«Ποια είναι η χώρα μου;»
«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»… Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο.
Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο.
Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν:
«Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά».
Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα.
Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου…
●●●
ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί.
Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά.
Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική.
Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.
●●●
Πήγα στο 605ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους.
Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει 20 χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.
●●●
Στο Γυμνάσιο απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής.Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση… Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο
●●●
Μετά το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα? Τότε πήγα στον δήμο και τους ρώτησα. Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια».
Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς?? Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ.
●●●
Μια μέρα με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα.
Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο.
Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις…
●●●
ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν!
Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως.
Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα.
Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος.
●●●
Το αστείο της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο 5 λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη…
●●●
Αυτό που έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση. Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας. Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί. Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά. Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί.
Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες. Τελικά την πήρα την κανονική άδεια. Έληξε 10 μέρες μετά αφού την πήρα!
Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη. Τι μου έχει μείνει; Η απορία. Γιατί το κάνουν αυτό;
Όλα αυτά μού έκοψαν τα φτερά. Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα. Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus. Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω. Δεν είχα χαρτιά. Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση». Έγινα ξένος με το ζόρι. Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι. Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα… Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω. Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeep walking που λέει και η διαφήμιση…
Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο;
Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου. Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Και στη χώρα μου.
Ποια είναι η χώρα μου;
Η Ελλάδα φυσικά…»
Loading ...
Σας ευχαριστώ καλοί μου φίλοι φίλοι μου καλοί, για τις ευχές σας.
Καθήστε να σας κεράσω και απ ένα κομμάτι τούρτα που μου μεινε απο προχθές…. ΣΠΛΑΦΦΣΣΣ …ΣΠΛΑΑΦΣΣΣΣ….ΣΠΛΑΑΦΣΣΣΣ….αλλά και ένα λικεράκι θα το πιείτε βέβαια…..ΣΛΟΥΙΣΣΣ…ΣΛΟΥΙΣΣΣΣ….ΣΛΟΥΙΣΣΣΣ…υγιαίνετε.
Άφαντος,κυπριακό είναι το χάμπο; Πάλι καλά που δεν με είπες τζάμπο.
Άνετος,να μου φιλήσεις τον σκύλο σταυρωτά.
Ορθολογιστή,αφού σε φωνάζουν χάρη βρε,γιατί θα βάλεις νίκ μπάμπης;
Άντε παιδιά ωραία περάσαμε να μαστε καλά να μαζευτούμε και του χρόνου να διασκεδάσουμε πάλι έτσι ωραία.
(τον άνετο τον λενε αντρέα απ ότι ξέρουμε,υποθέτω τον άφαντο θα τον λένε αντώνη).
ΥΓ Και εκεί που πηγαίναμε σε συμφιλιωση με τον φουρνατζή και λύναμε τις παρεξηγήσεις,ήλθε ο εξαρχειου μας έβρισε όλους και τα κανε πάλι σκατά.
Τι σπασταρχίδης είναι πιά αυτός;
Κάποιος να πεί στον ζέγκο απ το άλλο τόπικ να μήν τον παίρνει σοβαρά και του ανεβαίνει η πίεση.
Όλους ότι είμαστε ερωτευμένοι με την μαρία μάς λέει (ο εξαρχίδας),για να κρύψει ότι τελικά ερωτευμένος είναι ο ίδιος.
Καλά να πάθεις και εσύ παναγιώτη φουρνατζή που σε έβρισε. Να μάθεις να μήν τον παίρνεις σοβαρά άλλη φορά.
ΥΓ2 Λέω να το καθιερώσω για τον εαυτό μου και να μήν σχολιάζω στο κεντρικό τόπικ απο δω και στο εξής.
Καλύτερα εδώ στα παραπλέοντα,πιο χαλαρά και ωραία είναι. Άς μιλάνε μόνοι τους οι πατριώτες απο κεί.
Αφήστε που καθώς κατεβαίνουν γρήγορα και χάνονται (τα δευτερεύοντα τόπικ),βρίσκει την συζήτηση ένα θεμιτό και φυσιολογικό τέλος,ένας θάνατος που ίσως να της δίνει το δικό του νόημα εντέλλει.
Η κουβέντα γίνεται πιο έντιμη όταν καταστρέφεται ξαφνικά, αφήνοντας περισσότερο χώρο σε αυτά που δέν ειπώθηκαν και δέν θα ειπωθουν ποτέ.
Είδα που λές τις προάλλες άφαντε το μαλχόλαντ ντράιβ που μου χες πει παλιά.
Τελικά το χα ξαναδεί,αλλά μάλλον το υποσυνείδητο το καταχώνιασε κάπου να μήν το θυμάμαι.
Αριστουργηματική ταινία και σίγουρα ο νταίηβιντ λύντς πρέπει να είναι από τους κορυφαίους σκηνοθέτες της εποχής μας.
Την θεωρώ την ταινία της απόλυτης αγωνίας ίσως και τρόμου. Ο σκηνοθέτης εγκαταλείπει την αφήγηση,σχίζει την επιφανειά της και μπαίνει μέσα σε κάθε ένα απ τα συμβάντα της, παραμερίζοντας έτσι την λογική μας σάν να μιλαει απευθείας πλέον με κάτι τεράστιο εκεί έξω απο μάς ή κάτι εδω μέσα σε μάς,άγνωστο επειδή κανείς δέν τολμάει να θυμηθεί ότι το ξέρει (εξ αυτού,ίσως να ζούμε στην λήθη,για αυτό και στην πραγματικότητα να μαστε ήδη πεθαμένοι και ο κόσμος που ζούμε ο κόσμος του θανάτου).
Ανοίγει περίεργες πόρτες της συνείδησης και της πραγματικότητας ο λύντς για αυτό συνιστώ να την αποφύγουν όσοι έχουν τάση για ψύχωση,αλλα και όσοι την δούν καπάκι μετά να βάλουν μιά ευχάριστη ταινία κινουμένων σχεδίων για να ισσοροπήσουν (ψάχνοντας τον νέμο ή κάτι παρόμοιο).
Μιλάμε για πραγματικό,χιλίων καρατίων,γνήσιο μεταμοντέρνο λόγο.
Δέν καταλαβαίνεις γρι τι συμβαίνει και τι θέλει να πεί ο ποιητής,αλλά στο τέλος νοιώθεις αυτή την εσωτερική ικανοποίηση της ολοκλήρωσης σάν να στα είπε όλα.
Σε αντιδιαστολή με τον αυστηρά τακτοποιημένο και καθαρό λόγο,το καλοστρωμένο τραπεζι που λέει ο φάντι,που μπορεί να είναι πλήρως κατανοητό,αλλά στο τέλος αναρωτιέσαι τι είχε να σου πεί τελικα.
Και τα λέω όλα αυτά,υποψιαζόμενος πώς το ψέμα και η υποκρισία μας οπως και με τους μετανάστες όπως και με ένα σωρό άλλα πράγματα,βγαίνει απ αυτόν τον φόβο του λογικού στην προσπάθειά του να κρύψει αυτόν τον “άλλο” αλλοκοτο και περίεργο κόσμο.
Ο ρητός πραγματικός λόγος δηλαδή δέν αποκαλύπτει και φωτίζει τον κόσμο,αλλά συγκαλύπτει και τον συσκοτίζει,υπάρχοντας σάν πέπλο του άρρητου λόγου που ίσως να είναι και ο αληθινός.
Η αγάπη,όχι σάν δρόμος πρός την αλήθεια που λέει ο εξαρχείου,αλλά σάν αλήθεια χωρίς δρόμο,σάν ένα άπειρο ΤΩΡΑ,είναι ο αλλόκοτος κόσμος έξω απο μας που μας προκαλεί τρόμο.
Είναι τρομακτική η αγάπη,είναι τρομακτική η φράση απ τις γραφές πώς θεός είναι ο ξένος και εγώ είμαι ο άλλος.
Αυτό δέν κάνει και ο λύντς στο μαλχόλαντ άφαντε,όταν αντιστρέφει τους ρόλους των δυό ηρωίδων στο τέλος;
Ποιός είμαι εγώ ποιός είσαι εσύ,ποιός είναι ο άλλος;
Μα τι υπάρχει εκεί έξω επιτέλους που μας αγαπα με αυτόν τον τρομακτικό τρόπο;
Αρχίζω να ανησυχώ.
Πάρτε όμως ένα κομμάτι τούρτα ακόμη να μήν μείνει και μπαγιατέψει ….ΣΠΛΑΑΑΦΣΣΣΣΣ ….ΣΠΛΑΑΑΦΣΣΣΣ…ΣΠΛΑΑΑΦΣΣΣΣΣΣ….και λικέρ….ΣΛΟΥΙΣΣΣΣ….ΣΛΟΥΙΣΣΣΣ….ΣΛΟΥΙΣΣΣΣ…και χρόνια μας πολλά να υγιαίνουμε.
Άνετε, νομίζω ότι το καλύτερο κριτήριο ολοκληρωτικής ένταξης είναι όταν κάποιος αντί να κλαίγεται ότι οι Έλληνες είναι ρατσιστές και πόσο πολύ τον αδικούν, θα κλαίγεται επειδή ο διαιτητής αδίκησε την ομάδα του, θα κλαίγεται επειδή η Αθήνα αδίκησε την πόλη του κι άμα δεν βρίσκει δουλειά θα παραπονιέται για τους ξένους που έρχονται και μας παίρνουν τις δουλειές.
“Όλους ότι είμαστε ερωτευμένοι …….μάς λέει (ο εξαρχίδας),”
Asp είπε τέτοιο πράγμα ο Εξαρχειου ?
Ρε τι ψυχαναλα είναι ο τύπος …!!!!!!
Οκ ….. το παραδέχομαι
,την βρίσκω όταν συνοστιζομαι στο μπλογκ με “κυριλε” και “δήθεν” , όταν μου λενε αρλούμπες ,όταν κατεβάζω από το δίκτυο μαραμένες ,στεγνές ,ανοργασμικες και ζαρωμένες κοτσάνες ,
και ναιιιιιιιιιιιιιι ………………………………..τότε φαντασιωνομαι μέχρι να …ξεραθώ στο ύπνο… !!!!!
Εσύ εξαρχειου πως την βρίσκεις τα βράδια …?
«Τραγικός και γεμάτος ήλιο, μοναχικός και αξιαγάπητος, με βαθύ στοχασμό και απλότητα, αδέσμευτος και εξαιρετικά καλοσυνάτος »
Το στερνό αντίο στον Κώστα Αξελό
Η Ελλάδα, ο πνευματικός κόσμος του Παρισιού, οι στενοί του φίλοι και συνεργάτες, μα και φοιτητές που γεύθηκαν τη γοητεία του αινιγματικού του λόγου, απηύθυναν τον τελευταίο χαιρετισμό σήμερα στον μεγάλο έλληνα στοχαστή Κώστα Αξελό.
Η τελετή της ταφής έγινε στο ιστορικό νεκροταφείο Μονπαρνάς, υπαίθρια, με τις νιφάδες του χιονιού να πέφτουν σε όλη της τη διάρκεια.
«Σίγουρα θα του άρεσε αυτός ο διάκοσμος, η αυστηρότητα του τοπίου, η γύμνια και η λευκότητα του περιβάλλοντος», αναλογίσθηκε ο στενός του φίλος, ο κοινωνιολόγος και φιλόσοφος, Εντγκαρ Μορέν (Edgar Morin), προσθέτοντας «δεν ξέρω τι θα σκέφτεται βλέποντας όλον αυτόν τον κόσμο που τον συνοδεύει, ήταν ένας μοναχικός στοχαστής».
Ανάμεσα σε αυτούς που συνόδευσαν τον Κώστα Αξελό στην τελευταία του κατοικία ήταν και ο έλληνας πρέσβης στο Παρίσι, Κωνσταντίνος Χαλαστάνης και η ελληνίδα πρόξενος Κατερίνα Κόϊκα. Εμπρός στο ανθοστολισμένο φέρετρο, με πρωτοφανή για το Παρίσι παγωνιά, ο κόσμος περιστοίχισε τη σύντροφο ζωής του Κώστα Αξελού, τη συγγραφέα και δημοσιογράφο Κατερίνα Δασκαλάκη.
Εκπροσωπώντας την ελληνική κυβέρνηση ο υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης, μίλησε για τη ζωή και τη δράση του εκλιπόντος: « Μία εμπειρία ζωής από τις πλουσιότερες αλλά κυρίως γεμάτη με ιδιαίτερη σημασία, μία αξιόλογη πνευματική κληρονομιά».
«Αγαπημένε δάσκαλε», είπε ο υπουργός, «η Ελλάδα σου οφείλει πολλά, η σκέψη σου θα κατευθύνει πολλές γενιές, πολλοί θα επιχειρήσουν να την ερμηνεύσουν, λίγοι θα την καταλάβουν, η σημασία της ζωής σου ήταν σε πλήρη αρμονία με το βάθος της σκέψης σου. Η Ελλάδα σε αποχαιρετά».
Στη συνέχεια μίλησε ο γάλλος φιλόσοφος Ζαν Λωξερουά, λέγοντας πόσο προνομιακά ένοιωθαν όλοι οι φίλοι του Αξελού που διασταύρωσαν το δρόμο τους με την ζωή του. «Τον άνθρωπο αυτό που ήξερε να γυρίζει την πλάτη σε συμβιβασμούς και κάθε είδους μικρότητες, αγέρωχος αντιστάθηκε πρώτα στην πολιτική φρίκη και στη συνέχεια στη σύγχρονη σχιζοφρένεια και τον ναρκισσισμό».
Για τον Ζαν Λωξερουά ο Κώστας Αξελός ήταν η σύνθεση των αντιθέσεων: «Τραγικός και γεμάτος ήλιο, μοναχικός και αξιαγάπητος, με βαθύ στοχασμό και απλότητα, αδέσμευτος και εξαιρετικά καλοσυνάτος ». Στη συνέχεια μίλησε και ο φιλόσοφος Κλωντ Ρος που ανέπτυξε τη φιλοσοφική και ποιητική σκέψη του Κώστα Αξελού.
Η ιστορικός Στέλλα Μανέ ανέγνωσε το στάσιμο από την Αντιγόνη που αναφέρεται στα κατορθώματα του ανθρώπου που μόνο από τον Αδη δεν μπορεί να ξεφύγει. Δύο νέοι ανέγνωσαν ένα ποίημα του Φρήντριχ Χαϊλντερλιν και ένα απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του Κώστα Αξελού που μιλάει για «αυτό που δεν μας εγκαταλείπει».
anetos
12 February 2010 • 12:04 pm
50. ” Πολυ πιθανον , ΑΝ συνεχισεις , εσυ και οι απογονοι σου να διαμενετε στην Ελλαδα , για πολλα πολλα χρονια , καποτε να γινετε και Ελληνες … ΟΧΙ με καποιο χαρτι , αλλα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ .. ”
@47 Μπορείς να μας εξηγήσεις συνοπτικά πως γίνεται «ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ» και «κάποτε!!!» κανείς Έλλην και τι σημαίνει αυτό ?
Ποια είναι δηλαδή η διαδικασία “μετάλλαξης” (εγχείρηση ? ,φάρμακα ? ,ψυχοθεραπεία ? ) , και ποια τα χαρακτηριστικά του “πραγματικού ” έλληνα ?….
—————————————————————————————————
Αγαπητε , Ανετε …
Προφανως εχεις αλλες παραστασεις και ερμηνειες , για το ΤΙ ειναι το να εισαι Ελληνας , απο αυτες που εχω εγω ..
Οποτε θα ηταν πολυ πιο σωστο , να παραθεσεις τις δικες σου αποψεις και πανω σε αυτες , να γινει η συζητηση και η αντιπαραθεση , με τις οποιες αποψεις εχω εγω …
Με τον ντροπο που θετεις το ερωτημα σου , με “καλεις σε απολογια” , κατα καποιο τροπο και με βαζεις στην θεση του απολογουμενου , για τις αποψεις του …
Περιμενω λοιπον τις θεσεις σου …
ΔΕΙΓΜΑ των θεσεων μου , ειναι οτι : ο Ελληνας , ειναι διατεθειμενος να δωσει και την ζωη του , για να υπερασπιστει την Ελλαδα …
ΑΝ προκυπτει και κατι τετοιο απο τα λεγομενα του “Νικολα” , παρακαλω να μου το υποδειξεις ..
“”ΔΕΙΓΜΑ των θεσεων μου , ειναι οτι : ο Ελληνας , ειναι διατεθειμενος να δωσει και την ζωη του , για να υπερασπιστει την Ελλαδα …”"
Μην βάλεις ποτέ στοίχημα για αυτό ….και δεν «σε καλώ σε απολογία»…
Έτσι και αλλιώς δεν με ενδιαφέρει ο διάλογος βασισμένος πάνω σε τσιτάτα…
anetos
12 February 2010 • 2:14 pm
56. “”ΔΕΙΓΜΑ των θεσεων μου , ειναι οτι : ο Ελληνας , ειναι διατεθειμενος να δωσει και την ζωη του , για να υπερασπιστει την Ελλαδα …””
Μην βάλεις ποτέ στοίχημα για αυτό ….και δεν «σε καλώ σε απολογία»…
Έτσι και αλλιώς δεν με ενδιαφέρει ο διάλογος βασισμένος πάνω σε τσιτάτα…
—————————————————————————————————————————-
Αγαπητε , δεν βαζω στοιχηματα , παρα μονο , οταν εχω 90% πιθανοτητα , για να τα κερδισω ..
Οι ΑΡΧΕΣ πανω στις οποιες βασιζει την υπαρξη του ο καθενας , ΔΕΝ ειναι “τσιτατα” , κατα την αποψη μου παντα …ΔΕΝ τιθενται σε οποιαδηποτε διαπραγματευση , ΟΥΤΕ και αποτελουν αντικειμενα συζητησης ..
Απλα , εκφραζονται . Αν ειναι αρεστες , καλως , αν οχι , ποσως ….
Παντως , ακομα , να ακουσω την αποψη σου , την θεση σου , οτιδηποτε ειναι αυτο που θεωρεις πωα ειναι το “Να εισαι Ελληνας” ..
@ 57 “”κατα την αποψη μου παντα …”" ……ορθόν !
” ΟΥΤΕ και αποτελουν αντικειμενα συζητησης ..” ..τοτε προς τι ο λογος ? !
” Αν ειναι αρεστες , καλως , αν οχι , ποσως …. ” Το ίδιο λένε και οι μάρτυρες του ιεχωβά … ….
“ακομα , να ακουσω την αποψη σου , την θεση σου ” …. για να μην κουράζεσαι περιμένοντας ,.μάλλον δεν θα έχω ….
anetos
12 February 2010 • 4:43 pm
58. @ 57
”κατα την αποψη μου παντα …”” ……ορθόν !
” ΟΥΤΕ και αποτελουν αντικειμενα συζητησης ..” ..τοτε προς τι ο λογος ? !
” Αν ειναι αρεστες , καλως , αν οχι , ποσως …. ” Το ίδιο λένε και οι μάρτυρες του ιεχωβά … ….
“ακομα , να ακουσω την αποψη σου , την θεση σου ” …. για να μην κουράζεσαι περιμένοντας ,.μάλλον δεν θα έχω ….
———————————————————————————————————————–
Αγαπητε , ΔΕΝ αναλυουμε αποψεις … Αντιπαραθετουμε αποψεις και επιχειρηματολογουμε επι αυτων . ΑΝ καποιος θελει να κανει αναλυση πανω σε μια αποψη του , να την επεκτεινει , για να γινει περισσοτερο κατανοητη , τοτε κανενα προβλημα ..
Εκεινα που αποτελουν το αντικειμενο της συζητησης , ειναι τα επιχειρηματα που παρουσιαζονται .
Δεν ξερω για τους Ιεχωβαδες … Η θρησκειολογια δεν ειναι αντικειμενο που με ενδιαφερει .
Δεν αμφεβαλλα οτι ΙΣΩΣ να μην εχεις καποια θεση , αλλα περιμενα να επιχειρηματολογησεις επι των λεχθεντων απο τον “Νικο” και να υποστηριξεις την δικη του αποψη , για το ΤΙ εννοει λεγοντας πως η Ελλαδα ειναι “πατριδα του” .. η εστω τι ΝΟΜΙΖΕΙΣ πως λεει η εννοει ..
ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ μη δείτε το Mulholland drive. Μεγάλη ΠΑΤΑΤΑ. Ασπίκ, εξαιτίας σου έχασα δύο ώρες και είκοσι λεπτά από τη ζωή μου.
Xρόνια πολλά Άσπικ , κι’ ας μη πήρα κομμάτι από τη τούρτα. Να σε χαίρεται το …σύμπαν. Ένα περίεργο πράγμα όμως….. Δεν ήθελα να ξέρω τα ονόματά σας. Είναι σαν να συγκεκριμενοποιούνται τα ηλεκτρόνια που κανονικά σχηματίζουν απλώς ένα νέφος πιθανοτήτων περιστρεφόμενα γύρω από τον πυρήνα. Τώρα η πιθανότητα, η δυναμική, εξαφανίστηκε. Είχα κάνει διάφορες εικασίες για το πώς ονομάζεται ο καθένας, αλλά τώρα που αποκάλυψες το όνομά σου, δεν θυμάμαι καν τι πιθανολογούσα. Δεν ξέρω αν με εξέπληξε ή αν το βρήκα ταιριαστό.
π.51 υ.γ.2 :
“Μιλάμε για πραγματικό,χιλίων καρατίων,γνήσιο μεταμοντέρνο λόγο.
Δέν καταλαβαίνεις γρι τι συμβαίνει και τι θέλει να πεί ο ποιητής,αλλά στο τέλος νοιώθεις αυτή την εσωτερική ικανοποίηση της ολοκλήρωσης σάν να στα είπε όλα.
Αυτό πάει να πει, και κερατάς και ζημιωμένος. Πληρώνεις να δεις μια ταινία κάνοντας εσύ όλη τη δουλειά συμπληρώνοντας τα κενά, δηλαδή ολόκληρη τη ταινία. Επειδή η ταινία ή το βιβλίο δεν λέει τίποτα, είσαι υποχρεωμένος να γεμίσεις τον χρόνο με δικές σου σκέψεις και γι’ αυτό σου φάινεται πως ειπώθηκαν “όλα”.
Ε, καλά, αυτό μπορείς να το κάνεις και χωρίς να δεις την ταινία, ζητώντας από τη θαιά σου να σου θυμίσει να σκεφτείς μόνος σου. Ο απόλυτος αυτισμός ή μεταμοντερνισμός ;
Ε, όχι ότι η κουβέντα γίνεται πιο έντιμη όταν καταστρέφεται ξαφνικά. Απλά δεν υπάρχει ο χρόνος να εντοπιστεί η ανεντιμότητά της κι’ έτσθι να εξιλεωθεί.
Ναι, υποκρισία είναι και η δική σου με τους μετανάστες, ότι τάχα μου από αγάπη προς εκείνους τα λες αυτά, ενώ στην ουσία τα λες περισ΄΄οτερο από μίσος προς τους άλλους.
Εν κατακλείδι, ό, τι και να πούμε, είναι υποκρισία, γιατί όλες οι όμορφες ιδέες υποσκάπτονται από την άτεγ
Λουχία στιν ιγιασ’ ουρε ζλαπ. Γιασ’ κι σενα Ουρθουλουγιστι, παντα ορθιι…
Βλαξ
του μετεουρου βιμα μια ουμουρφις ιδεας…(ατεγ;)
Τι μας ευχήθηκε τώρα ο βλάχος; Πάντα όρθιοι;
Τι ευχή είναι αυτή να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας στην ορθοστασία;
Βλάχς και βλακς να σας τρατάρω και εσάς φίλοι μου καλοί …τούρτα…ΣΠΛΑΑΑΦΦΣΣΣΣ….ΣΠΛΑΑΦΦΣΣΣ…. λικέρ….ΣΛΟΥΙΣΣΣΣ….ΣΛΟΥΙΣΣΣΣ…και άντε και του χρόνου με χαρά γιατί με κουράσατε πιά να τρέχω με ένα δίσκο σήμερα.
Συμφωνώ μαζί σου βλάξ ότι χαλάει η φαντασιωτική μας υπέρθεση όταν λέμε το όνομά μας,αλλα με παρέσυρε ο ορθολογιστής. Πάντως μήν είσαι σίγουρος ότι την επόμενη φορά που κάποιος θα πεί το όνομά του,και άν συμπίπτει και με την γιορτή του,δέν θα πεταχτώ και πάλι να πώ πώς είμαι συνονόματος. Κανείς δέν λέει όχι σε μερικές καλές ευχές,κανείς δέν λέει όχι σε ένα κομμάτι μπαγιάτικη τουρτα στα μούτρα του. Είναι δημιουργικό και εποικοδομητικό.
Όπως και η ταινία του λύντς δημιουργική είναι και που κακώς πιστεύεις ότι γεμίζει τα κενά μόνος του ο θεατής. Μήν βλέπεις τον φουρνατζή που τον προστάτεψε η πίστη του στον θεό και δέν τον άφησε να εισέλθει στον παράξενο αυτό κόσμο,για τους άλλους που θα μπούν,δέν χρειάζεται να γεμίσουν τίποτα απ μόνοι τους όπως λές. Τους γεμίζει ο σκηνοθέτης μιά χαρά,μήν σου πώ ότι τους παραγεμίζει κιόλας και κινδυνεύουν να εκραγούν.
Για την έντιμη-ανέντιμη κουβέντα επειδή καταστρέφεται που λές,πέστο και έτσι,δέν θα διαφωνήσω.
Θα διαφωνήσω όμως ότι έχω μίσος πρός τους άλλους όπως μου λές,εσάς δηλαδή που είστε κατά των μεταναστών. Οργή ίσως να χω κατα καιρούς,μίσος όμως όχι και δέν νομίζω να χω δείξει κάτι τέτοιο.
Τώρα θα μου πείς ότι και την αγάπη που υποτίθεται έχουμε για τους μετανάστες ή όποιους άλλους,ίσως να ωφείλεται σε ενοχικότητα ή ίσως και να το κάνουμε για δικό μας ψυχικό συμφέρον. Καμμιά αντίρρηση. Καλύτερα όμως το προσωπικό μας ψυχικό συμφέρον να το ικανοποιούμε ωφελώντας τους άλλους παρά βλάπτοντάς τους.
Πάντως μήν αποκλείεις και εσύ την διάθεση κάποιων ανθρώπων να μπαίνουν στην θέση των άλλων. Αυτό φτάνει και περισσεύει. Όλα τα άλλα είναι ιδεολογίες που σωστά λές στο άλλο τόπ
(σταμάτησα και εγώ ξαφνικά σάν και εσένα στο προηγούμενο ποστ για να μήν νοιώθεις μειονεκτικά).
ΥΓ Το τόπικ πλησιάζει στο τέλος του. Δυό σκαλιά του έμειναν απ τον γκρεμό. Προλαβαίνουμε δέν προλαβαίνουμε λίγα ποστ ακόμη. Βιαστείτε. Τα εκπρόθεσμα ποστ προτείνω να μήν γίνονται αποδεκτά.
Κινηματογράφος
γράφει κίνηση
κινηση, κι-νοώ
κοι-νοωνία!
Γραφή,γαρ-αφή
άπτω γαρ κοινωνία!
Κινηματοκοινωνία
γραφονοηματοκινώ
κινώ και ακινητοποιώ
κινούμαι και ακινητοποιούμαι!
Κατάλαβες παναγιώτη μας;
Που την είδες την πατάτα στην ταινία τυχοδιώκτη και δέν κοκκινίζεις;
Είναι βγαλμένη απ τα ευαγγέλια του χριστού μας!
Μετάνοιες και τρίψιμο του καταστρώματος να μάθεις.
Άν δέν πάθεις
δέν θα μάθεις!
Και μετά στο μαγεριό με τον βλάξ να καθαρίσεις κρεμμύδια.
Άν δέν κλάψεις,δέν θα μαθεις για να πάθεις.
Και μετά θα καθαρίσεις πατάτες’
πατάτες τηγανιτές
πατάτες βραστές και φουρνιστές
ψητές και γεμιστές
πατάτες πουρέ
καλή όρεξη!
@ 59 οκ νικησες ……
προυσουχι, θα βαλου διαφιμισις πατατοσπουρου
Βλάχος, βλάχος, αλλά ούλα τα πιαν’ ς Βλάχε. (π. 63). Κατέστρεψα ξαφνικά τη κουβέντα για να μην χάσει κάτι από την εντιμότητά της όπως πρότεινε ο Άσπικ στο 51 .
“.Η κουβέντα γίνεται πιο έντιμη όταν καταστρέφεται ξαφνικά, αφήνοντας περισσότερο χώρο σε αυτά που δέν ειπώθηκαν και δέν θα ειπωθουν ποτέ.”
Άσπικ 64,
Με βρίσκεις σύμφωνο. Και δεν αποκλείω καθόλου τη διάθεση κάποιων ανθρώπων να μπαίνουν στη θέση των άλλων. Ίσα- ίσα που αυτό για μένα υπήρξε στάση ζωής και είναι κάτι που εκτιμώ απεριόριστα στους ανθρώπους. Αλλά, έμαθα ότι αυτή η ρομαντική στάση είναι να την έχουμε ως φυλαχτό μέσα μας, γιατί έρχονται τα κοσμικά συστήματα και την καπηλεύονται και την χρησιμοποιούν ασυστόλως προς δικό τους όφελος, και όχι για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Πράγμα που σημαίνει πως απ’ αυτή τη κα΄πηλεία, επειδή είναι ψεύτικη, κάποιοι οπωσδήποτε θα ζημιωθούν και δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι “ωφελούμε κάποιους άλλους” ικανοποιώντας το προσωπικό μας ψυχικό συμφέρον, αλλά πιθανότατα να επιτυγχάνουμε ακριβώς το αντίθετο.
Άλλο να γκρεμίζω μέσα μου τα όρια που με χωρίζουν απ’ όλους τους ανθρώπους, από συναισθηματισμό, και άλλο σε πολιτικό επίπεδο επιτρέποντας στους καπηλευτές των ανθρώπινων συναισθημάτων να διαπράττουν εγκλήματα στο όνομα της αγάπης. Έτσι δεν ήταν έπαθαν οι Χριστιανοί που με τις διαρκείς υποχωρήσεις άφησαν τον δρόμο ανοιχτό στα αρπαχτικά και τα όρνεα του κόσμου τούτου;
Παναγιώτη, που να το φανταζόσουν κι’ εσύ ότι ο Εξαρχείου θα σ’ έστελνε να καθαρίζεις κρεμμύδια με μένα; Ούτε κι’ εγώ κατάλαβα τον λόγο, αλλά να μάθεις να μην είσαι τόσο επιφανειακός στις κρίσεις σου. Όποιος αραδιάζει τσιτάτα από την Γραφή, δεν σημαίνει πως είναι και άξιος εμπιστοσύνης. Μην αντιμιλάς και καθάριζε !!!
Hθ
Ωραία ταινία μυστηρίου, με νόημα και μήνυμα είναι το Cube.
@ 68, Βλάξ, Ουδέν σχόλιον, No comment.
Καλά βρε Παναγιώτη, εσύ παραείσαι Ασπικόφρων . Κατέστρεψες την κουβέντα στο 70 πριν κάν αυτή αρχίσει.
Τόση πια “εντιμότητα” στη κουβέντα δεν την αντέχει ούτε ο Θεός. Τι εννοείς ουδέν σχόλιο; Άντε, γίνε κι’ εσύ λίγο ανέντιμος και πες μας τι φρονείς.
Αυτό το οποίο δείχνει το Mulholland Drive (κατά την άποψη μου) είναι πως για να υπάρξεις (δηλαδή για να ενωθείς βαθειά με τα πράγματα), πρέπει να χάσεις τα πάντα, να περπατήσεις στο σκοτάδι, να κρυφτείς σαν τρομαγμένο ζώο, να ανακαλύψεις εκ νέου το πρόσωπο σου στον καθρέφτη (να αντικρίσεις στον καθρέφτη τον ξένο που λέγεται εαυτός), να εμπιστευτείς κάποιον χωρίς να θέσεις προϋποθέσεις, να απολέσεις κάθε ίχνος αυτοκυριαρχίας δηλαδή, όπως συμβαίνει στην πρώτη ιστορία όπου η ηρωίδα γλυτώνει εκ θαύματος από μία απόπειρα δολοφονίας, στην ουσία όμως πεθαίνει γιατί χάνει την μνήμη της και σταδιακά αρχίζει από μηδενική πλέον βάση να ξετυλίγει τον μίτο της ιστορίας της, συνειδητοποιώντας σταδιακά το ψέμα στο οποίο ζούσε και τον κίνδυνο που την περιέβαλλε. Τα δύο σύμπαντα, τα οποία κινούνται σε παράλληλες τροχιές, δείχνουν ακριβώς αυτή την αλλοτρίωση που επιφέρει η ανάδυση της μνήμης και η προσπάθεια κορεσμού του Εγώ. Γι’ αυτό και το τέλος του έργου μας οδηγεί κατευθείαν στην αρχή, κάνοντας ένα τέλειο κύκλο. Αυτή βέβαια η ερμηνεία είναι ένα είδος «συνεκδοχής» πάνω σε μία ιστορία γύρω από την λειτουργία του χώρου του θεάματος (του Hollywood), η οποία όμως θεωρώ πως είναι απολύτως θεμιτή, γιατί όπως λέει και ο θεατρίνος, «silencio, no hey banda, no hay orchestra» όλα είναι μία ψευδαίσθηση, πίσω από τα επιφαινόμενα υπάρχει μια άλλη εικόνα, βαθύτερη, δυνατότερη, πληρέστερη (που ίσως όμως να οδηγεί ακριβώς στο συμπέρασμα πως όλα είναι μία ψευδαίσθηση).
Aspic σε φρίκαρε η ταινία, έ; Χαίρομαι (με την καλή έννοια), γιατί σημαίνει ότι την ένιωσες. Αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός κάθε έργου, όχι να το καταλάβεις, αλλά να το νιώσεις. Όταν είχε βγει στους κινηματογράφους την είχα δει τέσσερις φορές σερί μέσα σε μια βδομάδα (στο Απόλλων την έπαιζε θυμάμαι, την μία την είδα δύο φορές στο καπάκι γιατί έχασα την αρχή, δηλαδή πέντε φορές, τώρα κατάλαβες γιατί τα θυμάμε απ’ έξω;). Ούτε ψάχνοντας τον Νέμο, ούτε μελωδία της ευτυχίας μετά, ξεροσφύρι. Λες από κει να μου έμεινε το κουσούρι; Αν σε χάλασε πάντως απέφυγε το Ereserhead πάση θυσία γιατί θα πηδήξεις από το μπαλκόνι (και δεν είναι του αυτού επιπέδου). Είναι όντως βόμβα μεγατόνων, παραπατώντας βγήκα από τον κινηματογράφο την πρώτη φορά. Δες και την «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη αν δεν την έχεις δει ή αν την είχες δει τότε που είχε βγει (1981) και την έχεις λησμονήσει. Είναι και αυτό κορυφαίο έργο αν και τελείως διαφορετικό, θα σε χαλαρώσει κιόλας. Και ένα έργο σχετικό μ’ αυτά που συζητάτε περί «ξενότητας», συμπόνιας και το να μπαίνεις στην θέση του άλλου και να βλέπεις τα πράγματα μέσα από τα μάτια του, μία σκοτεινή εκδοχή της αγάπης και της αποξένωσης, που είδα φέτος και μου άρεσε ιδιαιτέρως είναι το «Άσε τον κακό να μπει» [“Let the right one in” στα αγγλικά, “lat den ratte komma in” στα σουηδικά (τίτλος πρωτοτύπου)]. Θρίλερ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και είναι έργο βατό, δεν πρόκειται να προβληματίσει τους ανυπόμονους φίλους μας. Θα είναι λίγο δύσκολο να το βρεις στο βιντεοκλάμπ ή στα καταστήματα που πουλάνε DVD, οπότε μπορείς να το κατεβάσεις από το internet.
ΥΓ. Βλάκα, δεν στέκεσαι στο ύψος του ονόματός σου. Θα μπορούσε να είναι βασιλικός τίτλος αλλά το ξεφτιλίζεις συστηματικά όπως με το 266 (τί είναι αυτό, δυσκοίλιο χιούμορ;) στο άλλο θέμα. Εσύ είχες ορίσει το νόημα του «Βλάξ», θυμάσαι; Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται σε απορρόφησε το έτυμο της λέξεως. Δεν ξέρεις βέβαια, μπορεί κάτι να προσπαθούσε να σου πει το υποσυνείδητό σου. Όσο για το δικό μου όνομα, δηλώνει χαρακτηριστικό που σχετίζεται με την υφή της παρουσίας μου.
ΥΓ2. Εξαρχείου και ‘συ δικός μας; Σας το έλεγα εγώ από τότε με τους Beatles, ατός του είναι παράξενος τύπος, ατός του είναι κρυφό μετά- μπανιστιρτζής, ατός του θα μας εκπλήξει, ατός του είναι πολυσχιδής (ίσως και σχιζοειδής), ατός του είναι αχλάδα που έχει πίσω του ουρά, ατός του…
Άφαντε 72
Ε, όχι Άφαντε να μην στέκομαι ούτε και στο “ύψος” του βλακός . Εσύ το ‘ χεις ξεφτιλίσει τελείως. Και ναι, ήταν χιούμορ (προς δυσκοίλιους).
Μόνο μη σου ξεφύγει και το μάθει ο Φάντι ότι είδες το “LET THE RIGHT ONE IN”. Θα μιλάτε δυο εβδομάδες γι’ αυτό. Δεν θυμάσαι που το καλοκαίρι μου είχε προτείνει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να το δώ; Δεν το είδα αν και το έχω υπόψη μου.
Πόσο μακρινές μου φαίνονται εκείνες οι συζητήσεις.
Την έχω δει τη Γλυκιά Συμμορία. Αίσχος.
Ωραία ταινία που έχει σχέση με τους μετανάστες είναι το Grand Torino με τον Κλίντ Ίστγουντ.
Πολύ σημαντικές επίσης τρεις του Μπενίνι: La vita e bella, il Mostro, Ο τίγρης και το χιόνι.
http://www.inews.gr/20/exarthrothike-kykloma-mastropeias-sti-voreia-ellada.htm
Εδώ στο εξαρχείου 65 έχουμε καραμπινάτη περίπτωση πλαστοπροσωπίας.
Δέν μπορεί να συμφώνησε μαζί μας ο εξαρχίδας για την ταινία,το αποκλείω.
Ποιός αλήτης αποδομεί τα νίκ εδω μέσα;
Εσύ είσαι άφαντος και πάς να μας ψαρώσεις μετά,δήθεν εξεπλάγης,δήθεν ο ατός του εξαρχείου έχει πίσω μιά ουρά;
Θα δώ το σαββατοκύριακο τις ταινίες που προτείνατε,και θα σας δείξω απο δευτέρα παλιοκουφάλες όλες εδω μέσα.
Μέχρι τότε πάρτε και απο μένα την κραυγή του αντονιόνι,κλασσικα πράγματα ή το σπίτι των τρελλών,κοντσαλόφσκυ ή τους ήρωες ή οικογενειακή γιορτή,βίντερμπεργκ.
ΥΓ Είδες οι έλληνες πώς εκμεταλεύονται τις αλλοδαπές φουρνατζή;
ΥΓ2 Επί της ουσίας πάντως συμφωνούμε για το μαλχόλαντ άφαντε.
Χρόνια πολλά βρε Aspic έστω και καθυστερημένα!
Εσυ να δεις οπωσδήποτε την ταινία “Η Ψυχή στο Στόμα”, έχει τόσο μπινελίκι ώστε ενδεχομένως ακόμη και εσυ να μπουχτίσεις
http://www.youtube.com/watch?v=AVpzm_nBvho&feature=related
Και όμως πρόκειται για καλιτεχνικό κατόρθωμα, εξαιρετικά δύσκολη κινηματογραφικά ταινία, πραγματικά πολύ μεγάλος ο Οικονομίδης που κατάφερε να βλέπεται μια ταινία με ασταμάτητο και καταιγιστικό βρισίδι.
Afante το εγκώμιο της ταινίας “Άσε τον κατάλληλο να μπει” βρίσκεται εδω
http://notes-mirage.blogspot.com/2009_04_01_archive.html
Ο Λίντς είναι πολύ μεγάλος σκηνοθέτης, όχι βέβαια τόσο λεπτομερής στις λείψεις όσο οι Τρίερ, Κιούμπρικ και Ταρκόφσι
Ευχαριστω πολύ μιράζ,τούρτα όμως για σένα του χρόνου.
Την ψυχή στο στόμα την έχω δεί και δέν ήταν αντάξια του σπιρτόκουτου.
Τελικα έχω δει και άσε το κακό να μπει,το θυμήθηκα τώρα που είδα φωτογραφία απ το μπλόγκ σου. Θυμάμαι πώς μου άρεσε στην ταινία το κατάλευκο χιονισμένο τοπίο και πώς έγραφε το κόκκινο (αίμα) πάνω στο παρθένο λευκό (χιόνι).
Αλλά μήν υπερβάλλεις δέν είναι και το αριστούργημα.
Ενώ τα άλλα, είναι……
Άσε τις ειρωνίες και τις κριτικές εσύ βλάξ και κοίτα να διορθώσεις τα πράγματα έτσι όπως τα φτειαξες πάλι.
Με το που μπαίνεις,πώς τα καταφέρνεις έτσι,και ανάβεις αμέσως τους καυγάδες.
Μας έκανες και τον γεφυροποιό τρομάρα σου!
Ούιιι, την πάτ’σα την μπανανιόφλ’δα που μι πέταξι ο Aspic, ου παλιουμπαγαμπόντης, κι έβγαζε κι μάτ’ μουρέ του 65, αλλά βλιέψ ήμουναν αγουρουξυπνησμένη –είμι κι ‘γω βουρβούλακας, ναι για- κι ό,τ’ κι να ‘λγες θα του πίστιβα.
@Βλάχα,
Μήπως θα ήτανε πιο πρακτικό να γράφετε στο πολυτονικό?
Τ΄είν’ τουτ’ του πουλιυτονικό βρε ‘συ Λιούμπνε; Τρώ’ετε; Να βάνου πολλιούς τόνους θιές; Κάπούς έτσί δήλίάδής; Άρλούμπέν γίνούνταί τά πράμντά. Θα προτμήσω του μου-νο-το-νι-κό, γιατί είμι προοδευτικιά, είν’ κι πιο γρήγουρο το άτ’μο.
όπως νομίζετε, πάντως επειδή και εγώ τυχαίνει να είμαι Βλάχος, σας ενημερώνω, ότι ή έτσι τα γράφετε, ή όπως προβλέπει η νεοελληνική γραμματική, εγώ σε κάθε περίπτωση τα διαβάζω, όπως τα γράφετε εσείς τώρα.
Υ.Γ. αν μου επιτρέπετε: προυοδεφκιά ταιριάζει καλύτερα από προοδευτικιά. Νομίζω!
Μά τί κάνουν οί Φιλοσοφικές μας Σχολές,
τέλος πάντων΄
ούτε οί βλάχοι μεταξύ μας
δέν μπορούμε νά συνεννοηθούμε!
Άκου
αρλούμπεν΄
τσσς!
αϊ κι πιασ’ τ’μαγκουρα μ’ κι αρχισ’ να μουνουτουνιζου…
Γεννήθηκα το 1970 σε μια επαρχιακή πόλη. Μεγάλωσα, σπούδασα, έπιασα δουλειά, έφτυσα αίμα, παντρεύτηκα, έκανα 3 παιδιά, πληρώνω όλους τους φόρους. Η γειτονιά που μένω παλιά ήταν αυτό που λέμε “αγιόκλιμα και γιασεμί”. Τώρα κυκλοφορεί κάθε καρυδιάς καρύδι, μου έχουν σπάσει το αυτοκίνητο 3 φορές, έχουν αποπειραθεί αν διαρρήξουν το σπίτι μου και τα παιδιά μου φοβούνται να παίζουν στο δρόμο. Όταν πάω να πετάξω τα σκουπίδια με περιμένουν κάτι περίεργοι τύποι από την Ασία που αρπάζουν τις σακούλες αμέσως και τις αδειάζουν στο δρόμο ψάχνοντας για φαγητό. Την αδερφή μου την τραυματίσανε στο κεφάλι όταν της κλέψανε την τσάντα και είναι στο νοσοκομείο με ράματα και διάσειση.
Πιο κάτω λειτουργεί παράνομο μπουρδέλο με κάτι τύπους που προφανώς εκμεταλλεύονται με τον πιο αίσχιστο τρόπο τις εξαπατημένες ανατιλοκοευρωπαίες που έχουν εσώκλειστες και στο πάρκο γίνεται αφειδώς και εμφανώς εμπόριο και χρήση ναρκωτικών.
Βρε δε μας χέζεται λέω εγώ με αυτές τις δακρύβρεχτες ιστορίες. Έχω κι εγώ να πω πολλές άμα λάχει να πούμε.
Το να αναδημοσιεύεται αυτά τα αστεία κείμενα του Καπλάνι το θεωρώ ξεπεσμό γι’αυτή την ασπικοσελίδα.
Γιατί δεν βάζετε κι εκείνη την ψεύτικη ιστορία με την ρατσίτρια γιαγιούλα και τον μαύρο που της έφαγε το εισιτήριο; Ο ίδιος επαγγελματίας αντιρατσιστής την είχε δημοσιεύσει.
τ’ αγιοκλιμα καταλαβενου, γινικ’ ντολμαδες, αλλα κλεβ’νε κιε γιασεμι ρε πιδι μ’
τσ, τσ τσ. απαρεδεκτου.
@Φούρνατζη
το 28 σας,είναι μάλλον ειρωνία.Η μέρα που η ρομά θα αποκτήσουν ταπεινότητα συμπίπτει με τη μέρα που τα αφεντικά θα γίνουν άνθρωποι,γιατί ανθρωπιά είναι μεγάλη λέξη.Μία διάκριση των χριστιανών είναι σ αυτούς που αγοράζουν σταυρούς και σ αυτούς που αγοράζουν εσταυρωμένους.Πιστεύω να ακολουθείς το δεύτερο.
Έχω ένα φίλο κατάμαυρο,με πατέρα από ζιμπάμπουε,μάνα θεσσαλονικιά,τον λένε στέλιο.Από παλιά όταν τον ρωτούσε ελληνίς μικρά(εντυπωσιασμένη από τα ελληνικά και όχι μόνο) τι δουλειά κάνει,αυτός έλεγε δημόσιος υπάλληλος.Τώρα ξόφλησε κι αυτό το ανέκδοτο.
Χρόνια πολλά καυγάλαμπε aspic,αν και σε κόβω για γιάννο-γιώργο-κωστο-παναγιωτόπουλο.Εμένα τον σκύλο μου τον λένε δημοσθένη,έχει και φίλους καθότι κοπροπαρέα,τον σωκράτη,τον χανς και τον ανάργυρο.Αλλα σήμερα δεν μιλάνε γιατί είναι του βαλεντίνου.¨ολοι είναι in love με την ίδια κοπρίτσα την μαριάννα(ασπασία την βάφτισαν μα πλέον είναι κιτς0.
@ 91, Φον Ρούστ, ούτε σταυρούς αγοράζω, ούτε εσταυρωμένους.
http://www.brusselsjournal.com/node/1937
άσε μας ρέ
Βλαξ,
μέ τίς νοσταλγίες σου!
Γιατί δέν παραδειγματίζεσαι από τόν
Άφαντο;
Μπορεί νά ψ..αρμενίζει
κάθε λίγο καί λιγάκι, όμως
τήν αυτοκριτική του τουλάχιστον τήν κάνει!
Τώρα τό παίζει έκπληκτος΄
τί ήθελε νά κάνω δηλαδή΄
νά μπώ στά ποσοτικά καί τά ποσοστά καί στίς στατιστικές καί τούς αριθμούς, μεγάλους ή μικρούς,
έχοντας νά κάνω μέ ανθρώπους, στή ιθαγένεια;
Νομίζει καί ό
Άνετος
πώς βρήκε ευκαιρία νά μέ ξεφωνήσει!
Μόλις έσκασε μύτη τό πρόσωπο
ορέ Άφαντε,
αποκρήθηκα κι εγώ΄
τί νά κάνω΄ άνθρωπος θέλω κι εγώ νά είμαι΄
πιό πρίν, γινότανε τού… παντειοτρόπως!
Αντί νά μάς συμβουλέψεις πώς ν΄ αγιάσουμε εδώ μέσα,
εσύ πού έχεις κάνει καί τίς σχετικές επενδύσεις στό παρελθόν
-σέ σένα μιλάω Βλαξ-
όλο τό ανικανοποίητό σου προβάλεις!
Ρέ τσιγκούναρε΄
γιατί δέν παραδέχεσαι πώς είναι ομορφόπαιδο καί κάργα
ανδροπρεπής
ό Λοστρόμος μας ό
Νίκος;
Ή Αλήθεια είναι κόρη τού Θεού,
δέν είναι τού πάσα ένα
-τσουλί, τού δρόμου πές-
νά τήν κάνει ό,τι τού γουστάρει΄
δύναται μόνο νά τήν ζητάει,
νά τήν βρίσκει, καί
νά τήν ομολογάει΄
όχι νά τήν κόβει καί νά τήν ράβει στά μέτρα του!
Τί ψυχή θά παραδώσεις
Βλαξ,
λογάριασες;
Eξαρχείου 94,
Μια χαρά παιδί είναι ο Νίκος ο λοστρόμος. Ποιός είπε ότι έχω πρόβλημα να παραδεχτώ την ανδροπρέπειά του;.
Όσο για το ν’ αγιάσετε όλοι εδώ μέσα , κομμάτι δύσκολο το βλέπω. Οι επενδύσεις μου του παρελθόντος μου δίδαξαν να προσέχω από τις φούσκες τύπου χρηματιστηρίου. Ξέρεις, τύπου “επενδύεις το είναι σου τώρα, και τα παίρνεις πίσω πολλαπλασίως….. στον άλλο κόσμο”. Δυστυχώς, Εξαρχείου, πολύ δυστυχώς, δεν υπάρχει κάτι , κάποιος, που να στηρίζει τις επενδύσεις των ανθρώπων, γι’ αυτό τα χάνουν όλα στο τέλος. Κι’ επειδή το έργο επαναλαμβάνεται, όλο και περισσότεροι το παίρνουν είδηση και δεν θέλουν ν’ αγιάσουν. Ούτε καν εγώ. Μη κοιτάς εσύ που είσαι όλο λόγια και λεξικά και ετυμολογίες. Δεν αγιάζεις με το λεξικό παραμάσχαλα, αλλά δίνοντας ό, τι έχεις μές στη ψυχή σου. Και παραπάνω απ’ ό, τι έχεις. Το απονενοημένο διάβημα το έκανα ήδη. Βούτηξα στα βαθιά χωρίς σκάφανδρο και προστασία και η αλήθεια δεν μπόρεσε να σώσει το πρόσωπο των ανθρώπων για το οποίο τόσο προσπάθησα. Η αλήθεια, ακόμα κι’ όταν δεν την κόβεις και την ράβεις στα μέτρα σου, είναι πολύ λίγη ν’ αγκαλιάσει το σύμπαν. Δυστυχώς.
Ευγενής η προσπάθειά σου ν’ αποστασιοποιηθείς από τους “αριθμούς” και να βλέπεις τους ανθρώπους ως πρόσωπα, αλλά η αλήθεια είναι ότι ούτε ο Θεός δεν μας φέρεται ως πρόσωπα. Ακόμη κι’ εδώ μέσα καταφέρνουμε στραβά-κουτσά να επικοινωνούμε ως πρόσωπα επειδή οι περίπου μόνιμοι είμαστε σχετικά λίγοι. Για να μπουκάρανε ξαφνικά χίλια άτομα μόνιμα, και θα έβλεπες που θα πήγαινε το “προσωπικό” στοιχείο. Αμέσως θα γινόταν πολύ πιο απρόσωπο και θα έμπαιναν διάφοροι περιορισμοί που αφορούν στην αριθμητική και στη ποσότητα.
Μη κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Το να βλέπει κανείς τους συνανθρώπους του ως πρόσωπα, πέρα από ευγενείς πόθους είναι κατορθωτό στη πράξη μόνο μ’ έναν περιορισμένο αριθμό ανθρώπων που επιλέγουμε να έχουμε γύρω μας .
Άν μπορούσε ο Θεός- Αλήθεια να παρέμβει στη φυσική τάξη πραγμάτων, τότε ναι, θα είχαμε θεαματικά καλύτερες προοπτικές. Αλλά αυτό το ξέρεις κι’ εσύ ότι δεν γίνεται. Τα υπόλοιπα είναι οδοντόκρεμες. Αφορμές για να φατριάζουμε και να τσακωνόμαστε και να νιώθουμε πως τάχα για κάτι σπουδαίο πολεμάμε. Και το να εκφράσουμε την εσωτερική μας ελευθερία είναι κάτι σπουδαίο. Μέχρι ενός σημείου. Από ‘ κει κα πέρα η ίδια η αληθινή φύση των πραγμάτων θα μας συντρίψει έτσι κι’ αλλιώς. όπως έκανε χιλιάδες, εκατομμύρια χρόνια τώρα.
Ξέρεις, το να παραδεχτείς τα δεδομένα, πέρα απ’ τους ευσεβείς πόθους, κι’ αυτό θέλει……. Π-Τ-Ο-Λ-Μ-Η !!!