιες όπως η συλλογικότητα.

    Όμως ο αναρχοκαπιταλισμός δανείζεται στην πραγματικότητα την έννοια της αναρχίας και την χρησιμοποιεί παραπλανητικά. Έτσι, παρόλο που ο αναρχοκαπιταλισμός απαιτεί την απουσία κράτους, δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει ένας κεντρικός πυρήνας εξουσίας σε παγκόσμιο επίπεδο με κύριο εκφραστή το μεγάλο κεφάλαιο, που μέσα σε μια φαινομενικά πλήρως απορρυθμισμένη αγορά θα συνεχίσει να καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού προς όφελός του, απαλλαγμένο από κάθε είδους “ενοχλητική” κρατική παρέμβαση. Έτσι, η έννοια του αναρχοκαπιταλισμού είναι στην ουσία ψευδεπίγραφη, διότι προκαλεί την ψευδαίσθηση της απόλυτα ελεύθερης ατομικής δραστηριότητας, η οποία όμως δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας παγκόσμιας οικονομικής ελίτ.

    Αντίθετα, οι κοινότητες αυτοδιαχείρισης δεν έχουν στην λογική τους έναν παγκόσμιο κεντρικό έλεγχο οποιασδήποτε μορφής, γιατί μπορούν να λειτουργήσουν τοπικά και αυτόνομα, έχοντας απλώς κάποιες κοινές αξίες και κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Η τοπικότητα των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης αποτελεί μεγάλο πλεονέκτημα καθώς δεν υπάρχουν οι μεγάλες ενεργειακές απαιτήσεις λόγω κλίμακας, αλλά και λόγω μιας κουλτούρας αποανάπτυξης και περιορισμού στις βασικές ανάγκες σε ένα πρώτο στάδιο. Έτσι, οι κοινότητες αυτοδιαχείρισης είναι εφικτές ακόμα και για τις πιο φτωχές κοινωνίες.

    Έτσι, στη λογική των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης υπάρχει μια πιο ισορροπημένη σχέση με το περιβάλλον, σε αντίθεση με τον αναρχοκαπιταλισμό, που βασίζεται στην ασύδοτη ανάπτυξη και τη συνεχή υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, που καταλήγει τελικά σε μια επιταχυνόμενη περιβαλλοντική καταστροφή.

    Μια άλλη μεγάλη διαφορά είναι ότι η παρουσία του κράτους στην περίπτωση των κοινοτήτων αυτοδιαχείρισης δεν αποτελεί εμπόδιο, αλλά αντίθετα, έστω και στην περιορισμένη του μορφή, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να αποτελέσει έναν παράγοντα διευκόλυνσης στην εξέλιξή τους, αλλά και να τις στηρίξει έμπρακτα και άμεσα με κάποιες συμπληρωματικές λειτουργίες. Τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε στην Βενεζουέλα του Τσάβες, αλλά ακόμα και στην Ευρώπη, όπου πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση που ανέκοψε την πορεία της πράσινης ανάπτυξης, υπήρχαν προτάσεις σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως για παράδειγμα τα μικροδίκτυα (microgrids), δηλαδή μικρά ευέλικτα δίκτυα διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, ιδανικά για εφαρμογές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και κοινότητες με μικρούς πληθυσμούς.

    Οι κοινότητες αυτοδιαχείρισης παρουσιάζουν επίσης μια ευελιξία ως προς τη μορφή τους. Μπορούν να γίνουν πράξη από ομάδες εργαζομένων στους χώρους εργασίας (ΒΙΟΜΕ, ΕΡΤ), ή από ανθρώπους σε κατοικήσιμες περιοχές μικρής κλίμακας (μικρές πόλεις, χωριά). Το πείραμα της ΕΡΤ στην Ελλάδα έδειξε ότι η αυτοδιαχείριση είναι εφικτή, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει.

    Το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι κοινότητες αυτοδιαχείρισης γίνουν κάποτε πράξη για τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων, προκειμένου να αποτραπεί η εφιαλτική τελική επικράτηση του αναρχοκαπιταλισμού. Είναι σίγουρο ότι η νεοφιλελεύθερη δικτατορία θα κάνει το παν για να αποτρέψει την εξάπλωση ενός ευρύτερου κινήματος αυτοδιαχείρισης, κάτι που ίσως οδηγήσει τελικά στην προσπάθεια μιας ποιο άμεσης πρακτικής εφαρμογής των νέων αντίπαλων ιδεολογιών, πράγμα που θα οδηγήσει με τη σειρά του, στο σχετικά κοντινό μέλλον, σε μεγάλες ταξικές συγκρούσεις.

  15. 53
    ???????????? says:

    νέο πεδίο έντονων ιδεολογικών συγκρούσεων????????
    διάλυση των παλαιών ιδεολογικών γραμμών?????????
    Μακάρι οποιαδήποτε δράση των ανθρώπων γύρω μου να γινόταν για κάποια ιδεολογία, έστω και για την νεοφιλελεύθερη. Εγώ μονάχα το παράπονο και την αγωνία των πολλών βλέπω για τον εξοβελισμό τους από το στρατόπεδο των μικροαστών στο στρατόπεδο των φτωχών. Και πολλούς να μην παίρνουν ακόμα χαμπάρι για τίποτα. Κι όσους έχουν κάποια μετρητά και φοβούνται για την τύχη τους να τα επενδύουν σε επέκταση των αυθαιρέτων τους, εκμεταλλευόμενοι την διάλυση των πάντων. Και οι “προοδευτικοί” το ίδιο.
    Κι εκεί που πάει να μας σαλέψει εντελώς έρχεται ο σύστεμ με άρθρα σαν το παραπάνω να μας κάνει να χαμογελάσουμε (πικρά). Να ναι καλά. ΓΙΑ ΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ.

    • 53.1
      system failure says:

      Υπάρχουν πάντα κάποιες αφανείς υπόγειες διεργασίες. Το πράγμα θέλει υπομονή.

      • 53.1.1
        ???????????? says:

        βγήκα να πάρω τσιγάρα και διασταυρώθηκα με γείτονα που πήγαινε στο -φαρμακείο. Πήγαινε να εξακριβώσει την τιμή του-εμβόλιου-της -ανεμοβλογιάς που-το-άλλο-φαρμακείο της γειτονιάς του είπε πως κάνει 108ευρώ και νόμιζε πως ο φαρμακοποιός έφταιγε που έκλεβε στις τιμές. “Θα βγω στα κανάλια” μου είπε έξαλλος! Αυτός, από τους μη χαμπαρίζοντες…

  16. 54
  17. 55
  18. 56
    system failure says:

    H αυτο-αναπαραγόμενη γλώσσα του οικονομικού κυνισμού

    του system failure

    Παρά το γεγονός ότι η στάση των ανθρώπων σε Ελλάδα και Ευρώπη φαίνεται ότι αλλάζει, έστω αργά, απέναντι σε έννοιες που στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν θεωρούνταν σχεδόν ταμπού, όπως οι έννοιες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, το συστημικό κατεστημένο χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μέσα, προκειμένου να διατηρήσει αλώβητη την κουλτούρα του ακραίου ατομικισμού και του ωμού οικονομικού πραγματισμού.

    Η κουλτούρα αυτή εξαπλώθηκε ταχύτατα τις τελευταίες τουλάχιστον δύο δεκαετίες στην Ελλάδα και γενικότερα στον Δυτικό κόσμο – ίσως με διαφορετική μορφή από χώρα σε χώρα λόγω τοπικών ιδιομορφιών – εξυπηρετώντας στο ακέραιο τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ. Ο ακραίος ατομικισμός και ο οικονομικός πραγματισμός, δεν αποτέλεσαν απλώς τα κύρια συστατικά μιας ιδιότυπης κουλτούρας, αλλά κατέληξαν να αποτελούν τα βασικά δομικά στοιχεία του σύγχρονου ορθολογισμού των Δυτικών κοινωνιών, κάτι που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ως Δυτικό νεο-ορθολογισμό.

    Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού που διαδίδεται κατά κόρον από τα εγχώρια μεγάλα ΜΜΕ, αναπαράγεται αυτόματα από την ίδια την κοινωνία, παρόλο που για την κατάσταση στην Ελλάδα ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η οικονομική ασυδοσία ορισμένων προνομιούχων, οι οποίοι όχι μόνο παραμένουν στο απυρόβλητο, αλλά αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις βγαίνουν και κερδισμένοι από την οικονομική κρίση και είναι αυτοί τελικά που ελέγχουν τα συγκεκριμένα φερέφωνα. Στην κορυφή της πυραμίδας αυτών των προνομιούχων βρίσκονται οι τραπεζίτες και μια επιχειρηματική και πολιτική τάξη που ελέγχουν απόλυτα έως σήμερα τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

    Για παράδειγμα, ο εκφωνητής ή η εκφωνήτρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων, ανακοινώνει, σχεδόν με μια ικανοποίηση, ότι ο τουρισμός έχει ανέβει φέτος στην Ελλάδα λόγω των γεγονότων σε Τουρκία και Αίγυπτο, αποκόπτοντας το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι εκεί δυστυχούν, ή χάνουν ακόμα και τη ζωή τους. Η είδηση συνοδεύεται με κάποια απαραίτητα διακοσμητικά, όπως στατιστικά στοιχεία για τον συνολικό αριθμό των επισκεπτών κ.λ.π., ή διάφορες φράσεις-κλισέ, όπως για παράδειγμα “ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας”, έτσι ώστε τα φερέφωνα να μπορέσουν να δώσουν μια ψεύτικη ελπίδα ότι επίκειται κάποια οικονομική ανάκαμψη και να αποπροσανατολίσουν το κοινό από τα νέα σκληρά μέτρα λιτότητας που θα έρθουν, τις απολύσεις και την περαιτέρω διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους.

    Έτσι, τελικά, παρόλο που η δραματική κατάσταση και ο θάνατος πολλών ανθρώπων στις χώρες αυτές, είναι συχνά η πρώτη είδηση στα ίδια κανάλια, το στερεότυπο που αναπαράγεται από την κοινωνία μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης, είναι το γεγονός ότι ο τουρισμός στην Ελλάδα παρουσιάζει μια “ελπιδοφόρα” άνοδο, και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει μέσα από καθημερινές συζητήσεις, ακόμα και από ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από την άνοδο του τουρισμού στην Ελλάδα, αλλά αντίθετα, η οικονομική τους κατάσταση ενδέχεται να χειροτερέψει στο άμεσο μέλλον.

    Η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού παίρνει πολλές μορφές και κατακλύζει κυριολεκτικά τα κυρίαρχα μίντια. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η πρόσφατη δήλωση του Έλληνα υπουργού οικονομικών ο οποίος είπε ευθέως και χωρίς περιστροφές ότι, αν δεν γίνουν οι πλειστηριασμοί για την πρώτη κατοικία, θα καταρρεύσουν οι τράπεζες. Και όλα αυτά, παρόλο που οι τράπεζες έχουν λάβει ως τώρα πακτωλό δισεκατομμυρίων σε πακέτα στήριξης, υποτίθεται για να μην καταρρεύσουν. Παρόλο που οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών, παρά τις τεράστιες ευθύνες τους, έχουν διασωθεί και το χρέος έχει μεταφερθεί στις πλάτες των φορολογουμένων, Ελλήνων και Ευρωπαίων.

    Μέσα σ’εναν οικονομικό πόλεμο, όπου ο καθένας κοιτάει πως να επιβιώσει, η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Ένα άλλο τρανταχτό παράδειγμα, αποτελεί μια επιστολή που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην ιστοσελίδα μεγάλης εφημερίδας που ανήκει στον μεγαλύτερο δημοσιογραφικό οργανισμό της Ελλάδας. Η επιστολή γράφτηκε με αφορμή την απόλυση 30 περίπου δημοσιογράφων από τον οργανισμό και την κήρυξη 24ωρης απεργίας από τα συνδικαλιστικά όργανά τους.

    Στην αρχή της επιστολής, ο συντάκτης και διν/της της εφημερίδας γράφει τα εξής:

    Πολλά μπορεί να πει κανείς για την κρίση στον Τύπο και στα ΜΜΕ. Να αποδώσει ευθύνες, πολιτικές και άλλες, να κατηγορήσει εφημερίδες, έντυπα, τηλεοπτικούς σταθμούς, ραδιόφωνα, ακόμη και στις νεότευκτες ιντερνετικές εκδόσεις για μεροληπτική στάση και συμπεριφορά, για ιδεολογική παραμόρφωση και αδυναμία αποτύπωσης των πραγματικών συνθηκών στην Ελλάδα και στον κόσμο.

    Να τα βάλει με τους ιδιοκτήτες που απήλαυσαν υπερκέρδη και δεν φρόντισαν για τις κακές μέρες, με τους «μεγαλοδημοσιογράφους» που τρελάθηκαν από τη δόξα των καλών ημερών και δεν έχουν μάτια να δουν την σκληρή πραγματικότητα,με όσους τέλος πάντων τα υπηρέτησαν και τα υπηρετούν χωρίς να αναλαμβάνουν τις αντικειμενικές ευθύνες που έχουν και τις υποκειμενικές που πάντα υπάρχουν σε σχήματα που αποτυγχάνουν.

    Ωστόσο, τα παραπάνω δεν συνιστούν λύση, ούτε απαντούν στο πρόβλημα που η μεγάλη οικονομική κρίση δημιούργησε στο χώρο του Τύπου και των ΜΜΕ.

    Ενώ στην ουσία ο συντάκτης παραδέχεται τις τεράστιες ευθύνες και τη διαφθορά του μιντιακού κατεστημένου στην Ελλάδα, στο οποίο ανήκει και ο συγκεκριμένος οργανισμός, στη συνέχεια απαιτεί λίγο-πολύ όλα αυτά να διαγραφούν μονομιάς, καθώς όπως λέει “δεν συνιστούν λύση”. Έτσι, μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης, η ηθική και η απόδοση ευθυνών γίνονται ένα είδος πολυτελείας, καθώς “δεν συνιστούν λύση” απέναντι στην οικονομική κατάρρευση.

    Και η επιστολή καταλήγει – πάντα με την χαρακτηριστική γλώσσα του οικονομικού κυνισμού – ως εξής:

    Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Τα ΜΜΕ ή θα αυτοπεριορισθούν ή θα σβήσουν.
    Καλώς ή κακώς, χωρίς δραστική περιστολή των δαπανών τους δεν έχουν καμία τύχη.
    Οι δημοσιογράφοι και οι συνδικαλιστικές ενώσεις τους οφείλουν αν μη τι άλλο κατανόηση των συνθηκών.
    Όταν κατανοηθούν οι συνθήκες θα βρεθούν και οι λύσεις. Αλλιώς ο αφανισμός πρέπει να θεωρείται νομοτελειακός.

    Που με λίγα λόγια μεταφράζεται ως εξής: “σταματήστε τις απεργίες και αποδεχθείτε τις απολύσεις και την δραστική μείωση των μισθών, αλλιώς θα μείνετε όλοι χωρίς δουλειά”.

    Το έλλειμμα ηθικής στον Δυτικό νεο-ορθολογισμό αντικαθίσταται από τον ωμό οικονομικό πραγματισμό. Έτσι, για παράδειγμα, οι κοινωνίες δέχονται ορθολογικά ότι είναι καλό που ο τουρισμός πάει καλά άσχετα αν κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν ή πεθαίνουν, ότι οι τράπεζες δεν πρέπει με κανένα τρόπο να καταρρεύσουν γιατί θα επέλθει το χάος, ή ακόμη και ότι οι τραπεζίτες είναι από την φύση τους άπληστοι άρα είναι κατά κάποιο τρόπο άτοπο να ασχολούμαστε με τις δικές τους ευθύνες, ή, ότι κάποιοι πρέπει αναγκαστικά να απολυθούν για να μην απολυθούν όλοι.

    Ο φόβος λοιπόν, είναι αυτός που επιβάλλει αυτή τη λογική. Με φράσεις κλισέ όπως “μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν”, η γλώσσα του οικονομικού κυνισμού αποτρέπει τις κοινωνίες να φανταστούν και να επιχειρήσουν έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης, ασύμβατο με τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ, αλλά συμβατό με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας.

    Όμως, η εκδίωξη της ηθικής από τον Δυτικό νεο-ορθολογισμό επιβάλει έναν άλλου είδους φόβο: οποιοσδήποτε μιλάει για ηθική, ή “ακόμα χειρότερα” δρα με βάση κάποιες ηθικές αρχές, θεωρείται αναχρονιστικός και αφελής, εκτοπίζεται σταδιακά από κάθε κοινωνική δραστηριότητα και συνήθως μένει στο περιθώριο απειλούμενος με μια οικονομική και άρα βιολογική εξόντωση, αφού τελικά, τα πάντα κινούνται γύρω από αυτή τη γλώσσα του οικονομικού κυνισμού.

  19. 57
    system failure says:

    Η Συρία, η Ρωσία, το Ιράν και οι αναστολές του Ομπάμα

    http://panosharitos.com/articles_det.asp?ID=828

  20. 58
    system failure says:

    Άλλη μια νίκη των νεοφιλελεύθερων banksters

    http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/ee-paranomos-o-%C2%ABforos-tompin%C2%BB

  21. 59
    system failure says:

    Οι καπιταλιστές και ο Χίτλερ

    http://www.rednotebook.gr/details.php?id=10545

Back to Top

Leave a Reply

 

Το σχόλιο της ημέρας

    19/3/19 | (1 σχόλια)
    Γ.Παπαδόπουλος- Τετράδης Τρίτη 19 Μαρτίου 2019 Εχτές, με αφορμή την εγκύκλιο της υπουργού Ξενογιαννακοπούλου, που δίνει δωράκια άδειες και επιδόματα και προαγωγές σε δημόσιους υπάλληλους, έγραψα ότι η κρατική γραφειοκρατία είναι εχθρός του λαού. Είχα αφήσει απ’ έξω τον ...

Ροή ειδήσεων




Καιρός


Το σκίτσο της ημέρας