Deutsche Bank: Σενάρια για αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη
Σχολιάζοντας τις συνθήκες που θα οδηγήσουν την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να διατηρήσει, αύριο, σταθερά στο 1% τα επιτόκια στη ζώνη του ευρώ, αναλυτές της Deutsche Bank κάνουν λόγο για πιθανές πιέσεις στην Ελλάδα να αποχωρήσει οικειοθελώς από την Ευρωζώνη, λέγοντας ότι αυτό θα είναι το κεντρικό ερώτημα που θα τεθεί από δημοσιογράφους στον κεντρικό τραπεζίτη Ζαν-Κλοντ Τρισέ, κατά την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου μετά το πέρας της συνεδρίασης της ΕΚΤ.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον αναλυτή Μαρκ Γουόλ της Deutsche Bank, μια από τις κρίσιμες ερωτήσεις που θα τεθούν στον πρόεδρο της ΕΚΤ θα είναι «εάν και υπό ποιες συνθήκες θα μπορούσε να ασκηθεί πίεση στην Ελλάδα να αποχωρήσει οικειοθελώς από την Ευρωζώνη».
Υποστηρίζεται ότι η δημοσιονομική κατάσταση στην Ελλάδα, αποτελεί τον τρέχοντα «πονοκέφαλο» της Επιτροπής αλλά και της ΕΚΤ, και οι λύσεις δεν αποκλείεται να συμπεριλαμβάνουν πιθανή έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη.
Ωστόσο, έκθεση εργασίας της ΕΚΤ τον Δεκέμβριο κατέληγε ότι δεν υπήρχε περίπτωση αποχώρησης ή άσκησης πιέσεων για αποχώρηση μιας χώρας-μέλους από την 16μελή ζώνη του ευρώ.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AFP
Loading ...
οι Γερμανοί ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΝΕ
- Oλες τις νόμιμες Επανορθώσεις, που κατοχύρωσε στη χώρα μας η Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων το 1946, ως αποζημιώσεις προς την Ελλάδα, αλλά κατακρατεί και το αναγκαστικό Κατοχικό «Δάνειο» που μας άρπαξε κυριολεκτικά το Βερολίνο, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, αφήνοντας να πεθαίνουν κατά χιλιάδες οι Έλληνες και τα Ελληνόπουλα, από την πείνα και τις κακουχίες! ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΑΚΡΑΤΕΙ και Επανορθώσεις ακόμη και από τον καιρό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως και αποζημιώσεις από τις ημέρες της Ουδετερότητας, πριν η Ελλάδα μπει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940!
ΜΙΛΑΤην καταβολή του υπολοίπου των Επανορθώσεων από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αξίας περίπου 275 εκατομμυρίων ευρώ!
- Αποζημιώσεις λόγω της απώλειας κυρίως σκαφών (βομβαρδισμοί, τορπιλισμοί, βυθίσεις, αιχμαλωσία) κατά την περίοδο ουδετερότητας της Ελλάδος στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πριν την επίθεση Ιταλίας και Γερμανίας εναντίον μας, ύψους 153 εκατομμυρίων δολαρίων του 1946, που η σημερινή τους αξία υπολογίζεται σε περίπου 5 δις ευρώ!
- Την επιστροφή του Αναγκαστικού Κατοχικού «Δανείου» που πήρε η Γερμανία από την Κατεχόμενη και ανήμπορη να αντιδράσει Τράπεζα της Ελλάδος, ύψους 3,5 δισ. δολαρίων σε τιμές του 1944, σημερινής αξίας περίπου 14 δις ευρώ!
-Τις Επανορθώσεις των 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε τιμές του 1946, που υποχρεώθηκε από τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) να μας πληρώσει, για τις τεράστιες ζημιές και πολλαπλάσιες βλάβες που προξένησε στην Ελληνική Οικονομία, που κλονίζεται σήμερα, με τιμητή μάλιστα τη Γερμανία! Η σημερινή αξία των κατοχυρωμένων αυτών Επανορθώσεων, υπολογίζεται σε τουλάχιστον 51 δις ευρώ!
ΜΙΛΑΜΕ ΜΕ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΤΙΜΕΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 70 ΔΙΣ
Δηλαδή ευημερούν οι Γερμανοί σε βάρος μας και την ίδια ώρα μας κατηγορούν για χρεοκοπία.
( σχολια μπλογκερ )
Και άν προσθέσουμε άνετε και τις αποζημιώσεις που μας χρωστάνε,φράγκοι άγγλοι και ενετοί για τις περιοχές που κατείχαν, οι τούρκοι για την άλωση της κωνσταντινούπολης,οι ρωμαίοι από την κατάκτηση της ελλάδας και οι πέρσες από τους αρχαίους πολέμους,και σε σημερινές τιμές πάντα,ξεπληρώνουμε τα χρέη και μας μένει και περίσσευμα που μας κάνουν την ισχυρότερη οικονομία της ευρώπης.
Φτάνει βέβαια να μήν μας ζητήσουν ανάλογες αποζημιώσεις οι τρώες και μετέπειτα οι περιοχές που κατέκτησε ο αλέξανδρος, κυρίως αυτές, γιατί θα γυρίσουμε πάλι στα ίδια και θα χρωστάμε και ακόμη περισσότερα.
Τα χρέη παραγράφονται μετά την εκατονταετία !
Εδώ έχουμε μία χαρακτηριστική περίπτωση οικονομικού πολέμου, πολέμου δηλώσεων και εντυπώσεων που σαν στόχο έχουν να διαλύσουν την όποια αξιοπιστία διατηρεί ακόμα η Ελλάδα. Αυτό το οποίο αδυνατώ να κατανοήσω είναι για ποιο λόγο η Γερμανία (μέχρι και ο Γερμανός Υπ. Οικονομικών έχει γίνει παπαγαλάκι της παράταξης που προσπαθεί να διαλύσει την Ελληνική οικονομία) έχει πάρει μία τόσο σκληρή όχι μόνο ανθελληνική αλλά και αντιευρωπαϊκή θέση. Αυτές οι δηλώσεις δεν προεικονίζουν απλώς την υποτιθέμενη χρεοκοπία του Ελληνικού κράτους αλλά την προωθούν παράλληλα με μια πλειάδα άλλων στόχων (πχ. εξαγορές δημόσιων επιχειρήσεων όπως το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, την απόσυρση του ενδεχομένου η Ελλάδα να βγάλει ομόλογα σε δολάριο και να τα πουλήσει στην Ασία και την Αμερική, ενδεχόμενες εξαγορές Ελληνικών τραπεζών τώρα που θα δημιουργηθούν προβλήματα δανεισμού λόγω της υποβάθμισης της Ελληνικής οικονομίας κ.α). Δεν μπορεί οι Γερμανοί που πρόπερσι αγόραζαν τον ΟΤΕ (ο οποίος παρεμπιπτόντως έσωσε κατά την κρίση την Deutsche Telekom) σήμερα να θεωρούν την Ελληνική οικονομία τελειωμένη περίπτωση (γιατί εάν βγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη με τέτοιο τρόπο…. άντε γεια). Στα πλαίσια αυτής της τακτικής κάποιοι «θεσμικοί» αδειάζουν και το Ελληνικό Χρηματιστήριο το οποίο έχει αντίθετη (πτωτική) τάση σε σχέση με όλα τα μεγάλα Ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, δηλαδή δεν επανήλθε ποτέ πλήρως από το περσινό «κρακ» που συνέβη κατά την κορύφωση της κρίσης. Με δυο λόγια τα μεγάλα οικονομικά τζάκια φεύγουν όπως τα ποντίκια όταν βουλιάζει το καράβι. Το ερώτημα είναι: όντως το καράβι βουλιάζει ή αυτοί προσπαθούν να το βουλιάξουν ή μήπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν ότι βουλιάζει για να πάρουν αυτά που θέλουν και στην συνέχεια όλα μέλι-γάλα. Το σίγουρο είναι ότι το βραχυπρόθεσμο μέλλον προδιαγράφεται δυσοίωνο για την ελληνική οικονομία, γιατί κάποιοι δυνατοί παίζουν παιγνίδια στην πλάτη της (οικονομικά αλλά ίσως και ευρύτερα πολιτικά).
Τώρα, διαβάζοντας κάτι που είπε η Μέρκελ, μου ήρθε και ένα άλλο ενδεχόμενο του γιατί οι Γερμανοί είναι τόσο λάβροι κατά της Ελλάδος. Ίσως κατόπιν συνεννοήσεως με την Ελληνική κυβέρνηση ή αφ’ εαυτού τους, ασκούνε αφόρητη πίεση -και καλά- επί της Ελληνικής πολιτείας, προετοιμάζοντας την Ελληνική κοινή γνώμη που αισθάνεται ότι βάλλεται έξωθεν, να δεχτεί τα πάντα. Λύνουν δηλαδή τα χέρια της Ελληνικής κυβέρνησης που φαίνεται να δρα πλέον υπό το καθεστώς διεθνούς τρομοκρατίας, οπότε όλα κρίνονται ως αναγκαία (μη το πείτε μόνο στο Κουκουέ αυτό το σενάριο, γιατί θα μας ταράξει). Ίσως να είναι και αυτό μια κάποια λύση στα διαχρονικά διαρθρωτικά προβλήματα της χώρας (μην ξεχνάμε τις συντεχνιούλες που αλωνίζουν σ’ όλα τα επίπεδα). Και σίγουρα θα ήταν καλύτερο ως ενδεχόμενο από το να τα εννοούν οι Γερμανοί αυτά που λένε. Ένα εικονικό σοκ, εν είδει θεραπείας, μπορεί να οδηγήσει έναν χρόνια ασθενή που έχει την τάση να απωθεί τη λύση του προβλήματος στο μέλλον, να πάρει αστραπιαίες αποφάσεις. Μήπως τελικά όπως έλεγε και ο Αρτέμης Μάτσας, οι Γερμανοί είναι (όντως) φίλοι μας; Γιατί οι αλλαγές στο ασφαλιστικό, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και η επανεξέταση του αναπτυξιακού σχεδίου είναι μονόδρομος εάν θέλουμε να εξακολουθήσουμε να έχουμε ένα κάποιο κράτος πρόνοιας. Φυσικά όπως πάντα, μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα (ξέρετε, τα οικονομικά μικροσυμφέροντα). Το θέμα πλέον είναι πως θα διαχειριστή η Ελληνική ηγεσία την ευκαιρία που παρουσιάζεται (συμπεριλαμβανομένης της αντιπολίτευσης). Το μεγάλο αναπτυξιακό ερώτημα που πρέπει να απαντήσει ο Ελληνικός λαός είναι κατά πόσο για να διατηρήσει τα επίπεδα κατανάλωσής του πρέπει να αυξήσει την παραγωγική του δυναμική (ποιοτικά και ποσοτικά) ή για να διατηρήσει τα επίπεδα της παραγωγικότητας του (και έναν ορισμένο τρόπο ζωής), πρέπει να «θυσιάσει» την (υλική) καταναλωτική του ευχέρεια. Και τα δυο μαζί δεν πάνε. Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος δεν γίνεται. Και νομίζω ότι ο Ελληνικός λαός έχει απαντήσει αναφανδόν την πρώτη λύση, έστω και αν κάποιοι εξ ημών διαφωνούμε. Όλα τ’ άλλα είναι θέμα «συμμορφώσεως» με τα διεθνή στάνταρ και ο Θεός βοηθός μη βγει το παιδί κακομούτσουνο.
Άφαντε,
τή Μαούνα μας εσύ καί τά μάτια σου΄
καί δέν θά μάς σώσει ό εφοπλιστικός τυχοδιωκτισμός σου, νά τό ξέρεις΄
τό είπαι ό ποιητής καί δέν τό παίρνει πίσω:
Δυό ναυτικοί πήραν βάρκες καί τρόφημα….
ό ένας τσακίζεται καί σπάει τά πλευρά του΄
ό άλλος νικάει…
μά η καρδούλα του σπάει…
γιά όσα πληρώνει κρυφά!
Νά λέμε τά πατερ΄μά μας
Άφαντε΄
νά μήν ξεχνάμε νά τά λέμε!
Κι είν΄ η αγάπη πού σώζει,
Άφαντε!
Όμως ποιός ξέρει τί είναι η αγάπη΄
ό Μπαμπινιώτης αισθάνεται μάγκας, σάν τήν κηρύσσει
τσουλί…
μιά τού δρόμου…
αγνώστου πατρός/ετύμου λέει, διά
τού λεξικού του!
Ποιές Φιλοσοφικές σχολές
Αθηνών,
Θεσσαλονίκης, καί
Περιχώρων!
Αυτές,
άν δέν μάς έχουν πουλήσει μέ τό κιλό, τότε…
θά ψάχνουν τόν Λιαντίνη!
Παρά τό άγειν τό πάν,
Άφαντε΄
ήτοι
ενούν καί συνάπτειν πρός ομόνοιαν΄ ή
παρά τό άγαν ποιότητα έχειν΄
καί πώς αλλιώς!
Η Μαούνα μας νά είναι καλά
Άφαντε,
καί κάτι Φάροι μοναχοί΄
εκδόσεις Πελεκάνος πές,
Ετυμολογικόν Μέγα Λεξικόν,
έργο ελληνικό τού 1.000 μ. Χ.
καί
Λεξικόν τής Ελληνικής Γλώσσης,
έργο τής αγαπητικής επάρκειας τών
Βρετανών
Liddell & Scott, καί
τί νά πείς!
Δέν θά πεθάνουμε ποτέ νεκρόφιλε αστισμέ,
αυτό νά πείς
-σκαλιστά-
στή Μαούνα μας
Άφαντε!
Όλα παίζουν άφαντε . Πάντως τόση ενορχηστρωμένη «κακία» για μια οικονομία ασήμαντη σαν την ελληνική και μια χώρα σαν την Ελλάδα που στο παγκόσμιο οικονομικό ανακάτωμα είναι ένας κόκκος άμμου , δεν με πείθουν με τίποτα ότι έχουν στόχο διορθωτικό .Σίγουρα υπάρχει το ελληνικό πρόβλημα και είναι μεγάλο για τα μεγέθη μας και τις δυνατότητες μας αλλά φωνάζοντας για την Ελλάδα ΙΣΩΣ κάτι άλλο πολύ ποιο σοβαρό θέλουν να κρύψουν .
Διαβάζω σήμερα «..παράλυση της οικονομικής ανάκαμψης την Γερμανία …η κρίση στις γερμανικές κρατικές τράπεζες αποτελεί τον μεγαλύτερο συστημικο κίνδυνο όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και ολόκληρης της ευρωζωνης ..όπως έχει υπολογίσει το δισθενές νομισματικό ταμείο η ζημιές τους ανέρχονται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ και ποτέ μέχρι σήμερα η Μερκελ δεν έχει αποκαλύψει το ακριβές μέγεθος .Τις αποκρύπτει επιμελώς και από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ …. κατά τα λοιπά η Μερκελ φοβάται για το ευρώ εξαιτίας της Ελλάδας ….
Πολυ ενδιαφερον ειναι το παρακατω αρθρο Tου Kωστα Καλλιτση απο την kathimerini.gr
Η «εκδίκηση του ευρώ» και η εθνική ευθύνη μας
Γνωρίζαμε ότι το ευρώ επέβαλε νέους κανόνες. Οτι οι πρακτικές, της υποτίμησης του νομίσματος για την αναπλήρωση της ανταγωνιστικότητας που χάναμε αφενός και αφετέρου της εκτύπωσης νέου χρήματος για την κάλυψη των ελλειμμάτων που δημιουργούσαμε, ακυρώνονταν. Για την ανταγωνιστικότητα, πλέον, ήταν μονόδρομος οι διαρθρωτικές αλλαγές. Ο εκσυγχρονισμός-εκδημοκρατισμός του κράτους-φεουδάρχη ήταν μονόδρομος για την ακύρωση της ροπής του προς τη σπατάλη. Το ευρώ ήταν το πιο ασφαλές καταφύγιο για να εκσυγχρονιστούμε με τους μικρότερους κραδασμούς. Αδρανήσαμε. Τώρα, το ευρώ παίρνει «εκδίκηση», επειδή το αγνοήσαμε.
Ως απάντηση στην απορία «ποιος φταίει;» ρέπουμε ο ένας να δείχνει τον άλλο. Το μερίδιο της ευθύνης είναι, ασφαλώς, διαφορετικό. Αλλά μερίδιο ευθύνης έχουμε όλοι.
Η ελληνική επιχειρηματικότητα ποτέ δεν εκτίμησε ιδιαίτερα το τρίγωνο της γνώσης (παιδεία-έρευνα-τεχνολογία). Με εξαιρέσεις, απέτυχε να ενσωματώσει δημιουργικά νέες τεχνολογίες -κι όταν ακόμα αγόραζε σύγχρονα μηχανήματα, μόνον εν μέρει τα αξιοποιούσε, γιατί δυσκολευόταν να απαλλαγεί από παρωχημένες πρακτικές οργάνωσης και λειτουργίας. Συχνά, πάλι, αντί να εκσυγχρονιστεί, προτιμούσε να μετεγκατασταθεί σε γειτονικές χώρες χαμηλού «εργατικού κόστους», ώστε να συνεχίσει να κάνει ό,τι είχε μάθει, δηλαδή να παράγει προϊόντα χαμηλής τεχνολογίας. Το πιο αδύναμο τμήμα της νόμιζε ότι θα συνεχίσει να επιβιώνει με την εισφορο-φοροδιαφυγή. Και ένα ισχυρό τμήμα της αφιέρωνε τον περισσότερο χρόνο του στη «διαπλοκή» με πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης, είτε για να καλύπτει τα νώτα του είτε για να κρατά «κλειστές» τις αγορές, για να αποτρέπει την είσοδο νέων (και ξένων) παικτών, για να ακυρώνει τον ανταγωνισμό. Η εργασία έμεινε παγιδευμένη στα κυρίαρχα παρωχημένα μοντέλα, με τα συνδικάτα της να αποδεκατίζονται, να εμφανίζονται κακοί διαχειριστές των Ταμείων ή άπραγοι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών και με πολλούς συνδικαλιστές να βλέπουν αφ’ υψηλού την εργασία και από μακριά τους τόπους εργασίας -ως βουλευτές εν αναμονή ή ως πολιτευτές β΄εθνικής κατηγορίας.
Και ένα σημαντικό μέρος των αγροτών περιήλθε σε ιδιόμορφη δημοσιοϋπαλληλία, με εγγυημένο εισόδημα που κανείς μισθωτός δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί και τους νέους επιχειρηματίες του κλάδου δύσκολα να βρίσκουν χρηματοδότηση, αφού οι πόροι διανέμονταν στα «αφεντικά των κάμπων», με κριτήριο τον αριθμό των εθνικών οδών που κλείνουν οι διάφοροι «οπλαρχηγοί» -δήθεν συνδικαλιστές.
Το κράτος αποσυντέθηκε, η κακή γραφειοκρατία έφτασε να επιβαρύνει την οικονομία πολλαπλάσια από κάθε άλλη ευρωπαϊκού κράτους, να γίνεται τόσο πιο ακριβή όσο και πιο αντιπαραγωγική. Η φαυλότητα διέβρωσε ακόμα και ευαίσθητους μηχανισμούς, το δημόσιο συμφέρον εκτοπίστηκε από ένα άθυρμα ιδιωτικών και συντεχνιακών συμφερόντων, η «αναδιανομή του πλούτου» από τον ιδιωτικό τομέα στον δημόσιο μέσω της «μίζας» απέκτησε την ισχύ «ιδεολογίας», οι έντιμοι και εργατικοί υπηρέτες του Δημοσίου έφτασαν να νιώθουν απέραντη μοναξιά.
Μάθαμε να ζούμε με όλο και περισσότερα δανεικά, υποτιμώντας όλο και περισσότερο την ανάγκη αύξησης της παραγωγικότητας -γίναμε ουραγοί στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Για μια κοινωνία που κατάφερε να ξοδέψει σχεδόν πέντε «σχέδια Μάρσαλ» (ένα αμερικανικό, ήδη τρία ευρωπαϊκά και, τώρα, το τέταρτο) σαν να ήταν πέντε «αρπαχτές», χωρίς να ανατρέψει δομές και να επαναστατικοποιήσει τις λειτουργίες της, με μόνα δημόσια αποτυπώματα αυτού του πακτωλού ορισμένα χρήσιμα έργα από τσιμέντο και άσφαλτο, αυτή η ροπή στα δανεικά δεν μπορεί να ξαφνιάσει.
Εως πρόσφατα, δεν ήταν δύσκολο. Με άπλετη και φθηνή τη διεθνή ρευστότητα να αναζητεί ευκαιρίες κέρδους όπου γης, οι τράπεζες εύκολα δανείζονταν για να μας δανείζουν και να βγάζουν κέρδη για τους μετόχους τους, λειτουργώντας ως ταινιόδρομοι μεταφοράς κεφαλαίων, εκμαυλίζοντας την κοινωνία χωρίς να συλλογίζονται την επόμενη μέρα -μόνο δάνεια για τσιγάρα δεν πρόλαβαν να μοιράσουν. Και το κράτος εύκολα έβρισκε αγοραστές των ομολόγων, για να χρηματοδοτεί τους «πελάτες» του και να διογκώνεται παραμένοντας αυτιστικό -παγερά αδιάφορο απέναντι στις ανάγκες του πολίτη για Παιδεία, Υγεία, προστασία του περιβάλλοντος, ασφάλεια στους τόπους εργασίας και κατοικίας.
Η κρίση ήρθε, η αυλαία πέφτει. Η υστέρηση της ανταγωνιστικότητας απαιτεί διόρθωση. Η προσαρμογή, που δεν κάναμε σταδιακά, θα γίνει λιγότερο ή περισσότερο βίαια. Το ευρώ θα παραμείνει το νόμισμά μας. Ο,τι κι αν λέγεται σε διάφορες ανάλαφρες συζητήσεις και συνεντεύξεις, η συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη δεν αμφισβητείται. Το μόνο θέμα είναι με ποιους ρυθμούς και με πόση αποφασιστικότητα θα επιτύχουμε να ανταποκριθούμε στην υποχρέωση που απορρέει από τη συμμετοχή μας στη ζώνη του ευρώ. Να αλλάξουμε, δηλαδή, και να τα αλλάξουμε όλα.
Αυτό που κινεί τις υποψίες,είναι η ομοιότητα που έχουν οι οικονομικές κινήσεις της νέας δημοκρατίας όταν πήρε την εξουσία και του πασοκ σήμερα.
Ο αλογοσκούφης έκανε οικονομική απογραφή και την παρέδωσε στην εοκ,ανάλογη ήταν και η κίνηση του παπακωνσταντίνου να παραδώσει νέα στατιστικά στοιχεία.
Τόσο οι μεν όσο και οι δε,ισχυρίστηκαν και ισχυρίζονται άθλια προηγούμενη οικονομική διαχείρηση,την οποία καλούνται αυτοί να εξυγιάνουν,λαμβάνοντας μάλιστα τα ίδια μέτρα.Φόρους.
Το άν υπάρχει κρίση όντως ή γίνεται παιχνίδι,κανείς δέν μπορεί να το ξέρει.
Το μόνο που μας βοηθάει να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα είναι η πανομοιότυπη περίπτωση με την δική μας,της αργεντινής (που ίσως τελικά να είναι και μιά άλλη απόδειξη για τα πολλά κοινά στοιχεία στην ψυχοδομή του που χει ο ελληνικός λαός με τον αργεντίνικο).
Μιά ανάπτυξη της αργεντινής που χαρακτηρίστηκε ώς οικονομικό θαύμα,κατέληξε στην ξαφνική της κατάρευση και χρεωκοπία (άλλη μιά απόδειξη επίσης,ότι αυτό που λέμε οικονομική ανάπτυξη που τόσο υποστηρίζει και ο παντελής μέσα ακόμη και απο εκπομπές για τα πανεπιστήμια,πάει πακέτο με την χρεωκοπία).
Στο ενδιάμεσο διάστημα μέχρι να συμβεί η πτώχευση,η αργεντινή έκανε ακριβως ότι και η ελλάδα.Δανειζόταν ανεξέλεγκτα και ιδιωτικοποιούσε κρατικες επιχειρήσεις μέχρι που τις ξεπούλησε όλες, και μάλιστα όπως και η ελλάδα πάλι,με εναλλαγή δυό κομμάτων στην κυβέρνηση (το ριζοσπαστικό και το περονικό),ενώ τα κομμουνιστικά κόμματα δέν έπαιζαν κανένα ρόλο.
Δυό μακρινές χώρες αλλά με ίδια πορεία μέχρι τώρα,όμως εκεί που διαφοροποιείται η αργεντινή απο μας και φαίνεται να παίρνει τα πάνω της,είναι τα ριζοσπαστικα μέτρα που παίρνει εδω και πέντε χρόνια.Κατ αρχήν αμφισβητει ένα μέρος του χρέους της και επαναδιαπραγματεύται το υπόλοιπο με την παγκόσμια τράπεζα.Αρχίζει να μαζεύει και πάλι τις επιχειρήσεις της επανακρατικοποιώντας τις,ενώ δέν διστάζει και να παγώσει τις καταθέσεις. Υποτιμά ανάλογα το νόμισμά της,κρατώντας το συνδεδεμένο όμως με το δολλάριο και βέβαια όλα αυτά συνοδεύονται απο γενναία προνοιακά μέτρα για τον λαό.
Και πάντα,με την βοήθεια του μεγάλου ηγέτη της εποχής μας,του τσάβεζ.
Τα ίδια ακριβώς νομίζω πώς θα πρεπε να κάνει και η ελλάδα.Ακόμη και την βοήθεια του τσάβεζ να ζητήσει που λέει ο λόγος.Και μάλλον,η ίδια απο μόνη της θα πρεπε να ζητήσει να αποχωρήσει έστω και προσωρινά από την εοκ,κρατώντας όμως συνδεδεμένο το νόμισμά της μαζί της ή και με το δολλάριο.
Άν δέν μας θέλει η εοκ μία εμείς δέν την θέλουμε δέκα.
Για να γίνουν αυτά όμως χρειάζεται τόλμη και θάρρος. Η αργεντινή τα έχει,η ελλάδα δέν φαίνεται να τα χει.Μάλλον είναι το μόνο που δυστυχώς δέν μοιάζουμε με αυτόν τον καλό και ταλαιπωρημένο λαό του κόσμου τούτου.
(βέβαια δέν έχει και μαραντόνα η ελλάδα,γιατί άντε να τον συγκρίνεις τώρα με τον καραπιάλη,αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα).
Και βασικά,αυτό που λέμε ανάπτυξη είναι το ξεπούλημα της περιουσίας,υλικής και άυλης,που φέρνει χρήμα.Αφού τα ξεπουλήσουμε όλα,όπως συμβαίνει και σε έναν απλό άνθρωπο ή οικογένεια,έρχεται η χρεωκοπία μετά.Στην χρεωκοπία,ουσιαστικά η χώρα αρχίζει και πάλι μετα καημών και βασάνων να ξανακάνει περιουσία για να αρχίσει να την πουλάει στο επόμενο διάστημα και να μπει ξανά σε φάση ανάπτυξης.
Σε φάση ανάπτυξης,πώλησης δηλαδή των περιουσιακών της στοιχείων,πουλάει φθηνά,σε περίοδο πτώσης και κατάρρευσης,αγοράζει ακριβά.Το κέρδος ανάμεσα σε αυτό το πάρε δώσε το καρπώνονται οι μεγαλοτράπεζες.Τώρα και η ελλάδα και ο κόσμος όλος είναι σε περίοδο πτώσης που ότι πουλήσαν πουλήσαν και τώρα θα πρέπει να αρχίσουν να αγοράζουν.
Για αυτο και η οικονομική θεωρία προσεχώς αλλάζει την μάσκα της για να εξυπηρετησει την καινούργια φάση,και απο φιλελευθέρως ιδιωτικοποιημένη θα γίνει παρεμβατικώς κρατικοποιημένη.
Εμάς όμως,τους απλούς και καλούς πολίτες δέν πρέπει να μας πολυαφορά όλη αυτή η διαδικασία.Διότι είτε ξεπουλημένοι που θα μαστε στην μιά φάση,είτε εξαγορασμένοι που θα μαστε στην άλλη,για τους ανθρώπους εν αντιθέσει με τα πράγματα έχει την ίδια έννοια.Είτε ξεπουλημένος είναι κάποιος είτε εξαγορασμένος,το ίδιο είναι και το ίδιο σημαίνει και το συνοψίζουμε στην λέξη πουλημένος. Και οι παππούδες μας πουλημένοι ήταν και τα εγγόνια μας πουλημένα θα ναι και αυτά. Είμαστε γνήσια τέκνα όπως λεει και ο μίκης (πουλημένος και αυτος),της πατρίδας (πουλημένης επίσης).
Πωλείται όπως είναι επιπλωμένη,ιδεολογημένη και πλήρως και εξ ιδίων κατασκευασμένη.
Περιπεράστε κόσμε.
ΥΓ Το ρήμα πουλάω-πουλω,ή το ρήμα ξεπουλάω -ξεπουλώ,όπως με το πούπουλο (τα πούπουλα) έτσι και με το ξεπουπουλάω -ξεπουπουλώ,έχει κοινή ρίζα το “πουλ”.
“Πούλ” στα αρχαία πουλασγικά σημαίνει “έλα (δω κουτοπούλι)” διότι εχρησιμοποιείτο η λέξις αποκλειστικά για το κάλεσμα των αρχαίων πουλερικων από τους τότε ανθρώπους.Διατηρείται ακόμη η λέξη στην ελληνική ύπαιθρο και μάλιστα διατηρώντας την ίδια σημασία,καθώς με αναδιπλασιασμό (πούλ-πούλ) την χρησιμοποιούν οι καλοί χωρικοί για να φωνάζουν τα κοτόπουλα και τα ορνίθια τους να τα ταίσουν,μέχρι να παχύνουν και να τα σφάξουν.
Το ρήμα αγοράζω θα σας το αναλύσω αύριο,μόνο άν μου φέρει φαγητό ο εξαρχείου στέλντοντας τον βλάξ και άν στείλει να ανοίξει ο άφαντος για να κατουρήσω.
Αλλοιώς θα κατέβω σε αποχή και εγώ όπως ο βλάξ.
Εξαρχείου ο φυλακισμένος στασίασε και κάνει και εκβιασμό.
Βάλε μυαλό,γιατί ο καλός ο καπετάνιος από τ αμπάρι φαίνεται.
” Το ρήμα πουλάω-πουλω,ή το ρήμα ξεπουλάω -ξεπουλώ,όπως με το πούπουλο (τα πούπουλα) έτσι και με το ξεπουπουλάω -ξεπουπουλώ,έχει κοινή ρίζα το “πουλ”.
”
ακομα λιγο και σε βλεπω να γραφεις ποιηματα και εσυ ……
Εξαρχείου, τώρα που είμαστε και ναυτικοί άνδρες πρέπει να σε ρωτήσω κάτι: ξέρεις τι σημαίνει η φράση «ανακρούω πρύμναν»; Ξέρεις. Έ λοιπόν, ετοιμάσου να το κάνεις γιατί μας βλέπω πάνω σε ξέρα. Πρέπει να προσέχουμε λίγο Εξαρχείου, γιατί η Αγάπη, η ιερή σμίξις των προσώπων, δεν είναι τσουλί, αγνώστου ή μη πατρός, για να την περιφέρεις από ‘δω και από ‘κει, όπως το παιδάκι περιφέρει το χνουδωτό αρκουδάκι του για να έχει μια αίσθηση παρουσίας και να μην φοβάται τα σκοτάδια. Γιατί όταν η Καρδιά είναι καρφωμένη πάνω στο μεσιανό κατάρτι, φως εκ φωτός, Πυρσός Λαμπρός του Υπερτάτου Φαροδείκτου, πυξίδα και ουρανός, τότε μπορείς να ναυσιπλοείς σε ανταριασμένες θάλασσες χωρίς το φόβο της απωλείας της. Και για να χτίσεις τη Μαούνα σου γερή, αυτή που θα σε οδηγήσει στο μέγα ταξίδι και ίσως στον τελικό προορισμό, πρέπει να κάνεις χρήση πάντων των διαθέσιμων υλικών και όχι να τα ξορκίζεις. Και να θυμάσαι –για όταν η Μαούνα μας θα αρχίσει να χάνει την στεγανότητα της και να μπάζει νερά, πράγμα αναπόφευκτο σε κάθε ταξίδι- ότι η αγάπη δεν είναι υλικό που μόνο μπαλώνει τρύπες αλλά και που γεννά. Κατάλαβες; Και ότι η τεχνική δεν είναι η κατάρα της εποχής, η αυτοαναφορικότητα της τεχνικής είναι. Και οι Έλληνες ήταν πάντοτε δεινοί τεχνίτες και ανοιχτοί στις έξωθεν επιρροές, αλλά είχαν υποταγμένη την τεχνική στο νόημα και στη συνέχεια στο Λόγο και στην Καρδιά. Και εγώ στην παρούσα φάση…. τεχνικός πήγα να γίνω (και όχι τεχνοκράτης) για να δω ποια είναι η συντομότερη πορεία για να ξεμπλέξουμε, έχοντας έμφυτο βέβαια το σαράκι του εφοπλιστικού Βρετανικού καιροσκοπισμού. Και αυτό το «Δέν θά πεθάνουμε ποτέ νεκρόφιλε αστισμέ», πιο πολύ με ξόρκι μου ακούγεται για να εξευμενίσεις τους μύχιους φόβους σου ότι τελικά θα μας σκοτώσει ο νεκρόφιλος αστισμός εάν παραμείνουμε επί μακρόν εκτός πραγματικότητας (ή για την ακρίβεια εάν συνεχίσουμε να υπνοβατούμε μέσα στην πραγματικότητα που διαμορφώνουν κάποιοι άλλοι). Γι’ αυτό ήρθε η ώρα να αναλάβουμε δράση και να μπούμε γερά στο παιχνίδι, όχι με τρικ και κόλπα, αλλά με θέσεις σταθερές και μάχιμες, εξασφαλίζοντας την αρτιμέλειά μας πριν προλάβουν να μας ξεσκίσουν οι ύαινες. Με δυο λόγια Εξαρχείου πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουμε να γινόμαστε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ. Με τρόπο διαφορετικό, με τον δικό μας τρόπο (κι αν δε το κατάφερα εγώ κάντο εσύ ή κάποιος άλλος), για να πλεύσουμε μέσα στο άγριο αρχιπέλαγος της Ευρώπης, που δόξα τω Θεώ μας βάζει σε καθημερινή βάση άπειρες προκλήσεις για να αποδείξουμε τη ναυτοσύνη μας. Και σχετικά με τα λεξικά που με παρακινείς να ανοίγω, πρέπει να καταλάβεις ότι δεν θα βοηθήσουν και πολύ γιατί είμαι ανεπίδεκτος μαθήσεως, μιας και δεν είμαι native, διατηρώ μια ανώμαλη σχέση με την γλώσσα˙ εγώ την ποθώ αγρίως, εκείνη όμως δεν μου κάθεται.
Άνετε, ο Πεπελάσης έχει πει σε μια εκπομπή ότι η κρίση στην Ευρώπη δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Για την Ελλάδα βέβαια έλεγε ότι είμαστε στην αρχή και ότι δεν έχουμε δει τίποτα. Τα τραπεζικά ιδρύματα της Ευρώπης (ειδικά της Αγγλίας) υπέστησαν σοβαρότατα πλήγματα εξαιτίας των τοξικών ομολόγων, σε αντίθεση με τις Ελληνικές τράπεζες που είχαν εκτεθεί ελάχιστα. Να γίνεται πόλεμος για να εξαγοράσουν τον Ελληνικό τραπεζικό τομέα; Άκουσα ότι η Εθνική αποφάσισε να αποπληρώσει τα δάνειά της προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ύψους δυόμιση δισεκατομμυρίων ευρώ, δείχνοντας έτσι την ισχύ της και την ίδια στιγμή ο τραπεζικός κλάδος στην Ελλάδα κατρακυλάει. Τί να πω; Πάντως εάν δεν αναλάβουμε άμεσα μέτρα προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση θα επιστρέψει στην Ελλάδα με άκομψο τρόπο (όχι ότι είχε φύγει ποτέ) η ξένη επιστασία όπως επί Όθωνος.
ΥΓ. Μιλάτε ρε παιδιά, μαστουρωμένος από την νύστα άνθρωπος:
Το κρακ είναι είδος ναρκωτικού,
το κραχ είναι η οικονομική καταβύθιση,
άλλο το ένα, άλλο τ’ άλλο,
άλλα ‘ντ’ άλλον δηλαδή.
Μετά κοιμήθηκα και ξύπνησα κατά τη μιάμιση για να ολοκληρώσω το Μέγα Οικονομολογικό μου έργο.
ΥΓ2. Ρε Aspic, έ όχι και ο Τσάβες ο Μεγάλος Ηγέτης της εποχής μας. Τότε ο Μπερλουσκόνι τι είναι; Άλλο αποανάπτυξη και άλλο υπανάπτυξη. Η μια γίνεται με συντεταγμένο τρόπο, η άλλη κουτρουβάλα. Σχετικά με το κατούρημα νομίζω ότι σου έχω ανοίξει ήδη, στο άλλο θέμα όμως, του Θεοδωράκη. Αλλά τώρα που το σκέφτομαι κάτσε εκεί που είσαι και κρατήσου, γιατί ο μάγειρας λείπει σήμερα και το μενού προβλέπει παξιμάδι. Να ‘χεις κάτι να το βρέξεις να μαλακώσει. Μη σπάσει και τα δόντια σου. Μήπως θες και λίγο κρακ που το ‘χω μπόλικο;
ενδιαφερον
απο τον By Simon Tilford οικονομολόγοτου Centre for European Reform.
euro2day.gr
“… Σαφώς η Ελλάδα όπως και η Ιταλία και η Ισπανία θα πρέπει να σοβαρευτούν και να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους και να μειώσουν τον δημόσιο τομέα τους. Όμως, και η Γερμανία (και άλλα μέλη της ευρωζώνης που έχουν πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών) θα πρέπει να αποδεχτεί ότι είναι μέρος του προβλήματος. Είναι άνευ ουσίας να υποστηρίζει κάποιος ότι τα πιο αδύναμα κράτη-μέλη θα πρέπει να μιμηθούν τη Γερμανία. Ένας από τους βασικούς λόγους για την ευρωστία των δημοσιονομικών της Γερμανίας είναι το υψηλό εμπορικό πλεόνασμά της με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ευρωζώνης. Όμως αυτό δεν είναι κάτι από το οποίο μπορούν να εμπνευστούν οι υπόλοιποι: το πλεόνασμα μιας χώρας σημαίνει ότι κάποια άλλη αντιμετωπίζει έλλειμμα…..”
@ 12, Άφαντε, “Και να θυμάσαι –για όταν η Μαούνα μας θα αρχίσει να χάνει την στεγανότητά της και να μπάζει νερά, πράγμα αναπόφευκτο σε κάθε ταξίδι- ότι η αγάπη δεν είναι υλικό που μόνο μπαλώνει τρύπες αλλά και που γεννά.”
- Ακριβώς γι’αυτό είναι ανάγκη η αγάπη (ο σύνδεσμος της τελειότητας), να πηγαίνει χέρι χέρι με τη δικαιοσύνη και να βρίσκεται σε αρμονία και σε ισορροπία μ’αυτήν.
“Με δυο λόγια Εξαρχείου πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουμε να γινόμαστε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ. ”
- Προσέχετε λοιπόν πως να περιπατήτε ακριβώς, μη ως άσοφοι, αλλ’ ως σοφοί,
16 εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, διότι αι ημέραι είναι πονηραί.
17 Διά τούτο μη γίνεσθε άφρονες, αλλά νοείτε τι είναι το θέλημα του Κυρίου. (Εφεσίους 5,15)