Η ετερότητα ως φυσική αρχή.

14/5/16 | 1010 σχόλια | 673 απαντήσεις | 39,208 εμφανίσεις

αρχείο λήψηςτου ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ*.

Κάποια στιγμή, για λόγους που ανάγονται στην ψυχολογία και την ψυχανάλυση, ο άνθρωπος αναρωτιέται ποιος είναι ο ίδιος και ποιοι είναι οι άλλοι.

Τα ερωτήματα ποιοι είμαστε,  τι θέλουμε και που πάμε, είναι τα βασανιστικά ερωτήματα της ανθρωπότητας που  απασχολούν τη φιλοσοφία, ίσως, και άλλες επιστήμες  οι οποίες διακονούν την ψυχολογική ανακούφιση της ανθρώπινης αγωνίας.

Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς με βεβαιότητα για τον υπαρκτό κόσμο τον οποίο διερευνούν οι φυσικές επιστήμες. Είναι ακόμη δυσκολότερο να μιλήσει για τον κόσμο πέρα από τη φυσική, τον κόσμο της μεταφυσικής, όχι με την αριστοτελική έννοια αλλά με την έννοια του κόσμου που ξεφεύγει από την επιστασία των φυσικών νόμων και ανάγεται στη φιλοσοφία, την ψυχανάλυση.

Η ετερότητα, πέραν της κοινωνικής της διάστασης, είναι μια φυσική αρχή.

Απέναντι στο θετικά φορτισμένο πρωτόνιο υπάρχει το αρνητικά φορτισμένο ηλεκτρόνιο. Απέναντι στην ύλη του σύμπαντος, υπάρχει η αντιϋλη που, ευτυχώς, οι ποσότητές τους δεν είναι συμμετρικές, διότι τότε η μία θα εξουδετέρωνε την άλλη. Και δεν θα υπήρχαμε.

Η φύση αποτελείται από ύλη και ενέργεια. Με τα όσα γνωρίζω και μπορώ να καταλάβω δεν έχω αντιληφθεί ότι έχουν βρει το στοιχειώδες σωματίδιο. Μας παρουσιάζουν ως στοιχειώδη σωματίδια, περίπου, μια δεκαοχτάδα αλλά ο αριθμός είναι υπερβολικά μεγάλος για να οριστούν όλα αυτά ως στοιχειώδη. Εκείνο που τείνω να πιστέψω είναι πως το στοιχειώδες δεν είναι σωμάτιο αλλά ενέργεια. Αυτή, υπο ορισμένες μορφές και συνθήκες, μετατρέπεται σε σωμάτιο. Και ο άνθρωπος είναι μια ιδιόμορφη σύνθεση ύλης και ενέργειας. Οι πιθανότητες να δημιουργηθεί ήταν απειροελάχιστες.

Άρα, οι τάσεις της συμπεριφοράς του δεν μπορεί να αφίστανται, στο αρχικό γενεσιουργό αίτιό τους , από τη δυναμική της φύσης.

Μπορεί, κατά τη σύγχρονη βιολογία, η συμπεριφορά να επηρεάζεται από το κοινωνικό περιβάλλον που, μαζί με το φυσικό περιβάλλον, επιδρούν στο DNA αλλά, είναι συζητήσιμο κατά πόσο μπορεί να εξαλειφθούν οι πρωτόγονες αναφορές που συγκροτούν την υπόσταση της φύσης και επηρεάζουν τον άνθρωπο.

Αναφέρω ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα από το οποίο μπορεί να γίνει αντιληπτό τι θέλω να πω και πόσο εξαρτημένη από την ετερότητα είναι ακόμη και η φύση. Και το παράδειγμα αυτό είναι το γνωστό πείραμα EPR, από τα αρχικά των επιστημόνων  που το διεξήγαγαν   (Αϊνστάιν, Ποντόλσκι, Ρόζεν), το 1935.

Είναι η λεγόμενη κβαντική εμπλοκή.

Το πείραμα σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα σε εμάς και τη συμπαντική ενότητα.

Εξαιτίας μιας κοσμικής εμπλοκής, κάθε άτομο του σώματός μας συνδέεται με άτομα που βρίσκονται εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.

Μεταξύ του Εγώ και του Άλλου, επομένως, υπάρχει μια πρωταρχική σχέση.

Η ταυτότητα είναι βασικό στοιχείο της ύπαρξης του ανθρώπου, μέσα από την οποία προσδιορίζει τον εαυτό του και τον Άλλο. Η ταυτότητα σήμερα επιβεβαιώνεται στο έθνος. Το έθνος θεωρείτο παλαιότερα ότι είναι ένα εφεύρημα το οποίο κατά κάποιο τρόπο γεφυρώνει ένα αποξενωμένο κράτος με ένα πραγματικό λαό, μια φανταστική κοινωνία, ανθρώπων που δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο.

Φτάσαμε στη νεότερη εποχή σε μια πιο θετική αντίληψη για το έθνος. Είναι αντικειμενικές κοινωνικές οι σχέσεις στο έθνος. Είναι μια πραγματικότητα το έθνος, ένα ανθρώπινο σύνολο με τους μύθους, αναμνήσεις, οικονομία, κουλτούρα, υποχρεώσεις και τα λοιπά. Επομένως, πρέπει να δούμε πως τίθεται το θέμα της ταυτότητας.

Στη μετανεοτερική εποχή που ζούμε τα εθνικά κράτη πιέζονται και δεν αποκλείεται να αποδομηθούν. Τα γίνεται με την εθνική ταυτότητα;

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η λακανική προσέγγιση.  Το έθνος κατανοείται ως μια ταυτότητα σε διαρκή κρίση.   Όλα τα έθνη ορίζουν την ταυτότητά τους μέσα από μια μυθοποιημένη αντιπαλότητα, με πολλούς άλλους γύρω τους. Μία μυθοποιημένη αντιπαλότητα η οποία ουσιαστικά επιδιώκει να εξηγήσει την έλλειψη, την ιστορική έλλειψη με μια αναγωγή σε ένα παρελθόν που τους το αφαίρεσε κάποιος κακός.

Η έννοια της ταυτότητας είναι μια τάση επιστροφής στο ιδεώδες  της πληρότητας και της απόλαυσης σε αντίθεση με τον «άλλο».   

 Ο «άλλος» είναι ένα ζητούμενο και για το άτομο όπως συνελήφθη και διατυπώθηκε στη Δύση.

Η ατομικότητα, όπως κατοχυρώνεται στον Ακινάτη, κατοχυρώνεται μ έναν τραυματικό τρόπο. Δηλαδή κατοχυρώνεται από έναν Θεό, ο όποιος είναι κλεισμένος στον εαυτό του με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να κλειστεί επίσης στον εαυτό του. Γίνεται αυτοαναφορικός.

Αυτό το αυτοαναφορικό υποκείμενο είναι ένα τραύμα για τη δυτική σκέψη.  Γίνεται  ο κύριος και ο κάτοχος της ιστορίας, γεννιέται η θέληση για δύναμη. Γεννιέται η κοσμοκυριαρχία,  «το εγώ είναι ο κάτοχος του κόσμου, θέλω να είμαι ο κύριος της φύσης και του κόσμου και όλοι άλλοι πρέπει να είναι υπηρέτες μου».

Στην Ανατολή, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι το σώμα αυτού, ούτε η ψυχή του μόνο, ούτε το άθροισμά τους, αλλά το όλον αυτού και βάζει μέσα εδώ τη βούληση, το φυσικό θέλημα, δηλαδή μια αυτοσκηνοθεσία του ανθρώπου, μία αυτοδημιουργία του συνεχή, ένα διάλογο βέβαια με τον Θεό και με τους άλλους.

Ο Φρόυντ έδειξε πως δια του ασυνείδητου έχω μια αναφορικότητα στον Άλλον.

Ο Λακάν, έδειξε ότι η επιθυμία είναι βασικά αναφορική, δηλαδή επιθυμώ ενσωματώνοντας την επιθυμία του Άλλου.

 Η Ευρώπη δεν έχει διαμορφώσει μια ενιαία ταυτότητα. Κατά καιρούς το προσπάθησε όχι αυτοπροσδιοριζόμενη αλλά ετεροπροσδιοριζόμενη. Άλλοτε ως προς τη Ρωσία, άλλοτε ως προς την Ανατολή, άλλοτε ως προς το Βυζάντιο άλλοτε ως προς την ορθοδοξία.

Τα Βαλκάνια είναι μεν αδιαχώριστα από την Ευρώπη από γεωγραφική άποψη, έχουν, όμως, οριστεί από πολιτισμική άποψη ως ο «άλλος» μέσα της. Κατόρθωσαν να εσωτερικεύουν βολικά πολλές πολιτικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές απογοητεύσεις.

Όλα αυτά, ίσως ανήκουν στην εποχή των Μεγάλων Αφηγήσεων. Όταν τις κοινωνίες συγκροτούσαν σύνολα με αριθμητικό μέγεθος. Ο «Άλλος» στις κοινωνίες αυτές  ήταν ο ομοεθνής. Και η Μεγάλη Αφήγηση, ήταν, ουσιαστικά, το εθνικό αφήγημα. Η εποχή αυτή, μάλλον, πέρασε. Το εθνικό αφήγημα διεγείρει  ολοένα και μικρότερες συλλογικότητες.

Οι κοινωνίες έχουν κατακερματιστεί. Οι ανθρώπινες ομάδες αναζητούν ολοένα και μικρότερες αφηγήσεις που να ικανοποιούν αυτόν τον κατακερματισμό. Ο σημερινός άνθρωπος αισθάνεται ολοένα και λιγότερο μέλος μιας μεγάλης ή μικρής εθνότητας και περισσότερο μέλος μιας ολιγάριθμης ομάδας με περισσότερο, από την εθνότητα, ομοειδή χαρακτηριστικά. Τα οποία δεν είναι ανάγκη να είναι τα ίδια με τα χαρακτηριστικά που προσδιόριζαν την εθνική ομάδα. Δεν είναι αναγκαίο, για παράδειγμα, να μιλά, η μικρή συλλογικότητα, την ίδια γλώσσα, ή να έχει την ίδια θρησκεία.

Το ερώτημα, εν προκειμένω, είναι ποια η συγκρότηση, πλέον, σε πολιτειακό επίπεδο. Μια πρώτη προσέγγιση, ως απάντηση, θα μπορούσε να είναι πως η αναδυόμενη πολιτεία θα μπορούσε να είναι η Ένωση ενός ανομοιογενούς συνόλου μικρών συλλογικοτήτων, το οποίο θα ήθελε να συνυπάρξει σε μια πολιτειακή μορφή.

Και η προβολή, όμως, αυτού στο μέλλον, θα κατέτεινε στην παγκόσμια κοινωνία και στην ιδιότητα του παγκόσμιου πολίτη.

Είναι η κυρίαρχη αποδομητική ιδεολογία. Νομίζω πως η τάση είναι αυτή. Προσωπικά δεν μου αρέσει. Δεν είμαι τόσο ευπροσάρμοστος. Και αναζητώ τρόπους να την ανακόψω. Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Και ελπίζω στη υπαρξιακή λύτρωση.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι επανερχόμενοι στις ημέρες μας και στην περιοχή μας και αντιμετωπίζοντας τα σημερινά ερωτήματα: μήπως, αναζητώντας την ταυτότητά της, η Ευρώπη πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τον «άλλο» με αφορμή και το προσφυγικό;

Ποιος είναι ο άλλος για την Ευρώπη και ποιος για τον Ευρωπαίο;

Ευχαριστώ πολύ

*Εισήγηση του Παντελή Σαββίδη στην εκδήλωση που οργάνώνουν “Η Εταιρεία Μελέτης Πολιτισμικής Ετερότητας (Ε.Μ.Π.Ε.) και ο Δήμος Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.): «Art Brut – Outsider Art: Η ετερότητα ως καθρέφτης της ταυτότητας» από 9 έως 23 Μαΐου με βασικό χώρο το Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», Ηρακλειδών 66, σταθμός Κεραμεικός/Θησείο.

Category: Κυριο Θεμα, Πολιτισμός

( 1010 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1001
    Ούτις, γιά τσί πολύφημοι κυκλώποι(μέ τήν κτηνώδη δύναμη καί τό 'να μάτι, έ;!...)... says:

    https://www.youtube.com/watch?v=JOVQ4vAmM7Y

    στόν αγγλικό κώδικα σημάτων(τόν έχουν γιά «γλώσσα», οί παραμορφωμένοι…):
    To sir, with love, όπου
    τέσσερις λέξεις εκφράζουν τό sentimental προκύπτον
    από τή σύμβαση τής εκπαιδευτικής χρείας
    καί έτερον ουδέν*…

    στή γλώσσα τού ανθρώπου:
    Στόν κύριό μας, μέ αγάπη // 2 λέξεις |μας| 2 λέξεις, έ;!, όπου
    η πέμπτη λέξη, η θρονιασμένη μέσ’ στή μέση τής έκφρασης τού νοήματος
    από τήν αγάπη τών ένθεων Ελλήνων,
    μαρτυρά τό οντολογικό κατόρθωμα τής σχέσης!…
    – ό δάσκαλος τής καρδιάς μας πάνω στό κεφάλι μας, έ;!… Χριστός, πές!

    *
    Γιούργια,

    γιά τήν ανατροπή τού ιδεολογικού ταβλά μέ τά κολοσσιαία εβραιοδυτικά ψεύδη,

    πρός τό συμφέρον όλων μας καί τό κοινό καλό
    Μανίλα, Πεκίνο, Νέα Υόρκη, Βερολίνο…

    καί ό Θεός μαζί μας!

    tip:
    διαβάστε, μέ υπομονή κι επιμονή, αυτό:

    http://antifono.gr/portal/κατηγορίες/φιλοσοφία-επιστημολογία/άρθρα/5973-ευρωπη-η-ρωμαϊκη-οδοσ.html, γιατί είναι

    Εξαιρετικά ουσιώδης συνέντευξη καθώς
    τόσο τα θέματα που τίθενται, όσο και οι απαντήσεις που δίδονται
    διαλύουν χρόνιες δόλιες τοποθετήσεις των αποδομητών της Ιστορίας.
    Εξηγεί με ρεαλιστικά επιχειρήματα
    την κομπλεξική στάση των Ευρωπαίων προς τους Έλληνες,
    από την εποχή των μοναστηριακών contra errores Graecorum Λατινικών κειμένων,
    μέχρι τις δηλώσεις σύγχρονων Βρυξελλιωτών αξιωματούχων για “τεμπέληδες Έλληνες”.
    Και,
    εξηγεί τι εννοούμε εμείς οι διαφωνούντες Έλληνες με τον όρο Ευρώπη :
    την Λατινική-Κατόλικη (π. Ρωμανίδης) και Φράγκικη-Προτεσταντική μορφή της.
    Τον Διαφωτισμό που εξοικίζει το υπερβατικό ιερό από την Κοινωνία
    μετατρέποντάς την σε Κράτος κρατούντων.
    Μακάρι να μελετηθεί
    – και να μη περιοριστεί σε απλή ανάγνωση –
    όλο το κείμενο από όσους αμφισβητούν την ελληνικότητα
    – επομένως και την σπουδαιότητα –
    του “Βυζαντίου”.
    Να μάθουν ότι
    άλλο Ελληνική Παιδεία κι άλλο Ευρωπαϊκή κουλτούρα.
    Να συνειδητοποιήσουν
    την ανωτερότητα του Πολιτισμού του Προσώπου έναντι της κουλτούρας των ιδιωτών.
    Άρης Νούλης

    extraδάκι,
    Επιμελών, χάριν:

    Dusty Springfield

  2. 1002
    μιλημένος τού Ραψωδού, ποιά μεροκαματιάρα, τώρα!... says:

    The phrase “losing my religion”
    is an expression from the southern region of the United States that means
    losing one’s temper or civility(χάνοντας τήν ψυχραιμία, τούς καλούς τρόπους σσ) or
    “being at the end of one’s rope.” *
    Tungstan Steel Πριν από 1 χρόνο

    https://www.youtube.com/watch?v=u036M7p6-ak

    *
    “being at the end of one’s rope.” – ιδιωματισμός
    τό όριο τής υπομονής κάποιου,
    όταν κάποιος είναι τόσο απογοητευμένος ή ενοχλημένος
    πού δέν μπορεί πλέον νά αντεπεξέλθει,
    τό σημείο όπου δέν υπάρχουν πλέον επιλογές ή δυνατότητα αναβολής…
    – γάμα τα, εμαύρινε η ψυσιή μου, τί νά πείς!…
    – νά πείς:

    Θεοσκότεινο πέλαγο καί αφέγγαρη νύχτα
    αιώνες ανήμεροι ταξιδεύουν στήν πλώρη μας
    αιώνες αλύτρωτοι αντηχούν στήν ψυχή μας.

    Ανοίγουν τά σύννεφα σάν ουράνια βλέφαρα
    τρομάζουν τά σύμπαντα τήν οργή τών ανέμων.
    Ανοίγουν τά σύννεφα σάν ουράνια βλέφαρα
    καί τρέμουν τά σύμπαντα τήν οργή τών ανέμων.

    Κατεβαίνει κρυφά στόν βυθό ό θεός τών υδάτων
    τρικυμίζει τίς μέδουσες καί ταράζει τά φύκια.
    Αγέρας χώμα καί νερό μιλούν τήν γλώσσα τής φωτιάς
    καί γλώσσες πύρινες ορμούν απ’ τίς σπηλιές τών άστρων.

    Σύντροφε ξύπνα ήρθεν η ώρα
    μέσα στή μπόρα καί τή φωτιά
    νά βρείς τό νόημα καί τόν αγώνα
    πού κοιλοπόνα η γή βαθιά.

    Ραψωδός – 1983

    Στίχοι: Κ. Χ. Μύρης
    Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
    πρώτη εκτέλεση, εδώ: Θεόδωρος Βασιλικός

    από τό Αλμπουμ : Σειρήνες

    Johnny DragonGr
    Δημοσιεύτηκε στις 12 Μαΐ 2010,
    νά:

  3. 1003
    Ούτις, γιά τσί πολύφημοι κυκλώποι(μέ τήν κτηνώδη δύναμη καί τό 'να μάτι, έ;!...)... says:

    μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας,
    ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων,

    οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία.

  4. 1004
    Oύτις... says:

    5 ΣΧΟΛΙΑ:

    imago 31 October 2010 at 15:25

    Ο πατήρ Λουδοβίκος είναι ένα λαμπρό και πολύ οξυμένο μυαλό, οι παρεμβάσεις του οποίου στα θεολογικά, χριστολογικά και θρησκειολογικά είναι πάντα ουσιαστικές στο περιεχόμενο και συναρπαστικές στην παρουσίαση. Ωστόσο, όταν επιχειρεί να επεκταθεί στην πολιτική, η σκέψη του εμφανίζει κάποιες αδυναμίες.
    Σε εμάς, η κοινωνία δεν έχει προτεραιότητα έναντι του νόμου, αλλά προηγήται του νόμου, αποτελεί δηλαδή την αιτία αυτού και όχι αποτέλεσμά του. Ο νόμος στην ελληνική κοινωνία, εκφράζει την κοινωνία και όχι η κοινωνία τον νόμο, όπως ισχύει στην δύση (νομοκρατία).
    Συνεπώς σε μια ελεύθερη ελληνική κοινωνία ο πολίτης ταυτίζεται με τον νόμο, όσο και με το ίδιο του το όνομα.

    Λουκάς 31 October 2010 at 17:07

    Εδώ ας θυμηθούμε τα λόγια του Ελ. Βενιζέλου : ‘’ο τράγος κάνει το μαντρί , κι όχι το μαντρί τον τράγο …’’. Και όπως συμπληρώνει και ο Κ. Ζουράρις : ‘’ Όχι το μαντρί – δομή απρόσωπη , αλλά ο Τράγος – Πρόσωπον αυτεξούσιον , έστω και τραγικόν … ‘’.

    Αλατζογλου Γιαννης 3 November 2010 at 16:21

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!!!!ΤΕΤΟΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΟΜΩΣ ΣΠΑΝΙΖΕΙ ,ΕΧΟΥΜΕ” ΚΑΤΣΙΑΣΕΙ” ΑΠΟ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ,ΑΠΟ ΚΑΤΑΚΕΦΑΛΟΥΣ ΚΕΡΑΥΝΟΥΣ ,ΜΕ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΠΤΥΧΙΑ ΤΟΥ “5” ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΜΕ ΚΑΤΩ ΤΟΥ 10,
    ΟΣΟ ΓΙΑ ΚΛΗΡΟ ? ΠΛΗΡΩΣ ΔΗΜΟΣΙΟ-ΥΠΑΛΛΗΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ,ΠΟΥ ΚΟΙΤΑ ΤΟ ΡΟΛΟΪ .
    ΑΣ ΟΨΟΝΤΑΙ ΟΙ ΒΑΥΑΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΜΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΝΕΩΤΕΡΟΙ ΚΡΑΤΙΣΤΕΣ.

    Πατριώτης 3 November 2010 at 18:25

    @ Λουκά

    Δεν ξέρω ο Βενιζέλος να είπε κάτι τέτοιο και απορώ πού το βρήκε ο Ζουράρις. Κάποτε του είπε κάποιος μία μαντινάδα (δεν την θυμούμαι ακριβώς) για να τον πειράξει, ότι και καλά δεν θα πάει πολύ ψηλά, διότι δεν προέρχεται από γενιά, από σόι. Θα τον εμπόδιζε αυτό, όπως η μάντρα τον τράγο.

    Ο Βενιζέλος του απάντησε με την εξής μαντινάδα (αυτή την θυμούμαι):

    “Σαν είναι ο τράγος δυνατός
    δεν τονε στένει η μάντρα,
    ο άντρας κάνει τη γενιά
    κι όχι η γενιά τον άντρα!”
    Δεν ξέρω να είπε κάτι άλλο σχετικό.

    Σαλογραία 4 November 2010 at 08:24

    Εγώ μια χαζή γραία είμαι, τυχαίως διάβασα το κειμενάκιον και πολύ μου άρεσε…
    Μα τον βλέπεις τον άνθρωπο…χαρούμενος, χαλαρός, αφράτος…δεν ειναι μονοφυσίτης…για ΟΝΟΜΑΑΑ! ,

    κι αυτά τά σχόλια
    έξ αιτίας:

    http://www.antibaro.gr/article/2378

    πάμε λίγο ακόμα(1ω 50λ):
    http://antifono.gr/portal/web-tv/αποκλειστικές-συνεντεύξεις/4691-θεολογία-και-κοινωνία-π-νικόλαος-λουδοβίκος.html

  5. 1005
    εγκώμιον, πού λ. ό λ. says:

    …Η γυναίκα έχει το απαράγραπτο δικαίωμα, και μάλιστα εκπληρώνει ένα είδος χρέους
    όταν προσπαθεί να φανεί μαγική και εξωπραγματική.
    Πρέπει να εκπλήσσει, να γοητεύει.
    Ως είδωλο πρέπει να χρυσώνεται για να γίνεται αντικείμενο λατρείας. Πρέπει, λοιπόν,
    να δανείζεται απ’ όλες τις τέχνες τα μέσα για να υψωθεί πάνω απ’ τη φύση, ώστε
    να σκλαβώνει καλύτερα τις καρδιές και να συναρπάζει τα πνεύματα.
    Δεν πειράζει διόλου
    αν η απάτη και το τέχνασμα είναι γνωστά σε όλους,
    όταν η επιτυχία τους είναι εξασφαλισμένη και το αποτέλεσμα πάντα ακατανίκητο…
    CHARLES BAUDELAIRE: ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΟΥ ΜΑΚΙΓΙΑΖ

    Φίλε θεατή, Εέξοδος!

    • 1005.1
      Πνευματική ανδρεία*(γυναικός...) says:

      Οσία Μαρία η μετονομασθείς Μαρίνος

      *
      αρετή, η «ανδρεία»[1], είναι γνώρισμα τού θυμικού μέρους τής ψυχής[2]

      [1]
      «Η Μάχη θέλει αυταπάρνηση.
      Θα τα χάσεις όλα!
      Τα ανθρώπινα, ίσως και την ζωή σου!
      Αν τώρα στην αναμπουμπούλα αυτή
      κάθεται ο άλλος την ώρα που σφυρίζουν οι σφαίρες από τ’ αυτί σου
      και εσύ προσπαθείς να κρατήσεις την μάχη εμψυχώνοντας τους αγωνιστές
      και έρχεται ο άλλος και σου λέει βλακίες
      χρειάζεται και καμμιά σφαλιάρα…
      https://efkozani.gr/οταν-εκδηλωνεται-το-θυμικο-τησ-ψυχησ/

      [2]
      λογιστικό, θυμικό, επιθυμητικό· τά τρία μέρη τής ψυχής, Ορθοδόξως // σωματοψυχή, ό άνθρωπος.
      http://users.otenet.gr/~mystakid/psihi.htm

      βλέπε καί: Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΗΣ!
      Του Giovanni Reale.

      • 1005.1.1
        διορθωτής says:

        στό [2]
        μετά τό «άνθρωπος.»,

        έκ περισσού(δέν είναι ΚΚΕ)
        ό σύνδεσμος πού χρησιμοποιήθηκε στό «σωματοψυχή»

    • 1005.2
      πλάγιος τρόπος says:

      «…αυτό τό γνωρίζει πολύ καλά η ψυχολογία·
      ξέρει ότι η βαθιά επιθυμία τού ανθρώπου,
      η επιθυμία πού δίνει νόημα στή ζωή του,
      δέν εκφράζεται ποτέ άμεσα.

      Εκφράζεται μέ μιά σειρά από αιτήματα,
      τά οποία αιτήματα είναι πρόσκαιρα
      καί τά οποία είναι συμβολικά,
      πάντοτε.

      Μπορεί νά θέλει κανείς απλά καί μόνο
      νά υπερισχύσει ένα κόμμα τό οποίο υποστηρίζει,
      πίσω απ’ αυτό όμως βρίσκεται η δίψα τής αιώνιας ζωής,
      βρίσκεται η δίψα νά βρεί τό θεό, βρίσκεται η δίψα νά βρεί κάτι απόλυτο,
      ένα αιώνιο νόημα, ένα αιώνιο σκοπό στή ζωή του. Έτσι,
      τό ‘χουμε ξαναπεί αυτό,

      εκεί πού είναι η μεγάλη φροντίδα,
      η μεγάλη ελπίδα τού ανθρώπου,
      εκεί βρίσκεται ό θεός.

      Ό θεός αυτός βέβαια μπορεί νά είναι ένα είδωλο,
      μπορεί νά ‘ναι ένας μή πραγματικός θεός,

      κι εδώ είναι η τραγωδία τού ανθρώπου…»

      π. Ν. Λουδοβίκος – Ο Σταυρός στη ζωή μας

  6. 1006
    Εκκλησιαστής(έξ Αρχαίων Οπ-λιτών/Πο-λιτών τού Δήμου τής Πόλεως κι αναβαθμιζόμενος έκτοτε μέ τήν αγάπη τού Χορηγού τής αναπνοής μας...) says:

    Σίσσυ Κόσσυβα (ακροώμενη τόν π. Νικόλαο Λουδοβίκο, στό Αντίφωνο σσ):

    “Είναι μια έκπληξη το τέλος της ιστορίας.
    Δεν μπορεί να έχεις (μ’ σσ) έναν τόσο ερωτικό Θεό νταλαβέρια
    και να μην στην φέρει στο τέλος…Μουσική θα ‘ναι το τέλος..”

  7. 1007
    τί νά πείς... says:

    It’s hard to say you love some one
    its hard to say you dont

  8. 1008
    ;! says:

    Ἄν ὁ ἀνθρώπινος νοῦς μπορεῖ
    νά συλλάβει τόσο ἀγαπητικά τήν ἔννοια τῆς θείας δικαιοσύνης,
    φανταστεῖτε ὁ νοῦς τοῦ Θεοῦ τί μακαριότητα ἐπιφυλάσσει στήν κρίση του.

    Ἀς μήν ξεχνᾶμε κάθε πρωινό νά φορᾶμε τό ἀναστάσιμο σῶμα μας
    γιά νά καλοκαρδίζουμε τόν καιρό καί τόν κόσμο μας.
    Κατερίνα Αθηνιώτη-Παπαδάκη

  9. 1009
    Πρός χάριν τού βασιλικού ποτίζεται κι η γλάστρα says:

    γράφει ὁ Μ. Βασίλειος:

    Πῶς οὖν δύω γνωρίσω τόν αὐτόν ἄνθρωπον; Ναί, φησίν,
    ἕνα τόν φαινόμενον, καί
    ἕνα τόν ὑπό τῷ φαινομένῳ κεκρυμμένον, ἀόρατον, τόν ἔσω ἄνθρωπον,
    τόν καί κυριώτερον καί ἀληθέστερον ἄνθρωπον.

    Ἔσω τοίνυν ἔχομεν ἄνθρωπον καί διπλοῖ τινές ἐσμέν.
    Καί τό γε ἀληθές γενόμενον, ὅτι ἔνδον ἐσμέν.
    Ἑγώ γάρ κατά τόν ἔσω ἄνθρωπον.

    Τά ἔξω οὐκ ἐγώ, ἀλλά ἐμά, ἐγώ δέ τό λογικόν τῆς ψυχῆς. Ὥστε
    τό τέλειον ἐν τῷ λογικῷ τῆς ψυχῆς ἔχομεν.
    Τό οὖν σῶμα ἐμά.

    Τό οὖν σῶμα, ὄργανον τοῦ ἀνθρώπου, ψυχῆς ὄργανον.
    Ἄνθρωπος δέ κυρίως, τό κατ’αὐτήν ψυχήν”. (Περί κατασκευῆς τοῦ ἀνθρώπου, PG 30, 17C).

    Καί

    Πρόσεχε οὖν σεαυτῷ, τουτέστι
    μήτε τοῖς σοῖς, μήτε τοῖς περί σέ, ἀλλά σεαυτῷ μόνον πρόσεχε.

    Ἄλλο γάρ ἐσμέν ἡμεῖς αὐτοί, καί
    ἄλλο τά ἡμέτερα, καί
    ἄλλο τά περί ἡμᾶς.

    Ἡμεῖς μέν οὖν ἐσμέν ἡ ψυχή καί ὁ νοῦς, καθό εἰκόνα τοῦ κτίσαντος γεγενήμεθα.
    Ἡμέτερον δέ τό σῶμα καί αἱ δι’αὐτοῦ αἰσθήσεις.
    Περί ἡμᾶς δέ, χρήματα, τέχναι καί ἡ λοιπή τοῦ βίου κατασκευή”
    (Πρόσεχε σεαυτῷ 3, PG 31, 204 A).

    από τά σχόλια(τό πρώτο τού Φώτη Σχοινά), εδώ:
    http://antifono.gr/portal/κατηγορίες/βιολογία-ψυχολογία-εγκέφαλος/γραπτός-λόγος/5951-homo-sexualis-ορφανός-και-στερημένος.html

    κλεισμέν’ η πόρτα καί χαμένα τά κλειδιά… ή μήπως όχι;

    Σημ:
    διμερής, ό άνθρωπος· σώμα + ψυχή
    τριμερής, η ψυχή· λογιστικόν(λογικόν) + θυμικόν + επιθυμητικόν

    γκουγκλάρισε, δές κι εδώ: https://www.oodegr.com/oode/dogma/trimeres1.htm

    segurάκι:
    http://arkas-gr.blogspot.com/p/ta-mavra.html

  10. 1010
    says:

    Αναρχικός είναι όποιος δέν θέλει νά ‘ναι δούλος ή τύραννος τού άλλου. – «θέλει μαγκιά…»
    Σενέκας ό νεότερος

    «Γιατί οι άνθρωποι κουράστηκαν με όλων τα καμώματα
    και προσωπικά ο καθένας με τα δικά του.
    Γιατί μας κουράζει το κακό.
    Μας κουράζει ο κακός.

    Μας κουράζει η ανομία
    και φτάνουμε στο σημείο που είχε φτάσει μια φορά ο προφητάναξ Δαυίδ,
    ο προφήτης και βασιλιάς, κι έλεγε: «ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου»
    – δεν θέλω ούτε να παρηγορηθώ. Με τίποτε. Με τίποτε,
    και πολλοί συνάνθρωποί μας τι λένε;
    Θέλω το βράδυ που κατεβάζω τα σκουπίδια,
    να αφήσω τον εαυτό μου με τα σκουπίδια να τελειώνω.
    Τα’ χετε ακούσει, τα’ χουμε ακούσει, όλοι τ’ ακούμε.»

    Αν δεν πιστεύεις στον Χριστό και τους αγίους του,
    το λιγότερο που θα πάθεις,
    -εφόσον παραδοθείς δίχως προκαταλήψεις-,
    θα είναι να μεθύσεις από την ορμή του χαρισματικού λόγου.

    Αν πιστεύεις, τότε
    πέρα από τη νηφάλια μέθη που θα σε κατακλύσει,
    το πιθανότερο είναι πως θα αναθεωρήσεις
    τον τρόπο με τον οποίο πιστεύεις.
    Διότι το μεγαλύτερο χάρισμα των βιβλίων αυτών είναι ότι αποτελούν Κανόνα πίστεως.,
    νά:
    http://www.sophia-ntrekou.gr/2013/09/to-paradeigma-ta-vivlia-tou-arximandriti-anania-kousteni.html

Back to Top

Leave a Reply

 

Το σχόλιο της ημέρας

    18/2/19 | (0 σχόλια)
     Ευθεία επίθεση στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας Παύλο Πολάκη εξαπολύει η φιλοκυβερνητική «Εφημερίδα των Συντακτών», με αφορμή την υπόθεση Μπεσκένη. Γράφει συγκεκριμένα η εφημερίδα: Στις εποχές της γενικευμένης παρακμής, άτινας μας έριξε η άπονη μοίρα, τα δημόσια πρόσωπα που σέβονται το νόημα ...

Ροή ειδήσεων




Καιρός


Το σκίτσο της ημέρας