Η τελευταία εκπομπή (γι αυτήν την τηλεοπτική περίοδο)
Την ερχόμενη Τετάρτη 15 Ιουλίου οι “Ανιχνεύσεις” θα παρουσιάσουν την τελευταία εκπομπή αυτής της τηλεοπτικής περιόδου. Μας έδωσαν μισή ώρα επιπλέον και έτσι χωρίς άγχος μπορέσαμε να οργανώσουμε την εκπομπή σε δύο μέρη.
Το πρώτο θα είναι το γνωστό τρίπτυχο ταλαιπωρίας της εξωτερικής μας πολιτικής: Σκοπιανό, Αιγαίο, Κύπρος. Τα σύννεφα που μαζεύτηκαν πολλά. Να δούμε πως θα προχωρήσουμε.
Το δεύτερο μέρος θα είναι αποχαιρετιστήριο. Θα σας παρουσιάσουμε ζωντανή μουσική, κυρίως blues και θα συζητήσουμε για τα ρεύματα που υπάρχουν, αν υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη.
Καλέσαμε να παίξουν ανθρώπους που υπήρξαν συνομιλητές μας στα διάφορα πάνελς κατά τη διάρκεια της χρονιάς αλλά θα έχουμε και μια σταθερή παρουσία για να “κρατάει τα ίσα”και εσάς στις οθόνες σας: Θα είναι μαζί μας και ο Νίκος Ντουνούσης.
Ο Νίκος Ντουνούσης πρωτοασχολήθηκε με τη μουσική στα τέλη της δεκαετίας του 70. Με φίλους από το σχολείο ιδρύει το συγκρότημα GHETTO που κινείται στο χώρο της καθαρά ανεξάρτητης rock n roll σκηνής. Το 1983-84 συνεργάζεται με τους BLUES GANG και το 1985 γίνεται βασικό τους μέλος. Το 1985 η μπάντα ηχογραφεί το δεύτερο και τρίτο άλμπουμ της “On a second thought” και “Five Live” και μετονομάζεται σε Blues Wire. Οι Blues Wire θα στηρίξουν για πολλά χρόνια τους δύο βασικούς χώρους ζωντανής μουσικής της Θεσσαλονίκης: το Παραρλάμα ‘86-’90 και το Μύλο ‘91-‘96. Συνεχίζουν την πορεία τους με μία μεγάλη δισκογραφία, συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και συμμετοχή σε Blues Φεστιβάλ της Ευρώπης, εως το 1995, όταν ο Νίκος αποχωρεί, για να συστήσει το προσωπικό τρίο NICK and the BACKBONE με τους Γιώργο Αθανασιάδη και Γιώργο Παπάζογλου, συνεργάτες από την εποχή των GHETTO.
Η κιθαριστική του δεινότητα έχει κατά πολλούς «ξεφύγει» από τα ελληνικά δεδομένα, γεγονός που καθιστά την δημιουργία του προσωπικού του group απόλυτα αναμενόμενη στα ακροατήρια του σύγχρονου rock-blues.
Το πλούσιο ήδη προσωπικό υλικό του Νίκου Ντουνούση, διοχετεύεται στο νέο συγκρότημα μαζί με διασκευές από θρυλικούς κιθαρίστες, όπως ο STEVΙE RAY VAUGHAN , ο ALBERT KING ,ο ALBERT COLLINS, ο LONNIE MACK, ο ERIC CLAPTON και ο JIMMY HENDRIX, που αποκτούν σάρκα και οστά στα χέρια του Νίκου και την «ηχητικά» εκρηκτική σφραγίδα των BACKBONE. Ακολουθούν αρκετές εμφανίσεις και συναυλίες στις οποίες συμμετέχει πλέον και ο Florian Micuta – στα πλήκτρα.
Την περίοδο 1997-98 το γκρουπ πραγματοποιεί δύο επιτυχημένες περιοδείες σε συνεργασία με τον Nick Gravenites και συνεργάζεται με άλλους καλλιτέχνες του BLUES, όπωs o Louisiana Red, ο Johnny Nicolas η Nelly Travis και ο Phil Guy. Το 1999 κυκλοφορεί η πρώτη δισκογραφική δουλειά των NICK and the BACKBONE με τιτλo “Cracking Under Pressure” από την Ano Kato Records, σε συνθέσεις του Νίκου και με την συμμετοχή του ελληνοαμερικανού θρύλου της γενιάς του Chicago Blues, Nick Gravenites στο τραγούδι. Είναι η πρώτη φορά που ο Nick Gravenites συμμετέχει σε μια blues δισκογραφική δουλειά εκτός Ηνωμένων Πολιτειών και αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στην καριέρα του έχει συνεργαστεί μόνο με κορυφαίους μουσικούς του είδους (Michael Bloomfield – John Cipollina – Paul Butterfield) καθιστά αυτή τη συνεργασία ιδιαίτερα σημαντική. «Το Τexas blues συναντά το Chicago» γράφουν οι κριτικές του δίσκου, με ευρωπαϊκές πινελιές τύπου Eric Clapton απο τα χέρια του Νίκου και ωμό, δυνατό, «Τεξάνικο» τύπου SRV and DOUBLE TROUBLE background από τους BACKBONE. Θεματικά οι στίχοι των τραγουδιών ασχολούνται με την φιλία και την διάρκειά της (JUST A LITTLE TIME),τον έρωτα και τις ιδιοτροπίες του (RIDING WITH THE BLUES – THE DREAM THAT IS GONE),αλλά και τον προβληματισμένο χαρακτήρα του σύγχρονου ανθρώπου όπως στην περίπτωση του ομώνυμου «CRACKING UNDER PRESSURE» που γράφτηκε την εποχή του τελευταίου «εμφύλιου» πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία δίσκος κλείνει με το «HEAVEN’S GATES», ένα τραγούδι αφιερωμένο στην μνήμη και συγκινησιακά φορτισμένο απο τον πρόωρο χαμό, ενός από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών, του STEVIE RAY VAUGHAN.
Στη συνέχεια, 2 νέα μέλη έρχονται στην μπάντα, ο Νίκος Σαλωνίτης στο μπάσο και ο Θάνος Mιχαηλίδης στα τύμπανα και το 2000 ακολουθεί μία επιτυχής συνεργασία με τον θρύλο του μπλούζ του Σικάγου Phil Guy με εμφανίσεις στα μπλούζ φεστιβάλ της Αθήνας και των Σκοπίων. Για το διάστημα 2001- 4 το συγκρότημα συνεχίζει τις εκρηκτικές του ζωντανές εμφανίσεις, κερδίζοντας όλο και περισσότερους φίλους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σταθμός στην σειρά των συναυλιών τους τα αφιερώματα στον JIMMY HENDRIX και τον STEVΙE RAY VAUGHAN, που συζητήθηκαν πολύ από τα ακροατήρια που τα παρακολούθησαν σε διάφορες ελληνικές πόλεις. Άλλωστε ο τρόπος που εδώ και χρόνια ο LOUISIANA RED τον αποκαλεί – STEVIE RAY junior -τα λέει όλα.
Από το 2005, το συγκρότημα συνεχίζει τις εμφανίσεις του με νέα σύνθεση: Στα τύμπανα σε μια θρυλική επανένωση έρχεται ο “πολύς” Αλέξανδρος Αποστολάκης, 12 και πλέον χρόνια συνεργάτης του Νίκου από την εποχή των BLUES WIRE και στο μπάσο ο Λάζαρος Λαζαρίδης. Δύο από τους πιο έμπειρους μουσικούς της σύγχρονης, αυτοσχεδιαζόμενης, ρυθμικής μουσικής στην Ελλάδα μαζί με ένα νέο ταλέντο στη θέση τού μπασίστα ,αποτελούν μία ομάδα που υπόσχεται πολλά. Επίσης ο Αλέκος Σπανίδης, όταν οι υποχρεώσεις το απαιτούν, αντικαθιστά τον Αλέξανδρο Αποστολάκη στη θέση του ντράμερ.
Θα παίξει κιθάρα και ο γνωστός σας απο τις εκπομπές καθηγητής της Πολυτεχνικής του ΑΠΘ και διευθυντής ενός απο τα κέντρα του ΕΚΕΤΑ Θανάσης Κωνσταντόπουλος ο οποίος βραβεύτηκε και με το βραβείο Descartes για την καινοτόμα εργασία του σχετικά με την παραγωγή υδρογόνου, το γνωστό Hydrosol.
Γενικώς ανήσυχο και καινοτόμο μυαλό ο Θανάσης Κωνσταντόπουλος οργανώνει βραδυές παρουσιάζοντας με πρωτοποριακό τρόπο την εργασία του σε μπαρ με συνοδεία μουσικής. Παίζει και ο ίδιος κιθάρα και είναι εξπέρ και θαυμαστής του Τζίμυ Χέντριξ. Θα δούμε τις επιδόσεις του και ενώπι΄΄ον σας.
Καλέσαμε και άλλους που είχαμε ως συνομιλητές κατά τη διάρκεια του έτους που παίζουν κάποιο όργανο αλλά ακόμη δεν επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους.
Να θυμηθούμε λίγο τα νεανικά μας χρόνια, όσο προχωρά η ηλικία μας τόσο πιο πολύ νοσταλγούμε, να δούμε τι θα γίνει.
Θα έχουμε και ένα καλό, νομίζουμε πάνελ και για συζήτηση.
Και στο τέλος θα υψώσουμε και ένα ποτηράκι κρασί στην υγεία όλων μας για Καλό Καλοκαίρι.
Μια μικρή κοινωνία είμαστε. Την ιστορία τη γράφουν οι παρέες. Έτσι τουλάχιστον λέμε εδω στη Θεσσαλονίκη, δεν γνωρίζουμε τι ισχύει στην Αθήνα. Φαντάζομαι πως οι άλλες πόλεις είναι πιο κοντά στην αντίληψη της Θεσσαλονίκης.
Loading ...
Θεός φυλάξοι… Βλαξ΄
όχι, δέν δυσκολεύτηκα ν΄ αναγνωρίσω ως δικά σου τα γραφόμενα του 78.΄
ήταν όμως ταυτόχρονη και ασυναίσθητη η απόδοσή τους σε κάποιον(κάτι) άλλο(ν)!
Τώρα ξέρω πως την προκαλούσε η παρουσία ενός μεγέθους, ενός όγκου, μιάς οντότητας πές, τόσο αναπάντεχης, όσο και χωρίς όνομα΄ που περιέγραψα ως έναν άλλο Βλαξ, βαθύτερο, που αναδύονταν… χωρίς να έχει προλάβει να εκφραστεί!
Και το “φαινόμενο”, Βλαξ, συνεχίζεται, έχοντας προσλάβει σφοδρότητα που με ρίχνει κάτω!
Έλλόγως έκανα αναφορά στο “Μετοχή και ιδιωτεία”(Ανιχνεύσεις – στρογγυλή τάπεζα της 15ης Απριλίου 2009) πλήν, κάτι ασυναίσθητα με ωθούσε πρός το κ ρ ί σ ι μ ο που βρίσκονταν εκεί και όφειλα να δ ι α γ ν ώ σ ω, που όμως, ελλόγως, α π ο τ ύ γ χ α ν α να το πράξω! Σάν το πήρα χαμπάρι, έμεινα ενεός(ανέτως!)!
Ρέ σείς όλοι εδώ μέσα κι εγώ, μαζί κι ο Βλαξ, πού το πάμε;
Να δολοφονίσουμε συμβολικά το πρόσωπο πίσω από το νικ, το πρόσωπο λέω που χειροκροτήσαμε όλοι μαζί, στο “Μετοχή και ιδιωτεία”;
Να δολοφονήσουμε το πρόσωπο πίσω από το νικ που αξιώθηκε να σταθεί αμέσως μετά τον Χρίστο Γιανναρά και να προκαλέσει το(μόλις δεύτερο) σχόλιο της 16ης Απριλίου: “anixneuseis – Εξαιρετικός και ο λόγος και ο αντίλογος”;
Θεός φυλάξοι!
Βλαξ,
το “Βλαξ” πιστά σε υπηρέτησε΄ όχι μόνο εμπόδιο δέν στάθηκε, αλλά είναι ακριβώς μ΄ αυτό το νικ που αξιώθηκες το ανωτέρω άθλημα, όπως και τα λοιπά σου εδώ μέσα΄ άν το πουλήσεις -γιά να γίνεις αρεστός στις γειτόνισσες- εσύ πάς κατάδικος επ΄ αχαριστία, και οι γειτόνισσες στην Κόλαση!
Αυτοσυγκράτηση Βλαξ, γιατί ο ρόλος που τείνεις να υιοθετείς, είναι αυτός του θύματος/καυσίμου του “θυσιαστικού μηχανισμού” που μας αποκάλυψε ο Ρενέ Ζιράρ και την κατανόησή του αξιοποιεί εξαιρετικά -προς το συμφέρον όλων μας και το κοινό καλό- ο Θεόδωρος Ζιάκας!
Όσο γιά μας τους υπόλοιπους΄
φθονουργοί, φονουργοί και αλάστορες της πατροκτονίας(=αυτοκτονίας) μας εμείς!
Καλά,
τόσα σεντόνια/παιδιά δέν τα λυπάσαι, άσπλαχνε πατέρα τους εσύ, και πάς να τους γυρίσεις την πλάτη;
Να συναντούν στο δρόμο τον πατέρα τους, τα έρ΄μα, και να μήν γνωρίζουν ποιός είναι ο… “Ρύαξ”;
Βλαξ
[δέν είναι που "είσαι και φαίνεσαι"... είναι που έγινες κομμάτι μας όπως το θέλησες, "Βλαξ"΄
έτσι που: χαβαλεδιάζοντας ως μάλακες τώρα και νομίζοντας πως ξετινάζουμε εσένα, στην πραγματικότητα ξεσκίζουμε τις δικές μας σάρκες αυτοχειριαζόμενοι, αφού κατά βάθος δέν είμαστε παρά αυτοκτονικοί!
Λοιπόν,
"είσαι" και... παραμένεις -προς το συμφέρον όλων μας και το κοινό καλό!]
ημέτερε,
Χαίρε!
Exarcheiou…
ποιος είναι τελικά αυτός ο “εκλεκτός” ο “μεσσίας” που κρυβεται στο βλαξ ..και του τραβάς τόσο γλείψιμο με φόβο να γλιστρήσει …. …?
δεν αντέχουμε τους γρίφους ….. εκτός και αν θα παίζετε τα δυο σας από δω και πέρα !
Νετρίνε, όσον αφορά το πλήθος των σωματιδίων που ανακαλύπτονται, οι θεωρίες κβαντικής βαρύτητας “υποπτεύονται” ότι πρόκειται ουσιαστικά για ένα αντικείμενο που παρουσιάζεται σε μας με διαφορετικές ιδιότητες. Έτσι στις υπερχορδές υπάρχει μόνο ένα ειδος μονοδιάστατης χορδής (συνήθως κλειστής χορδής), που ταλαντώνεται με ποικίλους τρόπους στις έξι ή εφτά χωρικές διαστάσεις που είναι συμπτυγμένες στο μήκος πλανκ όπως είδαμε στην εκπομπή για την Βαρύτητα. Έτσι τα διάφορα σωματίδια που ανακαλύπτονται συνεχώς με διαφορετικές ιδιότητες, δεν είναι παρά οι διαφορετικοί τρόποι ταλάντωσης της χορδής στις επιπλέον διαστάσεις. Όσον αφορά τις μάζες, αυτές προσπαθούν να τις ερμηνεύσουν με την βοήθεια του πεδίου Higgs. Δηλαδή χονδρικά, ο τρόπος που αλληλεπιδρούν τα σωματίδια με το πεδίο Higgs τα κάνει να εμφανίζουν τις συγκεκριμένες μάζες.
ΆΝΕΤΕ,
Σε βρίσκω απροετοίμαστο και χωρίς αντανακλαστικά. Εσύ που είσαι των γρίφων . Λοιπόν, αυτός που “αναδύεται” πίσω από το “βλαξ” είναι ένας ακόμα μεγαλύτερος……”Βλαξ”, δηλαδή ΠΙΟ “βλαξ”. Αμάν κι’ εσύ, δεν καταλαβαίνεις τ’ αυτονόητα. Ενώ καμώνεσαι πως καταλαβαίνεις τα ακαταλαβίστικα του Άσπικ……
Δεν πιστεύω να τσίμπησες με το “απέσπασα το χειροκρότημα όλων…(:!;!;).στο “μετοχή και ιδιωτεία” , απ’ όπου πήρα και το όνομα, “ιδιωτεία= βλακεία”. Ένας καλός λόγος γράφτηκε μόνο, από τις “ανιχνεύσεις”, κι’ αυτό πριν καταλάβουν την συνέχεια………Κι’ αυτός μάλλον ελέχθη επειδή προκάλεσε έκπληξη ότι υπήρξε επισταμένη ανταπόκριση στην ανάρτηση του αρχικού κειμένου. Και ο Άσπικ που πήρε την άκρη του νήματος, αξιολογώντας τη σημασία της φρίκης στον κόσμο, στην οποία έκανα αναφορά, κι’ αυτό από προσωπική του ευαισθησία. Άν ρίξεις μια ματιά, θα δεις ότι ΚΑΝΕΙΣ άλλος δεν επαινεί, πόσο μάλλον ο ίδιος ο Εξαρχείου που μου επιτέθηκε σφοδρότερα από κάθε άλλον……..Άν θυμάσαι κάτι για τα λασπόνερα της ευτυχίας και της δυστυχίας που είναι για τα ζώα…….. Λοιπόν όταν στο ξεκίνημα με κατέτασσε με τα ζώα ούτε λίγο ούτε πολύ, καταλαβαίνεις ότι το να γίνομαι ΑΚΟΜΑ πιο βλαξ, αλλά ΑΝΘΡΩΠΟΣ επιτέλους είναι μεγάλη τιμή, κι’ εγώ την αποδέχομαι……..! Κάλλιο άνθρωπος και βλαξ, παρά έξυπνος και …”ζώο” (γιατί σίγουρα ο Εξαρχείου δεν έχει τόσο καλή ιδέα για τα ζώα όσο ας πούμε ο Μιράζ.)
Επίσης, ελλείψει ……..νικ δεν σου έγραψα τελικά αυτό που ήθελα για το ποστ σου στο “καλό καλοκαίρι”. Ξέρεις, εκεί που σ’ έπιασε η σοβαροφάνεια και μας προτείνεις να συζητήσουμε τα περί αμερικανοτουρκικών πετρελαικών συμφερόντων. Θες δηλαδή να μας αλλάξεις τα πετρέλαια ντάλα καλοκαίρι……….Θέμα προς συζήτηση το καλοκαίρι είναι το κείμενο του Μίκυ Θεοδωράκη περί Συμπαντικής Αρμονίας, όπως ξανα έιπα.
Παρεμπιπτόντως, διάβασα στο Science Illustrated Aυγούστου για την νοημοσύνη των κορακοειδών. Λέει, έχουν νοημοσύνη σαν του χιμπατζή και σε ορισμένες περιπτώσεις, περισσότερη ακόμα. Σκέφτονται με έννοιες και πιάνουν υποτυπώδη “νοήματα”. Μέχρι και το “κόραξ” σκέφτηκα ως “νικ”. Μπορεί λοιπόν τα μυρμήγκια να μην κινούνται από νοημοσύνη όπως ειρωνεύτηκε ο άσπικ κάπου, αλλά τα ανώτερα(από άποψη πολυπλοκότητας ) είδη έχουν σαφώς τις καταβολές τόσο της λογιστικής όσο και της συναισθηματικής νοημοσύνης. Κάτι άλλο που μου ‘κανε εντύπωση: ότι ένα είδος φτέρης(φυτό) έχει 1230 τόσα χρωμοσώματα, ενώ το μυρμήγκι μόνο ένα ζεύγος χρωμοσωμάτων.
Λοιπόν, μη ταράσσεσαι, και κάποιος άλλος που δεν είναι καθόλου “κολλημένος”, χρησιμοποιεί το “ενεός”………φαίνεται είναι πραγματική λέξη τελικά…….. ! Θα σου το στείλω μετά.
Ε, όχι και γλείψιμο μεταξύ εμού και Εξαρχείου !! Ή μήπως δεν παρακολουθείς τις συνέχειες; Φτίλιες μ’ έχει κάνει και δεν το ‘ χει σε τίποτα να το ξανακάνει…..Περίμενε και θα δεις.
Όσο για το “εκλεκτός” , μου θυμίζει την κωμική ταινία με τον Eddie Murphy στο ‘Golden Child” αν θυμάμαι καλά τον τίτλο, όπου ανακοινώνεται μετά από αρκετή αγωνία ότι θα είναι αυτός τελικά ο………” εκλεκτός” που θα φέρει εις πέρας την αποστολή και κοιτάζονται όλοι μεταξύ τους αποσβωλωμένοι και με βαθιά απορία…..πως μπορεί μια χαζόφατσα να κάνει κάτι τέτοιο….Το χρησιμοποιώ μάλιστα σαν έκφραση όταν θέλω να πω ότι κάποιος είναι “εκτός”, λέγοντας “αυτός είναι ο εκλεκτός”……..
Ά βρε πώς έρχονται όλα και δένουν !!
ΕΞΑΡΧΕΙΟΥ π.100
Δεν μου είπες όμως ποιόν ή τι άλλο σου θύμιζα στο ποστ 78. Εξαρχείου, με τρομάζεις. Πριν με τρόμαζες ως καταχθόνιος, τώρα ως …….νεο φώτιστος πάνω σε κάτι που δεν ξέρουμε και τι ακριβώς είναι΄!! Σύνελθε, αυτά που βλέπεις σε μένα τώρα, είναι επειδή κάτι άλλαξε σε ΣΕΝΑ, κάτι είδες κάπως διαφορετικά και σου’ ρθαν διάφοροι συνειρμοί. Φοβάμαι και να ρωτήσω ποιοί είναι αυτοί. Κάτι, προφανώς άσχετο από μένα, πυροδότησε το “κλικ”. Το ζητούμενο είναι να δούμε τα πράγματα στα ίσα τους. Χωρίς υπερβολές προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Ή μήπως είσαι επιρρεπής τελικά στους ενθουσιασμούς και τις εύκολες συγκινήσεις (τις οποίες κατηγορείς) όπως τότε που ήθελες να…….παντρευτείς όχι μόνο την Μαρία αλλά και τον……….Παναγιώτη (πνευματικά πάντα…..)!!
Εντάξει, αυτό που αναδύεται μέσα μου είναι πιθανώς μια μεγαλύτερη εσωτερική ωριμότητα (ελπίζω) , αλλά δεν είναι για να κάνεις δα και στροφή 180 μοιρών εν μία νυκτί. Χαίρομαι βέβαια που βίωσες μια τέτοια εσωτερική έλλαμψη. Οι στιγμές “προσωπικής αποκάλυψης” είναι πάντα συναρπαστικές αλλά συχνά κρύβουν και απογοητεύσεις.
Εύχομαι αυτό που σ’ ενθουσίασε, να είναι απλώς η συνειδητοποίηση ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε να είμαστε ανοιχτοί στις άλλες απόψεις, αφού η εγκύστωση σε μία άποψη προυποθέτει την εκ προοιμίου μείωση της αξίας των όποιων άλλων. Και φυσικά, μιλάμε για απόψεις που βλέπουμε ότι ο άλλος τις έχει σε κάποιο βαθμό επεξεργαστεί, που τον απασχολούν σταθερά κι’ όχι κάτι που του’ ρθε έτσι από σπόντα.
Το θέμα όμως με το όνομα, δεν τέθηκε από “γειτόνισσες” αλλά από Στέφανο και Μιράζ κυρίως, που δεν αισθάνονταν τόσο καλά ν’ αποκαλούν τον όποιον άλλον “βλάκα” έστω και ως ψευδώνυμο- και αυτό το εκτιμώ. Γιατί πράγματι στη ρίζα πολλών προβλημάτων βρίσκεται η απουσία αυτού του “εσωτερικού τσιμπήματος” (τσίπα, λέγεται) που μας αποτρέπει από το να εξ -ευτελίζουμε μέσα μας τον όποιον άλλον. Η βρισιά, δεν είναι απλώς “μια λέξη”, αλλά λέξη φορτισμένη με πολλά υποτιμητικά για όλους συναισθήματα και σκέψεις, όπως η σάρκα και ο σκελετός του ανθρώπου, δεν είναι “μόνο” χημικές ενώσεις, αλλά και οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι αισθήσεις που οι χημικές ενώσεις τελικά παράγουν αλλά και αποκωδικοποιούν. Και δεν αποδίδω κάτι “μυστηριώδες” στις χημικές ενώσεις, αλλά είναι γεγονός ότι τα συναισθήματα που παράγουν είναι εξίσου αληθινά όσο και ο υπόλοιπος κόσμος.
Να σου πω την αλήθεια, αυτό ΄που μ’ έκανε να διαπραγματευθώ την αλλαγή ονόματος ήταν εκεί που είπε ο Στέφανος ότι ακόμη και με τα παιδιά του, του ‘ρχεται να τους δώσει κανα χαστούκι ώρες-ώρες. Τότε θυμήθηκα την τσογλανιά αρκετών παιδιών που έχω εγώ υπόψιν μου που θα τους χρειαζόταν μια ξεγυρισμένη ανάποδη για το απίστευτο θράσος με το οποίο βρίζουν ή υποτιμούν άλλους. Δεν υπάρχει κανένα εσωτερικό φρένο που να λέει “στοπ εδώ”. Όσο ανεκτικός γίνεσαι τόσο αυτά βρίζουν. Εκεί λοιπόν σκέφτηκα να μην ενισχύω με τον τρόπο μου εμμέσωςτέτοιες συμπεριφορές, γιατί είναι αλήθεια πως όσο θάρρος δίνεις σε κάποιον που δεν έχει εσωτερικές αναστολές, τόσο αποθρασύνεται. Έχω απολύτως μηδενική ανοχή στην παιδική τσογλανιά η οποία δεν είναι παρά η έκφανση ανώριμων γονιών που καμαρώνουν τα ……..μπουμπούκια τους. Δηλαδή τα πάθη τους. Και δεν αναφέρομαι στα προσωπικά πάθη όπου έχει δικαίωμα να κάνει κανείς ό, τι θέλει με τη ζωή του, εννοώ τα πάθη εκείνα που υπογείως στοχεύουν στην υποτίμηση των όποιων άλλων επί της ουσίας των. Δεν είναι δυνατόν στις μέρες μας να επιβιώνουν φαινόμενα όπως ρατσισμός (πραγματικός ρατσισμός, όχι ο νομιζόμενος από κείνους που προβάλλουν το θράσος τους), αν δεν υπάρχουν γονείς που με τον τρόπο τους ευνοούν τις κακές συμπεριφορές των μπουμπουκιών τους. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις προσωπικές επιλογές του καθενός, γι’ αυτό δεν θα κρίνω ούτε καν τον τραβεστί, τον/την ομοφυλόφιλο, την ιερόδουλο. Την τσογλανο-εκδοχή όμως του καθενός εξ’ αυτών καθώς και την τσογλανο-εκδοχή των μορφωμένων και “καθωσπρέπει” και αξιωματούχων, που επιδιώκουν τη τρώση της ψυχής του όποιου άλλου, ή άλλων, ή γενικά που επιδιώκουν την τρώση του όποιου καλού υπάρχει στους ανθρώπους, δεν την ανέχομαι επουδενί. Ακόμη και στο “gay parade” που είχε αναφερθεί, το ενοχλητικό δεν είναι το “gay”, αλλά to “parade”, όπως κάποιος νομίζω ήδη είπε. Το τσογλανο-ύφος, δηλαδή. Πού σημαίνει “σας έχω όλους γραμμένους στα παλιά και δεν με νοιάζει για κανέναν πια”.
Επειδή πολύς λόγος έγινε για το όνομα και για ό,τι τελικά σημαίνει αυτό που αποκαλούμε τον άλλον είτε φανερά, είτε ενδόμυχα, να πω ότι αν επανέλθει το “Βλαξ”, όπως αρκετοί προτιμούσαν για λόγους συνέχειας, να τονίσω πως η φυσιολογική αντίδραση ήταν παρ’ όλα αυτά του Στεφάνου και του Μιράζ , α, και της Μαρίας (αλλά όχι μόνον) που αισθάνονταν προφανώς κάποια “τσιμπήματα” μέσα τους ,δηλαδή που “δαγκώνονταν” τρόπον τινά (αν αυτό εννοείς με το “δαγκωτός”).
Έχοντας καταγράψει πλέον αυτή την αλήθεια, αν παραμείνει το “βλαξ” για λόγους συνέχειας και συνήθειας, ή και ταύτισής μου με τον ρόλο, τους παρακαλώ πλέον θερμά να μην ξαναθέσουν θέμα ονόματος και ξαναμπούμε στα ίδια. Να το χρησιμοποιούν χωρίς περαιτέρω κωλύματα. Γνωρίζουν και οι ίδιοι, και εγώ πλέον, ότι δεν το εννοούν. Ας υποθέσουν πως είναι κάτι σαν θεατρικοί σκηνοθέτες που αναγκάζονται ν’ απευθυνθούν στον ηθοποιό που παίζει το ρόλο του τρελού ή του βλάκα, για να του πούν ότι ήρθε η σειρά του. Θα χρησιμοποιήσουν το όνομα του ρόλου. ” Βλαξ” ή “Τρελός”.
Εδώ που τα λέμε, αν κι’ ο Γκόγκολ ήταν ΤΟΣΟ πια φειδωλός, δεν θα είχε γράψει το “Ημερολόγιο ενός τρελού”, από φόβο μήπως………. παρεξηγηθεί ο ηθο-ποιός που μαθαίνει τα λόγια του. Να πω επι τη ευκαιρία, ότι πριν πολλά πολλά χρόνια, είχα βγεί με μια παρέα, και καθώς πηγαίναμε για τα σπίτια μας, όντας σ’ εύθυμη διάθεση, περάσαμε μπροστά από κινηματογράφο που έτυχε να παίζει μια από τις “κωμικές” ταινίες του Στάθη Ψάλτη. Είπαμε να γελάσουμε λίγο ακόμα. Περιττόν να πω, ότι μπήκαμε γελώντας και βγήκαμε……. κλαίγοντας, τόσο κρύα που ήταν τ’ αστεία . Άσε που οι τηλεταινίες του δεν βλέπονταν χωρίς να μπαίνεις ΚΑΤΩ από τον καναπέ από…ντροπή για το επίπεδο. Κάποτε λοιπόν, μου πρότειναν να τον δω σε θεατρική παράσταση. Ο αρνητισμός μου ήταν τόσο μεγάλος που έπρεπε να με σύρουν εκεί σχεδόν με το ζόρι. Πήγα για νομίζοντας ότι θα κάνω “ψυχικό”. Δεν θυμάμαι για να πω την αλήθεια τους διαλόγους και την υπόθεση του Γκόγκολ, (δεν το παίζω κουλτουριάρης), αλλά όταν είδα τον ίδιο Στάθη Ψάλτη να παίζει αυτό το έργο, έμεινα, κι’ εγώ ,πως να το πω κυριολεκτικά……….ΕΝΕΟΣ !!!!
Και τώρα που το σκέφτομαι μόνο, ανατριχιάζω από συγκίνηση, όχι από τον Γκόγκολ, αλλά από τον Ψάλτη, τις κινήσεις του, τις εκφράσεις του, την εκφραστικότητα της φωνής του. Αλλά και βουβό να ήταν το έργο, ο Ψάλτης ήταν όλα τα λεφτά. Ο σαχλός και ο ενεός…. Λοιπόν κάθε άνθρωπος έχει τη ταπεινή ελεεινή του εκδοχή , αλλά μπορεί να κάνει και πολύ καλύτερα. Οι κακές παρέες σου βγάζουν τον καλό σου εαυτό, και οι κακές, σου βγάζουν τον κακό σου εαυτό. Είναι και αναγνωριστικό σημάδι. Άρα Εξαρχείου, για να σου έχει βγεί ένας καλύτερος εαυτός (εκτός αν είσαι καλύτερος ηθοποιός απ’ όλους μας και μας δουλεύεις ψιλό γαζί), επιβεβαιώνεις εκ των πραγμάτων πως είμαστε όλοι εδώ μια αρκετά καλή παρέα. Να τι πάει να πει “θετικό feedback”……ή θετική ανάδραση.
(Ρηλάξ, Άνετε, don’t do it, το “ενεός” το έχει κι’ ο Μπαμπινιώτης. Είναι πραγματική λέξη τελικά, καθαγιασμένη , το έχω καρατσεκάρει……! )
Δεν έχω ιδέα τι έχετε γράψει μετά τον Εξαρχείου, είχα αφήσει τον υπολογιστή ανοιχτό πολλές ώρες λόγω συχνών διακοπών. Συγγνώμη αν τούτα είναι εκτός σεναρίου…….
Συγγνώμη επίσης απ’ όσους ταλαιπωρήθηκαν από την διαδικασία αλλαγής νικ. Αλλά πάντως η διαδικασία, δεν μπορείτε να πείτε, έβγαλε πολλά μαργαριτάρια (με την καλή έννοια). “Για όνομα………”
Τάδε έφη…….. Βλαξ.
ΆΝΕΤΕ,
Σε βρίσκω απροετοίμαστο και χωρίς αντανακλαστικά. Εσύ που είσαι των γρίφων . Λοιπόν, αυτός που “αναδύεται” πίσω από το “βλαξ” είναι ένας ακόμα μεγαλύτερος……”Βλαξ”, δηλαδή ΠΙΟ “βλαξ”. Αμάν κι’ εσύ, δεν καταλαβαίνεις τ’ αυτονόητα. Ενώ καμώνεσαι πως καταλαβαίνεις τα ακαταλαβίστικα του Άσπικ……
Δεν πιστεύω να τσίμπησες με το “απέσπασα το χειροκρότημα όλων…(:!;!;).στο “μετοχή και ιδιωτεία” , απ’ όπου πήρα και το όνομα, “ιδιωτεία= βλακεία= βλαξ”. Ένας μόνο καλός λόγος γράφτηκε, κι’ αυτός από τις “ανιχνεύσεις”, πριν καταλάβουν την συνέχεια………Κι’ αυτός μάλλον εγράφη επειδή προκάλεσε έκπληξη ότι υπήρξε επισταμένη ανταπόκριση στην ανάρτηση του αρχικού κειμένου. Ήταν βέβαια και ο Άσπικ που πήρε την άκρη του νήματος, αξιολογώντας τη σημασία της φρίκης στον κόσμο, στην οποία έκανα αναφορά, κι’ αυτό από προσωπική του ευαισθησία. Άν ρίξεις μια ματιά, θα δεις ότι ΚΑΝΕΙΣ άλλος δεν επαινεί, πόσο μάλλον ο ίδιος ο Εξαρχείου που μου επιτέθηκε σφοδρότερα από κάθε άλλον……..Άν θυμάσαι κάτι για τα λασπόνερα της ευτυχίας και της δυστυχίας που είναι για τα ζώα…….. Λοιπόν όταν στο ξεκίνημα με κατέτασσε στα ζώα ούτε λίγο ούτε πολύ, καταλαβαίνεις ότι το να γίνομαι ΑΚΟΜΑ πιο βλαξ, αλλά ΑΝΘΡΩΠΟΣ επιτέλους, είναι μεγάλη τιμή, κι’ εγώ την αποδέχομαι……..! Κάλλιο άνθρωπος και βλαξ, παρά έξυπνος και …”ζώο” (γιατί σίγουρα ο Εξαρχείου δεν έχει τόσο καλή ιδέα για τα ζώα όσο ας πούμε ο Μιράζ……..)
Επίσης, ελλείψει ……..νικ δεν σου έγραψα τελικά αυτό που ήθελα για το ποστ σου στο “καλό καλοκαίρι”. Ξέρεις, εκεί που σ’ έπιασε η σοβαροφάνεια και μας προτείνεις να συζητήσουμε τα περί αμερικανοτουρκικών πετρελαικών συμφερόντων. Θες δηλαδή να μας αλλάξεις τα πετρέλαια ντάλα καλοκαίρι……….Θέμα προς συζήτηση το καλοκαίρι είναι το κείμενο του Μίκυ Θεοδωράκη περί Συμπαντικής Αρμονίας, όπως ξανα είπα. Τα πετρέλαια τα πιάνετε από Σεπτέμβρη που θα τα έχουμε ανάγκη για τα καλοριφέρ……
Ε, όχι και γλείψιμο μεταξύ εμού και Εξαρχείου !! Ή μήπως δεν παρακολουθείς τις συνέχειες; Φτίλιες μ’ έχει κάνει και δεν το ‘ χει σε τίποτα να το ξανακάνει…..Περίμενε και θα δεις.
Όσο για το “εκλεκτός” , μου θυμίζει την κωμική ταινία με τον Eddie Murphy στο “Golden Child” αν θυμάμαι καλά τον τίτλο, όπου ανακοινώνεται μετά από αρκετή αγωνία όλων ότι θα είναι αυτός τελικά ο………” εκλεκτός” που θα φέρει εις πέρας την αποστολή και κοιτάζονται όλοι μεταξύ τους αποσβωλωμένοι και με δύο βαθιές απορίες: ‘πως μπορεί μια χαζόφατσα να κάνει κάτι τέτοιο….;;’ και ‘απ’ ΑΥΤΟΝ εξαρτάται το μέλλον μας;;’ Το χρησιμοποιώ μάλιστα σαν έκφραση όταν θέλω να πω ότι κάποιος είναι…. “εκτός”, λέγοντας ” ΑΥΤΟΣ είναι ο…….. εκλεκτός; ”
Ά βρε πώς έρχονται όλα και δένουν !!
Παρεμπιπτόντως, διάβασα στο Science Illustrated Aυγούστου για την νοημοσύνη των κορακοειδών. Λέει, έχουν νοημοσύνη σαν του χιμπατζή και σε ορισμένες περιπτώσεις, περισσότερη ακόμα. Σκέφτονται με έννοιες και πιάνουν υποτυπώδη “νοήματα”. Μέχρι και το “κόραξ” σκέφτηκα ως “νικ”. Μπορεί λοιπόν τα μυρμήγκια να μην κινούνται από νοημοσύνη όπως ειρωνεύτηκε ο άσπικ κάπου, αλλά τα ανώτερα (από άποψη πολυπλοκότητας ) είδη έχουν σαφώς τις καταβολές τόσο της λογιστικής όσο και της συναισθηματικής νοημοσύνης. Κάτι άλλο που μου ‘κανε εντύπωση: ότι ένα είδος φτέρης(φυτό) έχει 1230 τόσα χρωμοσώματα, ενώ το μυρμήγκι μόνο ένα ζεύγος χρωμοσωμάτων…….
ΕΞΑΡΧΕΙΟΥ π.100
Δεν μου είπες όμως ποιόν ή τι άλλο σου θύμιζα στο ποστ 78. Εξαρχείου, με τρομάζεις. Πριν με τρόμαζες ως καταχθόνιος, τώρα ως …….νεο φώτιστος πάνω σε κάτι που δεν ξέρουμε και τι ακριβώς είναι΄!! Σύνελθε, αυτά που λες πως βλέπεις σε μένα τώρα, είναι επειδή κάτι άλλαξε σε ΣΕΝΑ, κάτι είδες κάπως διαφορετικά και σου’ ρθαν διάφοροι συνειρμοί. Φοβάμαι και να ρωτήσω ποιοί είναι αυτοί. Κάτι, προφανώς άσχετο από μένα, πυροδότησε το “κλικ”. Το ζητούμενο είναι να δούμε τα πράγματα στα ίσα τους. Χωρίς υπερβολές προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Ή μήπως είσαι επιρρεπής τελικά στους ενθουσιασμούς και τις εύκολες συγκινήσεις (τις οποίες κατηγορείς) όπως τότε που ήθελες να…….παντρευτείς όχι μόνο την Μαρία αλλά και τον……….Παναγιώτη (πνευματικά πάντα…..)!!
Εντάξει, αυτό που αναδύεται μέσα μου είναι πιθανώς μια μεγαλύτερη εσωτερική ωριμότητα (ελπίζω) , αλλά δεν είναι για να κάνεις δα και στροφή 180 μοιρών εν μία νυκτί. Χαίρομαι βέβαια που βίωσες μια τέτοια εσωτερική έλλαμψη. Οι στιγμές “προσωπικής αποκάλυψης” είναι πάντα συναρπαστικές αλλά συχνά κρύβουν και απογοητεύσεις……
Εύχομαι αυτό που σ’ ενθουσίασε, να είναι απλώς η συνειδητοποίηση ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε να είμαστε ανοιχτοί στις άλλες απόψεις, αφού η εγκύστωση εντός μιας άποψης προυποθέτει την εκ προοιμίου μείωση της όποιας αξίας των όποιων άλλων. (Και φυσικά, μιλάμε για απόψεις που βλέπουμε ότι ο άλλος τις έχει σε κάποιο βαθμό επεξεργαστεί, που τον απασχολούν σταθερά κι’ όχι γι’ απόψεις που του ‘ ρθαν έτσι από σπόντα.
Το θέμα όμως με το όνομα, δεν τέθηκε από “γειτόνισσες” αλλά από Στέφανο και Μιράζ κυρίως, που δεν αισθάνονταν τόσο καλά ν’ αποκαλούν τον όποιον άλλον “βλάκα” έστω και ως ψευδώνυμο- και αυτό το εκτιμώ. Γιατί πράγματι στη ρίζα πολλών προβλημάτων βρίσκεται η απουσία αυτού του “εσωτερικού τσιμπήματος” (τσίπα, λέγεται) που μας αποτρέπει από το να εξ -ευτελίζουμε μέσα μας τον όποιον άλλον. Η βρισιά, δεν είναι απλώς “μια λέξη”, αλλά λέξη φορτισμένη με πολλά υποτιμητικά για όλους συναισθήματα και σκέψεις, όπως η σάρκα και ο σκελετός του ανθρώπου, δεν είναι “μόνο” χημικές ενώσεις, αλλά και οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι αισθήσεις που οι χημικές ενώσεις τελικά παράγουν αλλά και αποκωδικοποιούν. Και δεν αποδίδω κάτι “μυστηριώδες” στις χημικές ενώσεις, αλλά είναι γεγονός ότι τα συναισθήματα που παράγουν είναι εξίσου αληθινά όσο και ο υπόλοιπος κόσμος.
Να σου πω την αλήθεια, αυτό που μ’ έκανε να διαπραγματευθώ κατ’ αρχάς την αλλαγή ονόματος ήταν εκεί που είπε ο Στέφανος ότι ακόμη και με τα παιδιά του, του ‘ρχεται να τους δώσει κανα χαστούκι ώρες-ώρες. Τότε θυμήθηκα την τσογλανιά αρκετών παιδιών που έχω εγώ υπόψιν μου, που θα τους χρειαζόταν μια ξεγυρισμένη ‘ανάποδη’ για το απίστευτο θράσος με το οποίο βρίζουν ή υποτιμούν άλλους. Δεν υπάρχει κανένα εσωτερικό φρένο που να λέει “στοπ εδώ”. Όσο ανεκτικός γίνεσαι τόσο αυτά βρίζουν. Εκεί λοιπόν σκέφτηκα να μην ενισχύω με τον τρόπο μου, εμμέσως, τέτοιες συμπεριφορές, γιατί είναι αλήθεια πως όσο θάρρος δίνεις σε κάποιον που δεν έχει εσωτερικές αναστολές, τόσο αποθρασύνεται. Έχω απολύτως μηδενική ανοχή στην παιδική τσογλανιά η οποία δεν είναι παρά το έργο ανώριμων γονιών που καμαρώνουν τα ……..μπουμπούκια τους. Δηλαδή τα πάθη τους. Και δεν αναφέρομαι στα προσωπικά πάθη όπου έχει δικαίωμα να κάνει κανείς ό, τι θέλει με τη ζωή του, εννοώ τα πάθη εκείνα που αφορούν στις κοινωνικές σχέσεις με τους άλλους, εκείνα που υπογείως στοχεύουν στην υποτίμηση των όποιων άλλων επί της ουσίας των. Δεν είναι δυνατόν στις μέρες μας να επιβιώνουν φαινόμενα όπως ρατσισμός (πραγματικός ρατσισμός, όχι ο νομιζόμενος από κείνους που προβάλλουν το θράσος τους), αν δεν υπάρχουν γονείς που με τον τρόπο τους ευνοούν τις κακές συμπεριφορές των μπουμπουκιών τους. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις προσωπικές επιλογές του καθενός, γι’ αυτό δεν θα κρίνω ούτε καν τον τραβεστί, τον/την ομοφυλόφιλο, την ιερόδουλο. Την τσογλανο-εκδοχή όμως του καθενός εξ’ αυτών καθώς και την τσογλανο-εκδοχή των μορφωμένων και “καθωσπρέπει” και αξιωματούχων, που επιδιώκουν τη τρώση της ψυχής του όποιου άλλου, ή άλλων, ή γενικά που επιδιώκουν την τρώση του όποιου καλού υπάρχει στους ανθρώπους, δεν την ανέχομαι επουδενί. Ακόμη και στο “gay parade” που είχε αναφερθεί, το ενοχλητικό δεν είναι το “gay”, αλλά to “parade”, όπως κάποιος νομίζω ήδη είπε. Το τσογλανο-ύφος, δηλαδή. Πού σημαίνει “σας έχω όλους γραμμένους στα παλιά και δεν με νοιάζει για κανέναν πια”.
Επειδή πολύς λόγος έγινε για το όνομα και για ό,τι τελικά σημαίνει αυτό που αποκαλούμε τον άλλον είτε φανερά, είτε ενδόμυχα, να πω ότι αν επανέλθει το “Βλαξ”, όπως αρκετοί προτιμούσαν για λόγους συνέχειας, να τονίσω πως η φυσιολογική αντίδραση ήταν παρ’ όλα αυτά του Στεφάνου και του Μιράζ , α, και της Μαρίας (αλλά όχι μόνον) που αισθάνονταν προφανώς κάποια “τσιμπήματα” μέσα τους ,δηλαδή που “δαγκώνονταν” τρόπον τινά (αν αυτό εννοείς με το “δαγκωτός”).
Έχοντας καταγράψει πλέον αυτή την αλήθεια, αν παραμείνει το “βλαξ” για λόγους συνέχειας και συνήθειας, ή και ταύτισής μου με τον ρόλο, τους παρακαλώ πλέον θερμά τους ιδιαιτέρως ευγενείς, να μην ξαναθέσουν θέμα ονόματος και ξαναμπούμε στην ίδια διαδικασία. Ας το χρησιμοποιούν χωρίς περαιτέρω κωλύματα. Γνωρίζουν και οι ίδιοι, και εγώ πλέον, ότι δεν το εννοούν. Ας υποθέσουν πως είναι κάτι σαν θεατρικοί σκηνοθέτες που αναγκάζονται ν’ απευθυνθούν στον ηθοποιό που παίζει το ρόλο του τρελού ή του βλάκα, για να του πούν ότι ήρθε η σειρά του. Θα χρησιμοποιήσουν το όνομα του ρόλου. ” Βλαξ” ή “Τρελός”. (Ο καθένας άλλωστε εκ των συνομιλητών γνωρίζει πολύ καλά μέσα του αν χρησιμοποιεί ή όχι το όνομα αυτό ως όχημα για την όποια κακία του……….Καμιά φορά αυτή η κακία φαίνεται κιόλας όταν ξεχειλίζει…….)
Εδώ που τα λέμε, αν κι’ ο Γκόγκολ ήταν ΤΟΣΟ πια φειδωλός, δεν θα είχε γράψει το “Ημερολόγιο ενός τρελού”, από φόβο μήπως………. παρεξηγηθεί ο ηθο-ποιός που μαθαίνει τα λόγια του. Να πω επι τη ευκαιρία, ότι πριν πολλά πολλά χρόνια, είχα βγεί με μια παρέα, και καθώς πηγαίναμε για τα σπίτια μας, όντας σ’ εύθυμη διάθεση, περάσαμε μπροστά από κινηματογράφο που έτυχε να παίζει μια από τις “κωμικές” ταινίες του Στάθη Ψάλτη. Είπαμε να γελάσουμε λίγο ακόμα. Περιττόν να πω, ότι μπήκαμε γελώντας και βγήκαμε……. κλαίγοντας, τόσο κρύα που ήταν τ’ αστεία . Άσε που οι τηλεταινίες του δεν βλέπονταν χωρίς να μπαίνεις ΚΑΤΩ από τον καναπέ από…ντροπή για το επίπεδο. Κάποτε λοιπόν, μου πρότειναν να τον δω σε θεατρική παράσταση. Ο αρνητισμός μου ήταν τόσο μεγάλος που έπρεπε να με σύρουν εκεί σχεδόν με το ζόρι. Πήγα, νομίζοντας ότι θα κάνω “ψυχικό”. Δεν θυμάμαι, για να πω την αλήθεια, τους διαλόγους και την υπόθεση του Γκόγκολ, (δεν το παίζω κουλτουριάρης), αλλά όταν είδα τον ίδιο Στάθη Ψάλτη να παίζει αυτό το έργο, έμεινα, κι’ εγώ ,πως να το πω ………….κυριολεκτικά……….(μετά συγχωρήσεως) ΕΝΕΟΣ !!!!
Και τώρα που το σκέφτομαι μόνο, ανατριχιάζω από συγκίνηση, όχι από τον Γκόγκολ, αλλά από τον Ψάλτη: τις κινήσεις του, τις εκφράσεις του, την εκφραστικότητα της φωνής του. Αλλά και βουβό να ήταν το έργο, ο Ψάλτης θα ήταν όλα τα λεφτά. Άκου, το σαχλό να σ’ αφήνει ενεό……. Λοιπόν κάθε άνθρωπος έχει τη ταπεινή, ελεεινή του εκδοχή , αλλά μπορεί να κάνει και πολύ καλύτερα. Οι κακές παρέες σου βγάζουν τον καλό σου εαυτό, και οι κακές, σου βγάζουν τον κακό σου εαυτό. Αυτό αποτελεί και διακριτικό σημείο για το είδος της παρέας που κάνει κανείς. Άρα, Εξαρχείου, για να σου έχει βγεί ένας καλύτερος εαυτός (εκτός αν είσαι καλύτερος ηθοποιός απ’ όλους μας και μας δουλεύεις ψιλό γαζί), επιβεβαιώνεις εκ των πραγμάτων πως είμαστε όλοι εδώ μια αρκετά καλή παρέα. Να τι πάει να πει “θετικό feedback”……ή θετική ανάδραση.
(Ρηλάξ, Άνετε, don’t do it, το “ενεός” το έχει κι’ ο Μπαμπινιώτης. Είναι πραγματική λέξη τελικά, καθαγιασμένη , αναβαπτισμένη, το έχω καρατσεκάρει……! )
Δεν έχω ιδέα τι έχετε γράψει μετά τον Εξαρχείου, είχα αφήσει τον υπολογιστή ανοιχτό πολλές ώρες λόγω συχνών και μεγάλων διακοπών στο γράψιμο. Συγγνώμη αν τούτα είναι εκτός σεναρίου…….
Συγγνώμη επίσης απ’ όσους ταλαιπωρήθηκαν από την διαδικασία αλλαγής νικ. Αλλά πάντως η διαδικασία, δεν μπορείτε να πείτε, έβγαλε πολλά μαργαριτάρια (με την καλή έννοια). “Για όνομα………”
υ.γ. Κάθε “σεντόνι” δεν είναι παρά ο μπερντές για κάθε παράσταση του θεάτρου σκιών.
Τάδε έφη…….. Βλαξ.
Συγγνώμη για το λα΄θος της επανάληψης, αν δεν είναι πανομοιότυπα, το 104 είναι το διορθωμένο και τελικό. Δεν προλαβαίνω να δω τι γράφτηκε μετά το π.100. Τα λέμε αύριο.
Διόρθωση στο 104, κάτω μέρος:
“Οι καλές παρέες σου βγάζουν τον καλό εαυτό.κλπ……”
ΆΝΕΤΕ,
Από άλλη ιστοσελίδα , καθόλου φανατική:
“Κάθε φορά που επισκέπτομαι τον Παρθενώνα μένω ενεός…”.
Είναι σαν την γρίππη των χοίρων, κολλητική αυτή η λέξη. Να υπάρχουν λεξοεμβόλια ή μας καλύπτει το…… λεξοτ-ν-λ;
SYSTEM FAILURE
Eυχαριστώ για την απάντηση. Το ξέχασα ότι υπήρχε η θεωρία αυτή που προσπαθεί να “συμμαζέψει” το χάος. Πιο λογικό μου φαίνεται να εκπηγάζουν όλα από έναν βασικό μηχανισμό, παρά να υπάρχουν ένα σωρό διαφορετικά σωματίδια. Βέβαια, δεν ξέρω αν θα ήμουν έτοιμος να δεχτώ και τις συνέπειες μιας τέτοιας εκδοχής. Αλλά φαίνεται να ταιριάζει περισσότερο κάτι τέτοιο με την ιδέα περί συμπαντικής αρμονίας που περιγράφει ο Μίκης Θεοδωράκης (και όχι μόνο).
ΑΝΙΧNEUSEIS
Mήπως τελικά, η καταγγελία για την εκπομπή Δαρβίνου, δεν έγινε ακριβώς γιατί δεν ήταν “κατανοητή” η εκπομπή, αλλά γιατί κάποια λεγόμενα, μάλλον του π. Νικολάου, θεωρήθηκαν ως “σκόπιμη παραπλάνηση” του τηλεθεατή ; Άν είναι έτσι, το καταλαβαίνω καλύτερα. Πόσες φορές δεν είχα ευχηθεί στο παρελθόν να υπήρχε τρόπος να αντιδράσει κανείς δυναμικά απέναντι στον σκόπιμο πια εμπαιγμό του λαού όχι μόνο από πολιτικούς αλλά και από εκκληιαστικούς ρήτορες. Στην συγκεκριμένη εκπομπή βέβαια, ο π. Νικόλαος μου φάνηκε παραδόξως σεμνός, αλλά τόσα άλλα που λέγονται για να θολώνουν απλώς τα νερά………Εννοείται πως αν δεν πρέπει, δεν απαντάτε.
Τυχαία βρήκα αυτό που μας είχε απασχολήσει εκτενώς σαν θέμα αλλού. Από την ιστοσελίδα του κ. Καλαντερίδη.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/06/blog-post_9611.html
Τυχαία βρήκα αυτό που μας είχε απασχολήσει εκτενώς σαν θέμα αλλού. Από την ιστοσελίδα του κ. Καλαντερίδη.
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/06/blog-post_9611.html
Το αρχιτεκτονικό έργο που θα κάνει περήφανο ξανά τον Ελληνισμό το έχουμε ήδη…..
Βλαξ,
με χαρά διαπιστώνω πως επανήλθε στα ίσα της η “Ανιχνευτική” σου ταυτότητα΄
εδώ όμως τελειώνει και η χαρά μου΄
γιατί υποθέτω πως σε μάλωσαν που άφησες γιά λίγο την εργολαβία, κι έμεινε πίσω το έργο΄
δείξε τους τα υμέτερα 106., 107., 108., όπου φαίνεται πως έπιασες πάλι δουλειά…
Knock- knock !! Anybody home ?
ΘΕΜΑ ΠΡΟΣ ΠΙΘΑΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Γονείς- Καμικάζι μ’ εκρηκτικά τα παιδιά τους.
ΘΕΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ : Έχει κανείς ακουστά το περίφημο σχολείο “Summerhill” του Suffolk της Αγγλίας που ίδρυσε ο A. Neill 1921 και που λειτουργεί ως σήμερα ; Το πειραματικό σχολείο που στηρίχθηκε στη πλήρη ελευθερία των παιδιών ακόμη και την ερωτική (καθότι εσώκλειστα) προκειμένου να “αυτοπεριορίζονται” δημοκρατικά. Τα παιδιά δεν υποχρεώνονταν να πηγαίνουν στα μαθήματα ποτέ, και επέλεγαν όποια μαθήματα ήθελαν τα ίδια. Μπορούσαν ακόμα και να καπνίζουν ελεύθερα. Η φιλοσοφία του στηριζόταν στην ανάπτυξη του συναισθήματος, προκειμένου τα παιδιά να είναι ευτυχισμένα και όχι καταπιεσμένα από την διάνοια. Σχόλια κανείς; Υπάρχουν και σχετικές ιστοσελίδες.
ΘΕΜΑ ΤΡΙΤΟ : Υπάρχει ένας καθηγητής της φιλοσοφίας στην Νότια Αφρική, ο David Benatar που λέει ότι το να φέρνει κανείς παιδιά στον κόσμο είναι ηθικά μεμπτό, λόγω των βασάνων που θα συναντήσουν αναπότρεπτα. Υπάρχουν και πιο ακραίοι που υποστηρίζουν πως θα πρέπει να εξαφανιστεί πλήρως το ανθρώπινο είδος σταδιακά δια της εθελούσιας διακοπής της αναπαρωγωγής, για να σωθεί ο πάνήτησ από τον άνθρωπο ο οποίος δεν είναι συμβατός με το περιβάλλον του. Υπάρχουν κινήματα τέτοια, αρκετών εκατομμυρίων υποστηρικτών. π.χ. VHEMT.
ΘΕΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ: Προς τι οι συζητήσεις ; Έχουν νόημα;
“Η ευτυχία, τζιέρι μου,είναι την γιά τα ζώα”!
Ποιός το’ χει πει πάλι αυτό, Εξαρχείου ;
Ωραία, αφού η ευτυχία είναι για τα ζώα, και ο άνθρωπος είναι ζώο, χρειάζεται λίγη ευτυχία και ο άνθρωπος, με τόσα απίστευτα που του συμβαίνουν . Μόνο που δεν πρέπει να την φαντάζεται ατομική την ευτυχία αλλά να νοιάζεται για την ευτυχία και των άλλων, ει δυνατόν ολόκληρου του κόσμου. Τότε η “ευτυχία” παύει να είναι αυτό το εγωκεντρικό, ηλίθιο συναίσθημα που ίσως έχεις κατά νου όταν τα λες αυτά.
Η α-πάθεια απ’ την άλλη, είναι για τις πέτρες και γι’ αυτούς που έχουν παραιτηθεί από την προσ-πάθεια να ελπίζουν και να επιδιώκουν τα μέγιστα για τους πάντες. Η απάθεια, που θεωρείται από πολλές παραδόσεις ακόμα και την ορθόδοξη, ως ύψιστη αρετή, όσο και να σου φαίνεται περίεργο, δεν είναι παρά μια σοφιστικέ επιστροφή στον ατομισμό. Ένας ατομισμός που προσφέρει ατομική εσωτερική ειρήνη, ελευθερία από την “ταραχή των παθών” και που είναι συνεπώς πολύ λιγότερο ζημιογόνος για το περιβάλλον, αλλά που είναι πάντως ατομισμός. Γιατί πια δεν νοιάζεσαι αν ο άλλος είναι ευτυχισμένος ούτε καν με την βαθιά την πνευματική την έννοια. Εξαρτάται βέβαια, πώς εννοούμε την ευτυχία. Δεν είναι το ίδιο τα ουρλιαχτά τα ξέφρενα σε κάποιο γήπεδο ή συναυλία με μια βαθιά αίσθηση ότι όλα γύρω σου είναι ήρεμα ,ασφαλή και χαρούμενα. Η ποιότητα της ευτυχίας εξαρτάται από την ποιότητα των ανθρώπων. Μην την υποτιμάς, πάντως. Ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος αν τουλάχιστον ποθούσαμε την ευτυχία όλων από τα βάθη της ψυχής μας. Κάτι που προυποθέτει αντοχή σε μεγατόνους πόνου………..
Όσο για το Summerhill, σηκώνει πολλή συζήτηση……….
Συμπλήρωμα για το πρώτο θέμα του π.110 : Γονιδιακή Τρομοκρατία .
Βρε Εξαρχείου, μήπως είμαστε εμείς οι δύο μαγκούφηδες του Μάπετ Σόου που τους κλειδώσανε μέσα στο άδειο θέατρο μετά το τέλος της παράστασης και πριν προλάβουν να βγούν ;
Βλαξ,
έχεις να συμμαζέψεις κάτι προηγηθέντα ασυμμάζευτα΄
είπαμε -ο aspic το είπε- τραβεστί είναι τα νικ΄ μήν το προεκτείνεις στο περιεχόμενο!
Πράξε τα δέοντα προς αποκατάστασιν και βλέπουμε.
Εξαρχείου,
Δεν το είχα προφητεύσει ότι ο καλός σου ο λόγος δεν θα κρατήσει πολύ; Πριν καλά-καλά μου πεις τι ήταν αυτό που προσωρινά σ’ έκανε να δεις τα πράγματα λίγο διαφορετικά, μήπως επιχειρείς και πάλι να δολοφονήσεις το πρόσωπο πίσω από το νικ; (βλέπε π.100). Τί να συμμαζέψω πάλι; Τόσο πολύ σε χάλασε που μίλησα για την ευτυχία και σ’ έκανα πάλι…… εχθρό; Το να ελπίζουμε στην ευτυχία όλων αλλά να βιώνουμε ΣΑΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ την δυστυχία όλων, δεν είναι κάτι που κατορθώνουν τα ζώα, αλλά τα πρόσωπα. Μόνο ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να νοιάζεται πέρα από τα σύνορα του εαυτού του και του αμέσου του περιβάλλοντος.
Είναι καλοκαίρι, Εξαρχείου, μη μιλάς με γρίφους. Βράζει ο τόπος, μη βράσει και το μυαλό μας, ψάχνοντας να βρούμε τι πάλι κάναμε λάθος. Πες μου τι ακριβώς πρέπει να συμμαζέψω για να το συμμαζέψω (αν συμμαζεύεται ). Έχουν γραφτεί και λεχθεί άπειρα.
Πες μου ΑΝ θες, κατ’ αρχάς τι ακριβώς ήταν αυτά που είχες συνειδητοποιήσει (όπως λες αρκετά πιο πάνω) με αφορμή κάποια γραφόμενά μου. Τώρα που ηρέμησαν τα πράγματα , ίσως μπορείς να μου εξηγήσεις πιο ψύχραιμα.
δεν θα κανετε ” μπλογκο – διακοπες” ρε καυγατζιδες…. βλαξ και εξαρχειου?
βλαξ Αθηνα εισαι ? …ζεστη !
Άντε Εξαρχείου, ήρθε επιτέλους κάποιος ν’ ανοίξει την πόρτα του θεάτρου για να βγούμε. Λόγω του…..καυγά είχαμε μείνει τελευταίοι και μας είχαν κλειδώσει μέσα.
Άνετε, όπου και να πάει κανείς βράζει ο τόπος.
Ώρα όντως για μπλογκο-διακοπές……….Καλό καλοκαίρι !!
Mάλιστα. Ο φασισμός της δεξιάς από τη μία και ο φασισμός της τσογλανιάς από την άλλη. Διαλέγουμε και παίρνουμε. Ελέυθερα……..
Το 117 ήταν για τη νέα συζήτηση, κατά λάθος μπήκε εδώ.