Η ετερότητα ως φυσική αρχή.

14/5/16 | 1029 σχόλια | 681 απαντήσεις | 42,618 εμφανίσεις

αρχείο λήψηςτου ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ*.

Κάποια στιγμή, για λόγους που ανάγονται στην ψυχολογία και την ψυχανάλυση, ο άνθρωπος αναρωτιέται ποιος είναι ο ίδιος και ποιοι είναι οι άλλοι.

Τα ερωτήματα ποιοι είμαστε,  τι θέλουμε και που πάμε, είναι τα βασανιστικά ερωτήματα της ανθρωπότητας που  απασχολούν τη φιλοσοφία, ίσως, και άλλες επιστήμες  οι οποίες διακονούν την ψυχολογική ανακούφιση της ανθρώπινης αγωνίας.

Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς με βεβαιότητα για τον υπαρκτό κόσμο τον οποίο διερευνούν οι φυσικές επιστήμες. Είναι ακόμη δυσκολότερο να μιλήσει για τον κόσμο πέρα από τη φυσική, τον κόσμο της μεταφυσικής, όχι με την αριστοτελική έννοια αλλά με την έννοια του κόσμου που ξεφεύγει από την επιστασία των φυσικών νόμων και ανάγεται στη φιλοσοφία, την ψυχανάλυση.

Η ετερότητα, πέραν της κοινωνικής της διάστασης, είναι μια φυσική αρχή.

Απέναντι στο θετικά φορτισμένο πρωτόνιο υπάρχει το αρνητικά φορτισμένο ηλεκτρόνιο. Απέναντι στην ύλη του σύμπαντος, υπάρχει η αντιϋλη που, ευτυχώς, οι ποσότητές τους δεν είναι συμμετρικές, διότι τότε η μία θα εξουδετέρωνε την άλλη. Και δεν θα υπήρχαμε.

Η φύση αποτελείται από ύλη και ενέργεια. Με τα όσα γνωρίζω και μπορώ να καταλάβω δεν έχω αντιληφθεί ότι έχουν βρει το στοιχειώδες σωματίδιο. Μας παρουσιάζουν ως στοιχειώδη σωματίδια, περίπου, μια δεκαοχτάδα αλλά ο αριθμός είναι υπερβολικά μεγάλος για να οριστούν όλα αυτά ως στοιχειώδη. Εκείνο που τείνω να πιστέψω είναι πως το στοιχειώδες δεν είναι σωμάτιο αλλά ενέργεια. Αυτή, υπο ορισμένες μορφές και συνθήκες, μετατρέπεται σε σωμάτιο. Και ο άνθρωπος είναι μια ιδιόμορφη σύνθεση ύλης και ενέργειας. Οι πιθανότητες να δημιουργηθεί ήταν απειροελάχιστες.

Άρα, οι τάσεις της συμπεριφοράς του δεν μπορεί να αφίστανται, στο αρχικό γενεσιουργό αίτιό τους , από τη δυναμική της φύσης.

Μπορεί, κατά τη σύγχρονη βιολογία, η συμπεριφορά να επηρεάζεται από το κοινωνικό περιβάλλον που, μαζί με το φυσικό περιβάλλον, επιδρούν στο DNA αλλά, είναι συζητήσιμο κατά πόσο μπορεί να εξαλειφθούν οι πρωτόγονες αναφορές που συγκροτούν την υπόσταση της φύσης και επηρεάζουν τον άνθρωπο.

Αναφέρω ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα από το οποίο μπορεί να γίνει αντιληπτό τι θέλω να πω και πόσο εξαρτημένη από την ετερότητα είναι ακόμη και η φύση. Και το παράδειγμα αυτό είναι το γνωστό πείραμα EPR, από τα αρχικά των επιστημόνων  που το διεξήγαγαν   (Αϊνστάιν, Ποντόλσκι, Ρόζεν), το 1935.

Είναι η λεγόμενη κβαντική εμπλοκή.

Το πείραμα σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα σε εμάς και τη συμπαντική ενότητα.

Εξαιτίας μιας κοσμικής εμπλοκής, κάθε άτομο του σώματός μας συνδέεται με άτομα που βρίσκονται εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.

Μεταξύ του Εγώ και του Άλλου, επομένως, υπάρχει μια πρωταρχική σχέση.

Η ταυτότητα είναι βασικό στοιχείο της ύπαρξης του ανθρώπου, μέσα από την οποία προσδιορίζει τον εαυτό του και τον Άλλο. Η ταυτότητα σήμερα επιβεβαιώνεται στο έθνος. Το έθνος θεωρείτο παλαιότερα ότι είναι ένα εφεύρημα το οποίο κατά κάποιο τρόπο γεφυρώνει ένα αποξενωμένο κράτος με ένα πραγματικό λαό, μια φανταστική κοινωνία, ανθρώπων που δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο.

Φτάσαμε στη νεότερη εποχή σε μια πιο θετική αντίληψη για το έθνος. Είναι αντικειμενικές κοινωνικές οι σχέσεις στο έθνος. Είναι μια πραγματικότητα το έθνος, ένα ανθρώπινο σύνολο με τους μύθους, αναμνήσεις, οικονομία, κουλτούρα, υποχρεώσεις και τα λοιπά. Επομένως, πρέπει να δούμε πως τίθεται το θέμα της ταυτότητας.

Στη μετανεοτερική εποχή που ζούμε τα εθνικά κράτη πιέζονται και δεν αποκλείεται να αποδομηθούν. Τα γίνεται με την εθνική ταυτότητα;

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η λακανική προσέγγιση.  Το έθνος κατανοείται ως μια ταυτότητα σε διαρκή κρίση.   Όλα τα έθνη ορίζουν την ταυτότητά τους μέσα από μια μυθοποιημένη αντιπαλότητα, με πολλούς άλλους γύρω τους. Μία μυθοποιημένη αντιπαλότητα η οποία ουσιαστικά επιδιώκει να εξηγήσει την έλλειψη, την ιστορική έλλειψη με μια αναγωγή σε ένα παρελθόν που τους το αφαίρεσε κάποιος κακός.

Η έννοια της ταυτότητας είναι μια τάση επιστροφής στο ιδεώδες  της πληρότητας και της απόλαυσης σε αντίθεση με τον «άλλο».   

 Ο «άλλος» είναι ένα ζητούμενο και για το άτομο όπως συνελήφθη και διατυπώθηκε στη Δύση.

Η ατομικότητα, όπως κατοχυρώνεται στον Ακινάτη, κατοχυρώνεται μ έναν τραυματικό τρόπο. Δηλαδή κατοχυρώνεται από έναν Θεό, ο όποιος είναι κλεισμένος στον εαυτό του με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να κλειστεί επίσης στον εαυτό του. Γίνεται αυτοαναφορικός.

Αυτό το αυτοαναφορικό υποκείμενο είναι ένα τραύμα για τη δυτική σκέψη.  Γίνεται  ο κύριος και ο κάτοχος της ιστορίας, γεννιέται η θέληση για δύναμη. Γεννιέται η κοσμοκυριαρχία,  «το εγώ είναι ο κάτοχος του κόσμου, θέλω να είμαι ο κύριος της φύσης και του κόσμου και όλοι άλλοι πρέπει να είναι υπηρέτες μου».

Στην Ανατολή, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι το σώμα αυτού, ούτε η ψυχή του μόνο, ούτε το άθροισμά τους, αλλά το όλον αυτού και βάζει μέσα εδώ τη βούληση, το φυσικό θέλημα, δηλαδή μια αυτοσκηνοθεσία του ανθρώπου, μία αυτοδημιουργία του συνεχή, ένα διάλογο βέβαια με τον Θεό και με τους άλλους.

Ο Φρόυντ έδειξε πως δια του ασυνείδητου έχω μια αναφορικότητα στον Άλλον.

Ο Λακάν, έδειξε ότι η επιθυμία είναι βασικά αναφορική, δηλαδή επιθυμώ ενσωματώνοντας την επιθυμία του Άλλου.

 Η Ευρώπη δεν έχει διαμορφώσει μια ενιαία ταυτότητα. Κατά καιρούς το προσπάθησε όχι αυτοπροσδιοριζόμενη αλλά ετεροπροσδιοριζόμενη. Άλλοτε ως προς τη Ρωσία, άλλοτε ως προς την Ανατολή, άλλοτε ως προς το Βυζάντιο άλλοτε ως προς την ορθοδοξία.

Τα Βαλκάνια είναι μεν αδιαχώριστα από την Ευρώπη από γεωγραφική άποψη, έχουν, όμως, οριστεί από πολιτισμική άποψη ως ο «άλλος» μέσα της. Κατόρθωσαν να εσωτερικεύουν βολικά πολλές πολιτικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές απογοητεύσεις.

Όλα αυτά, ίσως ανήκουν στην εποχή των Μεγάλων Αφηγήσεων. Όταν τις κοινωνίες συγκροτούσαν σύνολα με αριθμητικό μέγεθος. Ο «Άλλος» στις κοινωνίες αυτές  ήταν ο ομοεθνής. Και η Μεγάλη Αφήγηση, ήταν, ουσιαστικά, το εθνικό αφήγημα. Η εποχή αυτή, μάλλον, πέρασε. Το εθνικό αφήγημα διεγείρει  ολοένα και μικρότερες συλλογικότητες.

Οι κοινωνίες έχουν κατακερματιστεί. Οι ανθρώπινες ομάδες αναζητούν ολοένα και μικρότερες αφηγήσεις που να ικανοποιούν αυτόν τον κατακερματισμό. Ο σημερινός άνθρωπος αισθάνεται ολοένα και λιγότερο μέλος μιας μεγάλης ή μικρής εθνότητας και περισσότερο μέλος μιας ολιγάριθμης ομάδας με περισσότερο, από την εθνότητα, ομοειδή χαρακτηριστικά. Τα οποία δεν είναι ανάγκη να είναι τα ίδια με τα χαρακτηριστικά που προσδιόριζαν την εθνική ομάδα. Δεν είναι αναγκαίο, για παράδειγμα, να μιλά, η μικρή συλλογικότητα, την ίδια γλώσσα, ή να έχει την ίδια θρησκεία.

Το ερώτημα, εν προκειμένω, είναι ποια η συγκρότηση, πλέον, σε πολιτειακό επίπεδο. Μια πρώτη προσέγγιση, ως απάντηση, θα μπορούσε να είναι πως η αναδυόμενη πολιτεία θα μπορούσε να είναι η Ένωση ενός ανομοιογενούς συνόλου μικρών συλλογικοτήτων, το οποίο θα ήθελε να συνυπάρξει σε μια πολιτειακή μορφή.

Και η προβολή, όμως, αυτού στο μέλλον, θα κατέτεινε στην παγκόσμια κοινωνία και στην ιδιότητα του παγκόσμιου πολίτη.

Είναι η κυρίαρχη αποδομητική ιδεολογία. Νομίζω πως η τάση είναι αυτή. Προσωπικά δεν μου αρέσει. Δεν είμαι τόσο ευπροσάρμοστος. Και αναζητώ τρόπους να την ανακόψω. Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Και ελπίζω στη υπαρξιακή λύτρωση.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι επανερχόμενοι στις ημέρες μας και στην περιοχή μας και αντιμετωπίζοντας τα σημερινά ερωτήματα: μήπως, αναζητώντας την ταυτότητά της, η Ευρώπη πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τον «άλλο» με αφορμή και το προσφυγικό;

Ποιος είναι ο άλλος για την Ευρώπη και ποιος για τον Ευρωπαίο;

Ευχαριστώ πολύ

*Εισήγηση του Παντελή Σαββίδη στην εκδήλωση που οργάνώνουν “Η Εταιρεία Μελέτης Πολιτισμικής Ετερότητας (Ε.Μ.Π.Ε.) και ο Δήμος Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.): «Art Brut – Outsider Art: Η ετερότητα ως καθρέφτης της ταυτότητας» από 9 έως 23 Μαΐου με βασικό χώρο το Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», Ηρακλειδών 66, σταθμός Κεραμεικός/Θησείο.

Category: Κυριο Θεμα, Πολιτισμός

( 1029 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1001
    Ούτις, γιά τσί πολύφημοι κυκλώποι(μέ τήν κτηνώδη δύναμη καί τό 'να μάτι, έ;!...)... says:

    https://www.youtube.com/watch?v=JOVQ4vAmM7Y

    στόν αγγλικό κώδικα σημάτων(τόν έχουν γιά «γλώσσα», οί παραμορφωμένοι…):
    To sir, with love, όπου
    τέσσερις λέξεις εκφράζουν τό sentimental προκύπτον
    από τή σύμβαση τής εκπαιδευτικής χρείας
    καί έτερον ουδέν*…

    στή γλώσσα τού ανθρώπου:
    Στόν κύριό μας, μέ αγάπη // 2 λέξεις |μας| 2 λέξεις, έ;!, όπου
    η πέμπτη λέξη, η θρονιασμένη μέσ’ στή μέση τής έκφρασης τού νοήματος
    από τήν αγάπη τών ένθεων Ελλήνων,
    μαρτυρά τό οντολογικό κατόρθωμα τής σχέσης!…
    – ό δάσκαλος τής καρδιάς μας πάνω στό κεφάλι μας, έ;!… Χριστός, πές!

    *
    Γιούργια,

    γιά τήν ανατροπή τού ιδεολογικού ταβλά μέ τά κολοσσιαία εβραιοδυτικά ψεύδη,

    πρός τό συμφέρον όλων μας καί τό κοινό καλό
    Μανίλα, Πεκίνο, Νέα Υόρκη, Βερολίνο…

    καί ό Θεός μαζί μας!

    tip:
    διαβάστε, μέ υπομονή κι επιμονή, αυτό:

    http://antifono.gr/portal/κατηγορίες/φιλοσοφία-επιστημολογία/άρθρα/5973-ευρωπη-η-ρωμαϊκη-οδοσ.html, γιατί είναι

    Εξαιρετικά ουσιώδης συνέντευξη καθώς
    τόσο τα θέματα που τίθενται, όσο και οι απαντήσεις που δίδονται
    διαλύουν χρόνιες δόλιες τοποθετήσεις των αποδομητών της Ιστορίας.
    Εξηγεί με ρεαλιστικά επιχειρήματα
    την κομπλεξική στάση των Ευρωπαίων προς τους Έλληνες,
    από την εποχή των μοναστηριακών contra errores Graecorum Λατινικών κειμένων,
    μέχρι τις δηλώσεις σύγχρονων Βρυξελλιωτών αξιωματούχων για “τεμπέληδες Έλληνες”.
    Και,
    εξηγεί τι εννοούμε εμείς οι διαφωνούντες Έλληνες με τον όρο Ευρώπη :
    την Λατινική-Κατόλικη (π. Ρωμανίδης) και Φράγκικη-Προτεσταντική μορφή της.
    Τον Διαφωτισμό που εξοικίζει το υπερβατικό ιερό από την Κοινωνία
    μετατρέποντάς την σε Κράτος κρατούντων.
    Μακάρι να μελετηθεί
    – και να μη περιοριστεί σε απλή ανάγνωση –
    όλο το κείμενο από όσους αμφισβητούν την ελληνικότητα
    – επομένως και την σπουδαιότητα –
    του “Βυζαντίου”.
    Να μάθουν ότι
    άλλο Ελληνική Παιδεία κι άλλο Ευρωπαϊκή κουλτούρα.
    Να συνειδητοποιήσουν
    την ανωτερότητα του Πολιτισμού του Προσώπου έναντι της κουλτούρας των ιδιωτών.
    Άρης Νούλης

    extraδάκι,
    Επιμελών, χάριν:

    Dusty Springfield

  2. 1002
    μιλημένος τού Ραψωδού, ποιά μεροκαματιάρα, τώρα!... says:

    The phrase “losing my religion”
    is an expression from the southern region of the United States that means
    losing one’s temper or civility(χάνοντας τήν ψυχραιμία, τούς καλούς τρόπους σσ) or
    “being at the end of one’s rope.” *
    Tungstan Steel Πριν από 1 χρόνο

    https://www.youtube.com/watch?v=u036M7p6-ak

    *
    “being at the end of one’s rope.” – ιδιωματισμός
    τό όριο τής υπομονής κάποιου,
    όταν κάποιος είναι τόσο απογοητευμένος ή ενοχλημένος
    πού δέν μπορεί πλέον νά αντεπεξέλθει,
    τό σημείο όπου δέν υπάρχουν πλέον επιλογές ή δυνατότητα αναβολής…
    – γάμα τα, εμαύρινε η ψυσιή μου, τί νά πείς!…
    – νά πείς:

    Θεοσκότεινο πέλαγο καί αφέγγαρη νύχτα
    αιώνες ανήμεροι ταξιδεύουν στήν πλώρη μας
    αιώνες αλύτρωτοι αντηχούν στήν ψυχή μας.

    Ανοίγουν τά σύννεφα σάν ουράνια βλέφαρα
    τρομάζουν τά σύμπαντα τήν οργή τών ανέμων.
    Ανοίγουν τά σύννεφα σάν ουράνια βλέφαρα
    καί τρέμουν τά σύμπαντα τήν οργή τών ανέμων.

    Κατεβαίνει κρυφά στόν βυθό ό θεός τών υδάτων
    τρικυμίζει τίς μέδουσες καί ταράζει τά φύκια.
    Αγέρας χώμα καί νερό μιλούν τήν γλώσσα τής φωτιάς
    καί γλώσσες πύρινες ορμούν απ’ τίς σπηλιές τών άστρων.

    Σύντροφε ξύπνα ήρθεν η ώρα
    μέσα στή μπόρα καί τή φωτιά
    νά βρείς τό νόημα καί τόν αγώνα
    πού κοιλοπόνα η γή βαθιά.

    Ραψωδός – 1983

    Στίχοι: Κ. Χ. Μύρης
    Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
    πρώτη εκτέλεση, εδώ: Θεόδωρος Βασιλικός

    από τό Αλμπουμ : Σειρήνες

    Johnny DragonGr
    Δημοσιεύτηκε στις 12 Μαΐ 2010,
    νά:

  3. 1003
    Ούτις, γιά τσί πολύφημοι κυκλώποι(μέ τήν κτηνώδη δύναμη καί τό 'να μάτι, έ;!...)... says:

    μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας,
    ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων,

    οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία.

  4. 1004
    Oύτις... says:

    5 ΣΧΟΛΙΑ:

    imago 31 October 2010 at 15:25

    Ο πατήρ Λουδοβίκος είναι ένα λαμπρό και πολύ οξυμένο μυαλό, οι παρεμβάσεις του οποίου στα θεολογικά, χριστολογικά και θρησκειολογικά είναι πάντα ουσιαστικές στο περιεχόμενο και συναρπαστικές στην παρουσίαση. Ωστόσο, όταν επιχειρεί να επεκταθεί στην πολιτική, η σκέψη του εμφανίζει κάποιες αδυναμίες.
    Σε εμάς, η κοινωνία δεν έχει προτεραιότητα έναντι του νόμου, αλλά προηγήται του νόμου, αποτελεί δηλαδή την αιτία αυτού και όχι αποτέλεσμά του. Ο νόμος στην ελληνική κοινωνία, εκφράζει την κοινωνία και όχι η κοινωνία τον νόμο, όπως ισχύει στην δύση (νομοκρατία).
    Συνεπώς σε μια ελεύθερη ελληνική κοινωνία ο πολίτης ταυτίζεται με τον νόμο, όσο και με το ίδιο του το όνομα.

    Λουκάς 31 October 2010 at 17:07

    Εδώ ας θυμηθούμε τα λόγια του Ελ. Βενιζέλου : ‘’ο τράγος κάνει το μαντρί , κι όχι το μαντρί τον τράγο …’’. Και όπως συμπληρώνει και ο Κ. Ζουράρις : ‘’ Όχι το μαντρί – δομή απρόσωπη , αλλά ο Τράγος – Πρόσωπον αυτεξούσιον , έστω και τραγικόν … ‘’.

    Αλατζογλου Γιαννης 3 November 2010 at 16:21

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!!!!ΤΕΤΟΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΟΜΩΣ ΣΠΑΝΙΖΕΙ ,ΕΧΟΥΜΕ” ΚΑΤΣΙΑΣΕΙ” ΑΠΟ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ,ΑΠΟ ΚΑΤΑΚΕΦΑΛΟΥΣ ΚΕΡΑΥΝΟΥΣ ,ΜΕ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΠΤΥΧΙΑ ΤΟΥ “5” ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΜΕ ΚΑΤΩ ΤΟΥ 10,
    ΟΣΟ ΓΙΑ ΚΛΗΡΟ ? ΠΛΗΡΩΣ ΔΗΜΟΣΙΟ-ΥΠΑΛΛΗΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ,ΠΟΥ ΚΟΙΤΑ ΤΟ ΡΟΛΟΪ .
    ΑΣ ΟΨΟΝΤΑΙ ΟΙ ΒΑΥΑΡΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΜΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΝΕΩΤΕΡΟΙ ΚΡΑΤΙΣΤΕΣ.

    Πατριώτης 3 November 2010 at 18:25

    @ Λουκά

    Δεν ξέρω ο Βενιζέλος να είπε κάτι τέτοιο και απορώ πού το βρήκε ο Ζουράρις. Κάποτε του είπε κάποιος μία μαντινάδα (δεν την θυμούμαι ακριβώς) για να τον πειράξει, ότι και καλά δεν θα πάει πολύ ψηλά, διότι δεν προέρχεται από γενιά, από σόι. Θα τον εμπόδιζε αυτό, όπως η μάντρα τον τράγο.

    Ο Βενιζέλος του απάντησε με την εξής μαντινάδα (αυτή την θυμούμαι):

    “Σαν είναι ο τράγος δυνατός
    δεν τονε στένει η μάντρα,
    ο άντρας κάνει τη γενιά
    κι όχι η γενιά τον άντρα!”
    Δεν ξέρω να είπε κάτι άλλο σχετικό.

    Σαλογραία 4 November 2010 at 08:24

    Εγώ μια χαζή γραία είμαι, τυχαίως διάβασα το κειμενάκιον και πολύ μου άρεσε…
    Μα τον βλέπεις τον άνθρωπο…χαρούμενος, χαλαρός, αφράτος…δεν ειναι μονοφυσίτης…για ΟΝΟΜΑΑΑ! ,

    κι αυτά τά σχόλια
    έξ αιτίας:

    http://www.antibaro.gr/article/2378

    πάμε λίγο ακόμα(1ω 50λ):
    http://antifono.gr/portal/web-tv/αποκλειστικές-συνεντεύξεις/4691-θεολογία-και-κοινωνία-π-νικόλαος-λουδοβίκος.html

  5. 1005
    εγκώμιον, πού λ. ό λ. says:

    …Η γυναίκα έχει το απαράγραπτο δικαίωμα, και μάλιστα εκπληρώνει ένα είδος χρέους
    όταν προσπαθεί να φανεί μαγική και εξωπραγματική.
    Πρέπει να εκπλήσσει, να γοητεύει.
    Ως είδωλο πρέπει να χρυσώνεται για να γίνεται αντικείμενο λατρείας. Πρέπει, λοιπόν,
    να δανείζεται απ’ όλες τις τέχνες τα μέσα για να υψωθεί πάνω απ’ τη φύση, ώστε
    να σκλαβώνει καλύτερα τις καρδιές και να συναρπάζει τα πνεύματα.
    Δεν πειράζει διόλου
    αν η απάτη και το τέχνασμα είναι γνωστά σε όλους,
    όταν η επιτυχία τους είναι εξασφαλισμένη και το αποτέλεσμα πάντα ακατανίκητο…
    CHARLES BAUDELAIRE: ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΟΥ ΜΑΚΙΓΙΑΖ

    Φίλε θεατή, Εέξοδος!

    • 1005.1
      Πνευματική ανδρεία*(γυναικός...) says:

      Οσία Μαρία η μετονομασθείς Μαρίνος

      *
      αρετή, η «ανδρεία»[1], είναι γνώρισμα τού θυμικού μέρους τής ψυχής[2]

      [1]
      «Η Μάχη θέλει αυταπάρνηση.
      Θα τα χάσεις όλα!
      Τα ανθρώπινα, ίσως και την ζωή σου!
      Αν τώρα στην αναμπουμπούλα αυτή
      κάθεται ο άλλος την ώρα που σφυρίζουν οι σφαίρες από τ’ αυτί σου
      και εσύ προσπαθείς να κρατήσεις την μάχη εμψυχώνοντας τους αγωνιστές
      και έρχεται ο άλλος και σου λέει βλακίες
      χρειάζεται και καμμιά σφαλιάρα…
      https://efkozani.gr/οταν-εκδηλωνεται-το-θυμικο-τησ-ψυχησ/

      [2]
      λογιστικό, θυμικό, επιθυμητικό· τά τρία μέρη τής ψυχής, Ορθοδόξως // σωματοψυχή, ό άνθρωπος.
      http://users.otenet.gr/~mystakid/psihi.htm

      βλέπε καί: Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΗΣ!
      Του Giovanni Reale.

      • 1005.1.1
        διορθωτής says:

        στό [2]
        μετά τό «άνθρωπος.»,

        έκ περισσού(δέν είναι ΚΚΕ)
        ό σύνδεσμος πού χρησιμοποιήθηκε στό «σωματοψυχή»

    • 1005.2
      πλάγιος τρόπος says:

      «…αυτό τό γνωρίζει πολύ καλά η ψυχολογία·
      ξέρει ότι η βαθιά επιθυμία τού ανθρώπου,
      η επιθυμία πού δίνει νόημα στή ζωή του,
      δέν εκφράζεται ποτέ άμεσα.

      Εκφράζεται μέ μιά σειρά από αιτήματα,
      τά οποία αιτήματα είναι πρόσκαιρα
      καί τά οποία είναι συμβολικά,
      πάντοτε.

      Μπορεί νά θέλει κανείς απλά καί μόνο
      νά υπερισχύσει ένα κόμμα τό οποίο υποστηρίζει,
      πίσω απ’ αυτό όμως βρίσκεται η δίψα τής αιώνιας ζωής,
      βρίσκεται η δίψα νά βρεί τό θεό, βρίσκεται η δίψα νά βρεί κάτι απόλυτο,
      ένα αιώνιο νόημα, ένα αιώνιο σκοπό στή ζωή του. Έτσι,
      τό ‘χουμε ξαναπεί αυτό,

      εκεί πού είναι η μεγάλη φροντίδα,
      η μεγάλη ελπίδα τού ανθρώπου,
      εκεί βρίσκεται ό θεός.

      Ό θεός αυτός βέβαια μπορεί νά είναι ένα είδωλο,
      μπορεί νά ‘ναι ένας μή πραγματικός θεός,

      κι εδώ είναι η τραγωδία τού ανθρώπου…»

      π. Ν. Λουδοβίκος – Ο Σταυρός στη ζωή μας

  6. 1006
    Εκκλησιαστής(έξ Αρχαίων Οπ-λιτών/Πο-λιτών τού Δήμου τής Πόλεως κι αναβαθμιζόμενος έκτοτε μέ τήν αγάπη τού Χορηγού τής αναπνοής μας...) says:

    Σίσσυ Κόσσυβα (ακροώμενη τόν π. Νικόλαο Λουδοβίκο, στό Αντίφωνο σσ):

    “Είναι μια έκπληξη το τέλος της ιστορίας.
    Δεν μπορεί να έχεις (μ’ σσ) έναν τόσο ερωτικό Θεό νταλαβέρια
    και να μην στην φέρει στο τέλος…Μουσική θα ‘ναι το τέλος..”

  7. 1007
    τί νά πείς... says:

    It’s hard to say you love some one
    its hard to say you dont

  8. 1008
    ;! says:

    Ἄν ὁ ἀνθρώπινος νοῦς μπορεῖ
    νά συλλάβει τόσο ἀγαπητικά τήν ἔννοια τῆς θείας δικαιοσύνης,
    φανταστεῖτε ὁ νοῦς τοῦ Θεοῦ τί μακαριότητα ἐπιφυλάσσει στήν κρίση του.

    Ἀς μήν ξεχνᾶμε κάθε πρωινό νά φορᾶμε τό ἀναστάσιμο σῶμα μας
    γιά νά καλοκαρδίζουμε τόν καιρό καί τόν κόσμο μας.
    Κατερίνα Αθηνιώτη-Παπαδάκη

  9. 1009
    Πρός χάριν τού βασιλικού ποτίζεται κι η γλάστρα says:

    γράφει ὁ Μ. Βασίλειος:

    Πῶς οὖν δύω γνωρίσω τόν αὐτόν ἄνθρωπον; Ναί, φησίν,
    ἕνα τόν φαινόμενον, καί
    ἕνα τόν ὑπό τῷ φαινομένῳ κεκρυμμένον, ἀόρατον, τόν ἔσω ἄνθρωπον,
    τόν καί κυριώτερον καί ἀληθέστερον ἄνθρωπον.

    Ἔσω τοίνυν ἔχομεν ἄνθρωπον καί διπλοῖ τινές ἐσμέν.
    Καί τό γε ἀληθές γενόμενον, ὅτι ἔνδον ἐσμέν.
    Ἑγώ γάρ κατά τόν ἔσω ἄνθρωπον.

    Τά ἔξω οὐκ ἐγώ, ἀλλά ἐμά, ἐγώ δέ τό λογικόν τῆς ψυχῆς. Ὥστε
    τό τέλειον ἐν τῷ λογικῷ τῆς ψυχῆς ἔχομεν.
    Τό οὖν σῶμα ἐμά.

    Τό οὖν σῶμα, ὄργανον τοῦ ἀνθρώπου, ψυχῆς ὄργανον.
    Ἄνθρωπος δέ κυρίως, τό κατ’αὐτήν ψυχήν”. (Περί κατασκευῆς τοῦ ἀνθρώπου, PG 30, 17C).

    Καί

    Πρόσεχε οὖν σεαυτῷ, τουτέστι
    μήτε τοῖς σοῖς, μήτε τοῖς περί σέ, ἀλλά σεαυτῷ μόνον πρόσεχε.

    Ἄλλο γάρ ἐσμέν ἡμεῖς αὐτοί, καί
    ἄλλο τά ἡμέτερα, καί
    ἄλλο τά περί ἡμᾶς.

    Ἡμεῖς μέν οὖν ἐσμέν ἡ ψυχή καί ὁ νοῦς, καθό εἰκόνα τοῦ κτίσαντος γεγενήμεθα.
    Ἡμέτερον δέ τό σῶμα καί αἱ δι’αὐτοῦ αἰσθήσεις.
    Περί ἡμᾶς δέ, χρήματα, τέχναι καί ἡ λοιπή τοῦ βίου κατασκευή”
    (Πρόσεχε σεαυτῷ 3, PG 31, 204 A).

    από τά σχόλια(τό πρώτο τού Φώτη Σχοινά), εδώ:
    http://antifono.gr/portal/κατηγορίες/βιολογία-ψυχολογία-εγκέφαλος/γραπτός-λόγος/5951-homo-sexualis-ορφανός-και-στερημένος.html

    κλεισμέν’ η πόρτα καί χαμένα τά κλειδιά… ή μήπως όχι;

    Σημ:
    διμερής, ό άνθρωπος· σώμα + ψυχή
    τριμερής, η ψυχή· λογιστικόν(λογικόν) + θυμικόν + επιθυμητικόν

    γκουγκλάρισε, δές κι εδώ: https://www.oodegr.com/oode/dogma/trimeres1.htm

    segurάκι:
    http://arkas-gr.blogspot.com/p/ta-mavra.html

  10. 1010
    says:

    Αναρχικός είναι όποιος δέν θέλει νά ‘ναι δούλος ή τύραννος τού άλλου. – «θέλει μαγκιά…»
    Σενέκας ό νεότερος

    «Γιατί οι άνθρωποι κουράστηκαν με όλων τα καμώματα
    και προσωπικά ο καθένας με τα δικά του.
    Γιατί μας κουράζει το κακό.
    Μας κουράζει ο κακός.

    Μας κουράζει η ανομία
    και φτάνουμε στο σημείο που είχε φτάσει μια φορά ο προφητάναξ Δαυίδ,
    ο προφήτης και βασιλιάς, κι έλεγε: «ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου»
    – δεν θέλω ούτε να παρηγορηθώ. Με τίποτε. Με τίποτε,
    και πολλοί συνάνθρωποί μας τι λένε;
    Θέλω το βράδυ που κατεβάζω τα σκουπίδια,
    να αφήσω τον εαυτό μου με τα σκουπίδια να τελειώνω.
    Τα’ χετε ακούσει, τα’ χουμε ακούσει, όλοι τ’ ακούμε.»

    Αν δεν πιστεύεις στον Χριστό και τους αγίους του,
    το λιγότερο που θα πάθεις,
    -εφόσον παραδοθείς δίχως προκαταλήψεις-,
    θα είναι να μεθύσεις από την ορμή του χαρισματικού λόγου.

    Αν πιστεύεις, τότε
    πέρα από τη νηφάλια μέθη που θα σε κατακλύσει,
    το πιθανότερο είναι πως θα αναθεωρήσεις
    τον τρόπο με τον οποίο πιστεύεις.
    Διότι το μεγαλύτερο χάρισμα των βιβλίων αυτών είναι ότι αποτελούν Κανόνα πίστεως.,
    νά:
    http://www.sophia-ntrekou.gr/2013/09/to-paradeigma-ta-vivlia-tou-arximandriti-anania-kousteni.html

  11. 1011
    «με τα λόγια όμως βρίσε τον όπως σου έρθη», 3.000 χρόνια πρίν από τόν... Bruno Snell, έ;! says:

    Άρης Νούλης
    Μια ελληνότροπη προσέγγιση του τραγικού ως ιερο..docx

    Αν πεθάνεις προτού πεθάνεις
    δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις.

    (Κέντημα στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου, Αγίου Όρους).
           
            Ο Οιδίπους πέθανε πρίν πεθάνει, στο τέλος της τραγωδίας Οιδίπους Τύραννος,
    για ν’ αναστηθεί καινός άνθρωπος στην τραγωδία Οιδίπους επί Κολωνώ και
    να θεωθεί στο τέλος της.

    Γιατί έγινε έτσι;
    Επρεπε να γίνει έτσι ή τυχαίως έγινε;
    Ποιά ήταν η ύβρις που διέπραξε και γιατί οι θεοί τον τιμώρησαν
    – αν τον τιμώρησαν –
    αφού ο ίδιος προσπάθησε να την αποφύγει;

    Η άποψη που επικρατεί μεταξύ των κλασικιστών-ελληνιστών διατείνεται ότι
    η ύβρις του Οιδίποδα ήταν η πατροκτονία και η αιμομιξία με την μητέρα του
    και πως ο Σοφοκλής με αυτές τις δύο τραγωδίες του ήθελε να τονίσει ότι
    ο άνθρωπος είναι δέσμιος της Μοίρας.
    Ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του.

    Αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσω να εξετάσω μ’ αυτό το πόνημά μου και
    να δώσω απαντήσεις ανάλογες με την Παράδοσή μας. Απαντήσεις δηλαδή
    αναφυόμενες μέσα από το κείμενο
    – και τα κείμενα της Ελληνίδος γραμματείας(* σσ) –
    κι όχι βίαια φυτεμένες από προκατειλημμένες θεωρήσεις. Και, ελπίζω,
    να αποδειχθεί ότι
    αυτές δεν ήταν οι ύβρεις του Οιδίποδα,
    ούτε πως ο Σοφοκλής πίστευε στο ακαταμάχητο της Μοίρας.

    Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, όμως, πρέπει να αρχίσουμε από την αρχή.
    Από τότε που ο Έλλην άνθρωπος έστρεψε το βλέμμα του γύρω του, στο περιβάλλον του,
    κι ύστερα το σήκωσε στον ουρανό και δημιούργησε τον δικό του τρόπο ερμηνείας τού τι έβλεπε.
    Τον Έλληνα τρόπο.[1 σσ]

    *
    αυτός είναι, απ’ όσο γνωρίζω, καί ό κανόνας ερμηνείας τής Αγίας Γραφής,
    νά ερμηνεύεται δηλαδή τό κάθε τί έν σχέση μέ ό,τι άλλο αναφέρεται σ’ αυτή

    κι όχι ό,τι λογικοφανές κατεβάζ’ η κούτρα μας σέ δεδομένη στιγμή!…

    Πώς αλλιώς ό Άρης Νούλης, αφού:
    «Στόχος-τέλος του Άρη Νούλη η εν ζωή θανάτωση του θανάτου.»

    [1]
    στό
    Μια ελληνότροπη προσέγγιση του τραγικού ως ιερό..docx
    προσπέρασα τά:

    Download with Google, Download with Facebook
    or download with email

    καί πάτησα τό κάτω απ’ αυτά αχνό READ PAPER γι’ απ’ ευθείας ανάγνωση,
    εδώ: http://www.academia.edu/29810669/Μια_ελληνότροπη_προσέγγιση_του_τραγικού_ως_ιερό..docx

    Καλήν Όρεξη!

    • 1011.1
      Τί νά λέμε, τώρα! says:

      γιά ό,τι δέν παίζει από πάνω ώς σύνδεσμος, γκουγκλάρουμε τό περιεχόμενο…

      είς παρηγορίαν:

      «…η ευρωπαϊκή κουλτούρα δεν είναι ελληνορωμαϊκή.
      Οι Λατίνοι δεν μπόρεσαν να αφομοιώσουν την Ελληνική Παιδεία στην ουσία της.
      Ιουδαϊκό-ρωμαϊκή είναι η κουλτούρα των Ευρωπαίων.
      Κράτησαν το Ρωμαϊκό Δίκαιο
      – όχι την ελληνική έννοια της Δικαιοσύνης –
      και τον φόβο της τιμωρίας του ιουδαϊκού Νόμου, του Τιμωρού Γιεχβά,

      όχι το Ιωάννειο “Ο Θεός αγάπη εστί”,
      του ελεήμονα Θεού.

      Res-publica το πολίτευμά τους, όχι Δημοκρατία. – δική μου η αραίωση σσ

      τού Άρη Νούλη,

      απόσπασμα από σχόλιο στό
      «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» τού Παντελή Μπουκάλα, στήν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: http://www.kathimerini.gr/799233/opinion/epikairothta/politikh/eley8eria-isothta-adelfothta#comment-1790388860

    • 1011.2
      Τί νά λέμε, τώρα! says:

      στόν *:

      έν σχέσει μέ / πρός = σέ σύγκριση, σέ αναφορά

  12. 1012
  13. 1013
    τί νά λέμε, τώρα... says:

    Χαρά Θεού!

    • 1013.1
      αφ' τό πλάϊ ορατής κι αοράτου πληγής says:

      κλάμ’ ακούγεται στ’ αυτιά μου η χαρά τών σκύλων, αυτή
      σάν εγκλοβισμένη πές μέσα στό
      «η φύσις πάσχει…*», όπου
      από ξεπεσούρας κι εντεύθεν συμβαίνει
      η ψυχή νά τρομάζει μέ τή χαρά

      *
      «…μετά τού ανθρώπου καί σώζεται δι’ αυτού», έ;! – τό λέγει ό 4ος αιώνας μ.Χ.

      Έλα εδώ κοντά
      νά σού δώσω ένα φιλάκι
      έλα μή μού κλαίς
      άσπρο μου χελιδονάκι

      Ό Θεός νά μάς φυλάει
      από μάτι πού κοιτάει πονηρά
      Ό Θεός νά μάς σκεπάζει
      όταν η ψυχή τρομάζει τήν χαρά
      Πες μου, τί σέ πολεμάει;

      Γέλασε ξανά
      κρυσταλλένιο μου αγγελούδι
      η άνοιξη νά `ρθεί
      νά φωτίσει τό τραγούδι

      Μέλισσες καί πεταλούδες
      νά στολίζουν τίς φτερούγες πού φοράς
      καί τά σύννεφα ν’ ανοίξουν
      τόν Θεούλη νά σού δείξουν, νά μιλάς
      νά σταθώ κι εγώ στό πλάι

      Μέ τραγούδια καί ζαφείρια
      θά σού κάνω τά χατίρια
      μήν πονάς
      θά σού στείλω εγώ δελφίνια
      απ’ τήν Πάφο ώς τήν Κερύνεια νά γυρνάς
      όλες τού νησιού τίς χάρες νά φοράς
      χελιδόνι, τή ζωή νά τραγουδάς

      Τό τραγούδι τού χελιδονιού – τής Αναστασίας τού Τάσου Ισαάκ, έ;!

      Χαρούλα Αλεξίου, όλα:

      • 1013.1.1
        α. τ. π. ο. κ. α. π. says:

        εγκλωβισμένη, τρομάρα μου

      • 1013.1.2
        τό μαύρο λάδι απ' τήν ψυχή... says:

        πού ‘σαι κι εσύ, ρε

        Βλαξ;

        τά μισά τής χιλιάδας εξακολουθούν νά είναι πεντακόσια,
        νά:

  14. 1014
    «ας μιλησουν τα τραγουδια...» says:

    Πέρασε τά τριάντα(τού 1987, έ;!):

    “βίζιτα η κόρη μου, θά είστε τρελός!”
    “τό καημένο επιστήμων τελειώνει”
    https://www.youtube.com/watch?v=XxmeLSDdE4U
    ξέρεις τί σημαίνουν όλ’ αυτά θαρρώ
    κι εσύ τό ξέρεις κι οί δικοί σου

  15. 1015
    μέ τήν άδειά σας says:

    Response to BBC’s article about “Greece’s invisible minority” – απάντηση στο άρθρο του BBC

    25 February 2019

    [Επιστολή στα αγγλικά και στα ελληνικά]

    Dear Madam/Sir,

    http://www.antibaro.gr/article/22417/_105708010_alexander2018_getty976

    Several controversial points were made in this piece. Let me stress my point of view on the article (https://www.bbc.co.uk/news/stories-47258809 )

    First, there is no “macedonian ethnic minority” in Greece. Two main reasons:

    1. the people that the article is referring to have a political party that represents them, which in the last european elections (where people vote more freely not bounded by the big ideological political parties) they got around 2000 votes in the area of Macedonia in northern Greece.
    2. there is no macedonian ethnicity. Government’s signatures don’t “recognise languages and ethnicities”, as the article states. History does. A macedonian nation doesn’t exist because it doesn’t fall within the definition. History says that ancestors of today’s “Slavmacedonians” (either in Greece or in Skopje) 3-4 generations back were Bulgarians and fought along with Bulgarians all Balkan wars. Political scientists concur.

    The well known British scholar Nicholas GL Hammond has written volumes on the subject. In the Ottoman census in 1905 there was no “ethnic Macedonian” found. In the Yugoslav census in 1921 there was no “ethnic Macedonian” found. Not anyone speaking a “Macedonian language”.

    How can a language claiming to be “macedonian” exist, where its own name (“Macedonia”) is a foreign word from the Greek language or when it is based on the Cyrillic alphabet devised in 7th AD, i.e. 1000 years after the peak of the Macedonian empire of Alexander the Great, who was speaking Greek, taught in Greek by Aristotle, and became the “supreme commander of all Greeks apart from Lacedaemonians” in his phenomenal Asia expedition. How could Slavs claiming to be Macedonians firstly appeared to History such a long time later?

    Not only do they usurp Greek history (ancient and modern) but also the Bulgarian, e.g. they adopt the famous historical figure Samuel, Tsar of Bulgarians and they call him “Macedonian Tsar”!

    Your readers may find all that as irrelevant and wonder: “what’s in a name in the end of the day?”

    Well, name is about identity; a vital core element both for the individual and a nation. British people undoubtedly acknowledge that. Much of British history or current political affairs have been about identity. Irish division, Scottish question on independence, even Brexit: all about identity. Don’t underestimate it.

    Especially for the Balkans, which “produce more history than they can consume” as Winston Churchill once said.

    Nowadays, non-historic nation-state names can indeed derive modern nations. This is well understood.

    Nevertheless, the Macedonian identity is still a fundamental element of the Greek culture. It is utterly impossible to unravel that. I come from Macedonia. I will never call Slavs as Macedonians, Northern Macedonians or whatever else including that term. More than 75% of Greeks agree on this, based on dozens of polls.

    If 2000 or 7000 people still speak a Slavic dialect in Greece, which by the way is _not_ the same as the language in FYROM, there are over 2 million Greeks in Macedonia, who speak Greek and continuously claim to be Macedonians since 6th century BC. How would they be called, if denied the name Macedonian?
    At the same time, I can assure you that all Greeks want to live in peace with their neighbours and have respectful relations with them. This is an absolute truth whatsoever.
     
    Yours,

    Andreas Stalidis,
    Bath, UK

    Source

    =========

    Μετάφραση στα ελληνικά
     
    Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι του BBC,

    Στο πρόσφατο άρθρο που παρουσιάστηκε στον ιστοχώρο σας με τίτλο «Η αόρατη μειονότητα στην Ελλάδα – οι Σλάβοι Μακεδόνες» υπάρχουν αρκετά αμφιλεγόμενα στοιχεία. Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω την οπτική μου γωνία για το άρθρο

    Δεν υπάρχει «μακεδονική εθνική μειονότητα» στην Ελλάδα. Για δύο λόγους

    Πρώτον, οι άνθρωποι στους οποίους γίνεται αναφορά στο άρθρο έχουν ένα πολιτικό κόμμα που τους εκπροσωπεί. Στις τελευταίες ευρωεκλογές το 2014 (όπου οι άνθρωποι γενικώς ψηφίζουν σχετικά απελευθερωμένοι χωρίς δεσμεύσεις από τα μεγάλα ιδεολογικά πολιτικά κόμματα που τυχόν τους εκφράζουν) έλαβαν περίπου 2000 ψήφους στην Μακεδονία, στην βόρεια Ελλάδα.

    Δεύτερον, δεν υφίσταται «μακεδονική εθνότητα». Υπογραφές των κυβερνήσεων δεν «αναγνωρίζουν γλώσσες και εθνότητες», όπως λέει το άρθρο. Αυτό το κάνει η Ιστορία. Μακεδονικό έθνος δεν υφίσταται επειδή δεν ικανοποιεί τον ορισμό του όρου έθνους. η Ιστορία λέει ότι οι πρόγονοι των σημερινών «Σλαβομακεδόνων» (είτε στην Ελλάδα, είτε στα Σκόπια) 3-4 γενιές πίσω ήταν Βούλγαροι και πολέμησαν στο πλευρό των Βουλγάρων σε όλους τους Βαλκανικούς Πολέμους. Οι πολιτικοί επιστήμονες συμφωνούν μ’ αυτό.

    Ο διάσημος Βρετανός επιστήμονας και Ιστορικός Nicholas GL Hammond έχει γράψει πολλούς τόμους για το εν λόγω θέμα. Στην Οθωμανική απογραφή του 1905 δεν βρέθηκε κανένας «εθνικά Μακεδόνας». Στην Γιουγκοσλαβική απογραφή του 1921 δεν βρέθηκε κανένας «εθνικά Μακεδόνας». Ούτε βρέθηκε αναφορά κανενός να μιλάει κάποια «μακεδονική γλώσσα».

    Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει γλώσσα που διεκδικεί να ονομάζεται «μακεδονική» όταν το ίδιο το όνομά της («Μακεδονία») είναι ξένη λέξη από την ελληνική γλώσσα, ή όταν βασίζεται στο Κυριλλικό αλφάβητο το οποίο δημιουργήθηκε τον 7ο μ.Χ. αιώνα, δηλαδή 1000 χρόνια μετά την ακμή της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος μιλούσε ελληνικά, διδάχθηκε στα ελληνικά από τον Αριστοτέλη και έγινε ο υπέρτατος στρατηγός όλων των Ελλήνων πλην Λακεδαιμονίων κατά την εντυπωσιακή εκστρατεία του στην Ασία. Πώς είναι δυνατόν Σλάβοι να διεκδικούν να ονομάζονται Μακεδόνες όταν εμφανίστηκαν στο προσκήνιο της Ιστορίας τόσο μεταγενέστερα;

    Επιπλέον, όχι μόνο υφαρπάζουν την ελληνική ιστορία (αρχαία και σύγχρονη), αλλά και την Βουλγαρική, φερ’ ειπείν οικειοποιούνται την ιστορική προσωπικότητα του Σαμουήλ, Τσάρου των Βουλγάρων και τον αποκαλούν «Μακεδόνα Τσάρο»!

    Οι αναγνώστες σας μπορεί να τα βρίσκουν όλα αυτά ως επουσιώδη και να αναρωτιούνται «πόσο νόημα έχει τελικά ένα όνομα;»

    Λοιπόν, το όνομα σχετίζεται με την ταυτότητα, ένα ζωτικό και κεντρικό συστατικό και για το άτομο, αλλά και για ένα έθνος. Οι Βρετανοί το δέχονται αυτό αναμφισβήτητα. Μεγάλο μέρος της Βρετανικής Ιστορίας ή ακόμη και των σημερινών πολιτικών εξελίξεων σχετίζονται άμεσα με την ταυτότητα. Η διχοτόμηση της Ιρλανδίας, το σκωτσέζικο αίτημα περί ανεξαρτησίας, ακόμα και το Μπρέξιτ: όλα σχετίζονται με την ταυτότητα. Μην το υποτιμάτε.

    Ειδικά για τα Βαλκάνια, τα οποία «παράγουν περισσότερη Ιστορία από όση μπορούν να καταναλώσουν» όπως είπε κάποτε ο Ουΐνστον Τσώρτσιλλ.

    Στη σημερινή εποχή, τα ονόματα μη ιστορικών εθνών-κρατών, μπορούν πράγματι να παράγουν σύγχρονα έθνη. Αυτό είναι κατανοητό.

    Παρόλ’ αυτά, η μακεδονική ταυτότητα παραμένει στοιχειώδες συστατικό του ελληνικού πολιτισμού. Είναι παντελώς αδύνατον να την αποκόψει κανείς.

    Είμαι από την Μακεδονία. Δεν θα αποκαλέσω ποτέ Σλάβους με το όνομα Μακεδόνες, ή βορειο-μακεδόνες ή οτιδήποτε άλλο περιλαμβάνει αυτόν τον όρο. Περισσότεροι από το 75% των Ελλήνων συμφωνούν μ’ αυτήν την θέση, όπως βρίσκουν δεκάδες σφυγμομετρήσεις.

    Αν 2000 ή 7000 άνθρωποι μιλάνε σήμερα την σλαβική διάλεκτο στην Ελλάδα, η οποία – ειρήσθω εν παρόδω – δεν είναι η ίδια με την γλώσσα στην πΓΔΜ, υπάρχουν περισσότεροι από 2 εκατομμύρια Έλληνες στη Μακεδονία, οι οποίοι μιλούν ελληνικά και διαχρονικά αυτοχαρακτηρίζονται Μακεδόνες από τον 6ο αιώνα π.Χ. Πώς θα ονομάζονται αυτοί, εφόσον τους αρνούνται το όνομα Μακεδόνες;

    Ταυτόχρονα, σας διαβεβαιώ ότι όλοι οι Έλληνες επιθυμούν να ζουν σε ειρήνη με τους γείτονές τους και να έχουν σχέσεις σεβασμού μαζί τους. Αυτή είναι μία ξεκάθαρη και απόλυτη αλήθεια.

    Με τιμή,

    Ανδρέας Σταλίδης.

    από: http://www.antibaro.gr/article/22417

  16. 1016
    μασκοφόρος, πού λ. ό λ. says:

  17. 1017
    Τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στο πράσινο έχουν καλύτερη ψυχική υγεία ως ενήλικες says:

    https://www.zougla.gr/assets/images/2614267.jpg

  18. 1018
    πεθαμένος κι άταφος says:

    Φώς,

    ό Θεός μας!…

    κι ακόμη, Είναι:
    Αλήθεια, Δικαιοσύνη, αγάπη(ού ζητεί τά εαυτής, λέγει αυτός πού ξέρει καλύτερα!), Ζωή!

    ν’ ανάβουμε καντήλι
    (προσεκτικά, νά μή βάλουμε καμιά φωτιά…
    έφκιασα καί εικονίσματα μέ κοπιπάστε αφ’ τό διαδίκτυο,
    ό Θεάνθρωπος, η Μάννα Του, οί Άγιοί Του, η Εκκλησία Του κι ό Χρήστος Μποκόρος νά μέ συγχωρούν)
    γιατί βοηθά νά τό εμπεδώνουμε,
    καί

    νά μήν αφήνουμε έτσι μόνο του
    «σέ ολόκληρο τό οικοδομικό τετράγωνο»,
    τόν καθηγητή Χρήστο Γιανναρά,

    καί δέν είμαστε πιό όμορφοι απ’ αυτόν

  19. 1019
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Γιά τόν αποσυμβολισμό ής Οδύσσειας,
    αποταθείτε προσώρας στόν εικαστικό Βαγγέλη Παππά

    [μιά πλήρως αποσυμβολισμένη Οδύσσεια
    οφείλει νά γίνει εγχειρίδιο αυτογνωσίας τού καθενός μας
    – Μανίλα, Πεκίνο, Νέα Υόρκη, Βερολίνο…, λέμε –
    στό άμεσο μέλλον!
    Προσώρας απαγορεύεται εβραιομασόνικα,
    όπως καί η διδασκαλία τού συνόλου τού φιλοσοφικού σώματος τού Ηράκλειτου
    στά Σχολειά τών Ελλήνων…]

    γιά 1ω καί 40λ,
    εδώ: ttp://antifono.gr/portal/κατηγορίες/ελλάδα-ιστορία-γεωπολιτική/βιντεοθήκη/6028-ο-αποσυμβολισμός-της-οδύσσειας.html

  20. 1020
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Αρτος αρπαγής ή φακές ταπεινοφροσύνης;

    https://www.youtube.com/watch?v=Jjd466meXWk

    «από την Ευρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι», έγραφε ο Σεφέρης

    «…παραζαλισμένοι από την αλαζονεία και τα φαρμάκια της απιστίας, λησμονήσαμε ότι δάσκαλος, Ρωμηός, πρωτίστως «εστί άρχων πνευματικός» (άγιος Χρυσόστομος), «αρχέτυπον βίου, νόμος έμψυχος και κανών αρετής» (Μέγας Βασίλειος).
    Ότι κύρια αποστολή σήμερα
    – εν μέσω της περιρρέουσας πονηροκρατίας –
    του δασκάλου με το ρωμαίικο ήθος,
    είναι το
    «ο ποιήσας και διδάξας».

    «…η καθ’ ημάς Επανάσταση πάντοτε,
    νυν και αεί,
    γίνεται πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος.
    Το έγραψαν με το γιαταγάνι τους οι Κλεφταρματολοί,
    βλάστησε στο αίμα των Νεομαρτύρων.»

    Όμως αυτά είναι κοψίδια τής ορεξής μου,
    νά, τό όλον τού «Άρχοντος Πνευματικού»:

    «Αδέρφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγιελιώσαστε με τα ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. Μην κάνετε επιδείξεις. «Ευφράνθητε εορτάζοντες». Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: «Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε με προθυμίαν μπήτε, ν’ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν και με πολλήν ευλάβειαν την Θείαν Λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρό σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. Δώστε και κανενός φτωχού όστις να υστερήται». Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση. Ναι, αδερφοί μου Έλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους που χαίρουνται και κλαίτε μαζί με κείνους που κλαίνε. Αυτή είναι η παραγγελία του Χριστού, και σ’ αυτή μονάχα θα βρήτε ανακούφιση. Δίνετε στους άλλους απ’ ότι έχετε. Το παραπάνω απ’ ότι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον. «Μακάριον το διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν». Τι εξαίσια λόγια! Είναι του Φώτη Κόντογλου στο βιβλίο «Χριστού Γέννησις. Το φοβερόν Μυστήριον» (εκδ. Αρμός, σελ 14).

    Κάποτε, εμείς οι Ρωμηοί, έτσι γιορτάζαμε τα Χριστούγεννα. Όσο παραμέναμε στην «έντιμον πενίαν». Όταν μας έπιασε ο καημός του εξευρωπαϊσμού και η νόσος της ευζωίας, αφήσαμε τα «φασούλια σωφροσύνης» που καλομαγείρευε η μάνα μας και ριχτήκαμε στην «όρνιθα ασελγείας» του ταχυφαγείου. Παρένθεση. Τις εντός εισαγωγικών φράσεις, ερανίστηκα από ένα κείμενο του 1760. Είναι μια επιστολή του λόγιου Κωνσταντίνου Δαπόντε, ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Καισάριος.

    Έζησε και εκοιμήθη στο Άγιον Όρος. Διαβάζω λίγες εισαγωγικές γραμμές από την επιστολή, που την απέστειλε σε κάποιον Πούρβουλο, απαντώντας, μάλλον, σε πρόσκληση για τραπέζι.

    «Επιθυμίαν επεθύμησα τούτην την εβδομάδα φαγείν μετά της ευγενείας σου· εις το τραπέζι δε δεν θέλω να είναι άρτος αρπαγής, πρόβατον αδικίας, όρνιθα ασελγείας, ούτε δορκάς υπερηφανείας, ούτε ορτύκι μνησικακίας, ούτε λαγός φιλοχρηματίας, αλλ’ ούτε χοίρος ακαθαρσίας. Θέλω δε και παρακαλώ να είναι άρτος ιδρώτος, φακές ταπεινοφροσύνης, φασούλια σωφροσύνης, ρεβίθια ελεημοσύνης, ιχθύες απλότητος, ελιές ιλαρότητος και λάχανα ευλαβείας…». Στα «δεν θέλω», στα ανεπιθύμητα εδέσματα του Καισάριου, περιγράφεται η Ελλάδα της παρακμής, του χρημαστηρίου, των μνημονίων, του Άκη και λοιπών πτωμάτων τυμπανιαίας αποφοράς. Στα «θέλω» είναι η Ρωμηοσύνη, της νηστείας, του φιλότιμου, της οικογένειας, που γιορτάζει ενωμένη τις χρονιάρες μέρες και δεν «δραπετεύει» στους κατασκότεινους δρυμούς της άθεης Ευρώπης, για να διασκεδάσει την ανοησία της και να επισωρεύσει κι άλλα μπάζα στην άπληστη ψυχή της.

    «Επιθυμία επεθύμησα» τούτες τις μέρες, πλησιάζοντας το φοβερόν μυστήριον της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού, να γράψω τέσσερις-πέντες αράδες, όχι για τα χαζοχαρούμενα φληναφλήματα περί πνεύματος και μαγείας των Χριστουγέννων, αλλά για το πώς πρέπει να γιορτάζονται τα ρωμαίικα Χριστούγεννα στο σχολείο. Γιατί κι εδώ παρεισέφρησε «η μαγεία» και λοιπές δυτικόφερτες μαγαρισιές και ο Χριστός στέκεται στην εξώθυρα του σχολείου και την «κρούει», αλλά τα παιδιά του δεν την ανοίγουν, γιατί δεν τον γνωρίζουν. Και δεν τον γνωρίζουν, γιατί εμείς οι νέας κοπής δάσκαλοι, παραζαλισμένοι από την αλαζονεία και τα φαρμάκια της απιστίας, λησμονήσαμε ότι δάσκαλος, Ρωμηός, πρωτίστως «εστί άρχων πνευματικός» (άγιος Χρυσόστομος), «αρχέτυπον βίου, νόμος έμψυχος και κανών αρετής» (Μέγας Βασίλειος). Ότι κύρια αποστολή σήμερα – εν μέσω της περιρρέουσας πονηροκρατίας- του δασκάλου με το ρωμαίικο ήθος, είναι το «ο ποιήσας και διδάξας». Μα για να μην σκανδαλισθεί κανένας πως τα λόγια μου είναι ολότελα κούφια- όπως θα έλεγε ο Κόντογλου- στενεύομαι να πω πως προσπαθώ να μην είμαι ολότελα «ο δάσκαλος που δίδασκε και νόμο δεν εκράτει».

    Ας κοιτάξουμε πίσω, τι έκαναν οι παλιοί, καλοί μας δάσκαλοι. Ερωτώ: τέλειωνε ποτέ μαθητής του Δημοτικού χωρίς να γνωρίζει το απολυτίκιο της Γέννησης του Χριστού; Το θαυμάσιο «Η Γεννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών…». Ή ακόμη το εκπληκτικό Κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον…». Ή το «Πιστεύω». Ποιος τα μαθαίνει αυτά σήμερα στα παιδιά, που έχουμε σιχαθεί τα γλυκανάλατα φράγκικα μουρμουρητά; Που αφήσαμε τα παντερπνα λόγια των αγίων, τα οποία γαληνεύουν τις πεινασμένες ψυχές των παιδιών – «από την Ευρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι», έγραφε ο Σεφέρης – και τα «ταϊζουμε» με τα ξέψυχα, μίζερα και ψευτορομαντικά «μπαχαρικά» και ψελλίσματα της αντίχριστης Δύσης. Κάνουμε γιορτές χριστουγεννιάτικες στα σχολεία και νομίζεις ότι βρίσκεται σε κάποιο κρατίδιο της Γερμανίας ή σε καμμιά γειτονιά της Νέας Υόρκης. Αν θέλουμε να φύγουν τα σάβανα που καταπλάκωσαν την πατρίδα μας, πρέπει να αρχίσουμε από τις σχολικές τάξεις την επανάσταση. Και η καθ’ ημάς Επανάσταση πάντοτε, νυν και αεί, γίνεται πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Το έγραψαν με το γιαταγάνι τους οι Κλεφταρματολοί, βλάστησε στο αίμα των Νεομαρτύρων.

    Ποιος δάσκαλος διαβάζει στην τάξη το Ευαγγέλιο της Γέννησης; Γιατί ανεχθήκαμε την κατάργηση του βιβλίου των Ευαγγελικών Περικοπών, το οποίο συνόδευε τα Θρησκευτικά και στην θέση του διδάσκουμε την μάγισσα την Φρικαντέλα που μισούσε τα κάλαντα; Γιατί αφήσαμε να φύγει ο Κόντογλου και «το βλογημένο μαντρί», ο Παπαδιαμάντης, ο Σολωμός, ο Παλαμάς και ο Καρκαβίτσας για να μπουν στη θέση τους κάποια Θ. Χορτιάτη ή Κατερίνα Αναγνώστου, που γράφει για τον Αϊ-Βασίλη που στέλνει γατάκια σε μια οικογένεια προσφύγων; (στην Α’Δημοτικού). Ή κάποια Έλσα Χίου που γράφει για τον μουσουλμάνο Νορντίν, που επισκέπεται, μια εκκλησία και δυσφορεί για «τους άσκημους γέρους με τις μακριές γενειάδες» που υπάρχουν στους τοίχους της εκκλησίας «του χριστιανού Αλλάχ»; (στην Γ-Δ Δημοτικού) Γιατί τα «Χριστούγεννα του Τα Κι Κο», στο Ανθολόγιο Ε-Στ΄ Δημοτικού, όπου συγκρίνονται τα μάτια του Χριστού με τα μάτια ενός γατιού, αναθυμιάσεις που μας πνίγουν και φέρνουν αναγούλα στα παιδιά;

    Αυτές τις ημέρες, να καταστρέψουμε για λίγο την κρίση μες στις τάξεις. Να την κάνουμε ρωμαίικη, να αναπνεύσουν οι μαθητές μας άρωμα Ορθοδοξίας, δηλαδή Ελευθερίας διότι αυτό σημαίνει ρωμαίικο, ελευθερία.

    «Ρωμαίικον. Στις ψυχές όλων των απλών Χριστιανών, που ήταν υποτελείς στο κράτος της Τουρκίας εδώ και τέσσερις αιώνες (αφότου δηλαδή κυριεύτηκε από τους Τούρκους η λεγόμενη Ευρωπαϊκή Τουρκία και έπειτα η ίδια η Κωνσταντινούπολη) διαφυλασσόταν η ιδέα και η ελπίδα της απελευθέρωσης και ανάκτησης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με το όνομα «ρωμαίικον». Έλαβε την ονομασία αυτή από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης, από τους οποίους ονομάστηκε και ολόκληρη η Βυζαντινή Αυτοκρατορία Ρωμαϊκό Κράτος ή και απλώς «Ρωμαίικον», το οποίο ισοδυναμεί με τη λέξη «ελευθερία» για τους χριστιανούς υπόδουλους της Τουρκίας. Αυτή λοιπόν η ιδέα, «ρωμαίικον» έμεινε ριζωμένη στις καρδιές των χριστιανών Ελλήνων και ομοθρήσκων».
    (Γεωργίου Γαζή, γραμματικού του Καραϊσκάκη. Λεξικόν της Επαναστάσεως και άλλα έργα, επιμέλεια Λ.Βρανούσης, Ιωάννινα 1971, σ.132. Απόδοση στα νέα ελληνικά)

    Ρωτούσαν κάποιοι δάσκαλοι τον Γέροντα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη: «Γέροντα, πώς θα διδάσκουμε, πώς θα μιλάμε στα παιδιά;». Και εκείνος έλεγε: «Θέλεις να διδάξεις, θέλεις να μιλήσεις στους μαθητές σου; Πιάσε από το χέρι τον Άγιο Νεκτάριο και κουβάλα τον μέσα στα θρανία, μέσα στην αίθουσα με τον Άγιο Νεκτάριο να διδάξεις. Διδάσκει εκείνος και ο Χριστός και όχι εσύ τα παιδιά». Ας πιάσουμε, λοιπόν, κι εμείς, για να παραφράσω τον άγιο Γέροντα, τον Αϊ-Βασίλη, τον δικό μας, τον Μέγα, από το χέρι, κι εκείνος, μιας και όλους μας καταδέχεται, θα μας διδάξει. Ας πιάσουμε τα χέρια των ηρώων και των αγίων του Γένους μας, γιατί μόνον αυτοί μπορούν, στην κατάσταση που είμαστε, να μας διδάξουν τι σημαίνει Ρωμηοσύνη, δηλαδή ελευθερία…

    Δημήτρης Νατσιός
    Δάσκαλος, Κιλκίς

    απ’ εδώ: https://olympia.gr/2012/12/18/αρτος-αρπαγής-ή-φακές-ταπεινοφροσύνη/

  21. 1021
    Διανυσματικός πως... * says:

    …τής ηθελημένης(ασθενώς, προσωπικά) Φοράς πρός Κέντρον,
    επί τής υφισταμένης έτσι κι αλλιώς Διευθύνσεως,
    με Μέτρο(αριθμητική τιμή, γιά τόν παλιό…) τήν ύπαρξη,

    Ελένη!…

    σκέψου ένα Κέντρο τού Κόσμου όλου…
    γνήσιο Κέντρο, αληθινό, πού ν’ αξίζει

    [νά ‘χει νόημα φιλάθρωπο, όχι τεχνουργημένη/μαγική
    φαντασμαγορία χολιγουντ/γιουροβιζιον, καταναλωτισμού, καριερισμού, πρέζας etc, έ;!]

    νά ‘ναι Τό Κέντρο όλου τού Κόσμου!…

    έναντι αυτού τού Κέντρου, όλα καθίστανται περιφέρεια
    (άλλα πιό κοντά κι άλλα μακρύτερα, τά πάντα όλα κι εμείς μαζί·
    μιάν ακτινωτή ρόδα ποδηλάτου έχω κατά νού, νά μέ βοηθάει στήν κατανόηση…)
    κι εκεί μέσα(σ’ αυτή τήν σχεδόν άπειρη περιφέρεια τών σχεδόν άπειρων πάντων όλων μέθ’ ημών αυτών…),
    ενώ η τυχαιότητα δύναται νά παράγει ευκαιριακά -καί τό κάνει- πλησιάσματα καί κάποιου είδους αλυσιτελείς σχέσεις,
    αυτό πού επαληθεύει τήν αυθεντικότητα(τήν επιβεβαιώνουν τά ίδια τά σπλάχνα τής σωματοψυχής ενός εκάστου…) τού πλησιάσματος καί τής πραγματοποιήσεως σχέσης τών πάντων όλων πρός άλληλα,
    είναι η έπ’ ευθείας(Διεύθυνση) πραγματοποιούμενη κίνηση πρός Κέντρον(Φορά)…

    *
    «Υπάρχουν ορισμένα μεγέθη όπως η μάζα, η θερμοκρασία και η απόσταση τα οποία προσδιορίζονται μόνο με το μέτρο τους, (στη φυσική χρειάζεται και η κατάλληλη μονάδα μέτρησης). Τα μεγέθη αυτά ονομάζονται μονόμετρα ή βαθμωτά.

    Υπάρχουν όμως και μεγέθη όπως η ταχύτητα, η δύναμη, η ορμή, η μετατόπιση κ.α. τα οποία για να προσδιοριστούν επακριβώς δεν είναι αρκετό να γνωρίζουμε μόνο το μέτρο τους (και τη μονάδα μέτρησης). Αυτά τα μεγέθη για να τα προσδιορίσουμε χρειάζεται να ξέρουμε επιπλέον και τη διεύθυνσή τους στο χώρο και τη φορά τους. Τέτοια μεγέθη ονομάζονται διανυσματικά μεγέθη ή και, απλώς, διανύσματα.»
    https://el.wikipedia.org/wiki/Ευκλείδειο_διάνυσμα

  22. 1022
    απάτσι says:

    En las montañas
    (Ήλιε, τής Δικαιοσύνης, ανάτηλε, πές·
    ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου
    καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου),
    νά:
    https://www.youtube.com/watch?time_continue=394&v=SQqjSqQTi2E

    tip:

  23. 1023
    μέ τήν άδειά σας... says:

    Ο «άλλος» είναι ένα ζητούμενο και για το άτομο όπως συνελήφθη και διατυπώθηκε στη Δύση.

    Η ατομικότητα, όπως κατοχυρώνεται στον Ακινάτη, κατοχυρώνεται μ έναν τραυματικό τρόπο. Δηλαδή κατοχυρώνεται από έναν Θεό, ο όποιος είναι κλεισμένος στον εαυτό του με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να κλειστεί επίσης στον εαυτό του. Γίνεται αυτοαναφορικός.

    Αυτό το αυτοαναφορικό υποκείμενο είναι ένα τραύμα για τη δυτική σκέψη. Γίνεται ο κύριος και ο κάτοχος της ιστορίας, γεννιέται η θέληση για δύναμη. Γεννιέται η κοσμοκυριαρχία, «το εγώ είναι ο κάτοχος του κόσμου, θέλω να είμαι ο κύριος της φύσης και του κόσμου και όλοι άλλοι πρέπει να είναι υπηρέτες μου».,

    διαβάζουμε στό άρθρο από πάνω, όμως
    σύμφωνα καί μέ τό τελείωμα:

    «…και όλοι άλλοι πρέπει να είναι υπηρέτες μου»,

    καθίσταται φανερό τό αληθές ότι
    αυτό πού «κατοχυρώνεται στον Ακινάτη»
    είναι η ενσωμάτωση στήν αντίληψη τών κατόλικων ➞ δυτικών
    τής περίκλειστης εγωπαθούς ατομικότητας τού σάπιου εβραϊσμού τών “περιούσιων”,

    αυτού τού μισόθεου/μισάνθρωπου/μισελληνικού israel über alles

    άσχετο, πού λ. ό λ.:
    Πλάτανε τού Μεϊντανιού πιό ΄ναι τό μυστικό σου
    κι ενώ τά χρόνια σου πολλά,
    τήν ομορφιά δέν χάνεις

  24. 1024
    αφ' τίς τών άλλων στεναχώριες ορμώμενος, πού λ. ό λ. says:

    «Σέ μιά σκηνή στήν ταινία «Αποκάλυψη τώρα»,
    ό Κέρτς διαβάζει τό έργο(1925) τού Έλιοτ, πρός τό τέλος της…»
    https://www.youtube.com/watch?v=IPeHO1r8paU

    Not with a bang but with a whimper

    Headpiece filled with straw. Δυστυχώς! – νά:
    https://msu.edu/~jungahre/transmedia/the-hollow-men.html

    https://www.youtube.com/watch?v=St6jyEFe5WM

    “Shape without form, shade without colour,
    Paralysed force, gesture without motion”

    Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή…

    έχε τόν νούν σου, όμως: http://antifono.gr/περί-ευρώπης-πολιτισμού-και-χριστιαν/

    μήν πετάξεις τίποτα, έ;!

    Χαίρε η Ελληνίς ανατολή

  25. 1025
    αφ' τό λογιστήριο says:

    «Ὁ ποιητής ἀποστρέφεται τόσο τόν ἠθικισμό ὅσο καί
    τόν ἐκνομικισμό τοῦ ἤθους καί τῆς ἐμπειρίας τῆς Ἐκκλησίας.»
    Χρήστος Αλεξάνδρου,

    «ὁ Καβάφης δέν εἶναι δυτικός χριστιανός, ἀρνεῖται νά μειώσει τήν πίστη στήν ἠθική»
    Βενέδικτος Ἐγγλεζάκης,

    από άρθρο τού Χρήστου Αλεξάνδρου μέ τίτλο «Συγχώρεση καί ἐπιείκεια»,
    στό Αντίφωνο: http://antifono.gr/συγχώρεση-καί-ἐπιείκεια/

  26. 1026
    τροφική αλυσίδα, πού λ. ό λ. says:

  27. 1027
    τό πνεύμα τού aspic says:

    If you didn’t care what happened to me,
    And I didn’t care for you
    We would zig zag our way through the boredom and pain
    Occasionally glancing up through the rain
    Wondering which of the buggers to blame
    And watching for pigs on the wing.

    “Pigs On The Wing (Part One)”

    Writer: ROGER WATERS

    “Pigs On The Wing (Part Two)”

    You know that I care what happens to you
    And I know that you care for me too
    So I don’t feel alone
    Or the weight of the stone
    Now that I’ve found somewhere safe
    To bury my bone
    And any fool knows a dog needs a home
    A shelter from pigs on the wing

    Pink Floyd – Pigs (Three Different Ones, Roger Waters, 1976) 11:26

    O Roger Waters, ιδρυτικό μέλος(από τό 1965 μέχρι τό 1985 σσ) των Pink Floyd… καλεί την Κατερίνα Ντούσκα
    να αποσυρθεί από την διοργάνωση της Eurovision 2019,
    η οποία είναι προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί στο Τελ Αβίβ (14-18 Μαΐου 2019).- από
    zougla.gr

  28. 1028
    Σινεμά ό Παράδεισος(μέ δύο διαλείμματα - ό νοών, εφοδιασθήτω - συν. διάρκεια 1ω 43λ) says:

    Babette’s Feast.(1987)
    Η Γιορτή τής Μπαμπέτ

    Καλλιόπη Καρασαββίδου                                         3 years ago|5.2K views

    Η γιορτή της Μπαμπέτ είναι μια ιδιόμορφη ταινία του Δανού Gabriel Axel, που
    γυρίστηκε το 1987 βασισμένη σε βιβλίο της Karen Blixen,
    γνωστής και από το “Πέρα από την Αφρική”.

    Πραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις,
    μέσα από τα όσα αποκαλύπτονται σε ένα “μυθικό” δείπνο που παραθέτει η Μπαμπέτ,
    στους συντηρητικούς και σφιγμένους συνδαιτυμόνες της.

    Διαδραματίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα,
    σ’ ένα ψαροχώρι στη Δανία,
    όπου φτάνει αναζητώντας μια καλύτερη τύχη η Γαλλίδα Μπαμπέτ,
    πρώην σεφ σε μπιστρό υψηλής γαστρονομίας.
    Αναλαμβάνει οικονόμος στο σπίτι δυο ορφανών μεσήλικων παπαδοκόρων,
    των οποίων η νιότη έχει μαραζώσει σ’ένα περιβάλλον θρησκόληπτο,
    και με τη χαρισματική ιδιοσυγκρασία της,
    τους χαρίζει νέα πνοή.

    Στο αποκορύφωμα μιας αλτρουιστικής στάσης ζωής, η Μπαμπέτ,
    ενώ ανακαλύπτει πως έχει κερδίσει ένα λαχείο, αντί να φύγει πίσω στη χώρα της
    και να δημιουργήσει το δικό της ρεστοράν,
    καλεί τη μικρή κοινότητα σε ένα λουκούλλειο γεύμα που της κοστίζει όλο της το χρόνο,
    την τέχνη και…τα χρήματα του λαχνού.

    Tο φιλμ απέσπασε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας 1987.
    Χωρίς ειδικά εφέ, ηχηρό καστ και βαρύ προϋπολογισμό,
    μεταδίδει υποβλητικά την ατμόσφαιρα της εποχής και του τόπου,
    κυρίως όμως μεταγγίζει αισθήσεις και συναισθήματα.

    Επαέ:

    https://www.dailymotion.com/video/x3l0iar – 30λ

    https://www.dailymotion.com/video/x3l1ke4 – 25λ

    https://www.dailymotion.com/video/x3m1gir – 48λ

    καί η αλήθεια, νά λέγεται:
    χρειάστηκε ένα δεξιό λάθος τού Μιχάλη Ν. Σταμπούλη, πού
    γιά νά ισιώσει
    ( δέν θά τού αρνηθούμε αυτό τό ίσιωμα, εξόχου Άρη Νούλη χάριν,
    νά: https://antifono.gr/%ce%b1%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%b1/#comment-11438 )
    διέπραξ’ έν συνεχεία έν’ αριστερό,
    δόξα τώ Θεώ,
    νά: https://antifono.gr/%cf%84%cf%8c-%ce%b4%ce%b5%e1%bf%96%cf%80%ce%bd%ce%bf-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ad%cf%84/#comment-11475

  29. 1029
    τό πνεύμα τού aspic says:

    Τα ρέστα τού τα χάρισα.
    Σε μια τέτοια σπατάλη, το να πάρει κανείς ρέστα καταντούσε σχεδόν αναίδεια.
    Τα ρέστα της ζωής μου.

    Σαν να πραγματοποιήθηκαν τα λόγια του πως
    τούτη η πράξη μου θα μολογιέται στους αιώνες.

    Ἡ πόρνη ἐν κλαυθμῷ ἀνεβόα, οἰκτίρμων:

    «Μὴ ἀπώσῃ με μηδὲ βδελύξῃ Θεέ μου, ἀλλὰ
    δέξαι με μετανοοῦσαν καὶ σῶσον,
    ὡς μόνος φιλάνθρωπος.»,

    ἐκμάσσουσα θερμῶς τοὺς ἀχράντους σου πόδας θριξὶ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς,
    καὶ ἐκ βάθους στενάζουσα·

    (Κάθισμα Ὄρθρου Μεγ. Τετάρτης), όπως τό κατάντησα.

    http://anastasiosk.blogspot.com/2011/04/blog-post_5960.html

    https://antifono.gr/τῆς-ἀλειψάσης-τὸν-κύριον-μύρῳ-πόρνη/

Back to Top

Leave a Reply

 

Το σχόλιο της ημέρας

Ροή ειδήσεων

    24/4/19 | (0 σχόλια)
    Ενώ η μελλοντική συμμετοχή της Άγκυρας στο πρόγραμμα F-35 είναι αμφίβολη και καθ’ όν χρόνο η χώρα αντιμετωπίζει ύφεση, η τουρκική αμυντική βιομηχανία αντιμετωπίζει και αυτή προβλήματα. Αυτό αναφέρεται από τον Μπουλέντ Αλιρίζα, διευθυντή και ανώτερο συνεργάτη  για τον τουρκικό σχεδιασμό, ...

    24/4/19 | (0 σχόλια)
                          Το νέο όνομα του κράτους προκάλεσε διαμάχη στο δικαστικό συμβούλιο, αρκετά εντονότερη από τις  συζητήσεις των μελών του συμβουλίου για την ευθύνη και τα λάθη των δικαστών στο δικαστικό σώμα, σημειώνει η «Τέλμα». Αφού εξετάσθηκε η έκθεση για την εργασία τους ...

    24/4/19 | (0 σχόλια)
    Υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Σρι Λάνκα απέκρυψαν τις προερχόμενες από υπηρεσίες Πληροφοριών προειδοποιήσεις για πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Σρι Λάνκα, όπου σειρά συντονισμένων πληγμάτων σκότωσε τουλάχιστον 359 ανθρώπους την Κυριακή του Πάσχα, κατήγγειλε σήμερα ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου. «Ορισμένοι υψηλόβαθμοι ...

    24/4/19 | (0 σχόλια)
    Νεφέλη Λυγερού Γκρίνια και αμηχανία επικρατεί μεταξύ παραδοσιακών στελεχών της Κουμουνδούρου (ο «μικρός ΣΥΡΙΖΑ») για την εν εξελίξει διεύρυνση του προς την κεντροαριστερά. Για την ακρίβεια, αν και θεωρητικά κανείς δεν εκφράζει την ευθεία αντίθεσή του στο πολιτικό σχέδιο ...




Καιρός