Ομηρικές μελέτες

6/9/16 | 1 σχόλια | 0 απαντήσεις | 757 εμφανίσεις

TSAGGALHS_1000Χρ. Τσαγγάλης

ISBN 978-960-231-177-6

Έκδοση: 2016

Σελίδες: 460

Τιμή:21,20€20,00€Αγορά

Στο βιβλίο συγκεντρώνονται μελέτες του Χρ. Τσαγγάλη δημοσιευμένες από το 2008 έως το 2016 στα πλέον έγκριτα διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Σκοπός του συγγραφέα είναι να συμβάλει, συνδιαλεγόμενος δημιουργικά με κορυφαίους ομηριστές, όπως οι Gregory Nagy, Egbert Bakker, Pietro Pucci, Jonathan Burgess, Margalit Finkelberg, Wolfgang Kullmann και Georg Danek, στο γεφύρωμα του «μεγάλου χάσματος» που μέχρι πριν από λίγο χώριζε τους υποστηρικτές ενός προφορικού και ενός εγγράμματου Ομήρου.

Ο συγγραφέας αναπτύσσει τη συνθετική προσέγγιση προφορικής θεωρίας και νεοανάλυσης με τρόπο συστηματικό, τόσο σε μεθοδολογικό-θεωρητικό επίπεδο (κεφ. 1-2) όσο και στο επίπεδο ερμηνείας επιμέρους ομηρικών χωρίων (κεφ. 3-7) ή μεμονωμένων στοιχείων του επικού κώδικα (κεφ. 8-12). Το συνολικό αποτέλεσμα είναι μια συνεκτική παρουσίαση για πρώτη φορά σε ελληνική γλώσσα των πιο πρόσφατων ερευνητικών πορισμάτων της διεθνούς ομηρολογίας στα οποία ο συγγραφέας του παρόντος τόμου πρωταγωνιστεί με ισχυρή και διακριτή φωνή – προφανή παραδείγματα αποτελούν οι συμβολές του στη διερεύνηση των σχέσεων μεταξύ Ιλιάδας και Θηβαϊκού επικού κύκλου (κεφ. 2, 9) αλλά και των προομηρικών εκδοχών του οδυσσειακού έπους (κεφ. 5, 6, 7, 10), δύο θεμάτων που η κλασική νεοανάλυση είχε έως τώρα μάλλον παραμελήσει.

Ο Χρ. Τσαγγάλης είναι Καθηγητής στο Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πλήρης τίτλος Ομηρικές μελέτες
Συγγραφέας Χρ. Τσαγγάλης
Επιμέλεια / Μετάφραση
Έκδοση 2016
ISBN 978-960-231-177-6
Σειρά
Σελίδες 460
Διαστάσεις 15,5×24
Βάρος 0,742
Δέσιμο Μαλακό

Category: Βιβλιοκρισιες

( 1 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1
    α.α. says:

    Ρ’ Εμείς,

    όσο εγώ πασχίζω
    νά εξακριβώσω τό σημαινόμενον
    τού σκοτεινού σημαίνοντος «βιβλιοκρισία»,

    εσείς μή γκαθόστε, μόνε
    πιάστ’ ακόμη μιά φορά εδώ,
    νά ξεβαρεθείτε:

    Εγώ τό Liddell + Scott τό πήρα στά χέρια μου γιά τό λήμμα «πτολίεθρον»
    κι έπεσα πρώτα πάνω στό αδιανόητο «πτήσσω» καί λίγο μετά στό λήμμα «πτόλεμος», οπότε…
    άνοιξαν οί ουρανοί, λέμε
    κι έκτοτε:

    Ό πόλεμος έρχεται καί ξαναέρχεται στούς προβληματισμούς μας
    μέ τό ίδιο λανθασμένο περιεχόμενο!

    Τό γεγονός πώς τό σύνολο τού γένους τών ανθρώπων
    κατανοεί εσφαλμένα τό περιεχόμενο τής εννοίας αυτής,
    μετράει τήν έκταση τού κακού στόν τρόπο ύπαρξης καί ζωής μας!

    Η σύγκρουση μεταξύ “ανθρώπων” είναι ό,τι εκλαμβάνεται ώς πόλεμος,
    αρκεί αυτή η σύγκρουση νά είναι αρκούντως μαζική καί οργανωμένη·
    η σύγκρουση όμως δέν είναι πόλεμος·
    καί τά τραγιά συγκρούονται καί υπάρχει λόγος πού τό κάνουν αυτό·
    μήπως τά τραγιά είναι πολεμιστές;

    Τί συμβαίνει πραγματικά;

    Η σύγκρουση ανήκει μέν στήν φαινομενολογία τού πολέμου,
    χωρίς όμως νά αποκαλύπτει τήν ουσία του!
    Γιά τήν ουσία τού πολέμου πρέπει νά καταφύγουμε στή μοναδική δεξαμενή γνώσης
    πού διαθέτει τό ανθρώπινο γένος καί πού είναι η ελληνική γλώσσα,
    γιά νά διδαχθούμε τά όσα ακολουθούν:

    Πόλεμος,
    ο Πτόλεμος· και σάν μεγαλώσει, λέει,
    θέλει να γίνει
    Πτολεμαίος.

    Ο Άνδρας διά τού Πτολέμου βεβαιεί την Ανθρώπινή του ιδιότητα, καθιστάμενος -έν τέλει- Πτολεμαίος
    (δέν είναι κύριον όνομα’ όνομα ουσιαστικόν είναι’ άλλο πράγμα τό επίθετον όνομα, όπως καί η λέξις η αντί ονόματος προσκομιζομένη, η καί (αντιονομ-)αντωνυμία ονομαζομένη
    -τ’ όνομά σας ν’ ακούω(ποιόν λένε Γουάντα;), τήν ψυχή μου νά βρίσκω, στής γιατριάς μας τό ρίσκο, έ;!).

    ΠΤ-ΟΛ-ΕΜ-ΟΣ // ΠΤ-ΟΛ-ΕΜ-ΑΙ-ΟΣ

    Α: Παραπομπές[1]

    πτ-
    πτήσσω = μεταβατικής ενεργείας / εμβάλλω φόβον, φοβώ, πτοώ
    αμετάβατον / συμπτύσσομαι, ζαρώνω ένεκα φόβου, κυρίως επί ζώων
    πτόα, η = παράλογος φόβος, θόρυβος, ταραχή, έκπληξις εκ φόβου, τρόμος, «τρομάρα»

    ολ-
    όλεθρος, ο = καταστροφή, απώλεια, θάνατος < ολώ, όλλυμι

    εμ-
    εμέω/ώ = ξερνάω

    αί-
    αίμα, το = τό κόκκινο ζωτικό υγρό… τό κτηνωδώς εκχυνόμενον απανταχού τής Γής, τό καί τελετουργικώς(ταλμουδικώς) εκχυνόμενον ακόμη

    Β: Εννοιολογικές προσλήψεις

    πτ
    Ό τρόμος πού πτοεί’ ό φόβος πού «φυλάει τά έρ’μα» τά ζώα, ώς νόμος φυσικός τών κτηνών,

    ολ
    αντιλαμβάνομαι πώς μέ οδηγεί στόν όλεθρο, πώς καταστρέφει τό ελεύθερο όν πού δύναμαι νά είμαι, πώς ακυρώνει τήν ίδια τήν ανθρώπινή μου ιδιότητα, γιά νά μ΄ αφήσει μιάν όρθια κουραδομηχανή πού, αφού από πάνω μπάζει καί από κάτω βγάζει, κινείται.

    εμ
    Γι’ αυτό εμέω/εμώ καί ήμεον καί θά εμέσω ό,τι είναι τών ζώων νόμος’ ό,τι εμβάλει είς εμέ φόβο, θά τό ξεράσω’ τό θανατηφόρο πατσαβούρι τής «κυράς» μου τής «φύσης» τής φαρμακού δέν τό επανοφορώ, Ηρακλής εγώ αναστημένος κι εμμενής τής μή κατοχής μου υπό τής «φυσικής» Βέρμαχτ όσο καί εμμενής τής αγαπητικής μου μετοχής κατά
    φύσιν, γνωρίζων πώς: «η φύσις πάσχει μετά του ανθρώπου και σώζεται δι’ αυτού».

    αι
    τί ξερνάω; τό αίμα εμώ ό υπάκουος τής Αγάπης τού Θεού’ «αναίμακτον θυσίαν αινέσεως…(αναίμακτον αινέσεως καί όχι αιματηρή εξαγοράς’ αυτή είναι η «περηφάνια» τού Ορθοδόξου) …Σοί προσφέρομεν κατά πάντα καί διά πάντα», καί τί δουλειά έχω εγώ μέ τούς αιμοβόρους τής εξαγοράς τών αγοραίων τής παγκόσμιας αγοράς! Ά, νά χαθούν
    «οι΄€μποροι των €θνών»!

    ος έν κατακλείδι, κατάληξις.

    Όλο τό πιό πάνω υπαγορεύει
    (είς επήκοον ακροωμένων καί όχι ακουόντων· ορώντων, όχι βλεπόντων!)
    τούτο:
    Π(τ)όλεμος είναι η δράσις κατά τού “δικαιώματος”
    (ποιά δικαιώματα, τώρα!… αυτά είναι syndicalism!)
    τής “φυσικής αναγκαιότητας”
    νά επικαθορίσει τό νόημα καί τό περιεχόμενο τής ύπαρξης καί ζωής τού Ανθρώπου!

    Τό λεγόμενο Φυσικό Σύμπαν, είναι σύμπαν νομοτελειακό, δηλαδή σύμπαν καταναγκασμού!
    Τό Σύμπαν τού Ανθρώπου, είναι σύμπαν Ελευθερίας, γιατί μόνον έναν Νόμο γνωρίζει·
    τήν αγάπη πού είναι Θεός Αληθινός!
    Ό Άνθρωπος δέν ανήκει στή Φύση· η Φύση ανήκει αγαπητικά στόν Άνθρωπο!
    Οί βλέποντες καί μή ορώντες, οί ακούοντες καί μή ακροώμενοι,
    εκλαμβάνουν τήν
    Μετοχή
    τού Ανθρώπου στή Φύση, ώς
    Κατοχή
    τού Ανθρώπου από τήν Φύση!

    Πτόλεμος λοιπόν αδέλφια, πόλεμος’ ίνα καταστώμεν πτολεμαίοι, άνω θρώσκοντες Άνδρωποι, ανταποκρινόμενοι έτσι στό θέλημα τής αγάπης τού πατρός ημών πολέμου·[2]
    Ηρακλειτικοί Ηρακλείς τού Κόσμου Του
    (…υπό τού διοικούντος Λόγου καί Θεού…[3]),
    Εμείς!

    [1]
    Βλέπε: “Λεξικόν τής Ελληνικής Γλώσσης” -υπό Henry G. Liddell / Robert Scott- εκδ. Πελεκάνος, 2006

    [2]
    «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ έστι, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους», Ηράκλειτος, σπάραγμα υπ’ αριθμ. 22. (53).
    …μεν θεούς… …δε ανθρώπους…
    (αντικειμενική ερμηνεία λάθος – υποκειμενική ερμηνεία ορθή, σσ.)
    η σύγκρουση ανήκει στήν φαινομενικότητα τού πολέμου, στό αντικειμενικό του μέρος· έτσι τά τραγιά είναι δυνατόν νά εκληφθούν ώς πολεμιστές, από τούς ασκούντες τό βλέπειν καί όχι τό οράν
    ή οί αμερικανοί, οί ασκούντες καθ’ έξιν ένοπλο ληστεία μετά φόνου καί μάλιστα διαρκείας!
    Η ουσία τού πολέμου, ό νόμος πού τόν διέπει,
    προϋποθέτει τό κείμενον υπό τήν αντικειμενική κίνηση τής οργανικής ύλης υποκείμενο,
    τό δυνάμενο νά ασκεί τήν λειτουργία τού οράν!…

    [3]
    «…υπό του διοικούντος λόγου και θεού…», από τό σπάραγμα υπ’ αριθμ. 53. (31). τού Ηρακλειτικού λόγου.

    Μερικές σκέψεις τώρα, πού σχετίζονται μέ τήν δική μου πρόσληψη τών ανωτέρω.

    Εθελόθυτος ό πτολεμιστής Αχιλλεύς, ό θυσιάζων τό υπαρκτικό εγώ του ήθους χάριν,
    εθελόθυτοι οί πτολεμιστές 700 Θεσπιείς, συναλλήλου ήθους χάριν
    καί πώς ν’ αφήσουν μοναχά τους τά
    301 σφαχτάρια τής ειδεχθέστερης “πολιτικής” δολοφονίας όλων τών εποχών παγκοσμίως,
    εθελόθυτος ό πτολεμιστής καί πρώτος πτολεμαίος Σωκράτης,
    ό αρνηθείς νά χύσει τό «αίμα τού Δήμου», νά καταστρέψει τούς νόμους τών Αθηναίων δηλαδή,
    τών Αθηναίων πού αρνούνται νά εννοήσουν πώς
    ό Νόμος τής αγάπης συγκεφαλαιώνει τούς νόμους -άν είναι νόμοι!

    Εθελόθυτος ό Πτολεμιστής καί Διαλεκτικός Εσταυρωμένος
    τής ζήτησης καί εύρεσης καθ’ Ηράκλειτον, καί
    Ομοιοπαθητικός Θανάτω θάνατον πατήσας καθ’ Ιπποκράτην,
    ό Ιατρός τών ψυχών καί τών σωμάτων Σωτήρ ημών Χριστός,
    ό έν ανθρώποις κορυφαίος πτολεμαίος Αυτός!

    Σάν μέ δίδαξε ό Κύρ Κωνσταντίνος μας ό Ζουράριος(ό γιός τού Γιατρού, θά πεί)
    νά λέω «εθελόθυτος», δέν χάνω ευκαιρία!

    «Ζεύ πάτερ, …δώσε νίκη στον Αίαντα… άν πάλι τον Έκτορ’ αγαπάς…
    ίση σ’ αμφοτέρους δύναμι και δόξα σύμπεψε.”
    Ιλιάδος Η 202-205, από τήν αγαπητική πρός τόν Έλληνα -φιλάνθρωπο θά πεί!- μετάφραση τού Κώστα Δούκα.
    Έτσι προσεύχονται οί Έλληνες τού Ομήρου, καθώς αποφασίστηκε ό Έκτωρ νά μονομαχήσει μέ τόν Αίαντα τόν Τελαμώνιο· ό καθείς έξ αυτών(…ώδε δέ τις είπεσκεν…, και τούτο ο καθένας έλεγε), αναφερόμενος σέ θεό πατέρα, προϋποθέτει τήν προσωπική σχέση μαζί του καί ζητά· τί ζητά;
    Πρώτα βέβαια νά γίνει τό δικό του!… μά, έλα πού κι ό άλλος παιδί τού ίδιου πατέρα είναι! Έ, τότε, άς τού κάνουμε χώρο κι αυτουνού
    (γιά νά σφαχτούμε στά ίσα, δηλαδή, ακόμη… «ίση… σύμπεψε…», έ;)
    καί είναι από τότε ακόμη αγαπητική η επιταγή νά λαμβάνεται ό άλλος υπ’ όψιν
    καί όχι μόνο τό δικό μας!
    Όντας έτοιμα να σφαχτούνε
    -ατομοκεντρικά ακόμη, καθώς πολιορκούν τό ίδιο τους τό πρόσωπο!-
    τά μανάρια μου!

    Κι άν νομίζετε πώς έχω πάψει νά αντιγράφω Κώστα Ζουράρι, είσαστε γελασμένοι.

    Ό Κόσμος τού Ομήρου διαθέτει μνήμη τού μέλλοντος
    -επαφή μέ τήν ουσία τών πραγμάτων, θά πεί!-
    γι’ αυτό απηχεί τήν Προσευχή τής Γεθσημανή:
    «πάτερ μου, εί δυνατόν εστί, παρελθέτω απ’ εμού τό ποτήριον τούτο· πλήν
    ούχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ώς σύ.»
    Πρώτα τό δικό Του ελληνοπρεπώς -ανθρωπίνως θα πεί- ό Θεάνθρωπος!

    Όμως ποιός δέν γνωρίζει πώς αυτό πού ωφελεί πραγματικά είναι σέ γνώση τού κατασκευαστή,
    όχι τού χρήστη, ό οποίος νομίζει μόνον πώς ξέρει· σιγά, τί ξέρει ό χρήστης, «ξεράδια ξέρει»,
    έξ ού καί η αξία τού εγχειριδίου τής… Φολκσβάγκεν, άς πούμε!

    Συμπέρασμα 1ο:
    τό δικό μας «νομίζω πώς ξέρω τί μέ ωφελεί», είναι σάπιο σανίδι·
    ό Δημιουργός Πατέρας
    πού όρισε τίς προδιαγραφές είναι καί ό καθ’ ύλην αρμόδιος·
    τό: «τού ποιείν τό θέλημά του» είναι πού μέ ωφελεί πραγματικά!
    Εδώ δέν θέλει μυαλό Αϊστάϊ, αυτός είναι άϊστος, άγνωστος καί
    αφανής, ένας χαμένος, ναί, από τό ιστώ
    πού θα πεί γινώσκω· γι’ αυτό δέν σηκώνει άρνηση καί α- καί ού·
    μέ ωφελεί πραγματικά νά κατανοώ τούς λόγους καί τρόπους υπάρξεως
    όλων τών όντων(θέλημα Δημιουργού) καί νά στέκομαι απέναντί τους κατά πώς ταιριάζει σ’ αυτούς·
    όχι νερό αντί βενζίνη στό ντεπόζιτο τής μηχανής·
    μπορεί νά μού έρχεται φτηνότερα, αλλά η μηχανή… καπούτ·
    κάτω η κερδοσκοπία τής φτήνιας!… η αγάπη η ακριβή σώζει, Λέγει!…
    η αϊστοσύνη τού Λόγου είναι απώλεια σέ βαθμό ακυρωτικό τής υποστάσεώς μας,
    δέν είναι γιά τά μάς!

    Συμπέρασμα 2ο:
    Ιστέον ότι τό λογικό σχήμα Έλλην άθεος, στερείται νοήματος· γιατί
    είτε μέ τίς Αρχαιότητες είτε μέ Ορθοδοξία,
    ό νό-ος μας
    ούκ απέλειπεν ανα-φοράν πρός τόν Θεόν ημών Πατέρα, τά τελευταία ….. χιλιάδες χρόνια!

    Ούκ έστι νό-σ-ος έν ημίν, αεί παίδες εμείς,
    δέν έχουμε εμείς σκατά ή σχιζοφρένεια, σαπίλα στό κεφάλι·
    είμεθα υγιείς οί Έλληνες·
    τών άλλων τίς “γλώσσες”* σφραγίζει στό κούτελο η τρέλλα!

    *
    σιγά, τίι… γλώσσες, τώρα!…
    κώδικες σημάτων είναι, μέ οργάνωση λίγο ανώτερη από τά τράφικ λάϊτς!

    Διαρκής έκπληξη η ελληνική Παράδοση, π.χ.
    Έρωτ-ας/Ερώτ-ηση, αντί Love/Question, Amour/Question, Amor/Pregunta…

Back to Top

Leave a Reply

Το σχόλιο της ημέρας

    16/3/17 | (2 σχόλια)
    Ζαλισμένος από τα απανωτά χτυπήματα που δέχεται απο την πολιτική του Συριζα, και τον γκεμπελικό δημόσιο λόγο των προπαγανδιστών του, ο ελληνικός λαός αφήνει να περνούν απαρατήρητες καταγγελίες τεράστιας σημασίας που έχουν να κάνουν με την υπονόμευση της ...

Ροή ειδήσεων




Καιρός