Ο Μίκης απαντά στη κ. Θάλεια Δραγώνα
Με επιστολή της στο Μίκη Θεοδωράκη η κ. Θάλεια Δραγώνα διαμαρτύρεται για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον της.
Ο Μίκης, με δική του επιστολή, ξεκαθαρίζει τα πράγματα.
Η επιστολή της κ. Δραγώνα:
2 Ιανουαρίου 2010
Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη, όλα παντελώς ψευδή και κατασκευασμένα.
Σας ενημερώνω ότι δεν είμαι ιστορικός και δεν γράφω ιστορικά βιβλία. Λόγος σαν «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από το 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», δεν βρίσκεται πουθενά στο δημοσιευμένο έργο μου και δεν χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή και κοινοβουλευτική μου πορεία. Τέτοιου είδους κατασκευάσματα είναι μιας συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον μου.
Είμαι κοινωνική ψυχολόγος, ερευνώ και γράφω πάνω στις κοινωνικές ταυτότητες έχω δώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου για την υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο.
Σας στέλνω μέρος των δημοσιεύσεων μου για να κρίνετε εάν όσα παρατίθενται στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εάν διαπιστώσετε ότι είναι κατασκευασμένες φράσεις, σας παρακαλώ πολύ να βρείτε μια ευκαιρία να το δηλώσετε.
Σας γράφω επειδή θαυμάζω την αστείρευτη δημιουργικότητά σας και τους αγώνες σας για τη δημοκρατία και είμαι σίγουρη ότι η αναζήτηση της αλήθειας και η προάσπιση των δημοκρατικών αρχών έχει πρώτιστη σημασία για σας.
Με εκτίμηση
Θάλεια Δραγώνα
Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο επιστολή σας προς τον Στέφανο Ληναίο με πολύ απαξιωτικά σχόλια για το πρόσωπό μου και παραθέματα από το δημοσιευμένο έργο μου που είναι
Σας επισυνάπτω και 2 πρόσφατες συνεντεύξεις μου όπου θα βρείτε και όλα τα παραποιημένα παραθέματα
Απάντηση Μίκη
ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Επιφανους 1
117 42, Αθήνα
τηλ. 210-9214863
fax 210-9236325
e-mail: mikisthe@otenet.gr
Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα
Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας
Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία
του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα
Αθήνα, 10.1.2010
Αγαπητή κυρία Δραγώνα,
Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».
Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σʼ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.
Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».
Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».
Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.
Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γιʼ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.
Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.
Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα, με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είνʼ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.
Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.
Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος, ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαβία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.
Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαριά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.
Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.
Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.
Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.
Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.
Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.
Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!
Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σʼ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.
Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απʼ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.
Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.
Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γιʼ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.
Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σʼ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.
Τέλος οφείλω να σας πω ότι:
Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είνʼ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:
«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)
Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».
Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».
Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.
Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μʼ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σʼ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».
«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διαμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)
Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.
Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.
Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.
Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.
«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».
Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».
Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα με αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.
Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.
Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σʼ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απʼ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απʼ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;
Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είνʼ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σʼαυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα…
Γιʼ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπʼ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.
Σας χαιρετώ,
Μίκης Θεοδωράκης
ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις. Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!
Loading ...
EYΤΕΡΠΗ
20-1-10.
Χαίρομαι που επιτέλους άνοιξαν οι θύρες του μυαλού και αναπτύσσονται τα επιχειρήματα όλων.
Τώρα ναι, καταλαβαίνω, πως συντελούνται εγκεφαλικές συνάψεις σε ικανοποιητικό βαθμό,προκειμένου να αναπτύξει ο καθένας τις απόψεις του.
Όλα ξεκίνησαν με αφορμή τα σχόλια του Μίκη Θεοδωράκη πάνω στο βιβλίο της κ.Δραγώνα,ένα που ωστόσο δεν το έχει διαβάσει ακόμα κανείς μας και εύλογα ρωτούν και κάποιοι αν διδάσκεται στα Σχολεία.
Προτείνω να το διαβάσουμε για να έχουμε συγκροτημένη άποψη, χωρίς φανατισμούς και προεικασμένα αποφθέγματα.
Θα προσπαθήσω να μείνω στα πλαίσια του θέματος, χωρίς να ξεφύγω.
όμως είναι μεγάλο θέμα,δεν αναλύεται στα γρήγορα ούτε τελειώνει όπως-όπως.
Αν μπορούσα να έβαζα ένα δικό μου τίτλο στη σημερινή μου επιστολή θα έλεγα απλώς…
ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ.
Σήμερα πια η Ελληνική πραγματικότητα αγγίζει τα όρια του αδιανόητου.Καλείται να εξαφανιστεί και μάλιστα άφωνη.
Ξεπουλώντας κάθε υλική και ηθική αξία ( δεν θα αναλύσω τι και πως έχει ξεπουληθεί γιατί δεν θέλω να μικρύνω το θέμα σε λογιστικές βάσεις)πουλάει και το παρελθόν της.
Το παρελθόν της, με όσα λάθη ή επιτεύγματα και αν εμπεριέχονται σε αυτό,είναι βαρύ και πολύτιμογια την ίδια.Βαρύ διότι συνέβησαν πολλά.
Πολύτιμο διότι διδάσκει πολλά,όχι μόνον από τα καλά, αλλά κυρίως από τα δεινά.
Είναι γεγονός ότι υπήρξε στο στόχαστρο πολλών για διάφορους λόγους.
Η στρατηγική της γεωγραφική θέση δημιούργησε ισχυρά πολτικά κίνητρα ανά τους αιώνες.
Η μέγιστη πολτιστική της προσφορά είναι αδιαμφισβήτητη.Πιο πολύ κομπάζουν για αυτόστο εξωτερικό οι ξένοι, παρά εμείς.
Η εσωτερική της πολυπολικότητα πολλές φορές όμως καταστροφική.
Το μεγάλο της κενό σχεδόν τεσσάρων αιώνων στον Οθωμανικό ζυγό μειονέκτημα που ακόμα ίσως το πληρώνει.
Οι ξένες Δυνάμεις την χειραγώγησαν και την λοιδώρησαν σε μια αδιάκοπη συνέχεια πολτικής προδοσίας και ουσιαστικής εκμετάλλευσης από την Ελληνική Επανάσταση, τους Βαλκανικούς πολέμους, τη Μικρασιατική Καταστροφή,Τον Εμφύλιο Πόλεμο,τη Χούντα, το Κυπριακό,έως και τη σύγχρονη μορφή Πολιτεύματος που την διοικεί.
Τυρρανικά, προδοτικά, πολλές φορές κατάπτυστα, αλλά…διοικεί.
Και δεν με ικανοποιεί η έκφραση…τοιούτος έλαχεν Α
Λόγω αδυναμίας αποστολής συμπληρώνω το σχόλιο μου
…ναι δεν με βολεύει….
Διότι η Δημοκρατία μας σήμερα που τόσο αίμα έχει κοστίσει είναι μόνον άυλος τίτλος και τίποτα παραπάνω.
Οτιδήποτε αξιόλογο διώκεται ως αξιόποινο και όποιος τολμήσει να σηκώσει ανάστημα χαρακτηρίζεται εθνικιστής, γραφικός, παρωχημένα ψευδο-διανοούμενος.
Μα ούτε κι αυτή η κίνηση των προδοτών είναι τυχαία.
Κανείς δεν έχει άμεσα αντίρρηση σε μια παγκοσμιοποίηση. Αυτό προσπάθησε να κάνει και ο Μέγας Αλέξανδρος προτείνοντας γάμους μεταξύ των φυλών και να διαμένουν απανταχού της Ελληνικής Αυτοκρατορίας. Αλλά τι σημαίνει αυτό ακριβώς σήμερα; Την αφυδάτωση και εξαφάνιση των τελευταίων Ελλήνων που είναι καταδιωκόμενοι και απόξενοι μέσα στην ίδια τους την Πατρίδα;
Που ακούστηκε να θάβουν τα κείμενα και τα βιβλία με την γνήσια Ελληνική σοφία, να προωθούν άλλα με παραποίηση και απαξίωση της Ιστορίας, να τροποποιείται η Ελληνική γλώσσα και τέλος πάντων όποιος ενδιαφέρεται να βγει από το λαβύρινθο της ανοησίας, όχι μόνο να ψάχνει, αλλά και όταν βρίσκει, να χρυσοπληρώνει για να μάθει;
Εμένα δεν μου χρειάζεται καμία κυρία Δραγώνα και καμία κυρία Ρεπούση να μου μάθει αλλιώς την Ιστορία διότι την ξέρω. Όσες κυρίες και κύριοι ανέλαβαν να διαφωτίσουν τις επερχόμενες γενεές Ελληνόπουλων με τις πολτοποιημένες πληροφορίες που τις πληρώνει το γερά μεθοδευμένο σύστημα Αφανισμού της Ελλάδας απατώνται αν νομίζουν ότι δρουν ελεύθερα χωρίς αντίπαλο.( Κρυφό Σχολειό κάνουμε σήμερα στα παιδιά μας και φυσικά δεν είμαστε αντιστασιακοί στην Παγκοσμιοποίηση.)
Είναι ενεργός και κινητοποιημένος ο Ελληνισμός, όχι μόνο εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Ίσως φαντάζονται οι ψευδο-επιστήμονες αυτοί πως έχουν ανοιχτές στη διάθεση τους όχι μία αλλά πολλές Κερκόπορτες.
Μπορεί. Και οι Εφιάλτες εδώ που τα λέμε δεν είναι και λίγοι.
Ακόμα περισσότεροι όμως είναι οι Φύλακες που έχουσιν γνώση,δύναμη, και θάρρος.
Ξέρουν οι Έλληνες από προδοσίες. Έχουν πολύ υποφέρει από αυτές και τις έμαθαν καλά, δυστυχώς… .στο πετσί τους! Ας μην νομίζουν λοιπόν οι Εφιάλτες ότι κομμίζουν Γλαύκας εις Αθήνας
Είναι μείζον το θέμα της Γλώσσας μας. Σε καμιά άλλη γλώσσα του πλανήτη, από όσο γνωρίζω δεν έγινε τέτοια χυδαία και βάναυση επίθεση, τροποποιώντας τις ετυμολογικές ρίζες της και ανοίγοντας κανάλια αμάθειας στους Έλληνες με την ανόητη δικαιολογία πως απλουστεύεται για να γίνει περισσότερο κατανοητή. Την γλώσσα την Ελληνική δεν μπορεί κανένα διεστραμμένο μυαλό ρευστής συνείδησης να παραλλάξει για να βολεύει άλλους. Κ
Είχε δίκιο ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας που έλεγε ότι είμαστε …Έθνος ανάδερφον!
Αλλά μάλλον και μερικοί αδερφοί μας σήμερα ΜΗΔΙΣΑΝ ως ελάχιστες πόλεις επί Ξέρξου.
Και εμείς; Θα θαυμάσουμε τους Μήδους ή τους Μηδενιστές; Θα βάλουμε την νοοτροπία του έτσι είναι αν έτσι νομίζουν Σημαία στα κεφάλια μας;
Το θέμα ναι , ……..είναι τεράστιο.
Δεν αναλύεται το τι είναι η Πατρίδα μου, ούτε σε πεντακόσιες χιλιάδες λέξεις.
Ένα ελπίζω και θέλω Αντί να βουτυρώνουμε το παντεσπάνι των Προδοτών –Φυλάρχων..ας κάτσουμε ήρεμα να μοιραστούμε τη δικιά μας τη μπουκιά… αυτό το ξεροκόμματο που μας απέμεινε από τη ληστεία που επιτρέψαμε. Ληστεία ύλης αλλά χειρότερα πνεύματος. μας κάνουν! Όταν φτάνεις στο κατώτερο επίπεδο, μόνο προς τα πάνω πορεύεσαι.
Διότι κάτω-κάτω μας πήγανε. Ε και μεις θα πετάξουμε.
Καταρχήν να κάνω μια ερώτηση: είσαι ο Αλέξανδρος ο παλιός ή είσαι καινούργια προσθήκη στην παρέα μας; Γιατί με τόσους Αλέξανδρους, φραπέδες, alex και τα σχετικά μπερδεύτηκα. Και κάνω αυτή την ερώτηση γιατί παρατήρησα μια ευκολία ομαδοποίησης ορισμένων απόψεων σε απολογητές της παγκοσμιοποίησης και τα συναφή, που δεν καταλαβαίνω από πού εκπορεύεται (μοιάζει να μην έχεις διαβάσει ποτέ κάτι απ’ αυτά που έχω γράψει). Πάμε τώρα στο θέμα μας, ο πυρήνας του οποίου κατά την γνώμη μου είναι η σύγκρουση του νεωτερικού Έθνους με τις επιμέρους πολιτισμικές ταυτότητες (γι’ αυτό και η ανάλυση θα ξεφύγει από το κείμενο του Μίκη, διατηρώντας όμως τον πυρήνα του προβληματισμού). Πρέπει να αποσαφηνιστεί ότι το έθνος-κράτος με τα χαρακτηριστικά που του αποδίδουμε σήμερα παρουσιάστηκε στην Ευρώπη την περίοδο που κατέρρεε η Χριστιανική οντολογική πρόταση και αντικαθίστατο από τον Ρασιοναλισμό και τον πολιτικό φιλελευθερισμό (διαφωτισμός). Οι εθνικές επαναστάσεις και τα κράτη που ίδρυσαν, ήρθαν να διαδεχτούν τα επιμέρους Χριστιανικά βασίλεια και η δομική διαφορά τους είναι ότι από την Χριστιανική ταυτότητα που αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως Οικουμένη, περνάμε σε συσσωματώσεις ανθρώπων με «κοσμικά» πολιτισμικά χαρακτηριστικά, τα έθνη (γι’ αυτό και οι Χριστιανοί δεν συγκροτούσαν έθνος, αλλά Εκκλησία˙ διαφορετικά μέσα για την επίτευξη διαφορετικών σκοπών). Απόδειξη αυτού του γεγονότος είναι ότι το Ελληνικό Έθνος δεν νοηματοδοτείται από την Ορθοδοξία (όπως λες), αλλά την νοηματοδοτεί, δηλαδή την προσαρμόζει στα πλαίσια λειτουργίας του. Κορυφαίο παραδείγματα αυτού του γεγονότος είναι η Κοραϊκής σύλληψης αυτοκεφαλία της Ελλαδικής Εκκλησίας, δηλαδή η πλήρης υποταγή της Χριστιανικής οντολογίας (και της «πολιτικής» της σύλληψης) στους εθνικούς σκοπούς (με δυο λόγια η «κρατικοποίηση» της Εκκλησίας). Η οργάνωση σε εθνικά σύνολα και η εθνική ταυτότητα δεν είναι προϊόν πολιτισμικής αυτοχθονίας, είναι δάνειο και μάλιστα «διαφωτιστικόν», που νοθεύει καίρια τον πολιτισμικό πυρήνα της Ορθοδοξίας, ο οποίος υποτίθεται ότι (σε φαντασιακό επίπεδο πλέον και όχι σε βιωματικό) αποτελεί την καρδιά του Ελληνόφωνου γένους (σκέψου μόνο τις αντιδράσεις των Κολλυβάδων). Όπως καταλαβαίνεις μπάχαλο η κατάσταση. Με την δημιουργία του Ελλαδικού εθνικού-κράτους εγκαινιάζεται με τρόπο αδιαμφισβήτητο πλέον, η είσοδος τους Ελληνισμού στην Νεωτερικότητα. Και γι’ αυτό εγώ υποστηρίζω ότι η σχέση μεταξύ των εννοιών που αναφέρω είναι αδόμητη, γιατί εάν το Έθνος είναι η ψυχή του σώματος/κοινωνίας, η Ορθοδοξία είναι η περούκα και η μάσκαρα. Οι δε διαμάχη μεταξύ των Ελληνοκεντρικών εθνικιστών και των πολυπολιτισμικών α-εθνιστών, είναι αυτό που θα λέγαμε δυο γάιδαροι μαλώναμε σε ξένο αχυρώνα (μη ξεχνάμε ότι ο Μίκης υπήρξε και αριστερός κομμουνιστής εκτός από πατριώτης, δηλαδή έχει καλύψει όλη την γκάμα της «αλλοτρίωσης»). Άρα σύμφωνα με το άνωθεν σκεπτικό, η έννοια έθνος δεν είναι ο γενικός προσδιοριστικός όρος του ανθρώπων που μοιράζονται μια πολιτισμική κληρονομιά, αλλά είναι μια πολιτισμική ταυτότητα από μόνο του και αυτό ορίζεται μέσα από την ίδια την λειτουργία του έθνους (απρόσωπη μαζικοποιημένη δημοκρατία, αναγκαστική πολιτισμική και γλωσσική ομογενοποιήσει σύμφωνα με εθνικά στάνταρ κτλ.). Και ναι, όντως, η Ορθοδοξία και η παράδοση (και οτιδήποτε αποτελούσε το παλαιότερο πολιτισμικό πυρήνα), σταδιακά μετατράπηκε σε φολκλόρ ή συμπιέστηκε στις χαραμάδες που άφησε η νέα νοηματοδότηση. Τι γίνεται όμως από εκεί και πέρα; Προφανώς δεν προσπαθούμε να γυρίσουμε στο 1750, ούτε στο 1300. Αλλά με την κρίση της νεωτερικής ταυτότητας, οι εθνικές ομάδες αναζητούν άλλες, βαθύτερα οντολογικές μορφές αυτοοργάνωσης και αυτή η αναζήτηση λέγεται μετανεωτερικότητα (αυτό που σε παλιότερες συζητήσεις είχαμε ορίσει ως «εθνο-γένεση» επί
τη βάσει νοοτροπιών).
Η μετανεωτερικότητα δεν είναι ταυτότητα (την οποία μου απέδωσες κιόλας αν κατάλαβα καλά), η μετανεωτερικότητα είναι κρίση ταυτότητας, γι’ αυτό και δεν ορίζεται θετικά το περιεχόμενο της, γι’ αυτό και δεν μπορείς να ταυτιστείς μαζί της. Άρα δεν μπορεί να υπερασπίζεσαι την μετανεωτερικότητα (αν και όλοι είμαστε μετανεωτερικοί), γιατί μετανεωτερικότητα σημαίνει νεωτερικότητα σε αποσύνθεση και μετάβαση, οπότε είτε μετέχεις στην δημιουργία μιας νέας, οντολογικά (όσο το δυνατόν) συμπαγούς ταυτότητας μέσα από τα αδιέξοδα που βιώνεις, είτε παριστάνεις τον «άχρονο» Έλληνα όπως κάνει ο Εξαρχείου, που κάθεται στην ασφάλεια της γωνίας του ευλογώντας τα γένια του (μέχρι να τον σαρώσει η πραγματικότητα). Το δε ψευτοδίλημμα ότι εθνικισμός και Ελληνισμός πάνε πακέτο, αλλιώς οποιαδήποτε άλλη μορφή πολιτικής οργάνωσης σημαίνει αφελληνισμός [πχ. κοινοτισμός (δηλαδή πολιτειακή εντοπιότητα, στον πολύ μικρότερο πυρήνα της κοινότητας) στα πλαίσια μιας χαλαρής Ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας], αποδεικνύεται έωλο γιατί ο Ελληνισμός προϋπήρχε του Έθνους-κράτους (πχ. οι αρχαίες Πόλεις-Κράτη, τα Αλεξανδρινά βασίλεια, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κτλ.). Όσο για την αξιολόγηση πολιτισμών σε ανώτερους και κατώτερους, αυτό ισχύει ακριβώς σε περιπτώσεις κατά τις οποίες έχουμε διαμορφωμένα πολιτισμικά πρότυπα και κάποιος καλείται να ενταχθεί σε αυτά. Αλλά αυτό ακριβώς ήταν και το πρόβλημα του νέου Ελληνισμού, διαρκώς εντασσόταν ως ουραγός (σε δεύτερο χρόνο δηλαδή) σε πολιτισμικές προτάσεις που δημιουργούσαν άλλοι. Άρα δεν κρίνω του πολιτισμούς ως ανώτερους ή κατώτερους, αλλά μέσα από μια ιστοριονομική προσέγγιση, που προωθείτε μέσα από τα αδιέξοδα και τις απαντήσεις τους. Για να γίνει κατανοητό καλύτερα θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Παπαγιαννόπουλου του Εξαρχείου, «ας συμπληρώσουμε πως μια ολόκληρα τάση του νεοελληνικού στοχασμού μοιάζει να αναζητά ακόμα και σήμερα στην ιδεολογική αυτοπεριγραφή του δυτικού ανθρώπου (βλέπε για παράδειγμα τον εθνικισμό λέω εγώ), τη δίοδο της Ελληνικής πνευματικής ιστορίας προς τον σύγχρονο κόσμο. Εμείς, αντίθετα, υποστηρίζουμε πως η δίοδος αυτή υπάρχει μεν, αλλά πρέπει να αναζητηθεί στη δραματική αμηχανία και στα αγωνιώδη αδιέξοδα του δυτικού ανθρώπου. Είναι οι αμφιβολίες και οι αμφισβητήσεις που μας καθιστούν μέλη του δυτικού παρόντος, όχι η αίσθηση της επάρκειας (ακούς «βολεμένε» Εξαρχείου, ωραίε και ελεύθερε σχολιαστή των…. σχολίων μας). Με τον άνθρωπο του μοιραζόμαστε τις πνευματικές του έγνοιες και την βαθειά του ανησυχία, όχι τις αυτοθεσμίσεις του και την φαντασιακή ισχύ της αυτοπεποίθησης του».
Σχετικά με το θέμα της ανωτερότητας των πολιτισμών, δεν έθεσα θέμα γιατί αισθάνονταν ανώτεροι από τους Γερμανούς, αλλά γιατί συσχέτισε τον πόλεμο με την ανωτερότητα. Δηλαδή εάν δεν ήμασταν ανώτεροι και αν δεν είχαμε τον Αισχύλο και τον Καβάφη, δεν έπρεπε να πολεμήσουμε; Αυτό είπα και μαζί ότι όλα οι εθνικοί πολιτισμοί έχουν την τάση να πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι από τους άλλους και στο τέλους προσπαθούν να βγάλουν ο ένας το μάτι του άλλου. Δες το thread με τους Αλβανούς. Και σε ρωτώ: άμα είχαμε υπεροπλία έναντι των Τούρκων θα μπαίναμε στην διαδικασία να σκεφτούμε την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης; Κάτι μου λέει μέσα μου, πως ναι και με τα χίλια.
ΥΓ. Και κάτι σύντομο για τα γλωσσολογικά που λέγαμε: έχει δίκιο η Βραδύπους γιατί μέχρι και τώρα χρησιμοποιούμε την φράση προφορικός και γραπτός λόγος. Ως προς την ταύτιση όμως την έλλογης ικανότητας και της γραφής, εξακολουθώ να αμφιβάλω, γιατί καθορίζονται από διαφορετικά «κέντρα» του εγκεφάλου. Και για να δούμε το μέγεθος της διαβάθμισης μπορούμε απλώς να σκεφτούμε ότι οι κατά τ’ άλλα πανέξυπνοι συνήθως δυσλεξικοί (πρόβλημα της γραφής και της ανάγνωσης και όχι της ομιλίας), δεν μπορούν να γράψουν ούτε μια σωστή πρόταση. Το ίδιο σε μικρότερη κλίμακα είναι το φαινόμενο της δυσορθογραφίας (φυσική δυσκολία στην εντύπωση και την απόδοση της ορθής γραφής). Στην ουσία υπάρχει απόσταση μεταξύ της φέρουσας ικανότητας τους ατόμου στην ομιλία και στην γραφή, με την πρώτη να έχει σαφώς κυρίαρχο ρόλο ως προς την απόδοση της έλλογης ικανότητας. Άσε που αν δεχτούμε ότι η ικανότητα στην ορθή-γραφή, ισοδυναμεί με τον ορθό-λογο, που με την σειρά του ισοδυναμεί με την έλλογη ικανότητα, θα πρέπει να βγάλουμε τον Νικόλαο βλάκα, γιατί ακόμα γράφει το κανείς/κανένας, κανίς/γαβγαβ, και αυτό είναι κάτι που ούτε θέλουμε να το κάνουμε, ούτε και γίνεται.
ΥΓ2. Πότε θα γράψουμε αυτό το σενάριο ρε παιδιά για τον Παπαγεωργίου; Full time δουλειά τις κάναμε τις Ανιχνεύσεις. Έχουμε να δούμε σήμερα και το ματς στις έντεκα.
Άφαντε 53
” Αλλά με την κρίση της νεωτερικής ταυτότητας, οι εθνικές ομάδες αναζητούν άλλες, βαθύτερα οντολογικές μορφές αυτοοργάνωσης και αυτή η αναζήτηση λέγεται μετανεωτερικότητα (αυτό που σε παλιότερες συζητήσεις είχαμε ορίσει ως «εθνο-γένεση» επί
τη βάσει νοοτροπιών).”
Πολύ διαφωτιστική διατύπωση. Θυμίζει και κάτι απ’ αυτά που είχαμε πει για μορφές αναρχισμού που πρέσβευαν την ανάγκη για “παράλληλες κυβερνήσεις” όπου ο καθένας θα επέλεγε την κυβέρνηση που τον εξέφραζε καλύτερα ιδεολογικά εντός της ίδιας χώρας, αντί να εκλέγεται μία κυβέρνηση για όλους.
Θα συμφωνήσω κιόλας πως η υπερβολική συσχέτιση νόησης/ σκέψης και γλώσσας καταλήγει και σε άτοπα και σε απανθρωπιά. Σκέψη ΄μπορεί να εκφράζεται και με τη γλώσσα του σώματος και με τα συναισθήματα. Σαφώς κάποιος μπορεί να είναι ανορθόγραφος και να είναι σκεπτόμενος, αν και κάποτε είναι αλήθεια πως η ανορθογραφία μπορεί να συνδέεται με μια γενικότερη προχειρότητα, αλλά αυτού του είδους οι κρίσεις επί συγκεκριμένων ατόμων είναι καταά ακνόνα άδικες. Υπάρχει και το αντίθετο παράδειγμα, κάποιος να είναι ικανόταος στη χρήση του προφορικού και γραπτού λόγου και τελικά να μην σκέπτεται παρά μόνο τυποποιημένα.
Ωστόσο, πιθανώς να υπάρχει μια αλήθεια στον συσχετισμό σκέψης / γλώσσας σ’ ένα πιο αφαιρετικό επίπεδο . Γενικά, μπορεί οι πιο πολύπλοκες ιδέες να μην ήταν δυνατόν να συλληφθούν από την ανθρωπότητα στο σύνολό της χωρίς την ύπαρξη ενός επαρκούς γλωσσικού υποβάθρου. Αυτό καμμία σχέση δεν έχει με το αν ο Γιαννάκης είναι ή όχι ευφυής επειδή γράφει ή δεν γράφει σωστά το όνομά του.
Άφαντε όπως βλέπεις άλλαξα το ψευδώνυμό μου προκειμένου να μη δημιουργούνται συγχύσεις με άλλους σχολιαστές. Πράγματι είμαι καινούργια προσθήκη και δεν είχα το χρόνο να γνωρίσω περισσότερο τις τοποθετήσεις καθενός. Όπως έγραψα και νωρίτερα, ίσως βιάστηκα να σε κατατάξω σε κάποια ιδεολογική κατηγορία, κι αν αυτό συμβαίνει δεν θα διστάσω να επανορθώσω. Διαβλέποντας τον κίνδυνο να ανοίξει υπερβολικά η συζήτηση, κάτι που λόγω ελλέιψεως χώρου και χρόνου πρέπει να αποφευχθεί, θα προσπαθήσω να σου απαντήσω όσο πιο συνοπτικά μπορώ.
Αφετηρία μία ενδιαφέρουσα διατύπωσή σου: “το Ελληνικό Έθνος δεν νοηματοδοτείται από την Ορθοδοξία (όπως λες), αλλά την νοηματοδοτεί, δηλαδή την προσαρμόζει στα πλαίσια λειτουργίας του.” Οξυδερκής παρατήρηση, συμπληρώνω επίσης ότι τα πλαίσια λειτουργίας-υπάρξεώς του προσδιορίζονται με τη σειρά τους από μία πληθώρα παραγόντων, μεταξύ των οποίων ιδιαίτερη σημασία έχουν η γλώσσα, η συλλογική ιστορική εμπειρία, ο ελληνικός γεωγραφικός χώρος και ίδια η Ορθοδοξία. Δηλαδή πράγματι το έθνος γεννιέται επί τη βάσει μίας ταυτότητας, (εδώ: χριστιανοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που προσδιορίστηκαν ως Έλληνες βάσει τους κυριάρχου μεταξύ τους-άλλα όχι μόνου-γλωσσικού ιδιώματος, το οποίο παραγκώνισε τα υπόλοιπα, αφού αναγνώρισε σε αυτά ανταγωνιστικές πολιτισμικές προτάσεις) την οποία αναπαράγει αυτούσια ή παραλλαγμένη. Το ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες επιδρούν πάνω σε μία βασική συνιστώσα του πολιτισμού, αλλοιώνοντας αυτην, προτάσσοντας την ή υποτιμώντας την επιβεβαιώνει ότι παρά την πνευματική τους συγγένεια, ομόθρησκοι/ομόδοξοι λαοί δημιουργούν και διατηρούν διακριτές εθνικές ταυτότητες (χωρίς αυτό να επηρεάζει αναγκαία την συναισθηματική εγγύτητά τους). Το αν αυτή η εθνική ταυτότητα περιέχει αντιφάσεις και μάλιστα κρίσιμες για την βιωσιμότητά της, αντίκειται σε μία “ανόθευτη” ιδέα Ορθοδοξίας ή όχι είναι βεβαίως σημαντικά ζητήματα. Δεν αμφισβητείται όμως ότι και αυτή η εθνική ταυτότητα, παρά το ότι δεν εντάσσεται στα “καθαρά” σχήματα που έχουμε κατά νου, είναι πολιτισμική ταυτότητα των μετεχόντων στο έθνος και ότι γύρω από αυτή συσπειρώνονται οι φορείς της. Χωρίς να μπαίνω πάντως σε μία πολύ μεγάλη συζήτηση, επισημαίνω ότι η σύνδεση της οικουμενικότητας της Ορθοδοξίας με υπερεθνικές πολιτικές δομές είναι πολύ προβληματική και η αντίληψη της (Ορθόδοξης) Εκκλησίας ως ανταγωνιστικής προς το έθνος πολιτικής δομής ήκιστα ορθόδοξη είναι, αλλά μάλλον παραπέμπει σε παπική κοσμικότητα. Το έθνος και η Εκκλησία λειτουργούν σε άλλα επίπεδα και γι’ αυτό δεν είναι αμοιβαίως αποκλειόμενα, όπως τα παρουσιάζεις. Το έθνος, όταν αποκαθίσταται και πραγματώνει την πολιτική του ανεξαρτησία χρησιμοποιεί τον κρατικό καταναγκασμό για τη ρύθμιση εξωτερικών σχέσεων και η Εκκλησία την οικειοθελή εσωτερική μεταμόρφωση του ανθρώπου (που φυσικά αντανακλάται και στον εξωτερικό κόσμο, έμμεσα ωστόσο). Όταν οι ρόλοι τους συγχέονται, και φτάνουμε στο σημείο το έθνος να μεταμορφώνει εσωτερικά τον άνθρωπο και η εκκλησία να ρυθμίζει νομικά, δηλαδή εξαναγκαστικά τον κοινό βίο, τα αποτελέσματα είναι τα εκτρώματα του εθνικιστικού καισαροπαπισμού (ως φιλοσοφία/θεολογία) και του παποκαισαρισμού αντίστοιχα. Συναντώνται, επομένως, το Έθνος και η Εκκλησία μόνον στον φορέα τους που είναι το πρόσωπο. Και θα επιμέινω σε αυτό το σημείο, κακώς θεωρείς ότι το έθνος είναι κατ’ ανάγκην πολιτισμική ταυτότητα. Το έθνος είναι άνθρωποι, και οι άξονες γύρω από τους οποίους συσπειρώνονται προκειμένου να σχηματίσουν το έθνος είναι η πολιτισμική ταυτότητα. Άξονες που μπορεί να είναι μία θρησκεία, μπορεί να είναι μία μεταφυσική πίστη στο έθνος ή και κάτι τελείως διαφορετικό από αυτά. Πάντως επίκεντρο της ταυτότητας αυτής για όσους που πήραν τα όπλα το ’21, λυδία λίθος πάνω στην οποία δοκιμαζόταν το φρόνημα, ο αυτοπροσδιορισμός ενός εκάστου ήταν η “εις Χριστόν πίστη”. Παρεμπιπτόντως εδώ αποδεικνύεται για άλλη μία φορά η ευθεία αναλογία γλώσσας και σκέψης: Η γλωσσική μας αδυναμία να επιβάλλουμε έναν όρο για το έθνος ως κοσμική πολιτισμική ταυτότητα και έναν άλλο όρο για το έθνος ως συλλογικότητα ανθρώπων, ανεξάρτητα από την κοσμικότητα ή μη της κοινής τους ταυτότητας επηρεάζει άμεσα την αντίληψη της πραγματικότητας. Καταλαβαίνουμε κάτι, μόνο όταν υπάρχει ο όρος για να το περιγράψει. Και γι’ αυτό ένας όρος πρέπει να έχει σε κάθε περίπτωση ένα, αναλλοίωτο και μοναδικό περιεχόμενο, για μη φτάνουμε στον εννοιολογικό βανδαλισμό.
Για τη μετανεωτερικότητα, συμφωνούμε ως προς το ότι είναι ένας όρος που καλύπτει πολλές υποκατηγορίες εθνογενέσεων εν εξελίξει (blanket-term). (Θα έλεγα μάλιστα πως έχει και δεύτερο όνομα: “Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής”,αλλά αυτό είναι άλλη, μεγάλη συζήτηση) Σε κάθε περίπτωση δεν κινείται σε άλλο επίπεδο από το έθνος (κατά την έννοια που προσδιόρισα παραπάνω) όπως θέλει να παρουσιάζεται, αλλά στο ίδιο επίπεδο και πρέπει να κρίνεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Επομένως, η δήθεν “τάση” (στην πραγματικότητα πρόκειται για αναγκαιότητα, αφού μόνο στη βάση κάποιας διάκρισης/υπεροχής μπορεί να επιλεγεί μία ταυτότητα, αλλιώς η επιλογή στηρίζεται στην τυχαιότητα και άρα στερείται νοήματος) των “παραδοσιακών εθνών” να θεωρούν τον πολιτισμό τους ως ανώτερο συναντάται και στη μετανεωτερικότητα και μάλιστα ενισχυμένη από το μεσσιανισμό, από τον οποίο διαπνέεται κάθε ανερχόμενη νέα οντολογία. Το πρόβλημα που γεννά τις συγκρούσεις δεν είναι επομένως η υποκειμενική θεώρηση της ανωτερότητας, αλλά όπως έγραψα ήδη παραπάνω είτε η αντικειμενικοποίησή της διά της ωμής επιβολής (τρόπον τινά η “πολιτισμική σταυροφορία”, ο φονταμενταλισμός), είτε η μεταφορά της θεώρησης της ανωτερότητας από την ίδια ταυτότητα στον φορέα της ταυτότητας, γεγονός που επιτρέπει εγκλήματα σε βάρος των φορέων άλλων ταυτοτήτων, είτε και τα δύο μαζί.
Κλείνοντας με τα γλωσσολογικά (κι αφού σημειώσω, Βλαξ, ότι συμφωνώ με τα περί υπερβολικής συσχέτισης ορθογραφίας και νόησης, τονίζω πάντως ότι διεθνώς οι έρευνες για την εξέλιξη της ανθρώπινης νόησης έχουν ως επίκεντρο το μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τη γλώσσα), δεν γνωρίζω αρκετά για τη δυσλεξία ώστε να μπορώ να σχολιάσω. Έχω όμως την εντύπωση (διόρθωσέ με αν κάνω λάθος) ότι ο δυσλεκτικός γνωρίζει την ορθογραφία, απλώς δεν μπορεί να την αποτυπώσει στο γραπτό λόγο. Αν αυτό ισχύει, τότε σε τίποτα δεν αντιφάσκει η διαπίστωση σου με όσα έγραψα. Η ορθογραφία μας ενδιαφέρει σε επίπεδο γνωστικό (αφού μόνο σε αυτό το επίπεδο επηρεάζει τη σκέψη και την αντίληψη της πραγματικότητας) και όχι σε επίπεδο τεχνικό, απόδοσής της στο χαρτί. Δηλαδή, αρκεί κάποιος να γνωρίζει την ορθογραφία (ως σύνδεση με το βάθος και τις ρίζες της γλώσσας) και ας μην έχει γράψει ούτε μισή αράδα στη ζωή του. Ξανατονίζω ότι δεν συνέδεσα την ορθογραφία με την ευφυία αλλά με το υπόβαθρο της σκέψης και μάλιστα όχι οποιασδήποτε σκέψης, απλής και καθημερινής, αλλά με την υγεία και τις ορθές βάσεις του στοχασμού. Αν αυτό θεωρείται απάνθρωπο, δηλαδή το ότι δεν αναγνωρίζω σε όλους τους ανθρώπους ίδιες προϋποθέσεις (ούτε καν ικανότητες) στοχασμού και πρέπει σώνει και ντε να θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι είναι φιλόσοφοι, ε, ας είμαι εγώ ο απάνθρωπος της υπόθεσης.
ΥΓ:Βλαξ, πολλαπλότητα κυβερνήσεων στο ίδιο κράτος σημαίνει πολλαπλότητα νόμων, πολλαπλότητα δικαστηρίων, πολλαπλότητα αρμοδιοτήτων. Σημαίνει με μία κουβέντα, πολλαπλότητα κρατών.
Νέα Σμύρνη 13
Απάνθρωπο εννοώ ότι είναι όταν υπονοούμε όπως είπα πως ένας ανορθόγραφος ή αγράμματος ή ασύντακτος δεν έχει και νόηση. Ήδη το είπα πως μάλλον ισχύει όμως ότι σε ευρύτερη κλίμακα η ανάπτυξη της γλώσσας στην ανθρωπότητα θα πρέπει να συνδέεται πράγματι με τις “ορθές βάσεις στοχασμού” όπως λες. Αλλά αυτό φαίνεται επί συνόλου επιτευγμάτων όχι κρίνοντας μεμονωμένα πρόσωπα.
Για το υ.γ σου: Ναι αλλά πολλαπλότητα κρατών που πλέον διαφοροποιούνται μεταξύ τους βάσει πολιτισμικών χαρακτηριστικών που επελέγησαν αυθόρμητα κι’ ελέυθερα από τους πολίτες χωρίς έξωθεν επιβολή (κατά το δυνατόν).
Ο λέων, εξ όνυχος!
Γύρω από ένα τόσο σημαντικό άνθρωπο, που έδωσε τη ζωή του σε αγώνες για τα ιδανικά του, που (όποιας νομιμοφροσύνης, όποιας εθνικότητας και να είναι κανείς!) η φυσική και ανθρώπινη ( και ελληνική!) στάση είναι ο σεβασμός και η προσοχή, δεν είναι ούτε εύλογο, ούτε ευπρεπές βέβαια, να αντιπαρατίθεται τόση μικρολογία, τόση μικροψυχία και μιζέρια!
Μπορεί να βρήτε και άλλα…λάθη στο λόγο αυτού το ανθρώπου που δεν καταθέτει τα όπλα (και δεν τηρεί την Σιγή όλων των άλλων που θεωρούνται κοινώς “η πνευματική ηγεσία”, τρομάρα τους¨), αλλά έχει την λεβεντιά και την απλότητα να λέει την αλήθεια όπως τη βιώνει–και μαζί του, άλλωστε, όλοι μας..
Το αποτέλεσμα της …αντιπαραθέσεως και των …διορθώσεων είναι , όπως καταλαβαίνετε, κωμικό!
ΕΥΤΕΡΠΗ 10-2-10.
Με αφορμή την απάντηση του κυρίου Μίκη Θεοδωράκη στο βιβλίο της κ. Δραγώνα, γράφτηκαν πάνω από πενήντα σχόλια για το θέμα και όχι μόνον. Συχνά αναφέρεται πως όμως πιστεύω πως, αντίθετα αναλύουμε πλατειάζοντας. Υπενθυμίζω : Τι είναι η πατρίδα μας; Ρωτάει η (Θάλεια Δραγώνα).Μεγάλο ζήτημα το οποίο δεν ξεπετιέται στο πόδι. Κανενός ανθρώπου η Πατρίδα δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με επιπολαιότητα και επίπλαστες δοξασίες –κατασκευάσματα κάποιων που τις χαρακτηρίζει, αν μη τι άλλο η βιασύνη της αναρρίχησης…. Φυσικά, ο Μίκης πήγε την Ελλάδα τόσο μακριά που όπου και να ταφεί θα είναι η Πατρίδα του Ελλάδα. Η κυρία Δραγώνα τι;;;; θάβει την Ελλάδα μέσα στο βιβλίο που είναι τόσο μικρό, ίσως όσο το ανάστημα του πνεύματος της ή το ανάστημα των δασκάλων της… ανθελλήνων , αγραμμάτων, και κομπογιαννίτηδων παχυλότατα αμειβομένων. Γράφτηκαν όμως πάρα πολλά σε αυτή την ανοιχτή πύλη επικοινωνίας που περισσότερο δίνουν την εντύπωση επιδειξιομανίας γνώσεων και διαρκούς λεκτικής αψιμαχίας. Θεωρώ ότι κανιβαλίζουμε την ίδια την έννοια της Ελευθερίας Λόγου, έκφρασης σκέψης και διακίνησης ιδεών. Και πως το πράττουμε αυτό; Μπαίνοντας στην παγίδα της διαρκούς αναφοράς σε φιλοσόφους που περιορίζουν σε μικρές φράσεις σύνθετες έννοιες ,λες και οφείλουμε να προσκυνήσουμε το γνωστικό επίπεδο κάποιων που ωστόσο δεν δείχνουν συγκεκριμένα συναισθήματα .Στο πλέον επίσημο Κρατικό κανάλι.. αυτό της Βουλής περίεργη ώρα για τον κατάκοπο Έλληνα που προσπαθεί να αναπαυτεί, Σάββατο τρεισήμισι το μεσημέρι παρακολουθώ τρείς ιστορικούς να αναλύουν ακριβώς το πνεύμα Δραγώνα περί αφύπνισης της Εθνικής συνείδησης στην Ελλάδα βάσει του Ρομαντισμού του 19ου αιώνα. Με κακούς ομιλητές με έντονη δυσκολία στον λόγο, τόση που να δημιουργεί δυσφορία στον ακροατή ….απίστευτη πολυλογία και αναφορές σε διαπρεπείς φιλοσόφους. Ένα όμως το μήνυμα: υπό την αιγίδα της Παγκοσμιοποίησης καλείται η Διεθνής Ιστορία σε ανακατάταξη κατά το δοκούν ΚΑΠΟΙΩΝ. Άλλα κανάλια, μεγάλα, κρατικά και ιδιωτικά τηρούν σιγήν ιχθύος ως προς τον Μίκη. Ένα μικρό κανάλι γνωστό για τους αγώνες του υπέρ των Ελλήνων αφιερώνει πολύ χρόνο τα πρωινά για την ιστορία αυτή, και σήμερα παρουσιάστηκε όλη η επιστολή του Μίκη. Τους απειλούν δε ότι θα τους κλείσουν. Αντί λοιπόν να παίζουμε την κολοκυθιά των διανοητών του διαδικτύου ας σταθούμε πιο σοβαρά και πιο δυνατά στα πόδια μας. Γιατί δεν πρόκειται για μια παρεξήγηση για ένα βιβλιαράκι που έγραψε κάποια κυρία. Ας έγραφε ό, τι ήθελε να το πουλήσει στους φίλους της. Αντ’ αυτού η εν λόγω κυρία βρίσκεται σε σοβαρό κυβερνητικό πόστο μετέχοντας στην ομάδα για την μεταναστευτική πολιτική με απόφαση του Γ. Παπανδρέου. Είναι επικίνδυνη λοιπόν διότι επιπλέον είναι ειδική Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας. Και σαν καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας λέει ότι έχει σπουδές Αμερικανικού Κολλεγίου. Ε, εν πάση περιπτώσει… .δεν την θεωρούμε και ιδιοφυία στην διαμόρφωση Εθνικής ταυτότητας. Πέραν αυτών, πολύ μεγάλο ανακάτεμα έχει πέσει με την νέα Κυβέρνηση εφ’ όλης της ύλης. Οικονομικό και μη. Το δε μεταναστευτικό κι αν είναι στο γόνατο. Μέσα σ’ αυτή τη δίνη των επικίνδυνων εξελίξεων ….με προκλήσεις από διάφορους επίβουλους, Αλβανία, Σκόπια, Τουρκία για τα οποία τίποτα δεν ακούγεται στα επίσημα ΜΜΕ ο Άρειος Πάγος αναθεωρεί την δίκη των έξη. Ποιοί έξη; Ας ανοίξουμε λοιπόν τους ορίζοντες της συζήτησης μας διότι…. .όλα συγκλίνουν σε ένα. Σε ποιο; Την πλήρη τροποποίηση της Ελληνικής Ιστορίας. Ας μην τους αφήσουμε μπόσικους λοιπόν γιατί στο τέλος θα απομείνουμε σε έναν συρρικνωμένο γεωγραφικό χώρο που κάποτε λεγόταν Ελλάδα.(Και όλοι αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες είναι στο ίδιο παιχνίδι. )Γιατί αν συνεχίσουμε αυτή την πολυδιάσπαση, τότε θα συναντιόμαστε στο δρόμο και θαψιθυρίζουμε με φόβο όπως ο Καραγκιόζης …..Έλληνας είσαι ορέ; Τόνε ρώταγε ο Τούρκος. Έλληνας είμαι απαντούσε και έτρεμε. Αλλά όμως… .απαντούσε!