Ο Χρήστος στο μπλόκο στο Δομένικο. 

26/10/18 | 1 σχόλια | 0 απαντήσεις | 147 εμφανίσεις

του Ελευθερίου Ξάνθου
——————————————————
Να ξεκινάμε απ΄ τους νεκρούς.
Μνημονεύετε πάντα τους νεκρούς,
στην ψυχή σας κρατάτε τους νεκρούς της θυσίας,
την αφετηρία μας, τα μέτωπα τους ορίζουν,
όπως αντικρίζουν γυμνά και αγέρωχα, την Ανατολή.

Μας κουβάλησαν,
μέσα από διαδρομές αίματος και μονοπάτια άγραφα,
μέχρι εδώ.
Κι αν είναι ν΄ απογειωθούμε,
τους πίσω κινητήρες ασφαλείας μας έχουν χαρίσει.
Κι αν είναι να οπισθοχωρήσουμε,
την τελευταία γραμμή άμυνας ορθώνουν.

Ο Χρήστος, ο ”Τσέμπος”, στο μπλόκο στο Δομένικο.
Ψηλός, ξανθός, σφιχτοδεμένος
απ΄ της Πίνδου τα γυρίσματα και την άσκηση,
μ΄ έναν ήλιο να γέρνει στον χρυσοπράσινο κάμπο των ματιών του,
με χείλη σφιγμένα, μελανωμένα,
το πρόσωπό του, αγάλματος στιλπνότητα προτομής,
μες στις γροθιές του να σφίγγει των συντρόφων τα χέρια
κι ένα σήμα λευτεριάς κι αθανασίας, βαθιά προς το μέλλον,
αυτή η αλυσίδα πάλλει και μεταφέρει.

Στο μπλόκο, στο Δομένικο, τα Ιταλικά αυτόματα θερίζουν.
Η αλυσίδα των ζωντανών λυγίζει, γονατίζει και σπάει.
Bόγγοι νεκρών κι αντήχηση όπλων.
Aίμα ποτίζει τη γη τους, της σποράς και της βοσκής.

Ο γοργοπόδαρος Χρήστος, τινάζεται τραυματισμένος,
σκυφτός και σβέλτος,
φεύγει,
πιο ταχύς απ΄ το άνεμο, στην πλαγιά,
που κάθε της πέτρα τον γνωρίζει, κάθε πουρνάρι τον γνέφει,
φεύγει,
μ’ ένα αυλάκι αίμα πίσω του,
τα δόντια του τρίζουν, ανάσα τυμπάνου στα στήθη του,
φεύγει…

Κι εκεί που αγγίζει τ΄ όνειρο,
στη τελευταία δρασκελιά,
-βοήθα Παναγιά ! –
στο σκάπετο,
να γυρίσει πίσω απ΄ το βουνό,
-βοήθα Θέε μου ! –
στο φρύδι,
κατακτητών γρυλίσματα και πυροβόλα ξερνούν στο λιγνό του κορμί…

Δεν είναι ο Χρήστος, ετούτος,
– κανένας Χρήστος δεν είναι –
μια ανάγλυφη, παγωμένη γραφή, μια αράδα σε μια πλάκα μαρμάρινη,
στον τόπο θυσίας.
Ένα αιώνιο σμίξιμο είναι με το Μίκα, το μικρό αδερφό του,
άταφο κοντά στ΄ Αργυρόκαστρο, όπου μ΄ ”Αέρα”, εφορμούσε στο θάνατο.
Η βαθειά ρυτίδα της Ιστορίας που αποτυπώνει την πίκρα της είναι.
Το δάκρυ μου είναι.
Του πατέρα μου ένα μόνιμος κόμπος
κι ένα βλέμμα του πέρα στον ορίζοντα, σαν να τον ανταμώνει, είναι.
Ο αδερφός μου είναι.
Η μνήμη του, σαν αετός που σπάει τα όρια, είναι.
Η γυναίκα, που τον αγάπησε κι έμεινε πίσω, αστεφάνωτη,
εκεί, να τον περιμένει, είναι.
Τα παιδιά του, που δεν γεννήθηκαν είναι.

Δεν χάνεται κανείς, όταν πεθαίνει στης Λευτεριάς το σύνορο,
για όλους μας !

Θεσσαλονίκη, 28 Οκτωβρίου 2015
…………………………………………………………………………………………..
[ Στις 17 Φεβρουαρίου 1943 οι Ιταλικές δυνάμεις κατοχής υποβοηθούμενες κι από ντόπιους συνεργάτες τους εκτέλεσαν σε μπλόκο, στο Δομένικο, 150 Έλληνες πατριώτες και κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το Δομένικο Λάρισας (κοντά στην Ελασσόνα).
Ο Χρήστος Ι. Τζιόλας (‘‘Τσέμπος’’) ήταν μεταξύ των Ελλήνων πατριωτών που συνελήφθη και στήθηκε μαζί με όλους τους άλλους απέναντι στο Ιταλικό στρατιωτικό απόσπασμα.
Κατά την ώρα της σφαγής, πάνω στην εκτέλεση, διέφυγε βαριά τραυματισμένος.
Χωρίς, όμως, να κατορθώσει μέχρι τέλους να σωθεί…

‘‘Ο Χρήστος στο μπλόκο στο Δομένικο’’,
Ένα ποίημα του
Ελευθέριου ΞΑΝΘΟΥ
”Δίαυλος”, 10ο τεύχος, Σεπτέμβριος- Οκτώβριος 2018, σελ. 49 – 51 ].

Category: Πολιτισμός

( 1 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1
    τό πνεύμα τού aspic says:

Back to Top

Leave a Reply

Το σχόλιο της ημέρας

    16/11/18 | (0 σχόλια)
    του Martin Wolf Financial Times/euro2day.gr Η Βρετανία πρέπει να βρει ένα μονοπάτι που θα αποφεύγει τη ρήξη με την ΕΕ και τις επιπτώσεις της. Το σενάριο νέου δημοψηφίσματος και η εναλλακτική της επαναδιαπραγμάτευσης. Γιατί η πρόταση Μέι δεν ...

Ροή ειδήσεων




Καιρός