Το πρόβλημα των Σκοπίων

22/11/17 | 0 σχόλια | 0 απαντήσεις | 191 εμφανίσεις

Του Δαμιανού Βασιλειάδη

Εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Αθήνα, 22.11.2017

Είναι πέρα από βέβαιο ότι μέχρι την καλοκαιρινή σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο του 2018 οι ΗΠΑ και οι λοιποί “άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας) στο ΝΑΤΟ θα πιέσουν την Ελλάδα να ενδώσει στην σύνθετη ονομασία, ώστε τα Σκόπια να ενταχθούν οπωσδήποτε στον ΝΑΤΟ, ενόψει και της στάσης του Ερντογάν απέναντι στην συμμαχία, που για τους Νατοϊκούς αποτελεί επικίνδυνη εξέλιξη αποσταθεροποίησης και των Βαλκανίων και αποδυνάμωσης της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ίδιου του ΝΑΤΟ.

Επειδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ποσώς ενδιαφέρεται για τα εθνικά θέματα (του υπουργού Εξωτερικών κ. Κοτζιά συμπεριλαμβανομένου, παρακαλώ ως πρώην φανατικού Κνίτη και μετά μεταμορφισμένου σοσιαλιστή του Γεωργίου Παπανδρέου και νεοφιλελεύθερου εθνομηδενιστή κ. Τσίπρα και παγκοσμιοποιημένου, νεοφιλελεύθερου ψευτοδιεθνισμού του εθνομηδενιστικού πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ μας αναγκάζει όσους πονάμε αυτόν τον τόπο και δεν θέλουμε τον ακρωτηριασμό της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας, μέσα από την αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάννης, που συνεπάγεται η τυχόν αποδοχή της σύνθετης ονομασίας των Σκοπίων (και ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται), να δράσουμε και αντιδράσουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να αποτρέψουμε εθνικές καταστροφές, κάτω από τις δυσοίωνες συνθήκες που ευνοούν μια τέτοια οδυνηρή για το έθνος και τον λαό, εξελίξεις.

Σχετικά με την καμπάνια θα ήθελα να δηλώσω ανοιχτά ότι η καμπάνια αυτή δεν θα έχει νόημα και αποτελεσματικότητα, αν δεν κλιμακωθεί σταδιακά στην συνέχεια, έως την κρίσιμη απόφαση του ΝΑΤΟ. Θα πρέπει να κινήσουμε γη και ουρανό για να αποτρέψουμε μια ενδοτική πολιτική που είναι ήδη προ των θυρών, που θα δώσει και στους άλλους “αρπακτικούς” γείτονές μας το παράδειγμα ότι με κάποια εξωτερική πίεση είμαστε πρόθυμοι να υποχωρούμε για να νέμονται οι κρατούντες την εξουσία, υπηρετώντας τα ντόπια και ξένα συμφέροντα που τους στηρίζουν σε βάρος του ελληνικού λαού.

Εκφράζω αυτήν μου την τοποθέτηση, για να δράσουμε μελετημένα και με συνέχεια. Στην περίπτωση αυτή καλό είναι κάποια στιγμή να δημοσιοποιήσουμε και την επιστολή που ήδη έχουμε αποστείλει πάλι, για να δείξουμε δύο τινά. Πρώτον ότι οι κυβερνώντες είναι υπεύθυνοι, έστω απέναντι στην ιστορία,  για όλες τις αρνητικές εξελίξεις στα εθνικά θέματα και συγκεκριμένα για το θέμα των Σκοπίων, που ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, και δεύτερον να ενημερώσουμε, αφυπνίσουμε και κινητοποιήσουμε τους Έλληνες συμπολίτες μας, με το επιχείρημα ότι αν συρρικνωθεί η Ελλάδα, αν ακρωτηριαστεί και αν αποδυναμωθεί τότε δεν έχουν κανένα νόημα τα οικονομικά προβλήματα, γιατί καμία οικονομική λύση των Ελλήνων πολιτών δεν θα είναι δυνατή και τρίτον ότι δεν έχουν όλοι παραδοθεί χωρίς αντίδραση στα άνομα σχέδια όσων μηχανεύονται την καταστροφή του τόπου, προκειμένου να παραμένουν στην εξουσία.

Τώρα λοιπόν που οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ γενικότερα, λόγω της προσέγγισης του Ερντογάν προς την Ρωσία του Πούτιν και την σταδιακή του απομάκρυνση από την Δύση και τώρα που με βεβαιότητα μας χρειάζονται για τα δικά τους συμφέροντα, είναι μοναδική ευκαιρία να μην υποχωρήσουμε στις πιέσεις τους. Ούτως ή άλλως δεν μπορούν να μας κάνουν χειρότερα απ’ ότι μας κάνουν οι δυτικοί “φίλοι μας” απ’ αυτά που μας έχουν κάνει έως τώρα, λόγω της συνεχούς υποχωρητικότητάς μας σε όλα τα μέτωπα. Θα πρέπει κάπου να θέσουμε φραγμό στον κατήφορο.

Θα πρέπει να δηλωθεί από την ελληνική κυβέρνηση και το υπουργείο Εξωτερικών προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δεν δεχόμαστε το γειτονικό κράτος να φέρει την ονομασία «Μακεδονία» απλή ή σύνθετη και μετά να συζητήσουμε για ο,τιδήποτε άλλο. Για να γνωρίζουν όλοι ότι οποιαδήποτε λύση θα έχει αυτήν την βασική προϋπόθεση. Και αυτό πρέπει να έχει ήδη ανακοινωθεί από παλιά. Η δήθεν διπλωματική ελιγμοί δεν πρέπει να έχουν σχέση με την απόκρυψη αυτής της ξεκάθαρης δήλωσης. Αλλιώς δίνει λάθος μηνύματα στους διάφορους εσωτερικούς και εξωτερικούς αποδέκτες.

Δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα να παραδώσουμε το όνομα της Μακεδονίας απλό ή σύνθετο στον γείτονά μας. Κανένας δεν πρόκειται να μας δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα, άμα δεν υποχωρήσουμε, παρά μόνο αν ενδώσουμε. Τότε ανοίγουν πια όλα τα εθνικά μέτωπα και ο κατήφορος δεν θα έχει τελειωμό.

Σας αποστέλλω ένα σχετικό άρθρο, που αναλύει για ακόμη μια φορά το θέμα, αποκαλύπτοντας ότι τα φαινόμενα περί δήθεν αλλαγής της στάσης των Σκοπίων στο θέμα της ονομασίας έχει αλλάξει. Τίποτε δεν έχει αλλάξει και ούτε πρόκειται να αλλάξει, αν εμείς δεν υπερασπιστούμε τα αυτονόητα, την εθνική μας ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα.

Σε πείσμα των άπιστων Θωμάδων πιστεύω ακράδαντα ότι μπορούμε να σταματήσουμε τον κατήφορο, αν δράσουμε, έχοντας συνείδηση ότι η μοίρα μιας κοινωνίας εξαρτάται πάντα από τις δημιουργικές μειοψηφίες, όπως έχει αποδείξει η ιστορία στην διαχρονία της

 

20/11/17

Το πρόβλημα των Σκοπίων σε νέες (και εξαιρετικά επικίνδυνες) συμπληγάδες…

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

Είναι λίγος καιρός τώρα που στην πολιτική του κράτους των Σκοπίων παρατηρείται μία σαφής μεταβολή επί το μετριοπαθέστερον. Η κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ και λόγω γενικότερων πολιτικών θέσεων (καθώς στηρίζεται στο σοσιαλδημοκρατικό SDSM, ένα κόμμα δηλαδή πολύ πιο μετριοπαθές σε σύγκριση με το σκληροπυρηνικά εθνικιστικό VMRO του Γκρούεφσκι), αλλά βασικά λόγω πιεστικών πολιτικών αναγκών, καθώς είναι πια ξεκάθαρο ότι η ακραία και μισαλλόδοξη πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης έχει παταγωδώς αποτύχει, οδηγώντας στη διεθνή απομόνωση του κρατιδίου και στην όξυνση των εσωτερικών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων (πράγμα που δεν είναι απλή εκτίμηση, αλλά έχει ειπωθεί δημοσίως από Σκοπιανούς αξιωματούχους, ενώ εσχάτως επαναλήφθηκε expressis verbis και από τον Σκοπιανό ΥΠΕΞ Ντιμίτροφ), έχει ανακρούσει πρύμναν, επιδεικνύοντας μία εμφανή τάση συμβιβασμού και διαλλακτικότητας έναντι της ελληνικής πλευράς.

 

Οι εν λόγω εξελίξεις ωστόσο δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο ευοίωνες όσο επιφανειακά δείχνουν. Σε πείσμα λοιπόν του κλίματος ευφορίας που παρατηρείται εσχάτως μεταξύ κάποιων ημετέρων αφελών για αυτή τη λεγόμενη «τάση απομακεδονοποίησης» στο εσωτερικό των Σκοπίων, να πούμε κατ’ αρχάς ότι όλα αυτά βρίσκονται ακόμη σε επίπεδο δηλώσεων και προθέσεων και πάντως δεν φτάνουν καθόλου στην ουσία. Και η ουσία δεν είναι να καταγγέλλεται απλώς από τους νυν κυβερνώντες ο Γκρούεφσκι και οι ακρότητές του, να καυτηριάζεται λεκτικά η διακίνηση αλυτρωτικών χαρτών της «Μεγάλης Μακεδονίας» ή να δρομολογείται η απόσυρση των αγαλμάτων του Αλεξάνδρου και του Φιλίππου και η μετονομασία του αεροδρομίου από «Μέγας Αλέξανδρος» (σε «Μητέρα Τερέζα» ή «Κίρο Γλιγκόρωφ»). Η ουσία ξεκάθαρα είναι να υπάρξει ρητή άρνηση και αποκήρυξη της ύπαρξης του ψευτομακεδονικού έθνους με όλα τα συμπαρομαρτούντα του («μακεδονική» γλώσσα, ιστορία, εθνική συνείδηση κλπ). Και σε σχέση με αυτά, η σκοπιανή πλευρά παραμένει ασφαλώς ακόμη ανένδοτη (και παρά την προ ημερών τοποθέτηση Κοτζιά ότι πρέπει να μπει στην ατζέντα και το θέμα της «εθνότητας»). Όσο όμως αυτά παραμένουν, κανείς εχέφρων δεν μπορεί να πειστεί ότι όλες οι προαναφερθείσες «υποχωρήσεις» είναι στοιχειωδώς ειλικρινείς κι όχι απλώς τακτικοί ελιγμοί των Σκοπίων με στόχο τον απεγκλωβισμό τους από τη δεινή θέση βιωσιμότητας στην οποία βρίσκονται. Και όσο αυτά παραμένουν, η αλυτρωτική προπαγάνδα θα είναι πάντα δυνητικά ενεργή και οι παρεπόμενοι κίνδυνοι εμφανείς.

Και βέβαια αξίζει να αναφερθεί επίσης ότι όλη αυτή η επιδεικνύμενη μετριοπάθεια της κυβέρνησης Ζάεφ ανοίγει διάπλατα τον δρόμο (κατά τον νέο κύκλο διαπραγμάτευσης που αρχίζει τον Δεκέμβριο, με διαμεσολαβητή τον γνωστό και μη εξαιρετέο απεσταλμένο του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτζ) για συμβιβασμό στο θέμα του ονόματος. Και όταν μιλάμε για συμβιβασμό, εννοούμε ξεκάθαρα συμφωνία για σύνθετη ονομασία (και ασφαλώς με τη λέξη «Μακεδονία» εμπεριεχόμενη), πράγμα που όντως επίκειται και φυσικά θα είναι απολύτως ολέθριο, αν εμείς οι ίδιοι επίσημα το αποδεχθούμε. Τουλάχιστον η προκλητική αδιαλλαξία του καθεστώτος Γκρούεφσκι (με όλες τις ακραίες γελοιότητες που τη συνόδευαν), όσο κι αν μας εξόργιζε, εν τέλει αποτελούσε μάλλον εχέγγυο για αποτροπή οποιουδήποτε παρόμοιου συμβιβασμού (τον οποίο βασικά η ίδια η τότε σκοπιανή κυβέρνηση δεν επρόκειτο ποτέ να δεχθεί). Τώρα τα πράγματα είναι σαφώς πολύ πιο δυσοίωνα. Και αυτό βεβαίως δεδομένων των εθνομειοδοτικών απόψεων που έχουν επί του θέματος τόσο οι νυν κυβερνώντες μας (εξαιρώ σε κάποιο βαθμό τον ίδιο τον Κοτζιά, αλλά αυτό φυσικά από μόνο του δεν αρκεί), όσο και η νεοταξίτικη και υποταγμένη στα ίδια ξένα αφεντικά (κάποτε δε φερόμενη και ως…πατριωτική) αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και η συντριπτική πλειονότητα και του υπόλοιπου πολιτικού προσωπικού της χώρας. Η στάση όλων στο θέμα της ονομασίας είναι πλέον εδώ και πολύ καιρό καταγεγραμμένη – και είναι μία στάση που δεν προοιωνίζεται τίποτε το καλό για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Ενώ λοιπόν η επί το μετριοπαθέστερον μεταβολή της στάσης των Σκοπίων δεν είναι ασφαλώς από μόνη της αρνητική (ίσα-ίσα), δείχνει να την καθιστά όμως τέτοια η ελληνική (και πάλι) ανεπάρκεια. Κανονικά θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να αποτελεί μία ιστορική ευκαιρία για τη χώρα μας, ώστε να εκμεταλλευτεί τη δεινή θέση του κακόβουλου γειτονικού κρατιδίου και να χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο την υποχωρητική του στάση σε μια σειρά ζητημάτων (που οφείλεται ακριβώς σε αυτή τη δεινή θέση) για να ξεκαθαρίσει οριστικά και σε βάθος το τοπίο όσον αφορά ολόκληρη την ατζέντα (και κυρίως τα μείζονα θέματα, που είναι η «εθνικότητα» και η ονομασία). Αντίθετα, η σταθερά απερίγραπτη ελληνική διπλωματία δείχνει να ετοιμάζεται και πάλι για μία νέα βαριά ήττα, υποχωρώντας αφ’ ενός ουσιαστικά στο θέμα της εθνικότητας (αρκούμενη ίσως σε γενικόλογες και προφανώς ανούσιες λεκτικές καταδίκες του αλυτρωτισμού από την πλευρά των Σκοπιανών) και αποδεχόμενη αφ’ ετέρου σύνθετη ονομασία. Μία εξέλιξη δηλαδή που προφανώς θα υπερβαίνει (αν τελικά συμβεί) τα όρια της εσχάτης προδοσίας (δημιουργώντας τετελεσμένα, για πρώτη φορά δε υπό επίσημη ελληνική αναγνώριση) και θα είναι φυσικά διπλά ασυγχώρητη, γιατί ακριβώς θα έχει συντελεστεί σε μία τόσο ευνοϊκή για μας θεωρητικά περίοδο. Την ώρα δηλαδή που μέχρι και από επίσημα χείλη (όπως του συνεργάτη του Ζάεφ και βασικού στέελέχους του SDSM Μίροσλαβ Γκάρτσεφ) υπάρχουν πρόσφατες δηλώσεις οι οποίες χαρακτηρίζουν ρητά το δήθεν μακεδονικό έθνος ως «τεχνητό» και ως «εφεύρεση του Τίτο», ποια ελληνική διπλωματική αποστολή θα «τολμήσει» άραγε να πετάξει στα σκουπίδια μια τόσο χρυσή ευκαιρία;

Ευχόμαστε πραγματικά να διαψευστούμε πλήρως, όμως – ως προς το παραπάνω ερώτημα – ειλικρινά τρέμουμε για την απάντηση. Η Παναγιά να βάλει το χέρι της (για μια ακόμη φορά)…

 

 

Category: Προτεινόμενα άρθρα

Leave a Reply

Το σχόλιο της ημέρας

    12/12/17 | (3 σχόλια)
    Η απεχθής διάσταση της πολιτικής την θέλει να "παίζει" ακόμη και με την αγωνία επιβίωσης των ανθρώπων. Άρχισε να καλλιεργείται η εντύπωση πως όπου νάναι βγαίνουμε απο τα μνημόνια και τα δεινά του κόσμου θα αποτελέσουν παρελθόν. Ακόμη ...

Ροή ειδήσεων




Καιρός


Το σκίτσο της ημέρας