Η ετερότητα ως φυσική αρχή.

14/5/16 | 954 σχόλια | 644 απαντήσεις | 34,875 εμφανίσεις

αρχείο λήψηςτου ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ*.

Κάποια στιγμή, για λόγους που ανάγονται στην ψυχολογία και την ψυχανάλυση, ο άνθρωπος αναρωτιέται ποιος είναι ο ίδιος και ποιοι είναι οι άλλοι.

Τα ερωτήματα ποιοι είμαστε,  τι θέλουμε και που πάμε, είναι τα βασανιστικά ερωτήματα της ανθρωπότητας που  απασχολούν τη φιλοσοφία, ίσως, και άλλες επιστήμες  οι οποίες διακονούν την ψυχολογική ανακούφιση της ανθρώπινης αγωνίας.

Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς με βεβαιότητα για τον υπαρκτό κόσμο τον οποίο διερευνούν οι φυσικές επιστήμες. Είναι ακόμη δυσκολότερο να μιλήσει για τον κόσμο πέρα από τη φυσική, τον κόσμο της μεταφυσικής, όχι με την αριστοτελική έννοια αλλά με την έννοια του κόσμου που ξεφεύγει από την επιστασία των φυσικών νόμων και ανάγεται στη φιλοσοφία, την ψυχανάλυση.

Η ετερότητα, πέραν της κοινωνικής της διάστασης, είναι μια φυσική αρχή.

Απέναντι στο θετικά φορτισμένο πρωτόνιο υπάρχει το αρνητικά φορτισμένο ηλεκτρόνιο. Απέναντι στην ύλη του σύμπαντος, υπάρχει η αντιϋλη που, ευτυχώς, οι ποσότητές τους δεν είναι συμμετρικές, διότι τότε η μία θα εξουδετέρωνε την άλλη. Και δεν θα υπήρχαμε.

Η φύση αποτελείται από ύλη και ενέργεια. Με τα όσα γνωρίζω και μπορώ να καταλάβω δεν έχω αντιληφθεί ότι έχουν βρει το στοιχειώδες σωματίδιο. Μας παρουσιάζουν ως στοιχειώδη σωματίδια, περίπου, μια δεκαοχτάδα αλλά ο αριθμός είναι υπερβολικά μεγάλος για να οριστούν όλα αυτά ως στοιχειώδη. Εκείνο που τείνω να πιστέψω είναι πως το στοιχειώδες δεν είναι σωμάτιο αλλά ενέργεια. Αυτή, υπο ορισμένες μορφές και συνθήκες, μετατρέπεται σε σωμάτιο. Και ο άνθρωπος είναι μια ιδιόμορφη σύνθεση ύλης και ενέργειας. Οι πιθανότητες να δημιουργηθεί ήταν απειροελάχιστες.

Άρα, οι τάσεις της συμπεριφοράς του δεν μπορεί να αφίστανται, στο αρχικό γενεσιουργό αίτιό τους , από τη δυναμική της φύσης.

Μπορεί, κατά τη σύγχρονη βιολογία, η συμπεριφορά να επηρεάζεται από το κοινωνικό περιβάλλον που, μαζί με το φυσικό περιβάλλον, επιδρούν στο DNA αλλά, είναι συζητήσιμο κατά πόσο μπορεί να εξαλειφθούν οι πρωτόγονες αναφορές που συγκροτούν την υπόσταση της φύσης και επηρεάζουν τον άνθρωπο.

Αναφέρω ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα από το οποίο μπορεί να γίνει αντιληπτό τι θέλω να πω και πόσο εξαρτημένη από την ετερότητα είναι ακόμη και η φύση. Και το παράδειγμα αυτό είναι το γνωστό πείραμα EPR, από τα αρχικά των επιστημόνων  που το διεξήγαγαν   (Αϊνστάιν, Ποντόλσκι, Ρόζεν), το 1935.

Είναι η λεγόμενη κβαντική εμπλοκή.

Το πείραμα σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα σε εμάς και τη συμπαντική ενότητα.

Εξαιτίας μιας κοσμικής εμπλοκής, κάθε άτομο του σώματός μας συνδέεται με άτομα που βρίσκονται εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.

Μεταξύ του Εγώ και του Άλλου, επομένως, υπάρχει μια πρωταρχική σχέση.

Η ταυτότητα είναι βασικό στοιχείο της ύπαρξης του ανθρώπου, μέσα από την οποία προσδιορίζει τον εαυτό του και τον Άλλο. Η ταυτότητα σήμερα επιβεβαιώνεται στο έθνος. Το έθνος θεωρείτο παλαιότερα ότι είναι ένα εφεύρημα το οποίο κατά κάποιο τρόπο γεφυρώνει ένα αποξενωμένο κράτος με ένα πραγματικό λαό, μια φανταστική κοινωνία, ανθρώπων που δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο.

Φτάσαμε στη νεότερη εποχή σε μια πιο θετική αντίληψη για το έθνος. Είναι αντικειμενικές κοινωνικές οι σχέσεις στο έθνος. Είναι μια πραγματικότητα το έθνος, ένα ανθρώπινο σύνολο με τους μύθους, αναμνήσεις, οικονομία, κουλτούρα, υποχρεώσεις και τα λοιπά. Επομένως, πρέπει να δούμε πως τίθεται το θέμα της ταυτότητας.

Στη μετανεοτερική εποχή που ζούμε τα εθνικά κράτη πιέζονται και δεν αποκλείεται να αποδομηθούν. Τα γίνεται με την εθνική ταυτότητα;

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η λακανική προσέγγιση.  Το έθνος κατανοείται ως μια ταυτότητα σε διαρκή κρίση.   Όλα τα έθνη ορίζουν την ταυτότητά τους μέσα από μια μυθοποιημένη αντιπαλότητα, με πολλούς άλλους γύρω τους. Μία μυθοποιημένη αντιπαλότητα η οποία ουσιαστικά επιδιώκει να εξηγήσει την έλλειψη, την ιστορική έλλειψη με μια αναγωγή σε ένα παρελθόν που τους το αφαίρεσε κάποιος κακός.

Η έννοια της ταυτότητας είναι μια τάση επιστροφής στο ιδεώδες  της πληρότητας και της απόλαυσης σε αντίθεση με τον «άλλο».   

 Ο «άλλος» είναι ένα ζητούμενο και για το άτομο όπως συνελήφθη και διατυπώθηκε στη Δύση.

Η ατομικότητα, όπως κατοχυρώνεται στον Ακινάτη, κατοχυρώνεται μ έναν τραυματικό τρόπο. Δηλαδή κατοχυρώνεται από έναν Θεό, ο όποιος είναι κλεισμένος στον εαυτό του με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να κλειστεί επίσης στον εαυτό του. Γίνεται αυτοαναφορικός.

Αυτό το αυτοαναφορικό υποκείμενο είναι ένα τραύμα για τη δυτική σκέψη.  Γίνεται  ο κύριος και ο κάτοχος της ιστορίας, γεννιέται η θέληση για δύναμη. Γεννιέται η κοσμοκυριαρχία,  «το εγώ είναι ο κάτοχος του κόσμου, θέλω να είμαι ο κύριος της φύσης και του κόσμου και όλοι άλλοι πρέπει να είναι υπηρέτες μου».

Στην Ανατολή, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι το σώμα αυτού, ούτε η ψυχή του μόνο, ούτε το άθροισμά τους, αλλά το όλον αυτού και βάζει μέσα εδώ τη βούληση, το φυσικό θέλημα, δηλαδή μια αυτοσκηνοθεσία του ανθρώπου, μία αυτοδημιουργία του συνεχή, ένα διάλογο βέβαια με τον Θεό και με τους άλλους.

Ο Φρόυντ έδειξε πως δια του ασυνείδητου έχω μια αναφορικότητα στον Άλλον.

Ο Λακάν, έδειξε ότι η επιθυμία είναι βασικά αναφορική, δηλαδή επιθυμώ ενσωματώνοντας την επιθυμία του Άλλου.

 Η Ευρώπη δεν έχει διαμορφώσει μια ενιαία ταυτότητα. Κατά καιρούς το προσπάθησε όχι αυτοπροσδιοριζόμενη αλλά ετεροπροσδιοριζόμενη. Άλλοτε ως προς τη Ρωσία, άλλοτε ως προς την Ανατολή, άλλοτε ως προς το Βυζάντιο άλλοτε ως προς την ορθοδοξία.

Τα Βαλκάνια είναι μεν αδιαχώριστα από την Ευρώπη από γεωγραφική άποψη, έχουν, όμως, οριστεί από πολιτισμική άποψη ως ο «άλλος» μέσα της. Κατόρθωσαν να εσωτερικεύουν βολικά πολλές πολιτικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές απογοητεύσεις.

Όλα αυτά, ίσως ανήκουν στην εποχή των Μεγάλων Αφηγήσεων. Όταν τις κοινωνίες συγκροτούσαν σύνολα με αριθμητικό μέγεθος. Ο «Άλλος» στις κοινωνίες αυτές  ήταν ο ομοεθνής. Και η Μεγάλη Αφήγηση, ήταν, ουσιαστικά, το εθνικό αφήγημα. Η εποχή αυτή, μάλλον, πέρασε. Το εθνικό αφήγημα διεγείρει  ολοένα και μικρότερες συλλογικότητες.

Οι κοινωνίες έχουν κατακερματιστεί. Οι ανθρώπινες ομάδες αναζητούν ολοένα και μικρότερες αφηγήσεις που να ικανοποιούν αυτόν τον κατακερματισμό. Ο σημερινός άνθρωπος αισθάνεται ολοένα και λιγότερο μέλος μιας μεγάλης ή μικρής εθνότητας και περισσότερο μέλος μιας ολιγάριθμης ομάδας με περισσότερο, από την εθνότητα, ομοειδή χαρακτηριστικά. Τα οποία δεν είναι ανάγκη να είναι τα ίδια με τα χαρακτηριστικά που προσδιόριζαν την εθνική ομάδα. Δεν είναι αναγκαίο, για παράδειγμα, να μιλά, η μικρή συλλογικότητα, την ίδια γλώσσα, ή να έχει την ίδια θρησκεία.

Το ερώτημα, εν προκειμένω, είναι ποια η συγκρότηση, πλέον, σε πολιτειακό επίπεδο. Μια πρώτη προσέγγιση, ως απάντηση, θα μπορούσε να είναι πως η αναδυόμενη πολιτεία θα μπορούσε να είναι η Ένωση ενός ανομοιογενούς συνόλου μικρών συλλογικοτήτων, το οποίο θα ήθελε να συνυπάρξει σε μια πολιτειακή μορφή.

Και η προβολή, όμως, αυτού στο μέλλον, θα κατέτεινε στην παγκόσμια κοινωνία και στην ιδιότητα του παγκόσμιου πολίτη.

Είναι η κυρίαρχη αποδομητική ιδεολογία. Νομίζω πως η τάση είναι αυτή. Προσωπικά δεν μου αρέσει. Δεν είμαι τόσο ευπροσάρμοστος. Και αναζητώ τρόπους να την ανακόψω. Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Και ελπίζω στη υπαρξιακή λύτρωση.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι επανερχόμενοι στις ημέρες μας και στην περιοχή μας και αντιμετωπίζοντας τα σημερινά ερωτήματα: μήπως, αναζητώντας την ταυτότητά της, η Ευρώπη πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τον «άλλο» με αφορμή και το προσφυγικό;

Ποιος είναι ο άλλος για την Ευρώπη και ποιος για τον Ευρωπαίο;

Ευχαριστώ πολύ

*Εισήγηση του Παντελή Σαββίδη στην εκδήλωση που οργάνώνουν “Η Εταιρεία Μελέτης Πολιτισμικής Ετερότητας (Ε.Μ.Π.Ε.) και ο Δήμος Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.): «Art Brut – Outsider Art: Η ετερότητα ως καθρέφτης της ταυτότητας» από 9 έως 23 Μαΐου με βασικό χώρο το Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», Ηρακλειδών 66, σταθμός Κεραμεικός/Θησείο.

Category: Κυριο Θεμα, Πολιτισμός

( 954 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 921
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Τής 28ης Οκτωβρίου 1822
    κι αυτό:

    Η κατωτέρω αναφορά(από τή Βουλή τών Ψαρών σσ) εστάλη στην Ύδρα,
    όπου ευρίσκετο το κέντρο της Επανάστασης για τον αγώνα στη θάλασσα.

    Απεράσας ο εχθρικός στόλος προς τα άνω μέρη δια να εισέλθη εις Ελλήσποντον, από εναντίους ανέμους άραξεν εις Τένεδον. Πάραυτα λοιπόν ημείς ετοιμάσαμεν δύο μπουρλότα συντροφευόμενα υπό δύο πολεμικών τα οποία επιμείναντα την διόρθωσιν των ανέμων, κατά τας 27 του παρελθόντος ανεχώρησαν, και την ακόλουθον ημέραν το εσπέρας έφθασαν εις Τένεδον.

    Νυκτός ουν γενομένης,
    επροχώρησαν απαντώντας τας των εχθρών φυλακάς και πλησιάζοντας εις τα βασσέλα, το μεν εν των μπουρλότων εκόλλησεν εις έν εκ των βασσέλων και δυνάμει του προστατεύοντος πανάγαθου Θεού των εκδικήσεων κατέκαυσεν αυτό, το δε άλλο των μπουρλότων εκόλλησεν εις έν άλλο βασέλλον, πλην δια τον να ειδοποιηθή το αυτό εκ των κανονίων ερρίφθησαν κόπτοντας ταις γούμεναις και ημπόρεσε να αποφύγη το μπουρλότον, το οποίον μοναχόν καιόμενον μπουρλότο, διηυθύνθη προς το βασσέλον οπού εκαίετο, και εκεί κατέπνιξεν όλαις ταις βάρκες οπού εζητούσαν να γλυτώσουν παρά της φλογός, και διασωθέντες αβλαβείς άπαντες οι μπουρλοτιέροι έφθασαν εις την ενταύθα μετά παρέλευσιν έξι έξη ημερών, και μας βεβαιώνουν ότι το καιόμενον βασσέλον ήτον ο αυτός καπ. Πασάς, ως και τα εκ της Κωνσταντινουπόλεως προερχόμενα πλοία μας φανερώνουν, ότι ο καπ. Πασάς εκάη, πλην οι Τούρκοι το έχουν μυστικόν. Εκ δε των λοιπών εχθρικών πολλά εναυάγησαν και εσυντρίφθησαν, και ότι τα συντριμμένα περιφέρονται τριγύρω της Τενέδου, δια τα οποία και θέλει στείλωμεν καράβια πολεμικά.

    Ο επιφέρων ημέτερος καπ. Μανώλης Μπαλαμπάνος στέλλεται παρ’ημών επίτηδες αυτού ίνα σας παραστήση τα έξοδα και πληρωμάς της άνω εκπλεύσεως των δύο μπουρλότων και δύο πολεμικών, διά τα οποία δεν αμφιβάλλομεν ότι θέλετε τα οικονομήσει ως δει, δηλ. εβγάζοντας αυτά πριν της διανομής οπού μέλλει να γένη εις τα συναχθέντα παρά των αρμοστών, ιδεάζοντας αυτούς περί αυτής της αποφάσεως καθώς και με τους ιδικούς μας πληρεξουσίους εμείνατε σύμφωνοι.

    Στην ανωτέρω αναφορά είχε επισυναφθεί ο ακόλουθος λογαριασμός για τα έξοδα της επιχείρησης στην Τένεδο.

    Έξοδα τα οποία ηκολούθησαν εις τα κατά του εις Τένεδον ευρισκομένου εχθρικού στόλου έκπλευσιν των μπουρλότων:

    Όσα δια ενενήκοντα ανθρώπους οπού ήτον εις τα πολεμικά πλοία τα οποία εσυντρόφευσαν τα μπουρλότα, εις τους οποίους είχομεν υποσχεθή, εάν τελεσφορήσουν, να λαμβάνουν ανά 50 γρόσια. Ειδεμή, να λογαριάζωνται αι ημέραι της διατρίψεως των.

    Όθεν δια το να ετελεσφόρησαν: γρόσια 4.500
    Όσα εις ζωοτροφίας των ιδίων δια 15 ημέρας ανά 50 παράδες: γρόσια 1687.5
    Όσα εις ζωοτροφίας των δύο μπουρλότων διά 15 ημέρας: γρόσια 1920.16
    Όσα εις ζωοτροφίας του πρώην ετοιμασθέντος μπουρλότου, το οποίον ον ετοιμασμένον καθ’ όλα, δια την ανεπιτηδειότητα των ανέμων άραξεν εις το νησί του Αγίου Νικολάου, όπου και εναυάγησε και εχάθηκαν άπαντα όσα εξώδευσαν, τα οποία είναι γρόσια 955.20

    Δια τεσσαράκοντα και πέντε μπουρλοτιέρους,
    οίτινες υπούργησαν εις ταύτην την ιεροπραξίαν του να καύσωσι τον καπετάν πασσάν
    με το βασσέλον(από τό αγγλικό vessel = σκάφος, πλοίο …, μάλλον σσ) του,

    όσα ήθελον κριθή ανάλογα της αυτών εκτελέσεως.

    απόσπασμα από:
    http://www.zougla.gr/politismos/article/i-navmaxia-tis-tenedou—o-kanaris-dielise-ti-navarxida-tou-o8omanikou-stolou

  2. 922
    αφ' τό λογιστήριο says:

    «Μια γωνιά του Διαδικτύου βρέθηκε να φιλοξενεί αναλύσεις και πραγματική δημοσιογραφία.
    Με πραγματικούς ειδησεογραφικούς ιστότοπους όπως οι

    wikileaks.org,
    consortiumnews.com,
    ZNet zcomm.org,
    wsws.org,
    truthdig.com,
    globalresearch.org,
    counterpunch.org and
    informationclearinghouse.info.

    Εκεί καταφεύγουμε όσοι επιθυμούμε να καταλάβουμε τις συμβαίνει στον κόσμο ολόκληρο.»

    από τό zougla.gr, όπου καί τό
    ειδησεογραφικό κουκούτσι-αμύγδαλο, τού

    Κώστα Μπετινάκη.

  3. 923
    τό πνεύμα τού aspic says:

    μ.λ.μ.

  4. 924
    τό πνεύμα τού aspic says:

  5. 925
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Ξένη φωνή

    Μάς λένε:
    η μνήμη είναι μνήμα
    πού κατοικούν φαντάσματα, χα, χαμένες λέξεις· χαμένες λέξεις!…
    Ό κόσμος είναι χρήμα γιά νά ξοδεύεται
    ό κόσμος είναι πράγμα γιά να πουλιέται.

    κρικα κρι κρακ, κρικα κρι κρακ
    ταρι μπι ντου.
    κρικα κρι κρακ, κρικα κρι κρακ.

    Μάς λένε η μνήμη θολώνει τό νού!…
    Ό χρόνος είναι κρίμα
    πού τεμαχίζει τήν ζωή μας
    καί πληρώνει τόν τόκο τοίς μετρητοίς.

    Σβήσε τόν κύκλο, σβήσε τήν σφαίρα,
    σβήσε τή μνήμη σου.
    Μάς λένε ο κόσμος είναι κύβος,
    μιά μηχανή τετράγωνη.

    Μάς λένε η μνήμη είναι μνήμα
    πού κατοικούν φαντάσματα,
    ό κόσμος είναι ζόρι,
    μάς λένε, μάς λένε.

    Ό κόσμος είναι χρήμα
    γιά νά ξοδεύεται
    ο κόσμος είναι πράγμα
    για να πουλιέται.

    παιδικό τραγούδισμα…. ……,
    Όχι!

    Στίχοι Κ.Χ. Μύρης, Μουσική Γιάννης Μαρκόπουλος – 1983

    Johnny DragonGr Πριν από 7 χρόνια
    @verlisabest Η δημοκρατία μας βλέπεις τον απαγόρευσε τον δισκό λίγο μετά αφού κυκλοφόρησε… Ειναι ένα πραγματικό αριστούργημα αυτός ο δίσκος.

  6. 926
    τό πνεύμα τού aspic says:

    Ρε μαλάκα,

    έχεις οργανώσει τίς δομές σου στό ζήτημα τών μή εξυπηρετούμενων δανείων ή
    τό θεσμικό πλαίσιο όπως διαμορφώθηκε ειδικά στό ντομέα τής αναγκαστικής εκτέλεσης
    θά συμβάλει στή μείωσή τους;

    Πόσα κιλά είναι η Ελεονόρα Μελέτη,
    έξη μήνες μετά τή γέννηση τής κόρης της,

    ρέ μαλάκα;

  7. 927
    αφ' τό λογιστήριο says:

    μισές δουλειές,
    φαταούληδων ψευδαρχόντων,
    αφ’ τή λεβεντογέννα,
    νά:

    Τρώτε καί πίνετε άρχοντες κι’ εγώ νά σάς διηγούμαι
    κι’ εγώ νά σάς διηγηθώ γιά έναν αντρειωμένο
    γιά ένα νιό πού τόν είδα εγώ στσί κάμπους καί κυνήγα
    κυνήγα ό νιός καί λαγώνευγε…

    πάει τ’ αποδέλοιπο,
    τό καταφάγαν οί ψευδαρχόντοι,
    τρομάρα τους:

    ό νιός κι’ αγριμολόγα
    στό γλάκιο πιάνει τόν λαγό στόν πήδο πιάνει αγρίμι
    τήν πέρδικα τήν πλουμιστή οπίσω τήν αφήνει.

  8. 928
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Pine Tree Removal Part 2 – 1ω 50λ (τό κλάδεμα έχει αρχίσει από τό Part 1…)
    (1 έξοχος… ορειβάτης καί τρείς άριστοι συνεργάτες, 3 μέρες δουλειά, ειδ. μηχ/τα, 2.400 $)

  9. 929
    τό πνεύμα τού aspic says:

    Η μάνα τού Πυράγγελου,
    κόρη μικρή,
    νά:

  10. 930
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης και ο Άγιος Κωνσταντίνος – Δια χειρός Δέσποινας Σαρσάκη

    Ταχὺς εἰς παράκλησιν τῶν προστρεχόντων εἰς σέ,
    ἀνάκτων ὑπέρτατε καὶ πενομένων τροφεῦ,
    Ἰωάννη ἀοίδιμε,
    εἴλκυσας σύ πρὸς πίστιν τῶν βαρβάρων τὰ πλήθη·
    ἔλαβες παραδόξως τοῦ ἰᾶσθαι τὰς νόσους τῶν πίστει προστρεχόντων σε. διὸ
    καὶ οἱ ἐv πίστει προστρέχουσί σε ἀφθόνως λαμβάνουσι τὴν ἴασιν.

    …πτωχείᾳ γὰρ ἐδείχθη βασιλεύς,
    ὡς βάσις ἀδιάσειστος λαοῦ…

                                                Kάτω βασιλεύς ων το πριν στεφηφόρε,
                                                Άνω Bασιλεύς νυν εδείχθης, ω κλέους!

    Βιογραφία
    Προφητείες, θρύλοι και διηγήσεις που ζωντανεύουν στις μνήμες μας τον μαρμαρωμένο βασιλιά συνδέονται άρρηκτα με θαύματα και γεγονότα που σχετίζονται με τον Άγιο βασιλιά Ιωάννη Βατάτζη! Ξετυλίγοντας το κουβάρι του θαυμαστού βίου του θα διαπιστώσουμε ότι ο ευσεβής βασιλέας Ιωάννης ο Βατάτζης, είχε θέσει προτεραιότητα στη ζωή του την ελεημοσύνη! Με βάση το έλεος και την αγάπη αντιμετώπισε με τη βοήθεια του Θεού ακανθώδη ζητήματα της εποχής του. Το χριστιανικό ήθος και η προσήλωσή του στο γράμμα του ευαγγελίου συνέβαλαν στο να επιλύσει το πρόβλημα της φτώχειας. Προβάλλοντας το έλεος συνάντησε τον Θεό, όπως λέγει η ρήση του προφήτη και βασιλιά Δαυίδ! Και έτσι επίλυσε οριστικά όπως αναφέρει ο βιογράφος του και το δικό του πρόβλημα, το πρόβλημα δηλαδή του πνευματικού θανάτου, όπως αποκαλύπτει το άφθαρτο σκήνωμά του.

    Μία λοιπόν από τις μεγάλες φυσιογνωμίες που λάμπρυναν την Εκκλησία και την χριστιανική αυτοκρατορία είναι ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης ο 3ος, Δούκας Βατάτζης ο οποίος για τις μεγάλες ελεημοσύνες του έλαβε την προσωνυμία Ελεήμων. Γεννήθηκε στα 1193 μ.Χ. στο Διδυμότειχο και ήταν γόνος της επιφανούς οικογένειας του Βυζαντίου. Το 1204 μ.Χ., μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους σταυροφόρους, η βυζαντινή αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε τέσσερα αντίπαλα βασίλεια, τη λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, την αυτοκρατορία της Νίκαιας στη Μικρά Ασία, όπου κατέφυγε ο νόμιμος αυτοκράτορας και ο οικουμενικός Πατριάρχης, το Δεσποτάτο της Ηπείρου στη δυτική Ελλάδα και τέλος το βουλγαρικό βασίλειο του Ιωάννη του 2ου του Ασάνη. Στα 1222 μ.Χ., ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης διαδέχθηκε στο θρόνο της Νίκαιας τον θείο του Θεόδωρο Λάσκαρη και χάρη στην πολιτική του ικανότητα κατόρθωσε να αναδιοργανώσει τις βυζαντινές δυνάμεις κατά τα πρότυπα της παλαιάς αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης σαν αυτοκράτορας, επέδειξε τις εξαιρετικές ιδιότητες ενός πολιτικού αρχηγού και τις αρετές ενός χριστιανού ηγεμόνα. Χάρη σε μία σειρά από λαμπρές στρατιωτικές νίκες και έξυπνους χειρισμούς εξασφάλισε μέσα σε λίγα χρόνια τον έλεγχο της Μικράς Ασίας και ανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών που βρίσκονταν στα χέρια των Λατίνων. Κατέλαβε την Ανδριανούπολη, και το 1254 μ.Χ. όταν πέθανε, η αυτοκρατορία της Νικαίας περιελάμβανε στην πραγματικότητα τα εδάφη της βυζαντινής αυτοκρατορίας πριν τη φραγκική κατάκτηση. Δεν απέμενε πλέον παρά η κατάληψη της Βασιλεύουσας, η οποία επιτεύχθηκε από τον διάδοχό του, Μιχαήλ 8ο τον Παλαιολόγο το έτος 1261 μ.Χ. και η οποία από τους ιστορικούς χρεώνεται στον αυτοκράτορα Ιωάννη τον Βατάτζη.

    Εμφορούμενος από φλογερό ζήλο για το καλό της Εκκλησίας, ο Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης διεξήγαγε πολλές διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Γρηγόριο τον 9ο. Ματαίως όμως, γιατί ο Πάπας επέμενε στις απόψεις του.

    Ο ευσεβής ηγέτης της Νίκαιας Ιωάννης είχε ήπιο χαρακτήρα, απλό και φιλήσυχο. Όλοι μπορούσαν να τον πλησιάζουν για να βρουν σε αυτόν στήριξη και κατανόηση. Ήταν ένθερμος προστάτης των αδικημένων και ιδιαιτέρως των αγροτών που καταπιέζονταν από τους μεγάλους γαιοκτήμονες. Εκτός από τους πολέμους καταπιάστηκε επιπλέον και με την αναδιοργάνωση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Μία ημέρα που συνάντησε τον ίδιο τον γιο του, ντυμένο με ακριβά ρούχα να πηγαίνει για κυνήγι, τον επιτίμησε αυστηρά λέγοντάς του:

    «Πως μπορείς να ξοδεύεις έτσι το χρήμα των υπηκόων σου, σε τέτοιες μάταιες ασχολίες; Δεν γνωρίζεις ότι τα πολύτιμα τούτα ρούχα με τα χρυσά κεντήματα γίνονται από το αίμα των Ρωμιών, και ότι πρέπει να δίνεις σ’ αυτούς λογαριασμό για ότι ξοδεύεις, αφού ο πλούτος των βασιλέων είναι πλούτος των υπηκόων τους»;

    Στις 4 Νοεμβρίου του 1254 μ.Χ. ο ευσεβής αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης ο 3ος ο Βατάτζης παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Το τίμιο λείψανό του ενταφιάσθηκε στο Μοναστήρι του Σωτήρος Χριστού, που είχε κτίσει ο ίδιος στο Νυμφαίο της Βιθυνίας.

    Στα επόμενα χρόνια δια αποκαλύψεως ο ίδιος ο Ιωάννης ζήτησε να μεταφερθεί το λείψανό του στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Όταν μετά από 7 χρόνια άνοιξαν τον τάφο του, μία γλυκειά ευωδία απλώθηκε τριγύρω. Έκπληκτοι διαπίστωσαν όλοι ότι και το σώμα του ήταν άφθαρτο, σαφές δείγμα αγιότητας. Δεν είχε κανένα απολύτως σημείο που να φανερώνει ότι ήταν νεκρός. Το χρώμα του σώματος ήταν όπως κάθε φυσιολογικού ανθρώπου, ακόμη κι αυτά τα ρούχα του είχαν διατηρηθεί επί 7 χρόνια άφθορα και έμοιαζαν σαν να τα είχαν ράψει εκείνη τη στιγμή. Έτσι αντιδοξάζει ο Θεός εκείνους που τον δοξάζουν στη γη.

    Ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά

    Από τότε το τίμιο λείψανο του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη του Βατάτζη του ελεήμονος, κατατέθηκε σε Ναό της Μαγνησίας. Μάλιστα όπως σημειώνει ο βιογράφος του, χριστιανοί που προσέφευγαν στον άγιο ανταμείβονταν θαυμαστά. Στο ιερό λείψανο ασθένειες θεραπεύονταν, διώκονταν δαίμονες….

    Ο ιστορικός της εποχής αναφέρει ακόμα ότι επί βασιλείας του Ανδρόνικου του Παλαιολόγου κατά τις επιδρομές των Τούρκων στην Μαγνησία, ο καστροφύλακας παρατήρησε πολλές φορές μία αναμμένη λαμπάδα να περιφέρεται στα τείχη. Έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν το φαινόμενο μα δεν τα κατάφεραν. Τέλος εστάλη ο κωφάλαλος αδελφός του καστροφύλακα. Σ’ αυτόν έγινε η αποκάλυψη και επιστρέφοντας του δόθηκε και η θεραπεία. Και έτσι διηγήθηκε ότι στο μέρος εκείνο που φαινόταν το φως της λαμπάδας, βρήκε έναν άνδρα μεγαλοπρεπή με βασιλικό παράστημα ο οποίος μεγαλοφώνως προέτρεπε τους χριστιανούς να συνεχίσουν την άμυνα. Την μορφή αυτή την αναγνώρισε στο ιερό σκήνωμα του Αγίου Βασιλέως Ιωάννη Βατάτζη. Από τότε αναγνωρίσθηκε ως Άγιος και η μνήμη του ορίσθηκε να τιμάται στις 4 Νοεμβρίου. Το άφθαρτο λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη που είχε ήδη ελευθερωθεί από τους Φράγκους όπου και το τύλιξε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Κατά την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους κρύφθηκε σε κάποια κατακόμβη. Κι από τότε καρτερεί την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας. Ακόμη ο θρύλος λέγει ότι μαζί του ο Άγιος βασιλέας έχει τη σπάθη του μέσα στο θηκάρι της και ότι κάθε χρόνο η λεπίδα του σπαθιού ξεπροβάλλει μερικά χιλιοστά, μέχρι που να φθάσει η στιγμή να ξεπροβάλλει ολόκληρη η σπάθη τότε θα έρθει και η ώρα που καρτερεί η ρωμιοσύνη, να πάρει δηλαδή την Κωνσταντινούπολη. Σύγχρονος άγιος γέροντας ασκητής αναφέρει πως εδώ και λίγο καιρό ο Ελεήμων Άγιος βασιλιάς έχει αναστηθεί και πως το ξίφος βγήκε εντελώς από το θηκάρι του. Περιφέρεται με τη μορφή παλιάτσου στην Πόλη και κατευθύνει τις στρατιές των Αγίων ώστε να λάβουν θέση γύρω από τη Βασιλεύουσα. Υποστηρίζει μάλιστα πως το ιερό λείψανο φυλασσόταν από οικογένεια κρυπτοχριστιανών που διατηρούσε το μυστικό από γενιά σε γενιά. Αυτό ακριβώς το γεγονός που με τη μορφή διήγησης αναφέρει ο άγιος αυτός γέροντας ασκητής σηματοδοτεί σειρά γεγονότων που θα επαληθεύσουν τις προφητείες του Αγίου Κοσμά πολύ-πολύ γρήγορα. Αυτά κι άλλα πολλά λένε οι θρύλοι και οι διηγήσεις για το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη του 3ου του Βατάτζη, του Ελεήμονος.

    Όλοι αυτοί οι θρύλοι και οι προφητείες ηχούν παράξενα στα αυτιά μας. Όπως και να είναι όμως οφείλουμε να τις εκλάβουμε ως βάση αξιολόγησης της προσωπικής αξίας του Αγίου Ιωάννη του Βατάτζη, του Ελεήμονος, του μαρμαρωμένου βασιλιά της ρωμιοσύνης. Βάση που συντελεί ώστε να τον ακολουθούν αιώνες αιώνων αναδεικνύοντας δια της αφθαρσίας του τιμίου λειψάνου και την αιωνιότητα της μνήμης του κι επαληθεύοντας το λόγο της Αγίας Γραφής ότι ο ελεήμων «εκ θανάτου ρύεται».

    http://www.saint.gr/2885/saint.aspx

    • 930.1
      τό πνεύμα τού aspic says:

      Επιστροφή

      από τόν δίσκο «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» τής Τερψιχόρης Παπαστεφάνου,
      στό σόλο μπουζούκι ό Στέλιος Ζαφειρίου,
      κερνάει, η

      despoina1951

  11. 931
    τό πνεύμα τού aspic says:

    «Σκληροπυρηνικοί φοιτητές εισέβαλαν στην πρεσβεία στις 4 Νοεμβρίου 1979,
    λίγο μετά την πτώση του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ Σάχη…»

    Σε χθεσινή ομιλία του, ο Χαμενεΐ είπε πως
    οι πολιτικές του Τραμπ συναντούν εναντίωση σε όλο τον κόσμο.
    «Σκοπός της Αμερικής ήταν να επαναφέρει την κυριαρχία που είχε (πριν από το 1979), όμως απέτυχε. Η Αμερική ηττήθηκε από την Ισλαμική Δημοκρατία τα τελευταία 40 χρόνια», είπε.
    ΑΠΕ(χωρίς ΜΠΕ ; Αμέε!… ΜΠΕέ, τ’ αριστεροδέξια γραικογαλλικά υβρίδια της ψώρας κτλ),
    νά:
    https://www.zougla.gr/kosmos/article/iran-silalitiria-se-oli-ti-xora-gia-tin-epetio-tis-katalipsis-tis-presvias-ton-ipa

  12. 932
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Ιωάννα Κλεφτόγιαννη:
    Το πρόβλημα για τους Δυτικούς ήταν το συριακό καθεστώς.
    Οι Σαουδάραβες που καταστρέφουν την Υεμένη είναι στο απυρόβλητο!

    Μοχέντ Αλτράντ(Βεδουίνος από τη Συρία, αλλά… στή λίστα Forbes!):
    Ναι, ο ‘Ασαντ στο γαλλικό Τύπο είναι ο δαίμονας.Υπάρχει υποκρισία.
    Τους Σαουδάραβες δεν θα τους ενοχλήσει κανένας αφού
    οι Αμερικάνοι έχουν συμφέροντα δισεκατομμυρίων μαζί τους.

    από συνέντευξη: https://www.news247.gr/synentefxeis/mochent-altrant-xypolitos-vedoyinos-disekatommyrioychos-forbes.6664015.html

    • 932.1
      τό πνεύμα τού says:

      Αβάρα φώτα φωταδιασμένα!…

      Τής Πατρίδας του τό Φώς,
      τό φώς τού πανέμορφου Κόσμου τού Θεού(καί τών Ελλήνων!), μόνο

      Μάνος Ξυδούς

  13. 933
    αφ' τό λογιστήριο says:

    https://www.youtube.com/watch?v=SVZFD4LwQSM

    Τή δεκαετία τού ’90

    η ανωριμότητα τού μικροαστισμού χτύπησε άσπρο, βάφοντας
    τά φέρετρα τών αυτοκτονημένων καί τίς νεότευκτες πολυκατοικίες τής λαμογιάς,

    φορώντας τού Ουλιάνωφ καί τής Τζοκόντας τό μειδίαμα, ενώ

    διεθνιστικός ό νεκρόφιλος αστισμός, αισθάνονταν πιά ασφαλής
    στά μαύρα κάγκελα μέ τίς χρυσές αιχμές…
    τί νά πείς!…

    Νά πείς:
    οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ
    τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν.

  14. 934
    αφ' τό λογιστήριο says:

    €υρωπαϊκές αξίες, ρέ

    αριστεροδέξιο κι ευρωλιγούρικο γραικογαλλικό υβρίδιο τής ψώρας εισαγωγής τού Κοραή
    πού τό ‘χεις γιά σίγουρο ότι France θά πεί «Γαλλία», τρομάρα σου…

    Κάστρο Κρίστιανσμποργκ!…

    Δανέζικο,
    στό Όσου τής Γκάνα, νά:
    «…αρχικά λειτουργούσε ως δανέζικο σκλαβοπάζαρο και από όπου υπολογίζεται ότι
    πουλήθηκαν 1,5 εκατομμύριο Αφρικανοί.»,

    τύφλα νά ‘χουν οί βρετανικές τοιαύτες*, λέμε

    π.χ. σέ αφανίζω ώς ανθρώπινη υπόσταση
    μέ τή βούλα τού γκράν πάπα τών κατόλικων, πού
    βεβαιεί αλαθήτως εβραίϊκα -στό όνομα τού Ιησού Χριστού, έ;!- ότι «δέν έχεις ψυχή»,
    ότι είσαι πράμα καί κατά συνέπειαν
    υπόκεισαι σέ εμπορικές πράξεις αγοραπωλησίας διά πάσαν χρήσιν** καί
    κανα-δυό-τρείς-τέσσερις αιώνες λέϊτερ σού τραβάω καί μία “συγνώμη”,
    καθώς
    τό φιλότιμο είναι βέβαια αξία τών Ελλήνων,
    ποιών €υρωπαίων, τώρα!…

    *
    περί βρετανικών αξιών:

    «Ότι οί τήν Ιέρνην νήσον κατοικούντες βρετανοί άγριοί εισιν,
    καί ανθρωποφάγοι, καί ποηφάγοι, καί τούς γονείς τελευτήσαντας εσθίουσιν[1], καί
    φανερώς μίγνυνται γυναιξί τε άλλαις καί μητράσιν.
    – Στράβωνος, έκ τών Γεωγραφικών, βιβλ. Δ΄, σελ. 334 ΧΡΗΣΤΟΜ. ΕΚ ΤΩΝ ΣΤΡΑΒ., 3η §.

    [1]
    σχετικό ανέκδοτο:

    – πώς τό κατάλαβαν οί εγγλέζοι ότι εμείς εδώ κάτω στή Μεσόγειο δέν αγαπάμε τούς γονείς μας;

    – έ, πώς!… άν τούς αγαπάγαμε θά τούς τρώγαμε ατοί μας, δέν θά τούς δίναμε νά τούς φάνε τά σκουλήκια!… τό έχουν ένα δίκιο οί κοκκινόκωλοι, τί νά λέμε τώρα εμείς οί οπισθοδρομικοί!…

    **
    διά πάσαν κτηνώδη χρήσιν, π.χ.
    εξακόσιοι εβραίοι από τούς ακόμη έν Θεσσαλονίκη μισέλληνες χανουκατζήδες
    τού αποκεφαλιστή τών σημαιών μας μέσα στή Θεσσαλονίκη τήν 15η Ιουνίου 2017,
    δαυιδ σαλτιελ,
    πούλησαν στά σκλαβοπάζαρα τά γυναικόπαιδα τών Ναουσαίων συμπατριωτών
    τού δημοσιογράφου Κώστα Μπλιάτκα πού έσφαξαν,
    τόν Απρίλη τού 1822,
    βλέπε:

    «Πάμπολλοι δε Εβραίοι ένοπλοι και πολύδιψοι χριστιανικού αίματος παρηκολούθουν τον τουρκικόν στρατόν ως εκούσιοι δήμιοι. Ούτοι έλκοντες έξω της πόλεως τους Χριστιανούς τους ερροπάλιζαν κατακέφαλα, και πίπτοντας κατά γης τους έσφαζαν ως βόας».
    («Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», τόμος Β’, κεφάλαιο ΚΘ, σελίδα 174)
    Σπυρίδων Τρικούπης

    «Οι δε θρασύδειλοι εχθροί του Χριστιανισμού Ιου­δαίοι της Θεσσαλονίκης τρέχοντες, αυθορμήτως εγένοντο δήμιοι, σφάζοντες ως ζώα τους ανθρώπους. Φρίκη κατελάμβανε πάσαν ψυχήν ζώσαν δια τας τρομερωτάτας ανοσιουργίας αυτών, και εν τούτοις ουδεμία των βαρβάρων εκείνων ψυχών ελάμβανε το ελάχιστον αίσθημα οίκτου».
    («Απομνημονεύματα αγωνιστών 1821», τόμος 6ος, σελίδα 91)
    Λάμπρος Κουτσονίκας

    «Κατά την καταστροφή της Νάουσας, τον Απρίλιο του 1822, από τον Αβδούλ Αμπούδ, εξακόσιοι Ε­βραίοι, που ακολουθούσαν το ασκέρι του αιμοβόρου Τούρκου πασά, αποτελέσανε πραγματικό σώμα δημίων και βασανιστών. Απερίγραπτα είναι τα όσα έ­καναν στον άμαχο πληθυσμό της μαρτυρικής αυτής πόλεως».
    («Λεξικό Ελληνικής Επαναστάσεως 1821», τόμος Β, σελίδα 65, λήμμα «Εβραίοι»)
    Χρήστος Στασινόπουλος

    «Όπως και στην Κασσάνδρα, η πρώτη σφαγή έγινε από τους Τούρκους μέσα στην ορμή της νίκης, αλλά μετά από αυτούς ήρθαν οι Εβραίοι οι οποίοι τους ξεπέρασαν σε φρικαλεότητες, έσφαζαν σαν μοσχάρια τους αιχμαλώτους οι οποίοι ήταν άοπλοι και ανυπεράσπιστοι. Χτυπούσαν τα θύματα με ρόπαλο και στη συνέχεια τους έκοβαν το λαιμό. Ούτε οι γυναίκες γλύτωσαν, τις μεταχειρίστηκαν όπως τους άντρες. Κάποιες βρήκαν τον θάνατο στις φλόγες, οι Εβραίοι έβαζαν φωτιά στα ρούχα τους για να έχουν ένα θέαμα σαν το μαρτύριο του πυρός κατά την Ιερά Εξέταση (μ’ αυτόν τον τρόπο είχαν πεθάνει πολλοί Eβραίοι κι έτσι έπαιρναν την εκδίκησή τους). Επινοούσαν απίστευτα μαρτύρια. Έβαζαν τη μητέρα κάτω από το δένδρο στο οποίο έκαιγαν το δεμένο της παιδί, έπειτα άναβαν φωτιά στα ρούχα της λέγοντάς της: “Άντε, αγία μάρτυρα, πήγαινε να βρεις το παιδί σου κοντά στον Ιησού σας”.».
    («Les Turcs et la Turquie contemporaine», σελίδες 285-286, έκδοση 1859, μετάφραση Δέσποινας Νάτσιου)
    Basil & Jean Nikolaidy

    https://www.zougla.gr/kosmos/article/gana-o-prigipas-karolos-paradektike-ton-rolo-tis-vretanias-sti-friki-tou-doulemporiou-1641040

    ΥΓ
    to hume it may concern: ἄ.γ.ῥ.μ.

  15. 935
    αφ' τό λογιστήριο says:

    «…να εξηγείται γιατί και πώς γίνεται η αφαίρεση σχολίου!», καθώς

    ό αναρτών,
    έχει βέβαια κοπιάσει δωρεάν, κατά τεκμήριον, πρός τό συμφέρον όλων μας καί τό κοινό καλό
    είτε τά καταφέρνει τελικά είτε όχι…
    – ποιά τρόλ, τώρα!… τά τρόλ ζούν καί βασιλεύουν στά σάϊτ…

    όταν όμως αποτυγχάνει πάνω σ’ αυτό έναντι άξιου συνεργάτη του
    -υπονομεύοντας έτσι τόν καλό λόγο υπάρξεως τού Διαδικτύου τό οποίο δέν είναι βέβαια
    ούτε τό συχνά φτωχομπινέδικο σαλόνι μας, ούτε τό γραφείο μας-
    τού «Ισοκράτη»,
    τό πανάξιο, μέσα στό χάλι τών ημερών
    κι αγαπημένο γιά τήν προσφορά του εδώ μέσα, Αντίφωνο*,
    τί νά γυρέψει κανείς προσώρας παραπέρα…

    *
    βλέπε http://antifono.gr/portal/αυτο-παρουσιαση/editorial-προλογικό.html, όπου:

    Επειδή το κακό με το \”κόψιμο\”των σχολίων έχει παραγίνει και η δικαιολογία που προβάλλεται είναι η μη τήρηση, από τους σχολιάζοντες, των κανόνων του \”Αντιφώνου\”, εγώ τουλάχιστον, ΑΠΑΙΤΩ σε κάθε κόψιμο να εξηγείται ποιος από τους όρους του \”Αντιφώνου\” παραβιάστηκε.

    Ναι, είναι απαραίτητο, προκειμένου να διασωθεί το κύρος του \”Αντιφώνου\” αλλά και των συνεργατών του, να εξηγείται γιατί και πώς γίνεται η αφαίρεση σχολίου!
    Γιώργος Σαλεμής
    (Γιώργος Μιλτ. Σαλεμής, συγγραφέας τού έξοχου πονήματος περί «…των δικών μας ιπποτών»:

    ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
    ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝ)

    είναι διαπιστωμένο εδώ μέσα, από τό 2009 ήδη, πώς
    τά αληθινά πράγματα, μόνο εντός παρενθέσεως είναι δυνατόν νά αναφέρονται, ακόμα!…

  16. 936
    αφ' τό λογιστήριο says:

    «γυρεύω τὸ νοῦ, τὴν εὐαισθησία καὶ τὸ κουράγιο τῶν ἀνθρώπων ποὺ προχωροῦν ἐμπρός»
    έκ τών ών ούκ άνευ,
    είτε τό λέγει η Ελένη είτε ό Σεφέρης

    Tougher Than the Rest

    π. Ἀδαμάντιος Αὐγουστίδης

  17. 937
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Στοῦ ἀνοιχτοῦ πελάγου τό κυματοτρόφο πείσμα,
    ὁ Ὅρμος Μαραθοκάμπου,
    ὡς κόρφος εἰρήνης,
    ἦταν λιμένας,

    κι έτσι ελάβομεν,
    μετά τών λοιπών χρειωδών τού βίου μας,
    καί τήν μεθ’ ημών Κατερίνα Αθηνιώτη – Παπαδάκη Του/μας, νά:

    http://blogs.antifono.gr/istologia/fos_foni_/144-ανατίναξη-λιμένος-ἀπό-τά-γερμανικά-στρατεύματα-κατοχῆς

  18. 938
    αφ' τό λογιστήριο says:

    We gotta keep the light burning

    Come on, we gotta keep the light burning
    Come on, we gotta keep the fire burning
    Come on and dream baby dream

    Come on and open up your heart

    Come on darling and dry your eyes
    Come on baby and dry your eyes
    Come on dream on, dream baby dream

    Yeah I just wanna see you smile
    Now I just wanna see you smile
    Come on dream on, dream baby dream

    Come on and open up your hearts

  19. 939
    τό πνεύμα τού aspic says:

    Ρ’ Εμείς,

    γιά open tv τού Ιβάν Σαββίδη
    μή ρωτάτ’ εμένα,
    δέ γκσέρω,

    ρωτάτε τό open society τού soros.

    Είς παρηγορίαν: https://www.youtube.com/watch?v=L-Ds-FXGGQg

  20. 940
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Πρόγευση,

    ἕως ὅτου τό σημερινό πρωτοσέλιδο στό Αντίφωνο
    πάρει τή θέση του στή σελίδα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ τών Ανιχνεύσεών του/μας:

    «Ἐλληνική φιλοσοφία.
    Δύο λέξεις ἀλλά λέξεις μεστές μεγάλων καί ὑψηλῶν ἐννοιῶν.

    Μέσα σ᾿ αὐτές ἐγκολπώνεται ἡ τέλεια ἔννοια γιά τόν ἄνθρωπο.
    Μέσα σ᾿ αὐτές συνάπτονται τά πέρατα τῆς φιλοσοφικῆς ἐνέργειας.
    Μέσα σ᾿ αὐτές περιλαμβάνεται τό σύνολο τῶν ἐπιστημονικῶν ἀρχῶν.
    Μέσα σ᾿ αὐτές ἐκφράζεται τό πνεῦμα τῆς ἀνθρώπινης προόδου.
    Μέσα σ᾿ αὐτές γίνεται εὐδιάκριτη ἡ τέλεια εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου.

    Μέσα σ᾿ αὐτές ὁμολογεῖται τό μέγεθος τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ.

    Τό ὕψος τῆς ἀνθρώπινης διάνοιας,
    τό βάθος τῶν ἐννοιῶν,
    ἡ ἰσχύς καί τό κάλλος τοῦ λόγου,
    ἡ λεπτότητα τῶν διανοημάτων,
    ἡ εὐκρίνεια καί ἡ σαφήνειά τους,
    ἡ δύναμη,
    ἡ χάρη τους καί τέλος

    ἡ θεϊκότητα τοῦ ἀνθρώπου.

    Ἡ Ἑλληνική φιλοσοφία εἶναι ἡ θεμελιώδης ἀρχή τῆς ἀληθινῆς ἀνάπτυξης καί μορφώσεως.
    Εἶναι ὁ παιδαγωγός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ποδηγέτης στήν εὐσέβεια.
    Αὐτή ἔγινε διδάσκαλος τῆς ἀλήθειας καί διδάσκει τόν ἄνθρωπο ποιός εἶναι,
    ποιά εἶναι ἡ ἀποστολή του πάνω στήν γῆ καί τί πρέπει νά ἐργάζεται,
    ἐπειδή τόν διδάσκει γιά τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, τή σχέση του μέ τόν Θεό καί
    τήν σχέση τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο.

    Διδάσκει ἀκόμα τά θεϊκά ἰδιώματα καί τή συγγένεια τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό.
    Ἡ Ἑλληνική φιλοσοφία δίδαξε τήν θεία πρόνοια στήν ἀνθρωπότητα καί
    ἔγινε μέ τίς ὑγιεῖς της θεωρίες παιδαγωγός τῆς ἀνθρωπότητας στόν Χριστό».

    «Βλέπουμε λοιπόν ὅτι ὁ φιλοσοφικός ἔρως μετασχηματίσθηκε σέ ἔρωτα πρός τόν Χριστό.»,
    άλλως
    Ἡ Ἑλληνική φιλοσοφία ὡς παιδαγωγός τῶν Ἑλλήνων πρός τόν Χριστιανισμόν,
    Ἀθῆναι 17 Ἰουνίου 1896, Αγίου Νεκταρίου… τί νά λέμε, τώρα
    νά: http://antifono.gr/portal/κατηγορίες/φιλοσοφία-επιστημολογία/άρθρα/5935-ἡ-περί-φιλοσοφίας-διδασκαλία-τοῦ-ἁγίου-νεκταρίου-%20.html#_ftn2

  21. 941
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Σύλληψις:

    Αρίσταρχος(ποιός ξεχνά*, εδώ μέσα;)
    Παπαδανιήλ(άν είν’ αφ’ τή Σάμο τής Κατερίνας Αθηνιώτη – Παπαδάκη, θάς σάς γελάσω),
    νά: https://www.zougla.gr/politismos/sinema-politismos/article/aristarxos-papadanil-ta-elinika-kinoumena-sxedia-apotiponoun-tin-ousia-tis-elinikotitas

    https://www.youtube.com/watch?v=d60yvZ0FU5s

    *
    «Μνημονεύω θά πεί ζώ στό παρόν.»,
    λέμε στή Μαούνα μας,

    γιατί έτσι μάς δίδαξε ό Ηλίας Παπαγιαννόπουλος
    από τήν πρώτη σελίδα(σελ. 11) τού «Προλόγου» του,
    στό έξοχο(κι αδιανόητο, ώσπου μάς τό χάρισε, ό εμπνευσμένος!…) πόνημά του[1]
    «ΕΞΟΔΟΣ ΘΕΑΤΡΟΥ»
    ΔΟΚΙΜΙΟ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ
    ΜΕ ΠΛΟΗΓΟ ΤΟΝ ΜΟΜΠΥ ΝΤΙΚ ΤΟΥ ΧΕΡΜΑΝ ΜΕΛΒΙΛ
    ΙΝΔΙΚΤΟΣ, ΑΘΗΝΑΙ 2000

    [1]
    καί συνεχίζει αμέσως μετά(κι εκείνος γράφει σέ πολυτονικό, Ελένη):
    «Η μνήμη υπερβαίνει τή διάσπαση τού χρόνου,
    δηλαδή τό παρελθόν ώς κεχωρισμένη οντότητα καί τετελεσμένο γεγονός,
    αποτελώντας τήν εισαγωγή τού ανθρώπου σ’ ένα παρόν πού ξεδιπλώνεται ώς τέτοιο
    από μιά χειρονομία (αυτο-)παράδοσης καί πού, επομένως, υπαρχει ώς γεγονός σχέσης. Έτσι,
    η κλειστότητα τού παρόντος διαρρηγνύεται καί
    η υπαρκτική σχέση ώς χρονική δομή τού μνημονικού προσώπου
    αναδείχνεται οντολογικά βαθύτερη τού χωρισμού καί τού θανάτου καί
    καταστατική τής αλήθειας καί τής ζωής.
    Ορίζουμε λοιπόν τήν παιδεία
    ώς σταδιακό εγκεντρισμό τού ανθρώπου στή διάσταση τής μνήμης, δηλαδή
    σέ μιά διάσταση βαθύτερη τών δεδομένων τής αντικειμενική προφάνειας (-θανάτου)
    καί η οποία, τελικά, δέν συνιστά παρά τό παρόν τής πραγματικότητας.
    Η παιδεία δέν μάς δίνει παρά τά μάτια γιά νά αντικρύσουμε τόν κόσμο ουσιαστικά, δηλαδή
    όχι σάν δεομένο αντικείμενο, αλλά σάν αναπάντεχο θαύμα, σάν απροϋπόθετη δωρεά…»

    δέν μπορώ νά τό αντιγράψω όλο, τό εξαίσιο… σσ

    • 941.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      …βαθύτερη τών δεδομένων τής αντικειμενικής προφάνειας (-θανάτου)

    • 941.2
      τό πνεύμα τού aspic says:

      ρέι,

      όχι σάν δεδομένο αντικείμενο, λέγει… γράφει, τέλος πάντων

  22. 942
    τό πνεύμα τού aspic says:

    https://www.youtube.com/watch?v=0-3hKtUafvA

    Μικρός λαός
    καί πολεμά δίχως σπαθιά κα βόλια
    γιά όλου τού κόσμου τό ψωμί τό φώς καί τό τραγούδι

    Κάτω απ’ τή γλώσσα του κρατεί τούς βόγγους καί τά ζήτω
    κι άν κάνει πώς τά τραγουδεί
    ραγίζουν τά λιθάρια

  23. 943
    τό πνεύμα τού aspic says:

    The River
    Μπρους Σπρίνγκστιν, E Street Band

    I come from down in the valley
    Where mister when you’re young
    They bring you up to do like your daddy done
    Me and Mary we met in high school
    When she was just seventeen
    We’d ride out of this valley down to where the fields were green
    We’d go down to the river
    And into the river we’d dive
    Oh down to the river we’d ride

    Then I got Mary pregnant
    And man that was all she wrote
    And for my nineteenth birthday I got a union card and a wedding coat
    We went down to the courthouse
    And the judge put it all to rest
    No wedding day smiles no walk down the aisle
    No flowers no wedding dress

    That night we went down to the river
    And into the river we’d dive
    Oh down to the river we did ride, yeah yeah

    I got a job working construction for the Johnstown Company
    But lately there ain’t been much work on account of the economy
    Now all them things that seemed so important
    Well Mister they vanished right into the air
    Now I just act like I don’t remember
    Mary acts like she don’t care

    But I remember us riding in my brother’s car
    Her body tan and wet down at the reservoir
    At night on them banks I’d lie awake
    And pull her close just to feel each breath she’d take
    Now those memories come back to haunt me
    They haunt me like a curse
    Is a dream a lie if it don’t come true
    Or is it something worse
    That sends me down to the river
    Though I know the river is dry
    That sends me down to the river tonight, yeah
    Down to the river
    My baby and I
    Oh down to the river we ride, oh
    Ooh ooh, ooh ooh
    Ooh ooh, ooh ooh

    Τραγουδοποιοί: Bruce Springsteen

    Στίχοι τραγουδιού The River © Sony/ATV Music Publishing LLC, BMG Rights Management

    ~~~

    Lived in a small northwestern logging town and married my high school sweetheart.
    16 years and two kids later she left me and the kids. This was my divorce song.
    Sad, poinent, bittersweet…. those memories come back to haunt me.
    That was a long time ago. Life goes on. And I am grateful for each laugh, and every tear.
    Brian Garrow Πριν από 9 μήνες
    (logging, εδώ: «υλοτομία» | poinent ➞ poignant = σπαρακτικό, δριμύ, οδυνηρό || έτσι λέω, σσ)

    • 943.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      χωρίς κιθάρα σ’ αυτό τό τραγούδι καί μ’ ένα πουκαμισάκι
      απ’ αυτά πού στολίζονται από τά νιάτα πού τά φέρουν
      κι όχι τό αντίθετο, ό

      Boss,

      έ;!

  24. 944
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Στην Αθήνα του 2015 γίνονται πέντε δολοφονίες.
    Κοινό χαρακτηριστικό,
    τα αρχαία ρητά του Πυθαγόρα στους τόπους των εγκλημάτων.
    Ο Δημήτρης Λαΐνης,
    καθηγητής εγκληματολογίας,
    αναλαμβάνει να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τους πέντε φόνους,
    οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους.
    Αναπάντεχοι σύμμαχοι του Λαΐνη
    στο να ξεμπλέξει το πολύπλοκο και επικίνδυνο αυτό κουβάρι,
    οι φίλιοι αριθμοί* του Πυθαγόρα, κι ένας καθηγητής μαθηματικών.

    Θα καταφέρει να λύσει το μυστήριο και να αποκαλύψει την αλήθεια;
    η υπόθεση τού έργου, απ’ εδώ: https://www.newsbeast.gr/entertainment/arthro/3174920/sto-youtube-i-tenia-eteros-ego-pou-iche-aposirthi-meta-ti-dolofonia-tou-taxitzi

    *
    http://users.uoa.gr/~hspyridis/kontos.pdf – καλή δύναμη… ό,τι μπορούμε, κάνουμε, έ;!

    Έτερος Εγώ (official full movie):

    • 944.1
      τό πνεύμα τού aspic says:

      κι άν γιά τή λύση τού μυστηρίου χρειάστηκε «ιατροδικαστής» ώστε
      νά ‘βρη τήν εγγόνα πού είχε λάβει τό φετίχ τού γέροντα,

      τί μέρος τού λόγου είναι ό «παππούς»,
      σέ τί θεό πιστεύει αυτός ό άνθρωπος καί
      τί πραγματικά πρόσφερε στήν εγγονή του;

      μέχρι νά βρούμε κι εμείς ιατροδικαστή για νά συντάξει τό ψυχολογικό προφίλ του,
      άς αξιοποιήσουμε τό ακροτελεύτειο, από τήν ύπερθεν παραπομπή γιά «φίλιοι αριθμοί»:

      Στο κλασικό βιβλίο του Oystein Ore « Η θεωρία αριθμών και η ιστορία της»
      ο συγγραφέας αναφέρει:

      «Σε πολλά αραβικά κείμενα εμφανίζονται συχνότατα οι φίλιοι αριθμοί.
      Παίζουν κεντρικό ρόλο στην μαγεία και στην αστρολογία,
      στην σύνταξη των ωροσκοπίων , στην παρασκευή ερωτικών φίλτρων και

      στην κατασκευή φυλακτών.»

  25. 945
    αφ' τό λογιστήριο says:

    7η Τέχνη,

    ό κινηματογράφος,

    σάν δέν στερείται νοήματος=ό,τι-ωφελεί-τόν-άνθρωπο, καθώς
    η καλαισθησία μιάς αισθητικής αντίληψης π.χ. ω
    δέν φτάνει από μόνη της ν’ αναπάψει τόν άνθρωπο, αντιθέτως
    η καψερή
    τών καψερών,
    σάν τόν αποτυχημένο εδώ μέσα Μαθηματικό τής Μαούνας μας, τόν

    ιων, πού

    αντί βηχός,
    μάς πέταγε κάθε τόσο, έν είδει στρακαστρούκας, κανα ντέ Κίρικο
    αλλά πού νά σωθεί από τό χάλι τής απορίας πού τόν βασάνιζε,
    μέ τέτοια καμώματα μέ τά οποία βασάνιζε έτσι κι εμάς,

    γι’ αυτό λέω
    νά σπουδάσουμε καί νά χαρούμε κι απόψε τό,
    κατ’ ελάχιστον,
    κινηματογραφικώς έξοχον,

    Τρείς Εσείς, τρείς κι εμείς,

    πάμε:

  26. 946
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Από τόν Κινηματογράφο(59ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), στό…
    θέατρο τής ιστορίας, τού ψευτοπολιτισμού καί τής ψευτοπολιτικής:

    – Το Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής για Καλύτερη Σκηνοθεσία – Χάλκινος Αλέξανδρος απονεμήθηκε στον Ταϊλανδό σκηνοθέτη Πουτσιπόνγκ Αρουνπένγκ
    για την ταινία «Διαβολόψαρο» .
    Σ΄ ένα παραθαλάσσιο χωριό στη νότια Ταϊλάνδη, κοντά στα σύνορα με τη Μιανμάρ
    ένας ψαράς βρίσκει αναίσθητο έναν τραυματία. Τον περιθάλπει, γίνονται φίλοι ώσπου…

    ο ψαράς εξαφανίζεται και ο ξένος παίρνει τη θέση του – στο σπίτι του, στη δουλειά του,
    στην πρώην γυναίκα του.

    https://www.zougla.gr/politismos/sinema-politismos/article/8esaloniki-ta-vravia-tou-59ou-festival-kinimatografou—stin-tenia-rei-ke-liz-o-xrisos-aleksandros

    τί μάς θυμίζει αυτό, εδώ μέσα; σσ

    «Μέρος της κουλτούρας του λαού των Χαζάρων
    ήταν και η “ανταλλαγή ταυτότητας” με αγνώστους. Αυτό
    συνέβαινε συνήθως κατά τη διάρκεια μεγάλων ταξιδιών.
    Οι νυχτερινοί καταυλισμοί ήταν τόποι συνάντησης για τους Χάζαρους.
    Δίπλα στην φωτιά, οι κουρασμένοι ταξιδιώτες
    αντάλλασσαν τις εμπειρίες τους σχετικά με την οικογένεια, τις δουλειές κτλ.
    Αρκετές φορές κατέληγαν να τις ανταλλάξουν κυριολεκτικά. Δηλαδή,
    ο ένας έπαιρνε το παρελθόν του άλλου και ζούσε την υπόλοιπη ζωή του
    με διαφορετικό όνομα, διαφορετική οικογένεια και τρόπο ζωής.»

    βλέπε
    Xάζαροι: Η 13η φυλή του Ισραήλ που επιδιώκει σήμερα την Νέα Τάξη Πραγμάτων*,
    εδώ:
    https://www.logiosermis.net/2014/07/x-13.html#.W-iY2vZuLx9

    *
    εκεί, βλέπε ιδιαίτερα:

    Τα λάφυρα της διανοητικής αυτής νίκης των Χαζάρων ήταν σπουδαία. Οι ιεραρχίες και από τις τρεις θρησκείες δέχτηκαν Χάζαρους στον εσωτερικό τους πυρήνα και τους αποκάλυψαν τις μυστικές επιδιώξεις των χωρών τους.

    ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥΣ

    Η μυστική δράση των Χαζάρων διατηρούσε πάρα πολύ καλά το απόρρητο της και από τα τρία δόγματα, καθώς το καθένα αγνοούσε τι συνέβαινε στα άλλα δυο. 

    Δρώντας λοιπόν εκ των ενδω οι Χάζαροι χειρίζονταν τις καταστάσεις προς το συμφέρον τους, αυξάνοντας την επιρροή τους στις διεθνείς εξελίξεις από εκείνη την εποχή ως τις μέρες μας. Η αυτοκρατορία τους είχε πια εκπληρώσει τον σκοπό της ύπαρξης της. 

    Οι Χάζαροι με την πάροδο του χρόνου παρείσφρυσαν στους γειτονικούς λαούς υιοθετώντας τα έθιμα και την κουλτούρα τους. Προχώρησαν μάλιστα και στην ίδρυση ξεχωριστών μυστικών ταγμάτων σε κάθε θρησκεία. Ο εσώτερος κύκλος της ηγετικής κάστας των Χαζάρων δημιούργησε ένα δίκτυο ελέγχου στα υψηλότερα κλιμάκια κάθε θρησκευτικού οργανισμού. Αιώνες πέρασαν χωρίς να το πάρει είδηση και ο πιο φημισμένος λόγιος της κάθε μίας θρησκείας.

    Οι τρεις μυστικές αδελφότητες που ίδρυσαν οι Χάζαροι ήταν η Μουσουλμανική Αδελφότητα, το Τάγμα των Νάϊτων και οι Σιωνιστές. 

    Αυτές έπηρεαζονταν από εξωτερικούς παράγοντες τους οποίους καθόριζαν αφανείς δυνάμεις….

    Πολλοί απ’ αυτούς ασπάστηκαν φαινομενικά το Χριστιανισμό, έγιναν κληρικοί κι ανέβηκαν στις βαθμίδες της ρωσικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Με συνωμοτικό τρόπο προσπάθησαν ν’ αποβάλουν απ’ την ορθόδοξη πίστη του ρωσικού λαού ό,τι σχετιζόταν με την Αγία Τριάδα, την Ανάσταση και τη Θεία φύση του Ιησού. ‘Ετσι οι Ρώσοι, χωρίς να το αντιληφθούν, κινδύνευαν να γίνουν Εβραίοι προσήλυτοι. (Κάτι ανάλογο, δηλαδή απόπειρα απάλειψης βασικών Χριστιανικών δογμάτων, συνέβη και στην Ισπανία από ανώτερους ιερείς εβραϊκής καταγωγής.)…

    …πολλοί Εβραίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή Ασκενάζι —πρώην Χαζάροι—μετανάστευσαν κυρίως στις ΗΠΑ, όπου σήμερα ζουν 6.500.000 Εβραίοι οργανωμένοι σ’ ένα πανίσχυρο λόμπι. Την ίδια περίοδο άρχισε και η μετανάστευση προς την Παλαιστίνη, «αναιμική» στην αρχή και κατόπιν σε μορφή πλημμυρίδας. Υπολογίζεται πως η συντριπτική πλειοφία των σημερινών Εβραίων κατοίκων του Ισραήλ προέρχεται από την Ανατολική Ευρώπη και είναι απόγονοι τω εξιουδαΙσμένων Χαζάρων…

    Η «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΣΚΕΝΑΖΙ (ΠΡΩΗΝ ΧΑΖΑΡΩΝ) ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΙΣΡΑΗΛ

    Ο μύθος πως οι Εβραίοι είναι ο «εκλεκτός λαός» του Θεού, ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα σιωνιστών που απομόνωσαν κάποια αποσπάσματα από τη Βίβλο και τα ερμήνευσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται πως ο Θεός τους προόριζε για «εκλεκτό λαό».

    Αλλά δεν είναι μόνον οι θρησκευόμενοι Εβραίοι (σχεδόν το 5% του πληθυσμού στο Ισραήλ) που πιστεύουν αυτό τον παραλογισμό. Ακόμη και οι αθεϊστές και οι μη θρησκευόμενοι εβραίοι διεκδικούν αυτήν την τιμή. Αυτοί που λένε πρώτοι πως «είμαστε ο εκλεκτός λαός του Θεού» είναι οι σιωνιστές και συχνά φιλομαρξιστές (Ασκενάζι) Εβραίοι, οι οποίοι το κάνουν για πολιτικούς λόγους, καθώς δεν υπάρχει ούτε μία σταγόνα βιβλικού εβραϊκού αίματος μέσα τους.

    …Ο Jack Bernstein, ένας Αμερικανοεβραίος, που
    έκανε το λάθος να μεταναστεύσει στη «Γη της Επαγγελίας»
    καταγγέλλει το «ρατσιστικό φασιστο-μαρξιστικό» Ισραήλ, που
    κυβερνάται από τους πρώην Χαζάρους Ασκενάζι. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι
    είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας στο ρατσιστικό Ισραήλ…

  27. 947
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Πώς έρχεται η άνοιξη;
    -σέ επόμενη Εκπομπή νά τόν ρωτήσετε κ. Σαββίδη
    ~~~

    Φεβρουάριος του 1995.

    Στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Θεσσαλονίκης
    παρουσιάζεται ως καθηγητής για πρώτη φορά ένας άσημος παπάς.
    Μπαίνει στη Γ’ τάξη με αφοπλιστική φυσικότητα.
    Γύρω στα 35, ψηλός, εύσωμος, με φιλικό βλέμμα.

    «Είμαι ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος» είπε και άρχισε τη διδασκαλία του.

    Κοσμογονία.
    Κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία.
    Τι συμβαίνει στ΄ αλήθεια;
    Προσπάθεια συντονισμού. Να τακτοποιηθούν οι σκέψεις, να συγκροτηθούν τα νοήματα.
    Η έκπληξη καθηλωτική.
    Στο τέλος του μαθήματος τα ερωτήματα βροχή.
    Η ανταπόκριση μια θεολογία ικανή να εμπνεύσει. Αυτό ήταν.
    Κάπως έτσι ξεκινά η περιπλάνηση σε αχαρτογράφητα νερά.

    Την υπόλοιπη χρονιά ούτε σε ένα διάλειμμα δεν τον αφήσαμε στην ησυχία του.
    Πάντα υπομονετικός, ανθρώπινος, απέραντος. Ως φοιτητές
    λησμονούσαμε το πανεπιστήμιο, για τα μαθήματά του στην Εκκλησιαστική σχολή.
    Συμμετοχή σε νεανικές συνάξεις, συνέδρια, ομιλίες.
    Διάλογοι πρωτοφανέρωτοι μέσα αλλά και έξω από τις αίθουσες.

    Χαρά εμπιστοσύνης δίχως εξάρτηση.
    Πλησμονή σοφίας πέρα από αναίτια διλήμματα.
    Τέλος και αφετηρία μαζί:
    μια λυτρωτική ανακούφιση και ταυτόχρονα μια αφορμή αναζήτησης.

    Ο Χριστός να σε αφορά προσωπικά.

    Εκκλησία ολάνθιστη.
    Χαρισμένες στιγμές.

    Πέρασαν τα χρόνια ανεπαίσθητα.
    Ο π. Νικόλαος έγινε διάσημος παπάς.
    Διδάσκει και στο εξωτερικό,
    ομιλεί σε κάθε γωνιά της πατρίδας,
    προσφέρεται ο λόγος του από το διαδίκτυο,
    προσκαλείται σε τηλεοπτικές εκπομπές. Όμως,
    η απήχησή του δεν αντιστοιχεί με τη σημαντικότητά του.
    Σημάδι κοινωνικής βαρυχειμωνιάς, έσχατης παρακμής. Άραγε,

    ένας Λουδοβίκος φέρνει την άνοιξη;

    Η εποχή του Παπανικόλα βρίσκεται στο μέλλον. Κάτι σαν τη Βασιλεία του Θεού:
    «βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾽ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον».
    Κάποτε,
    κάποιοι από τις επόμενες γενεές θα ζήσουν στη Λουδοβίκεια εποχή. Τότε, ίσως εκείνοι,
    αναγνωρίσουν το αναπάντεχα ανοιξιάτικο πέρασμά του
    από τον ενοχικό, μίζερο και ταλαίπωρο κόσμο μας.

    Ελευθέριος Βάσσος*

    Μια θεολογία ικανή να εμπνεύσει: π. Νικόλαος Λουδοβίκος
    Published: Sunday, 11 November 2018 08:33 | Email | Hits: 479

    *Θεολόγος – φιλόλογος

    Στην εικαστική πλαισίωση της σελίδας έργο του Γιώργου Κόρδη(νά τό δούμε, έ;! σσ).

    Πηγή, Aντίφωνο

  28. 948
    τό πνεύμα τού aspic says:

    Από άλλο κλίμα:

    Ύστερα από τήν πανωλεθρία τών Αθηναίων στούς Αιγός Ποταμούς,

    καί λίγο αργότερα μετά τήν τελική μας ήττα,
    πάνε πιά οί ελεύθερες κουβέντες,
    πάει πιά κι η Περίκλεια αίγλη,
    ήρθε βαριά σιωπή στήν αγορά
    κι η ασυδοσία τών τριάντα τυράννων.

    Τά πάντα γίνονταν ερήμην μας καί τά πιό δικά μας,
    χωρίς τή δυνατότητα μιάς έστω τυπικής διαμαρτυρίας.

    Στή φωτιά τά χαρτιά καί τά βιβλία κι η τιμή τής πατρίδας στά σκουπίδια.

    Κι άν γινόταν ποτέ νά μάς επέτρεπαν
    νά φέρουμε γιά μάρτυρα κάποιον παλιό μας φίλο,
    αυτός δέ θά δεχότανε από φόβο μήπως καί πάθει τά δικά μας
    – μέ τό δίκιο του ο άνθρωπος.

    Γι’ αυτό καλά είναι εδώ,
    μπορεί καί ν’ αποχτήσουμε μιά νέα επαφή μέ τη φύση
    κοιτώντας πίσω από τό σύρμα ένα κομμάτι θάλασσα,
    τίς πέτρες, τά χορτάρια ή
    κάποιο σύννεφο στό λιόγερμα, βαθύ, βιολετί, συγκινημένο.

    Κι ίσως μιά μέρα βρεθεί
    ένας νέος Κίμωνας* μυστικά οδηγημένος απ’ τόν ίδιο τόν αϊτό,
    νά σκάψει καί νά βρεί τή σιδερένια αιχμή άπ’ τό δόρυ μας,
    σκουριασμένη, λιωμένη κι αυτήν,
    καί νά τήν κουβαλήσει επίσημα σέ πένθιμη δοξαστική πομπή,
    μέ μουσική καί στεφάνια στήν Αθήνα.

    *
    Το 475 π.Χ., όταν ο Κίμωνας εξεστράτευσε κατά της Σκύρου και την κατέλαβε,
    άρχισε να ψάχνει όλο το νησί για να βρει τον τάφο του Θησέα.
    Είχε πια απελπιστεί, όταν είδε ξαφνικά έναν αετό να προσγειώνεται σε ένα λόφο,
    να τον σκαλίζει με τα νύχια του και να τον χτυπά με το ράμφος του.
    Ο Κίμωνας το θεώρησε θεϊκό σημάδι, έσκαψε εκεί και ανακάλυψε
    μια παλιά μεγάλη σαρκοφάγο και κοντά της την αιχμή μιας λόγχης και ένα ξίφος.
    Πίστεψε ότι ανήκαν στον Θησέα και τα μετέφερε με την τριήρη του στην Αθήνα.
    Οι Αθηναίοι τον υποδέχθηκαν με λαμπρές τελετές και εναπέθεσαν με ευλάβεια τα λείψανα
    στο Θησείον.
    από: http://filoblogiko.blogspot.com/2014/02/blog-post_1.html

  29. 949
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Μάς τά λέγει,

    ό Χρυσόστομος Ιωάννης,

    αυτιά νά ‘χουμε, μόνον, είς ακρόασιν(ποιάν ακοή καί ποιά βλέψη τών κτηνών, τώρα…)
    νά:

    Κατηχητικός Λόγος
    Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

    Ει τις ευσεβής και φιλόθεος, απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς πανηγύρεως.

    Ει τις ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου αυτού.

    Ει τις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νυν το δηνάριον.

    Ει τις από της πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον το δίκαιον όφλημα.

    Ει τις μετά την τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω.

    Ει τις μετά την έκτην έφθασε, μηδέν αμφιβαλλέτω· και γαρ ουδέν ζημειούται.

    Ει τις υστέρησεν εις την ενάτην, προσελθέτω, μηδέν ενδοιάζων.

    Ει τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα· φιλότιμος γαρ ων ο Δεσπότης, δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον· αναπαύει τον της ενδεκάτης, ως τον εργασάμενον από της πρώτης· και τον ύστερον ελεεί και τον πρώτον θεραπεύει· κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται· και τα έργα δέχεται και την γνώμην ασπάζεται· και την πράξιν τιμά και την πρόθεσιν επαινεί.

    Ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου υμών· και πρώτοι και δεύτεροι τον μισθόν απολαύετε. Πλούσιοι και πένητες μετ’ αλλήλων χορεύσατε· εγκρατείς και ράθυμοι την ημέραν τιμήσατε· νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον. Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες.

    Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών. Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως· πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν· εφάνη γαρ η κοινή Βασιλεία. Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα· συγνώμη γαρ εκ του τάφου ανέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον· ηλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. Έσβεσεν αυτόν, υπ’ αυτού κατεχόμενος.

    Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού. Και τούτο προλαβών Ησαΐας εβόησεν· ο άδης φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

    Επικράνθη· και γαρ κατηργήθη.

    Επικράνθη· και γαρ ενεπαίχθη.

    Επικράνθη· και γαρ ενεκρώθη.

    Επικράνθη· και γαρ καθηρέθη.

    Επικράνθη· και γαρ εδεσμεύθη.

    Έλαβε σώμα και Θεώ περιέτυχεν.

    Έλαβε γήν και συνήντησεν ουρανώ.

    Έλαβεν όπερ έβλεπε και πέπτωκεν όθεν ουκ έβλεπε. (ανθρώπινο τό οράν, αδέλφια σσ)

    Πού σου, θάνατε, το κέντρον;

    Πού σου, άδη, το νίκος;

    Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.

    Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

    Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

    Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.

    Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.

    Χριστός γαρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.

    Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

    Αμήν.

    καί μέ ερμηνευτική απόδοση,
    εδώ: https://www.impantokratoros.gr/9D8B9152.el.aspx

    καθώς,
    σήμερα 13/11/2018 εορτάζουν:

    1. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης
    2. Άγιος Δαμασκηνός ο Νέος Οσιομάρτυρας ο Κωνσταντινουπολίτης
    3. Όσιος Ιλαρίων ο Ίβηρ

    νά: http://www.saint.gr/index.aspx

    • 949.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      «Ως πρεσβύτερος ήδη αρχίζει να αναπτύσσει έντονη συγγραφική και ποιμαντική δράση,
      με σκοπό να καταπολεμήσει τους αιρετικούς της εποχής (Αρειανούς, ευνομοιανούς),

      τους Ιουδαίους οι οποίοι
      προσεταιρίζονταν τους Χριστιανούς, τους πλούσιους και
      τους φορείς που ήταν υπεύθυνοι για την ηθική παρακμή της πόλεως.»,

      από εδώ: https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ιωάννης_ο_Χρυσόστομος,

      καί είναι βέβαιον:
      στή λαμογιά, τό χρυσάφι
      στήν αρρώστια, τά λεφτά(η καλή υγεία δέν έχει φράγκα γιά τό κύκλωμα, έ;!)
      τής θρησκείας τού Ααρών*,
      τό money τού καββαλικεύοντος μαμωνά.

      Αυτό, τό
      «…με σκοπό να καταπολεμήσει… τους Ιουδαίους οι οποίοι
      προσεταιρίζονταν τους Χριστιανούς, τους πλούσιους και
      τους φορείς που ήταν υπεύθυνοι για την ηθική παρακμή της πόλεως.»,

      μάς θύμισε κάτι γνωστό;

      γιά πάμε:
      “A nation can survive its fools, and even the ambitious. But
      it cannot survive treason from within.
      An enemy at the gates is less formidable, for he is known and carries his banner openly. But
      the traitor moves amongst those within the gate freely,
      his sly whispers rustling through…all the alleys, heard in the very halls of government itself.

      For the traitor appears not a traitor;
      he speaks in accents familiar to his victims, and
      he wears their face and their arguments,
      he appeals to the baseness that lies deep in the hearts of all men.

      He rots the soul of a nation,
      he works secretly and unknown in the night to undermine the pillars of the city,
      he infects the body politic so that it can no longer resist.
      A murderer is less to fear.
      The traitor is the plague.”
      – Marcus Tullius Cicero

      Η διάβρωση, η προδοσία from-within/από-μέσα
      υποχρεώνει τίς κοινωνίες σέ μέτρα αυτοπροστασίας
      κι έτσι
      ό κατάλογος τής εκδίωξης τών εβραίων μέσα στήν Ιστορία είναι μακρύς·
      νά, περισσότερες από εκατό περιπτώσεις:

      YEAR . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .PLACE
      250 — – – – – – – – – – – – – – – – Carthage
      415 — – – – – – – – – – – – – – – – Alexandria
      554 — – – – – – – – – – – – – – – – Diocèse of Clermont (France)
      561 — – – – – – – – – – – – – – – – Diocèse of Uzès (France)
      612 — – – – – – – – – – – – – – – – Visigoth Spain
      642 — – – – – – – – – – – – – – – – Visigoth Empire
      855 — – – – – – – – – – – – – – – – Italy
      876 — – – – – – – – – – – – – – – – Sens
      1012 — – – – – – – – – – – – – – – – Mainz
      1182 — – – – – – – – – – – – – – – – France
      1182 — – – – – – – – – – – – – – – – Germany
      1276 — – – – – – – – – – – – – – – – Upper Bavaria
      1290 — – – – – – – – – – – – – – – – England
      1306 — – – – – – – – – – – – – – – – France
      1322 — – – – – – – – – – – – – – – – France (again)
      1348 — – – – – – – – – – – – – – – – Switzerland
      1349 — – – – – – – – – – – – – – – – Hielbronn (Germany)
      1349 — – – – – – – – – – – – – – – – Saxony
      1349 — – – – – – – – – – – – – – – – Hungary
      1360 — – – – – – – – – – – – – – – – Hungary
      1370 — – – – – – – – – – – – – – – – Belgium
      1380 — – – – – – – – – – – – – – – – Slovakia
      1388 — – – – – – – – – – – – – – – – Strasbourg
      1394 — – – – – – – – – – – – – – – – Germany
      1394 — – – – – – – – – – – – – – – – France
      1420 — – – – – – – – – – – – – – – – Lyons
      1421 — – – – – – – – – – – – – – – – Austria
      1424 — – – – – – – – – – – – – – – – Fribourg
      1424 — – – – – – – – – – – – – – – – Zurich
      1424 — – – – – – – – – – – – – – – – Cologne
      1432 — – – – – – – – – – – – – – – – Savoy
      1438 — – – – – – – – – – – – – – – – Mainz
      1439 — – – – – – – – – – – – – – – – Augsburg
      1442 — – – – – – – – – – – – – – – – Netherlands
      1444 — – – – – – – – – – – – – – – – Netherlands
      1446 — – – – – – – – – – – – – – – – Bavaria
      1453 — – – – – – – – – – – – – – – – France
      1453 — – – – – – – – – – – – – – – – Breslau
      1454 — – – – – – – – – – – – – – – – Wurzburg
      1462 — – – – – – – – – – – – – – – – Mainz
      1483 — – – – – – – – – – – – – – – – Mainz
      1484 — – – – – – – – – – – – – – – – Warsaw
      1485 — – – – – – – – – – – – – – – – Vincenza (Italy)
      1492 — – – – – – – – – – – – – – – – Spain
      1492 — – – – – – – – – – – – – – – – Italy
      1495 — – – – – – – – – – – – – – – – Lithuania
      1496 — – – – – – – – – – – – – – – – Naples
      1496 — – – – – – – – – – – – – – – – Portugal
      1498 — – – – – – – – – – – – – – – – Nuremberg
      1498 — – – – – – – – – – – – – – – – Navarre
      1510 — – – – – – – – – – – – – – – – Brandenberg
      1510 — – – – – – – – – – – – – – – – Prussia
      1514 — – – – – – – – – – – – – – – – Strasbourg
      1515 — – – – – – – – – – – – – – – – Genoa
      1519 — – – – – – – – – – – – – – – – Regensburg
      1533 — – – – – – – – – – – – – – – – Naples
      1541 — – – – – – – – – – – – – – – – Naples
      1542 — – – – – – – – – – – – – – – – Prague & Bohemia
      1550 — – – – – – – – – – – – – – – – Genoa
      1551 — – – – – – – – – – – – – – – – Bavaria
      1555 — – – – – – – – – – – – – – – – Pesaro
      1557 — – – – – – – – – – – – – – – – Prague
      1559 — – – – – – – – – – – – – – – – Austria
      1561 — – – – – – – – – – – – – – – – Prague
      1567 — – – – – – – – – – – – – – – – Wurzburg
      1569 — – – – – – – – – – – – – – – – Papal States
      1571 — – – – – – – – – – – – – – – – Brandenburg
      1582 — – – – – – – – – – – – – – – – Netherlands
      1582 — – – – – – – – – – – – – – – – Hungary
      1593 — – – – – – – – – – – – – – – – Brandenburg, Austria
      1597 — – – – – – – – – – – – – – – – Cremona, Pavia & Lodi
      1614 — – – – – – – – – – – – – – – – Frankfort
      1615 — – – – – – – – – – – – – – – – Worms
      1619 — – – – – – – – – – – – – – – – Kiev
      1648 — – – – – – – – – – – – – – – – Ukraine
      1648 — – – – – – – – – – – – – – – – Poland
      1649 — – – – – – – – – – – – – – – – Hamburg
      1654 — – – – – – – – – – – – – – – – Little Russia (Beylorus)
      1656 — – – – – – – – – – – – – – – – Lithuania
      1669 — – – – – – – – – – – – – – – – Oran (North Africa)
      1669 — – – – – – – – – – – – – – – – Vienna
      1670 — – – – – – – – – – – – – – – – Vienna
      1712 — – – – – – – – – – – – – – – – Sandomir
      1727 — – – – – – – – – – – – – – – – Russia
      1738 — – – – – – – – – – – – – – – – Wurtemburg
      1740 — – – – – – – – – – – – – – – – Little Russia (Beylorus)
      1744 — – – – – – – – – – – – – – – – Prague, Bohemia
      1744 — – – – – – – – – – – – – – – – Slovakia
      1744 — – – – – – – – – – – – – – – – Livonia
      1745 — – – – – – – – – – – – – – – – Moravia
      1753 — – – – – – – – – – – – – – – – Kovad (Lithuania)
      1761 — – – – – – – – – – – – – – – – Bordeaux
      1772 — – – – – – – – – – – – – – – – Deported to the Pale of Settlement (Poland/Russia)
      1775 — – – – – – – – – – – – – – – – Warsaw
      1789 — – – – – – – – – – – – – – – – Alsace
      1804 — – – – – – – – – – – – – – – – Villages in Russia
      1808 — – – – – – – – – – – – – – – – Villages & Countrysides (Russia)
      1815 — – – – – – – – – – – – – – – – Lbeck & Bremen
      1815 — – – – – – – – – – – – – – – – Franconia, Swabia & Bavaria
      1820 — – – – – – – – – – – – – – – – Bremen
      1843 — – – – – – – – – – – – – – – – Russian Border Austria & Prussia
      1862 — – – – – – – – – – – – – – – – Areas in the U.S. under General Grant’s Jurisdiction[1]
      1866 — – – – – – – – – – – – – – – – Galatz, Romania
      1880s – – – – – – – – – – – – – – – – Russia
      1891 — – – – – – – – – – – – – – – – Moscow
      1919 — – – – – – – – – – – – – – – – Bavaria (foreign born Jews)
      1938-45 – – – – – – – – – – – – – – Nazi Controlled Areas
      1948 — – – – – – – – – – – – – – – – Arab Countries

      http://www.subvertednation.net/jew-lists/jewish-expulsions-and-exiles/

      *
      ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ
      Έξοδος,
      κεφάλαιο 32:

      Το χρυσό μοσχάρι

      Εξ. 32,1  Καὶ ἰδὼν ὁ λαὸς ὅτι κεχρόνικε Μωυσῆς καταβῆναι ἐκ τοῦ ὄρους, συνέστη ὁ λαὸς ἐπὶ Ἀαρὼν καὶ λέγουσιν αὐτῷ· ἀνάστηθι καὶ ποίησον ἡμῖν θεούς, οἳ προπορεύσονται ἡμῶν· ὁ γὰρ Μωυσῆς οὗτος ὁ ἄνθρωπος, ὃς ἐξήγαγεν ἡμᾶς ἐκ γῆς Αἰγύπτου, οὐκ οἴδαμεν τί γέγονεν αὐτῷ.
      Εξ. 32,1  Ο ισραηλιτικός λαός ιδών ότι ο Μωϋσής εβράδυνε να κατεβή από το όρος Σινά, συνηθροίσθη αναστατωμένος γύρω από τον Ααρών και έλεγον προς αυτόν· “σήκω και κατασκεύασέ μας θεούς, οι οποίοι θα προπορεύονται και θα μας οδηγούν. Διότι δεν γνωρίζομεν τι έχει συμβή στον άνθρωπον αυτόν, τον Μωϋσέα, ο οποίος μας έβγαλε από την χώραν της Αιγύπτου”.

      Εξ. 32,2  καὶ λέγει αὐτοῖς Ἀαρών· περιέλεσθε τὰ ἐνώτια τὰ χρυσὰ τὰ ἐκ τοῖς ὠσὶ τῶν γυναικῶν ὑμῶν καὶ θυγατέρων καὶ ἐνέγκατε πρός με.
      Εξ. 32,2  Ο Ααρών απήντησεν εις αυτούς· “αφαιρέσατε από τα αυτιά των συζύγων σας και τον θυγατέρων σας τα χρυσά σκουλαρίκια και φέρετέ τα εις εμέ”.

      Εξ. 32,3  καὶ περιείλαντο πᾶς ὁ λαὸς τὰ ἐνώτια τὰ χρυσᾶ τὰ ἐν τοῖς ὠσὶν αὐτῶν καὶ ἤνεγκαν πρὸς Ἀαρών.
      Εξ. 32,3  Ολος ο λαός αφήρεσε προθύμως τα χρυσά σκουλαρίκια από τα αυτιά των γυναικών και τα έφεραν προς τον Ααρών.

      Εξ. 32,4  καὶ ἐδέξατο ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν καὶ ἔπλασεν αὐτὰ ἐν τῇ γραφίδι καὶ ἐποίησεν αὐτὰ μόσχον χωνευτὸν καὶ εἶπεν· οὗτοι οἱ θεοί σου, Ἰσραήλ, οἵτινες ἀνεβίβασάν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου.
      Εξ. 32,4  Εκείνος τα επήρε από τα χέρια των, τα επεξειργάσθη και τα εκαθάρισε με την σμίλην, τα έρριψε στο χυτήριον και έκαμε μόσχον χυτόν. Και είπεν στον λαόν· “Ισραηλίται, αυτοί είναι οι θεοί σου, οι οποίοι σε επήραν από την γην της Αιγύπτου και σε ανεβίβασαν εδώ”.

      Εξ. 32,5  καὶ ἰδὼν Ἀαρὼν ᾠκοδόμησε θυσιαστήριον κατέναντι αὐτοῦ, καὶ ἐκήρυξεν Ἀαρὼν λέγων· ἑορτὴν τοῦ Κυρίου αὔριον.
      Εξ. 32,5  Ιδών δε δ Ααρών ότι αυτό ηυχαρίστησε τους Ισραηλίτας έκτισε θυσιαστήριον απέναντι του χρυσού μόσχου και δια κήρυκος εφώναξε προς τον λαόν· “αύριον είναι εορτή προς τιμήν του Κυρίου” !

      Εξ. 32,6  καὶ ὀρθρίσας τῇ ἐπαύριον ἀνεβίβασεν ὁλοκαυτώματα καὶ προσήνεγκε θυσίαν σωτηρίου, καὶ ἐκάθισεν ὁ λαὸς φαγεῖν καὶ πιεῖν καὶ ἀνέστησαν παίζειν.
      Εξ. 32,6  Εγερθείς δε λίαν πρωί την επομένην ημέραν ανεβίβασεν στο θυσιαστήριον ολοκαυτώματα και προσέφερεν ευχαριστήριον θυσίαν δια την σωτηρίαν του λαού από την δουλείαν των Αιγυπτίων. Ο λαός μετά την προσφοράν των θυσιών εκάθισεν, έφαγε και έπιε και μετά το φαγοπότι εσηκώθησαν δια να παίξουν και να χορεύσουν.

      από: http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Exodos/Exodos_kef.31-34.htm#kef.32

  30. 950
  31. 951
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Τό κλιμάκιο τών μισόθεων/μισάνθρωπων/μισελλήνων εβραίων τής μοσαντ στή Θεσσαλονίκη*,
    έτσι πού ακόμα τό καμαρώνουμε,

    εγγυάται ότι

    τά νέα τού ολοκαυτωματικού ΑΠΘ τού κ. Μήτκα καί τών άλλων παιδιών,
    θά τά μαθαίνουμε γιά πολλά χρόνια ακόμα,
    από τό αστυνομικό καί τό δικαστικό ρεπορτάζ, π.χ. πρίν από λίγες ημέρες
    «Θύμα ληστείας μέσα στους χώρους του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου
    έπεσε καθηγητής του ΑΠΘ την ώρα που έκανε ανάληψη από ΑΤΜ.»

    *
    κατά πληροφορίες, τό τελαβιβ τής καρδιάς τού καθηγητή στό anatolia leo nar,
    εύχεται happy οκταήμερο μισελληνικό hanukkah τόν άλλο μήνα…

  32. 952
  33. 953
    τό πνεύμα τού aspic says:

    Τής αγάπης αίματα μέ πορφύρωσαν
    καί χαρές ανείδωτες μέ σκιάσανε
    οξειδώθηκα μές στή νοτιά τών ανθρώπων
    μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

    Στ’ ανοιχτά τού πελάγου μέ καρτέρεσαν
    μέ μπομπάρδες τρικάταρτες καί μού ρίξανε
    αμαρτία μου νά `χα κι εγώ μιάν αγάπη
    μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

    Τόν Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
    τά μεγάλα μάτια της μές στά σπλάχνα μου
    τήν παρθένα ζωή μιά στιγμή νά φωτίσουν
    μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

    ~~

    Κι από τότε γύρισαν καταπάνω μου
    τών αιώνων όργητες ξεφωνίζοντας
    ό πού σ’ είδε, στά αίμα νά ζεί καί στήν πέτρα
    μακρινή μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο.

    Τής πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα
    μές στίς πέτρες άνθισα καί μεγάλωσα
    τών φονιάδων τό αίμα μέ φώς ξεπληρώνω
    μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο.

    (Οί τρείς πρώτες στροφές είναι μελοποιημένες).

    Τής αγάπης αίματα – 1964

    Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
    Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
    1. Γρηγόρης Μπιθικώτσης

  34. 954
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Δέν υπάρχει νύχτα χωρίς φώτα,

    νά: http://www.radio895.gr/

Back to Top

Leave a Reply

Το σχόλιο της ημέρας

    16/11/18 | (0 σχόλια)
    του Martin Wolf Financial Times/euro2day.gr Η Βρετανία πρέπει να βρει ένα μονοπάτι που θα αποφεύγει τη ρήξη με την ΕΕ και τις επιπτώσεις της. Το σενάριο νέου δημοψηφίσματος και η εναλλακτική της επαναδιαπραγμάτευσης. Γιατί η πρόταση Μέι δεν ...

Ροή ειδήσεων




Καιρός