Η ετερότητα ως φυσική αρχή.

14/5/16 | 906 σχόλια | 624 απαντήσεις | 32,754 εμφανίσεις

αρχείο λήψηςτου ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ*.

Κάποια στιγμή, για λόγους που ανάγονται στην ψυχολογία και την ψυχανάλυση, ο άνθρωπος αναρωτιέται ποιος είναι ο ίδιος και ποιοι είναι οι άλλοι.

Τα ερωτήματα ποιοι είμαστε,  τι θέλουμε και που πάμε, είναι τα βασανιστικά ερωτήματα της ανθρωπότητας που  απασχολούν τη φιλοσοφία, ίσως, και άλλες επιστήμες  οι οποίες διακονούν την ψυχολογική ανακούφιση της ανθρώπινης αγωνίας.

Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς με βεβαιότητα για τον υπαρκτό κόσμο τον οποίο διερευνούν οι φυσικές επιστήμες. Είναι ακόμη δυσκολότερο να μιλήσει για τον κόσμο πέρα από τη φυσική, τον κόσμο της μεταφυσικής, όχι με την αριστοτελική έννοια αλλά με την έννοια του κόσμου που ξεφεύγει από την επιστασία των φυσικών νόμων και ανάγεται στη φιλοσοφία, την ψυχανάλυση.

Η ετερότητα, πέραν της κοινωνικής της διάστασης, είναι μια φυσική αρχή.

Απέναντι στο θετικά φορτισμένο πρωτόνιο υπάρχει το αρνητικά φορτισμένο ηλεκτρόνιο. Απέναντι στην ύλη του σύμπαντος, υπάρχει η αντιϋλη που, ευτυχώς, οι ποσότητές τους δεν είναι συμμετρικές, διότι τότε η μία θα εξουδετέρωνε την άλλη. Και δεν θα υπήρχαμε.

Η φύση αποτελείται από ύλη και ενέργεια. Με τα όσα γνωρίζω και μπορώ να καταλάβω δεν έχω αντιληφθεί ότι έχουν βρει το στοιχειώδες σωματίδιο. Μας παρουσιάζουν ως στοιχειώδη σωματίδια, περίπου, μια δεκαοχτάδα αλλά ο αριθμός είναι υπερβολικά μεγάλος για να οριστούν όλα αυτά ως στοιχειώδη. Εκείνο που τείνω να πιστέψω είναι πως το στοιχειώδες δεν είναι σωμάτιο αλλά ενέργεια. Αυτή, υπο ορισμένες μορφές και συνθήκες, μετατρέπεται σε σωμάτιο. Και ο άνθρωπος είναι μια ιδιόμορφη σύνθεση ύλης και ενέργειας. Οι πιθανότητες να δημιουργηθεί ήταν απειροελάχιστες.

Άρα, οι τάσεις της συμπεριφοράς του δεν μπορεί να αφίστανται, στο αρχικό γενεσιουργό αίτιό τους , από τη δυναμική της φύσης.

Μπορεί, κατά τη σύγχρονη βιολογία, η συμπεριφορά να επηρεάζεται από το κοινωνικό περιβάλλον που, μαζί με το φυσικό περιβάλλον, επιδρούν στο DNA αλλά, είναι συζητήσιμο κατά πόσο μπορεί να εξαλειφθούν οι πρωτόγονες αναφορές που συγκροτούν την υπόσταση της φύσης και επηρεάζουν τον άνθρωπο.

Αναφέρω ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα από το οποίο μπορεί να γίνει αντιληπτό τι θέλω να πω και πόσο εξαρτημένη από την ετερότητα είναι ακόμη και η φύση. Και το παράδειγμα αυτό είναι το γνωστό πείραμα EPR, από τα αρχικά των επιστημόνων  που το διεξήγαγαν   (Αϊνστάιν, Ποντόλσκι, Ρόζεν), το 1935.

Είναι η λεγόμενη κβαντική εμπλοκή.

Το πείραμα σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα σε εμάς και τη συμπαντική ενότητα.

Εξαιτίας μιας κοσμικής εμπλοκής, κάθε άτομο του σώματός μας συνδέεται με άτομα που βρίσκονται εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.

Μεταξύ του Εγώ και του Άλλου, επομένως, υπάρχει μια πρωταρχική σχέση.

Η ταυτότητα είναι βασικό στοιχείο της ύπαρξης του ανθρώπου, μέσα από την οποία προσδιορίζει τον εαυτό του και τον Άλλο. Η ταυτότητα σήμερα επιβεβαιώνεται στο έθνος. Το έθνος θεωρείτο παλαιότερα ότι είναι ένα εφεύρημα το οποίο κατά κάποιο τρόπο γεφυρώνει ένα αποξενωμένο κράτος με ένα πραγματικό λαό, μια φανταστική κοινωνία, ανθρώπων που δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο.

Φτάσαμε στη νεότερη εποχή σε μια πιο θετική αντίληψη για το έθνος. Είναι αντικειμενικές κοινωνικές οι σχέσεις στο έθνος. Είναι μια πραγματικότητα το έθνος, ένα ανθρώπινο σύνολο με τους μύθους, αναμνήσεις, οικονομία, κουλτούρα, υποχρεώσεις και τα λοιπά. Επομένως, πρέπει να δούμε πως τίθεται το θέμα της ταυτότητας.

Στη μετανεοτερική εποχή που ζούμε τα εθνικά κράτη πιέζονται και δεν αποκλείεται να αποδομηθούν. Τα γίνεται με την εθνική ταυτότητα;

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η λακανική προσέγγιση.  Το έθνος κατανοείται ως μια ταυτότητα σε διαρκή κρίση.   Όλα τα έθνη ορίζουν την ταυτότητά τους μέσα από μια μυθοποιημένη αντιπαλότητα, με πολλούς άλλους γύρω τους. Μία μυθοποιημένη αντιπαλότητα η οποία ουσιαστικά επιδιώκει να εξηγήσει την έλλειψη, την ιστορική έλλειψη με μια αναγωγή σε ένα παρελθόν που τους το αφαίρεσε κάποιος κακός.

Η έννοια της ταυτότητας είναι μια τάση επιστροφής στο ιδεώδες  της πληρότητας και της απόλαυσης σε αντίθεση με τον «άλλο».   

 Ο «άλλος» είναι ένα ζητούμενο και για το άτομο όπως συνελήφθη και διατυπώθηκε στη Δύση.

Η ατομικότητα, όπως κατοχυρώνεται στον Ακινάτη, κατοχυρώνεται μ έναν τραυματικό τρόπο. Δηλαδή κατοχυρώνεται από έναν Θεό, ο όποιος είναι κλεισμένος στον εαυτό του με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να κλειστεί επίσης στον εαυτό του. Γίνεται αυτοαναφορικός.

Αυτό το αυτοαναφορικό υποκείμενο είναι ένα τραύμα για τη δυτική σκέψη.  Γίνεται  ο κύριος και ο κάτοχος της ιστορίας, γεννιέται η θέληση για δύναμη. Γεννιέται η κοσμοκυριαρχία,  «το εγώ είναι ο κάτοχος του κόσμου, θέλω να είμαι ο κύριος της φύσης και του κόσμου και όλοι άλλοι πρέπει να είναι υπηρέτες μου».

Στην Ανατολή, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι το σώμα αυτού, ούτε η ψυχή του μόνο, ούτε το άθροισμά τους, αλλά το όλον αυτού και βάζει μέσα εδώ τη βούληση, το φυσικό θέλημα, δηλαδή μια αυτοσκηνοθεσία του ανθρώπου, μία αυτοδημιουργία του συνεχή, ένα διάλογο βέβαια με τον Θεό και με τους άλλους.

Ο Φρόυντ έδειξε πως δια του ασυνείδητου έχω μια αναφορικότητα στον Άλλον.

Ο Λακάν, έδειξε ότι η επιθυμία είναι βασικά αναφορική, δηλαδή επιθυμώ ενσωματώνοντας την επιθυμία του Άλλου.

 Η Ευρώπη δεν έχει διαμορφώσει μια ενιαία ταυτότητα. Κατά καιρούς το προσπάθησε όχι αυτοπροσδιοριζόμενη αλλά ετεροπροσδιοριζόμενη. Άλλοτε ως προς τη Ρωσία, άλλοτε ως προς την Ανατολή, άλλοτε ως προς το Βυζάντιο άλλοτε ως προς την ορθοδοξία.

Τα Βαλκάνια είναι μεν αδιαχώριστα από την Ευρώπη από γεωγραφική άποψη, έχουν, όμως, οριστεί από πολιτισμική άποψη ως ο «άλλος» μέσα της. Κατόρθωσαν να εσωτερικεύουν βολικά πολλές πολιτικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές απογοητεύσεις.

Όλα αυτά, ίσως ανήκουν στην εποχή των Μεγάλων Αφηγήσεων. Όταν τις κοινωνίες συγκροτούσαν σύνολα με αριθμητικό μέγεθος. Ο «Άλλος» στις κοινωνίες αυτές  ήταν ο ομοεθνής. Και η Μεγάλη Αφήγηση, ήταν, ουσιαστικά, το εθνικό αφήγημα. Η εποχή αυτή, μάλλον, πέρασε. Το εθνικό αφήγημα διεγείρει  ολοένα και μικρότερες συλλογικότητες.

Οι κοινωνίες έχουν κατακερματιστεί. Οι ανθρώπινες ομάδες αναζητούν ολοένα και μικρότερες αφηγήσεις που να ικανοποιούν αυτόν τον κατακερματισμό. Ο σημερινός άνθρωπος αισθάνεται ολοένα και λιγότερο μέλος μιας μεγάλης ή μικρής εθνότητας και περισσότερο μέλος μιας ολιγάριθμης ομάδας με περισσότερο, από την εθνότητα, ομοειδή χαρακτηριστικά. Τα οποία δεν είναι ανάγκη να είναι τα ίδια με τα χαρακτηριστικά που προσδιόριζαν την εθνική ομάδα. Δεν είναι αναγκαίο, για παράδειγμα, να μιλά, η μικρή συλλογικότητα, την ίδια γλώσσα, ή να έχει την ίδια θρησκεία.

Το ερώτημα, εν προκειμένω, είναι ποια η συγκρότηση, πλέον, σε πολιτειακό επίπεδο. Μια πρώτη προσέγγιση, ως απάντηση, θα μπορούσε να είναι πως η αναδυόμενη πολιτεία θα μπορούσε να είναι η Ένωση ενός ανομοιογενούς συνόλου μικρών συλλογικοτήτων, το οποίο θα ήθελε να συνυπάρξει σε μια πολιτειακή μορφή.

Και η προβολή, όμως, αυτού στο μέλλον, θα κατέτεινε στην παγκόσμια κοινωνία και στην ιδιότητα του παγκόσμιου πολίτη.

Είναι η κυρίαρχη αποδομητική ιδεολογία. Νομίζω πως η τάση είναι αυτή. Προσωπικά δεν μου αρέσει. Δεν είμαι τόσο ευπροσάρμοστος. Και αναζητώ τρόπους να την ανακόψω. Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Και ελπίζω στη υπαρξιακή λύτρωση.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι επανερχόμενοι στις ημέρες μας και στην περιοχή μας και αντιμετωπίζοντας τα σημερινά ερωτήματα: μήπως, αναζητώντας την ταυτότητά της, η Ευρώπη πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τον «άλλο» με αφορμή και το προσφυγικό;

Ποιος είναι ο άλλος για την Ευρώπη και ποιος για τον Ευρωπαίο;

Ευχαριστώ πολύ

*Εισήγηση του Παντελή Σαββίδη στην εκδήλωση που οργάνώνουν “Η Εταιρεία Μελέτης Πολιτισμικής Ετερότητας (Ε.Μ.Π.Ε.) και ο Δήμος Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.): «Art Brut – Outsider Art: Η ετερότητα ως καθρέφτης της ταυτότητας» από 9 έως 23 Μαΐου με βασικό χώρο το Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», Ηρακλειδών 66, σταθμός Κεραμεικός/Θησείο.

Category: Κυριο Θεμα, Πολιτισμός

( 906 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 881
    Αναστασία says:

    τρία πουλάκια κάθονταν…φοβερή επικοινωνία λέμε.

  2. 882
    αφ' τό λογιστήριο says:

    https://analitis.gr/wp-content/uploads/2018/09/w06-122857Korakakis.jpg
    Άννα καί Διονύσης
    τά ομορφόπαιδα τού ομορφάντρα τού πατέρα τους!…

    Εκείνη η γυναίκα του πρέπει νά μήν προλαβαίνει νά φανεί,
    έτσι πού ξεχειλίζει η ομορφιά από τό σπίτι της,

    έ;!

  3. 883
    αφ' τό λογιστήριο says:

    https://3.bp.blogspot.com/-5y2QINr5nmY/W5FlBt3BraI/AAAAAAABeZ0/Xha0MW2-QVsudOsjwhWMsNSrNMRKZrzigCLcBGAs/s1600/40914281_2081237612088148_6552323929782878208_n.jpg

    ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΗ:
    Είκοσι χρονών ο καθένας μας έχει ένα πρόσωπο που του δόθηκε από τον Θεό ·
    στα σαράντα – το πρόσωπο που μας έδωσε η ζωή ·
    στα εξήντα – το πρόσωπο που έχουμε κερδίσει.

    Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

  4. 884
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Αστέρι!

    • 884.1
      ανώνυμα says:

      El Tango De Roxanne

      [THE ARGENTINIAN]

      First, there is desire
      Then, passion
      Then, suspicion
      Jealousy, anger, betrayal!
      Love is for the highest bidder, there is no trust
      Without trust, there is no love!
      Jealousy, yes, jealousy!

      ~~~

      Will drive you!
      Will drive you!
      Will drive you!
      Mad!

      Roxanne
      You don’t have to put on that red light
      Walk the streets for money
      You don’t care if it’s wrong or if it is right
      Roxanne
      You don’t have to wear that dress tonight
      Roxanne
      You don’t have to sell your body to the night

      [CHRISTIAN]
      His eyes upon your face
      His hand upon your hand
      His lips caress your skin
      It’s more than I can stand!

      [THE ARGENTINIAN]  [CHRISTIAN]
      Roxanne                           Why does my heart cry?
      Roxanne                           Feelings I can’t fight!

      [CHRISTIAN]
      You’re free to leave me
      But just don’t deceive me
      And please believe me when I say
      I love you!

      (silence, someone says something in Spanish)
      Y yo que te quiero tanto, ¿qué voy hacer?
      Me dejaste, me dejaste por un montón de monedas
      El alma se me fue
      Se me fue el corazón
      Ya no tengo ganas de vivir
      Porque no te puedo convencer
      Que no te vendas, Roxanne

      [THE ARGENTINIAN]                            [CHRISTIAN]
      Roxanne!                                                   Why does my
      You don’t have to put on that red light!     Heart cry?
      You don’t have to wear that dress              Feelings I can’t
      tonight                                                        fight!

      Roxanne! [COMPANY]
      You don’t have to put on that red light      Why does my heart
      Roxanne!                                                   cry?
      You don’t have to wear that dress              Feelings I
      tonight!                                                      Can’t fight

      Roxanne!                          [CHRISTIAN]
      Roxanne!                          Roxanne!
      Roxanne!                          Roxanne!

      https://genius.com/Jose-feliciano-el-tango-de-roxanne-lyrics#note-11225197

      • 884.1.1
        ανώνυμα says:

        μερική αποτυχία στήν αναπαραγωγή τού… λιμπρέτου, π.χ.

        πρός τό τέλος όπου Roxanne![COMPANY],
        τό [COMPANY] πρέπει νά είναι δεξιά, πάνω από τά λόγια Why does my…

        γιά λεπτομέρειες στό αναφερόμενο https://genius.com/Jose-feliciano-

        • 884.1.1.1
          ανώνυμα says:

          φτού!…
          δέν είπαμε καί νά συμπεθερέψουμε μέ τούς Feliciano…

          είς παρηγορίαν:

  5. 885
    αφ' τό λογιστήριο says:

    «…για να συνειδητοποιηθούμε ως όλον, ως ένα καθολικό σώμα ανθρωπινότητας…», καθώς

    Η πρώτη αλήθεια είναι ο θάνατος. Απομένει να μάθουμε ποιά είναι η τελευταία, Ελένη

    Το βιβλίο* βγαλμένο από τη γραφίδα όχι ενός στοχαστή ακαδημαϊκού θεολόγου αλλά από την εμπειρία ενός εξομολόγου ποιμένα, του αγαπητού αδελφού π. Χριστόδουλου Μπίθα, αποτελεί συγκλονιστική μαρτυρία της αναμέτρησης του ανθρώπου με τον έσχατο εχθρό του, τον θάνατο σε όλα τα επίπεδα και τις μορφές του· με την αρρώστια, το πένθος της απώλειας, τον πανικό του αναπόδραστου τέλους, τα βιώματα πολέμων, φρικιαστικών θανάτων σπαρμένων ολόγυρα που πρωταγωνιστές του βιβλίου ζουν σε διάφορες ιστορικές περιόδους, ανοημάτιστης ζωής και υπαρξιακών αδιεξόδων και τη διάβαση, το πέρασμά τους (πάσχα) στην ελπίδα της Ανάστασης, στην καινότητα της ζωής (τόσο στην εσχατολογική όσο και στην ιστορική της διάσταση). – π. Βασίλειος Χριστοδούλου

    περισσότερα, μέ λίγα λόγια: http://antifono.gr/portal/κατηγορίες/θεολογία-θρησκειολογία/γραπτός-λόγος/5897-πέρα-από-την-χώρα-του-θανάτου.html

    • 885.1
      Αναστασία says:

      Παπαριές κι αρμάθες σύκα. Βρε άχρηστοι, σας λέω ότι αυριο μεθάυριο θα σας φάνε ζωντανούς οι νεφελίμ και σεις παπαρολογείτε!
      Είστε άξιοι της μοιρας σας τελικά.

  6. 886
    αφ' τό λογιστήριο says:

    9η Σεπτεμβρίου τού 1906

    «Από τον Πόντο στην Ήπειρο,
    από τη μια πλευρά του ελληνισμού στην άλλη
    θα βρεθεί ο Πόντιος ιεράρχης Φώτιος Καλπίδης.
    Ως μητροπολίτης Κορυτσάς θα κρατήσει ψηλά τη φλόγα της πίστης αλλά και
    το λάβαρο του εθνικού αγώνα.
    Συμπαραστάτης του καταπιεζόμενου ποιμνίου του
    από Αλβανούς, Βουλγάρους και Ρουμάνους κομιτατζήδες,
    ο Φώτιος έπεσε στις επάλξεις του καθήκοντος από τίς σφαίρες των δολοφόνων,
    για να ξεσηκώσει τότε ο θάνατός του τον ελληνισμό.
    Το ποιος ήταν ο Φώτιος Καλπίδης…»
    βλέπε
    https://www.himara.gr/istoria/3570-o-mitropolitis-korytsas-fotios-kalpidis-pou-dolofonithike-apo-komitatzides

    κι ακόμη:

    «Υπήρξε ένας από τους πολλούς ιεροεθνομάρτυρες του Μακεδονικού Αγώνα.»

  7. 887
    αφ' τό λογιστήριο says:

    κατά πώς κερνάει η

    Ελένη Π. μας

    από δίπλα,
    τ’ αφιερώνω κι εγώ σπέσιαλ
    είς πάντα Καταπταυλακιανόν,

    Λιαντίνη, πρώην Νικολακάκου, εξαιρουμένου, καθώς
    ατός του ό πατροκτόνος ώς καί όμοιός του, εδώ μέσα
    ετιμώρησε εαυτόν αναρμοδίως, ακαταλλήλως κι ακαίρως, τί νά πείς…*

    https://www.youtube.com/watch?v=gRDN_wV7s2g&app=desktop

    *
    νά πείς εγκαίρως

  8. 888
    ανώνυμα says:

    π. Χριστόδουλος Μπίθας
    Πέρα ἀπὸ τήν χώρα τοῦ θανάτου, ἐκδ. Γρηγόρη
    ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΕΣ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

    ῾Η πρώτη ἀλήθεια εἶναι ὁ θάνατος.
    ᾿Απομένει νά μάθουμε ποιά εἶναι ἡ τελευταία.
    *

    Ὁ π. Χριστόδουλος Μπίθας γεννήθηκε στήν Νέα Σμύρνη καί
    σπούδασε Οἰκονομικά καί Θεολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, καθώς καί
    φωτογραφία κινηματογράφου στήν σχολή Σταυράκου.
    Ἐργάστηκε ὡς διευθυντής παραγωγῆς στόν κινηματογράφο καί τήν τηλεόραση, μά
    ἡ πείνα καί ἡ δίψα γιά τήν ὄντως ζωή τόν ὁδήγησαν στήν ἱερωσύνη
    στά χνάρια τοῦ παπποῦ του, τοῦ παπα-Ἀναστάση, πού ἦταν παπαδάσκαλος.
    Διακονεῖ στόν Ἱ. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Μοσχάτου.
    Ἔχει δημοσιεύσει τά βιβλία Ἀρχαγγέλων Ἀντίδωρον καί Στόν δρόμο γιά τήν Ἀνάσταση,
    ἐκδ. Ἱ.Ν. Παμμ. Ταξιαρχῶν,
    Τό μυστήριο τῆς χαρᾶς καί τῆς εὐχαριστίας, ἐκδ. Ἄθως,
    Πέρα ἀπό τήν χώρα τῆς λύπης, ἐκδ. Γρηγόρη.
    Ἐπί τρία χρόνια παρουσίαζε μαζί μέ μέλη τῆς ἐνοριακῆς συντροφιᾶς τοῦ Ναοῦ
    ἐκπομπή στόν Ρ/Σ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
    Ἀπό το 2010 ἐκδίδει τό περιοδικό «Ἀρχαγγέλων Λόγος».

    καί

    «Ὑπάρχουν ἀκόμα σήμερα ἄνθρωποι πού μετανοοῦν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι
    καί στρέφονται στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία;
    Ποιά εἶναι ἡ ἱστορία τους καί
    ποιός ὁ βαθύτερος λόγος γιά τόν ὁποῖο συμβαίνει αὐτή ἡ μεταστροφή στήν ζωή τους;
    Στό βιβλίο («Πέρα ἀπό τήν χώρα τῆς λύπης» σσ)
    παρουσιάζονται ἱστορίες πού βασίζονται σέ πραγματικά πρόσωπα…»

    *
    https://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG8087

  9. 889
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Οί βάσεις σέ Αλεξανδρούπολη καί Κύπρο…

    Καταλαβαίνω ότι δεν είστε πιθανώς έτοιμοι να διαβάσετε αυτά που γράφω στη συνέχεια.
    Καταλαβαίνω ότι εξετάζω στο άρθρο αυτό ορισμένα τρομακτικά, ακραία σενάρια.
    Εξηγώ, στη συνέχεια, γιατί το κάνω.
    Εγώ ένα πράγμα ζητώ από τους αναγνώστες μου.
    Να εξετάσουν και να δεχτούν ή να απορρίψουν όσα γράφω με τη λογική τους
    και όχι ανάλογα με το αν τους αρέσουν ή όχι. Άλλωστε,
    συγκριτικά με το θέμα που θίγω σε αυτό το άρθρο,
    το πώς θα κριθεί ο ίδιος ο αρθρογράφος είναι απολύτως ασήμαντο.

    Γιατί εδώ μιλάμε για το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας και της χώρας μας.

    11 Σεπτεμβρίου 2018
    τού Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου,

    βλέπε http://www.konstantakopoulos.gr/2018/09/16/οι-βάσεις-σε-αλεξανδρούπολη-και-κύπρο/#more-5502

    • 889.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      «το Ισραήλ κατηγορείται ότι δίνει οπλισμό στους Νεοναζί της Πολιτοφυλακής Αζώφ»*

      Βόρειος Μακεδονία,
      σέ λέει,

      μόνος στόν κόσμο,

      ο κ. Κοτζιάς(πού κάποτε τού ειχαμε μιάν εκτίμηση, εδώ μέσα)…

      Ό μισόθεος/μισάνθρωπος/μισελληνικός ολοκληρωτισμός τού χρήματος
      τής αρχαίας μήτρας τού ναζισμού τών σταυρωτήδων τής Ζωής
      israel über alles:
      «Χρειάζεται να φτιάξει τον Homo Economicus,
      πλαστελίνη στα μακάβρια σχέδιά του για την ανθρωπότητα.
      Δεν θέλει ανθρώπους με πρόσωπο και ταυτότητα.

      Θέλει να τα καταστρέψει, ή να τα αντικαταστήσει με δήθεν,
      εικονικές ταυτότητες που ελέγχει ο ίδιος
      (ο Γκορμπατσώφ ως κομμουνιστής, ο Σαρκοζί ως γκωλικός,
      ο ISIS ως δήθεν αντιιμπεριλιστικό κίνημα,
      ο Ολάντ ως δήθεν σοσιαλιστής(έτσι μάς είχε πεί καί ό Μανώλης Γλέζος μας, έ;! σσ),
      ο Τσίπρας ως δήθεν ριζοσπάστης αριστερός,
      η Σαϊεντολογία ως δήθεν θρησκεία κ.ο.κ.,
      τα παραδείγματα είναι άπειρα)».

      «Η προοδευτική προσπάθεια
      πρέπει να στρέφεται στη αντικατάσταση δομών με άλλες καλύτερες,
      όχι στην υπαγωγή των πάντων σε μια αόρατη μεν, πολύ υπαρκτή δε
      πλανητική δικτατορία του Χρηματιστικού Κεφαλαίου.
      ‘Όπως έλεγε ο Λένιν,

      «συγκεκριμένη ανάλυση, συγκεκριμένης κατάστασης».

      Ναί,

      από δίπλα: http://www.anixneuseis.gr/?p=196086

      *
      The presence in Ukraine of Israeli military specialists
      is confirmed by the information relayed by the JTA and other Jewish news agencies,
      according to which many of the wounded in clashes with the Kiev police
      were immediately carried off to Israeli hospitals,
      evidently to prevent someone from revealing any more inconvenient truths. Such as
      the one about the people who trained and armed the snipers on Maidan Square who,
      with the same precision rifles,
      fired on both the protesters and police (almost all shot in the head).
      βλέπε: http://www.voltairenet.org/article182860.html

  10. 890
    ανώνυμα says:

    Φῶς Ἱλαρόν

    Επιλύχνιος Ευχαριστία (Φως Ιλαρόν)

    Η Επιλύχνιος Ευχαριστία (Φως Ιλαρόν) είναι αρχαίος ύμνος.
    Συνδέθηκε με την ακολουθία του Εσπερινού από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους.
    Η ύπαρξη του ύμνου αυτού μαρτυρείται ήδη από τον 4ο μ.Χ. αιώνα.
    Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρεται στην ύπαρξή του και τον χαρακτηρίζει ως «αρχαίαν φωνήν».
    Η σύνθεση του ύμνου αποδίδεται στον μάρτυρα Αθηνογένη, ο οποίος, κατά την παράδοση,
    τον εκφώνησε, την ώρα που τον οδηγούσαν στο μαρτύριο.

    Ο ύμνος,
    με ποιητική γλώσσα,
    απευθύνεται προς το Χριστό,
    τον οποίο και ονομάζει Φως Ιλαρόν.
    Το Ιλαρόν, όμως, αυτό Φως, είναι διαφορετικό, ως προς τη φύση Του,
    από το κτιστό φως του ήλιου, γιατί
    είναι το «(Φως) της Αγίας Δόξης του Αθανάτου, Ουρανίου και Μάκαρος Θεού Πατρός».

    Σε αυτό το Άκτιστο Φως της Αγίας Δόξης, που είναι ο Χριστός,
    ανάγουν οι χριστιανοί λατρευτικά το νου και την καρδιά τους, κάθε φορά, που,
    «επί την ηλίου δύσιν»,
    βλέπουν το «εσπερινόν φως» του φυσικού ήλιου, και
    μέσα από αυτή τη μυσταγωγική αναγωγή αισθάνονται την ανάγκη να υμνήσουν
    «Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Θεόν».

    Ο επίλογος του ύμνου,
    απευθυνόμενος, όπως και ο υπόλοιπος ύμνος,
    προς το Χριστό,
    δικαιολογεί την πνευματική αυτή αντίδραση των χριστιανών
    στη θέα του εσπερινού φωτός, γιατί
    «…Άξιον Σε εν πάσι καιροίς υμνήσθαι φωναίς οσίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς,
    διό ο κόσμος Σε δοξάζει»
    Ιερά Δέησις
    Δημοσιεύτηκε (στό youtube σσ) στις 2 Μαρ 2014

  11. 891
    ανώνυμα says:

    «… ο άνθρωπος είναι το κλειδί του κόσμου. Μιλάμε κυριολεκτικά
    για την ανθρωπότητα του Χριστού και την ανθρωπότητά μας «ἐν Χριστῷ»,
    τον «ἐν Χριστῷ ἄνθρωπο».
    Εδώ ἀκριβώς βρίσκεται η καρδιά της Θεολογίας.
    Δεν είναι ο άνθρωπος per se,
    αυτός καθ’ αυτός,
    ούτε ο άνθρωπος του σύμπαντος, αλλά

    ο ένθεος άνθρωπος ο «ἐν Χριστῷ».
    Αυτός αποτελεί το κλειδί του Σύμπαντος.»
    πατρός Γεωργίου Δ. Δράγα

    κι εδώ πολλά πολλά περισσότερα:
    http://antifono.gr/portal/κατηγορίες/επιστήμη-θρησκεία/γραπτός-λόγος/52-θεολογία-και-επιστήμη3a-η-ανθρωπική-αρχή.html

    • 891.1
      ανώνυμα says:

      (theanthropicprinciple),

      διαβάσαμε πιό πάνω στό κείμενο τού πατρός Γεωργίου
      από τό Αντίφωνο τής καρδιάς μας

      κι όποιος έχει μάτια,
      δέν βλέπει ώς όνος κι αγελάς, οπού ‘χουν κάτι ματάρες νά, τά κτήνη,
      μόν’ ορά:

      the-anthropic-principle
      the anthropic …
      theanthropic = Θεανθρωπικ-ή, έ;!

      • 891.1.1
        ανώνυμα says:

        Πουλιά στό Κιόσκι,

        Ελένη,

        νά: https://www.youtube.com/watch?v=mVUpKIFHqZk

        • 891.1.1.1
          ανώνυμα says:

          ποιός γνωρίζει, νά μάς πεί

          γιά τό κιόσκι τού σουλτάνου πού παγίδευε τά πουλιά, καθώς
          αποτελούνταν από πολλά όμοια κιόσκια φτιαγμένα κατ’ αναλογίαν
          καί βαλμένα τό ένα μέσα στ’ άλλο;

          δέν είν’ εδώ καί ό Γιάννης Ντάνης, νά μάς διδάξει
          Λόγους καί Αναλογίες…

  12. 892
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Κάστα Ντίβα

  13. 893
    τό πνεύμα τού aspic says:

    Υλικό, γιά μιάν άσκηση στή Διάκριση:

    Παρουσίαση πρόσφατης συνέντευξης τού Τζούλιαν Ασάνζ στό zougla.gr
    σέ δημοσιογραφική επιμέλεια τού Σωτήρη Σκουλούδη:
    «Είμαστε η τελευταία γενιά πολιτών που ζει ελεύθερα»

    άν καί

    από “τό πιάτο τού σέφ” Καρασαρίνης Μάρκος:
    Η μετάλλαξη του Τζούλιαν Ασανζ πού
    Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 6 Αυγούστου 2017

    έχουμε δηλητηριαστεί(συνώνυμο τού «μάθει», στίς μέρες μας, έ;!) ότι

    «Ο κόσμος μπορεί με ήσυχη συνείδηση να ξεχάσει τον Τζούλιαν Ασανζ του παρελθόντος – και δεν χρειάζεται να θυμάται τον Τζούλιαν Ασανζ τού σήμερα.»
    – προσοχή σ’ όλη τή μαγειριά· χρήση υλικών, τρόπο ανάμειξης, σερβιρίσματος etc, έ;!

    • 893.1
      τό πνεύμα τού aspic says:

      ρ’ Εσείς φιλότιμοι,
      κάντε κι ένα υγιεινό διάλειμμα,
      νά πάρετε δυνάμεις:

      όλο, όλο!…

      http://www.tovima.gr/wp-content/uploads/2018/05/23/31257999_NEXAMAS.jpg

      «…μετά από δεκαετίες παραμονής στις ΗΠΑ, πολιτογραφήθηκε Αμερικανός,
      μόνο και μόνο για να ψηφίσει τον Μπαράκ Ομπάμα.»

      «…ξεκάθαρος και κατηγορηματικός…», έ;
      από ellines.com, προσοχή
      νά:

      Ο Αλέξανδρος Νεχαμάς είναι καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πρίνστον. Είναι επίσης καθηγητής Ανθρωπιστικών Επιστημών και Συγκριτικής Λογοτεχνίας.

      Γεννήθηκε το 1946 στην Αθήνα. Το 1964 αναχώρησε για τις ΗΠΑ
      προκειμένου να σπουδάσει οικονομικά, καθώς
      ήθελε να ασχοληθεί με τον κόσμο των επιχειρήσεων, ωστόσο
      τρία χρόνια αργότερα τον κερδίζει ολοκληρωτικά η φιλοσοφία…

      Ο πολυβραβευμένος καθηγητής ανθρωπιστικών σπουδών, φιλοσοφίας και
      συγκριτικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, υποστηρίζει ότι
      στόχος της διδασκαλίας του είναι

      να κάνει τους φοιτητές του να αισθανθούν άβολα για τη ζωή και τον κόσμο τους.

      Η καταγωγή του θα έλεγε κανείς πως είναι περίπλοκη.
      Η μητέρα του Χριστιανή Ορθόδοξη,
      ο πατέρας του Εβραίος ισπανικής υπηκοότητας,
      ο οποίος όμως είχε βαφτιστεί Καθολικός πριν από τον πόλεμο.

      Όπως έχει αποκαλύψει σε συνεντεύξεις στο παρελθόν,
      ο ίδιος είχε πάρει την υπηκοότητα του πατέρα του, την ισπανική δηλαδή, αλλά
      μετά από δεκαετίες παραμονής στις ΗΠΑ, πολιτογραφήθηκε Αμερικανός,
      μόνο και μόνο για να ψηφίσει τον Μπαράκ Ομπάμα.
      Ωστόσο στην ερώτηση τι είναι τελικά, ο ίδιος είναι ξεκάθαρος και κατηγορηματικός:
      «Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα» τονίζει.

      https://www.ellines.com/famous-greeks/2363-o-ellinas-kathigitis-pou-sundeei-ti-filosofia-me-tin-kathimerinotita/

      ο 72χρονος σήμερα Αλέξανδρος Νεχαμάς είναι από τις 17 Μαΐου
      το πιο πρόσφατο τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

      γιά νά παραμένει ξεκάθαρο καί κατηγορηματικό,
      «το πιο πρόσφατο τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών»,
      καί μετά τό διάλειμμα,
      κάντε μιά λεπτολόγηση τών… προσφερομένων, τέλος πάντων:

      α.
      «Η μητέρα του Χριστιανή Ορθόδοξη,
      ο πατέρας του Εβραίος ισπανικής υπηκοότητας,
      ο οποίος όμως είχε βαφτιστεί Καθολικός πριν από τον πόλεμο.»
      καί
      β.
      «Ο Αλέξανδρος Νεχαμάς (Alexander Nehamas),
      γεννήθηκε το 1946, από γονείς εβραϊκής καταγωγής, και μεγάλωσε στην Αθήνα.
      Σπούδασε στο Swarthmore College και…»
      http://www.biblionet.gr/author/37112/Αλέξανδρος_Νεχαμάς

  14. 894
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Πορτουγκέζικη, είναι·
    κληρονομιά(μαύρη, δέν τό λένε σσ), τή λένε:

    https://www.zougla.gr/kosmos/article/portogalia-i-anakalipsi-tis-dekaetias-to-navagio-pliou-400-eton

    • 894.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      fados portugueses famosos

      Η μουσική έχει σχέση με την πορτογαλική λέξη

      saudade,

      μια από τις δυσκολότερες λέξεις προς μετάφραση:
      είναι ένα είδος προσμονής, αλλά
      κι ένα μείγμα νοσταλγίας, λύπης, πόνου, ευτυχίας και αγάπης,

      • 894.1.1
        αφ' τό λογιστήριο says:

        Angola

        • 894.1.1.1
          αφ' τό λογιστήριο says:

          Petit Pays

          La na céu bo é um estrela
          Ki catá brilha
          Li na mar bô é um areia
          Ki catá moja

          Espaiote nesse munde fora
          Sô rotcha e mar
          Terra pobre chei di amor
          Tem morna tem coladera
          Terra sabe chei di amor
          Tem batuco tem funaná

          Espaiote nesse munde fora
          Sô rotcha e mar
          Terra pobre chei di amor
          Tem morna tem coladera
          Terra pobre chei di amor
          Tem batuco tem funaná

          Oi tonte sodade sodade sodade(saudade, έ;!)
          Oi tonte sodade sodade sem fim
          Oi tonte sodade sodade sodade
          Oi tonte sodade sodade sem fim

          La na céu bo é um estrela
          Ki catá brilha
          Li na mar bô é um areia
          Ki catá moja

          Espaiote nesse munde fora
          Sô rotcha e mar
          Terra pobre chei di amor
          Tem morna tem coladera
          Terra sabe chei di amor
          Tem batuco tem funaná

          Espaiote nesse munde fora
          Sô rotcha e mar
          Terra pobre chei di amor
          Tem morna tem coladera
          Terra pobre chei di amor
          Tem batuco tem funaná

          Petit pays je t’aime beaucoup
          Petit petit je l’aime beaucoup
          Petit pays je t’aime beaucoup
          Petit petit je l’aime beaucoup
          από: https://www.paroles-musique.com/paroles-Cesaria_Evora-Petit_Pays-lyrics,p123474

          • αφ' τό λογιστήριο says:

            λέγεται πώς πρίν πενήντα χρόνια, περίπου
            οί Καβοβερδιάνοι ζήτησαν από τούς Έλληνες εφοπλιστές
            νά προσληφθούν στά πλοία τους,
            μέ αντάλλαγμα νά υψώσουν τήν ελληνική σημαία στό

            Κάβο Βέρδε!…

      • 894.1.2
        αφ' τό λογιστήριο says:

        ο Fado nasceu um dia,
        na amurada dum καράφκου,
        no peito dum marinheiro

        que, estando triste, cantava…

  15. 895
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Με βάση την αντίληψη, που κυριαρχεί στα εκπαιδευτικά μας πράγματα,
    ο τίτλος της εισήγησής μου θα μπορούσε να κριθεί επιεικώς απαράδεκτος, γιατί:

    α) Τι σχέση μπορεί να έχει η εθνική ταυτότητα με την παιδεία; Δεν πρέπει η παιδεία να είναι «υπεράνω εθνικών διαχωρισμών»;
    β) Πώς μπορούμε να μιλάμε για εθνική ταυτότητα στον αιώνα της παγκοσμιοποίησης,
    όπου οι εθνικές ταυτότητες «καταργούνται»;
    Η αντίδραση αυτή είναι κατανοητή. Εκφράζει τις αντιλήψεις της νεωτερικής παράδοσης
    στη σημερινή μεταμοντέρνα φάση της εξέλιξής της.

    Δεν υπάρχει όμως μόνο η νεωτερική παράδοση στον κόσμο.
    Υπάρχει στην περίπτωσή μας και η ελληνική προσωποκεντρική παράδοση, η οποία
    βλέπει τα πράγματα αυτά εντελώς διαφορετικά.

    1. ΠΑΙΔΕΙΑ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ – ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ: ΑΛΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

    Α) Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

    Β) Η ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΠΑΙΔΕΙΑ

    Γ) H ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
    [διάβαζε Ανθέμιος τών Τράλλεων(“Τραλλέων”, πού λένε, κακώς, στό Γαλάτσι Αθηνών) ή Τραλλιανός (474 – 534) καί ratio, μάλλον, έ;!]

    2. ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ

    Α) ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

    Β) Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

    Γ) Η ΕΘΝΙΚΉ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ

    3. Η ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

    Α) ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

    Β) ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ: Η ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ

    Β) ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ: Η ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ
    Η ταυτότητα με την οποία ο ελληνισμός μπαίνει στη μετανεωτερική εποχή έχει βεβαίως προβλήματα, αλλά διαθέτει και κάτι, που είναι μοναδικό.
    Τα «προβλήματα» αφορούν την ιστορική φθορά των ανώτερων κέντρων της: Το χριστιανικό πρόσωπο παραμένει, όπως το άφησε η πτώση του Βυζαντίου, και η νεωτερική «μετακένωση»: αγιογραφία γεμάτη γρατσουνιές, και τα μάτια βγαλμένα. Το ελληνικό και το νεωτερικό άτομο είναι, όπως τα άφησε η ολοκλήρωση της εξελίξεώς τους, δηλαδή σε κατάσταση προχωρημένης σήψης. Το «μοναδικό» είναι η κατασταλαγμένη εμπειρία όλων των ανθρωπολογικών διαδρομών. Ή αλλιώς: «Όταν οι άλλοι πήγαιναν, εμείς γυρίζαμε». Η καθολικότερη αυτή ανθρωπολογική αίσθηση και η παράδοση, που την αναπαράγει, είναι και η πολύτιμη «προίκα» του ελληνισμού για τη μετάβασή του στη μετανεωτερική εποχή.
    Αν κατορθώσουμε να αντιμετωπίσουμε την εμφανή σχιζοείδεια – αλλοτρίωση της εθνικής μας ταυτότητας, και αξιοποιήσουμε τα μετανεωτερικά στοιχεία του περιθωριοποιημένου ανώτερου κέντρου της, θα μπορέσουμε να έχουμε μια θετική συνεισφορά, ικανή να διασφαλίσει και την επιβίωσή μας στη μετανεωτερική εποχή. Η άρση της εθνικής αλλοτρίωσης στο επίπεδο της παιδείας είναι έτσι υπ’ αριθμόν ένα στόχος, και ξεκινά από το εσωτερικό των κυριαρχούμενων παραδόσεων: α) Στον χώρο της θρησκευτικής παιδείας: μύηση στη σχέση ελευθερίας, δικαιοσύνης και αγάπης. Ανάδειξη του προσωποκεντρικσύ πυρήνα του χριστιανισμού. Του κοινωνικούτου προσώπου. β) Στον χώρο της πολιτικής παιδείας: επανασύνδεση με τις αριστοκρατικές αξίες της πολιτικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και του ελληνικού κοινοτισμού, γ) Στο πεδίο της γλώσσας: αποκατάσταση της ενότητας της γλώσσας, ώστε να μπορεί ο Έλληνας να παρακολουθήσει ολόκληρη την ανθρωπολογική του διαδρομή.

    Όταν μιλάμε για την εθνική ταυτότητα της παιδείας τον αιώνα που έρχεται,
    δεν περιοριζόμαστε μόνο σε κριτικές στον κυρίαρχο εθνομηδενισμό. Αναπτύσσουμε συγκεκριμένες δράσεις, πρωτίστως στα τρία αυτά πεδία.

    *Ομιλία που εκφωνήθηκε σε εκδήλωση της Ομάδας Πρωτοβουλίας για το Πανεπιστήμιο
    στις 8/10/1999
    στο Μέγαρο της Συνομοσπονδίας Εργατών Κύπρου (Σ.Ε.Κ.) με γενικό τίτλο
    Πανεπιστήμιο Κύπρου: Ασπίδα ή Κερκόπορτα του Ελληνισμού της Κύπρου

    Θεόδωρος Ζιάκας

  16. 896
    τό πνεύμα τού aspic says:

    https://www.youtube.com/watch?v=0-3hKtUafvA

    Coladera…

    Sangue de Beirona
    Quem cré sabê
    Se sangue de Beirona é ‘sim sabe
    El ba panhal
    La na fundo di ladera

    Sangue de Beirona
    Sangue de Beirona
    El é sabe, el é doce

    Si bo c’otcha’l
    La na fundo di ladera
    Bo ta culpa
    E quem faze’be ess coladera

    When a Young girl becomes a Woman
    ” Sangue de Beirona ” a positive attitude towards sexuality and Life itself !bRAVO !
    Mauricio Montoya Πριν από 1 χρόνο

    Blood of Beirona
    Who wants to know
    If the blood of Beirona tastes so sweet
    Got to catch it
    Deep in the valley

    Blood of Beirona1
    It’s tasty, It’s sweet

    If you can’t find it
    Deep in the valley
    You will blame
    Who did this coladera2

    1.
    In capeverdean creole, “Blood of Beirona” is the blood of lost virginity.
    2.
    The “coladera” or “coladeira” is a typical rythm in capeverdean folklore.

    από: https://lyricstranslate.com/en/sangue-de-beirona-blood-beirona.html

    Какая неповторимая безмятежность в каждом жесте! Какое ощущение полного счастья в улыбке этой гениальной женщины с единственным в мире тембром!:) И как же счастлива Я, что прикоснулась к её пению вживую,побывав ,в свой день рождения в 2009-м, на её концерте!
    Iohanna Greenberg Πριν από 1 χρόνο (τροποποιήθηκε)

    Θέ, βόηθα!… https://www.youtube.com/watch?v=X-5y1wOw6NQ

  17. 897
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Β) Η ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΠΑΙΔΕΙΑ

    Με τα ελληνικά κριτήρια η σημερινή «παιδεία» αντιστοιχεί στην εκπαίδευση, που λάμβανε χώρα στο εσωτερικό της οικονομίας, και αφορούσε μόνο τον τεχνίτη και τον μαθητευόμενο.
    Στην αρχαία Ελλάδα η λέξη «παιδεία» παρέπεμπε στις απαιτήσεις μιας σφαίρας ζωής, η οποία, απλώς δεν υπάρχει σήμερα. Αυτή η σφαίρα, η μοναδική δημόσια σφαίρα, ήταν το αuτoκυβερνώμενο σώμα των πολιτών – οπλιτών, όπου όλοι εξ ίσου «μετέχουν κρίσεως και αρχής», Σκοπός της παιδείας ήταν να φτιάξει άτομο, ικανό να είναι μέλος αυτού του συγκεκριμένου σώματος.

    Ένα τέτοιο άτομο δεν γεννιέται έτοιμο από τη φύση.
    Χρειάζεται ειδική αγωγή, για να αναπτυχθεί.
    Πρέπει συγκεκριμένα να αποκτήσει τέσσερις αρετές:
    τη φρόνηση, την ανδρεία, τη σωφροσύνη και τη δικαιοσύνη.
    Η ψυχή αποτελείται από τρία «μόρια», που λειτουργούν το καθένα με τον δικό του κώδικα,
    και αν δεν αναπτυχθούν με εναρμονισμένο τρόπο,
    ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπερβεί την ιδιωτεία, να ξεφύγει από το επίπεδο του δούλου.
    Τα τρία μόρια
    είναι το επιθυμητικό, το θυμικό (συναισθηματικό) και το λογιστικό (διανοητικό),
    και οι αρετές, που τους αντιστοιχούν, είναι ακριβώς η σωφροσύνη, η ανδρεία και η φρόνηση.
    Όταν αυτές αναπτυχθούν, εμφανίζεται η τέταρτη αρετή:
    η εσωτερική εκείνη αμεροληψία -δικαιοσύνη, που κάνει τον άνθρωπο ικανό να ανταποκριθεί
    στις συλλογικές απαιτήσεις της ατομικής ελευθερίας και της πολιτικής ισότητας.
    Ο δίκαιος ελεύθερος άνθρωπος είναι ο σκοπός της ελληνικής παιδείας. Προφανώς
    αυτό το είδος ατόμου δεν το χρειάζεται καθόλου η σημερινή εποχή.
    Θα ήταν δυναμίτης στα θεμέλιά της.

    Βάση της ελληνικής παιδείας ήταν τα ομηρικά έπη. Γι’ αυτό τον λόγο θα είχαμε αναγκαστικά την αποτελεσματικότητά της, όταν τα έπη θα «απομυθοποιούνταν». Μιλάμε για την εποχή της παρατεταμένης ανθρωπολογικής κρίσης του ελληνικού πολιτισμού, η οποία αρχίζει με τον πελοποννησιακό πόλεμο, και ξεπερνιέται με τον χριστιανισμό, αλλά αναπαράγεται κάθε τόσο και μας συνοδεύει μέχρι σήμερα. Το πρόβλημα είναι το εξής: Με τη βοήθεια του ηρωικού μύθου ο άνθρωπος μπορεί να εξελιχθεί από το επίπεδο του δούλου, ο οποίος είναι πρωτίστως δούλος των παθών του, στο επίπεδο του ελεύθερου ανθρώπου (από το επίπεδο του κολεκτιβιστικού ανθρώπου στο επίπεδο του ατόμου). Όταν όμως ολοκληρωθεί η εξατομίκευση, ο εξατομικευτικός μύθος χάνει τη λειτουργικότητά του, ως μηχανισμός αυτορρύθμισης των παθών. «Απομυθοποιείται». Αν τη στιγμή αυτή δεν μπει κάτι άλλο στη θέση του, μοιραία το άτομο αποσυντίθεται, και το δημοκρατικό πολιτειακό του oικoσύστημα είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει. Οι αιτίες της κατάρρευσης είναι εσωτερικές. Δεν είναι εξωτερικές. Αποδείχθηκε περίτρανα ότι η Λογική δεν είναι επαρκές υποκατάστατο της ρυθμιστικής γοητείας του μύθου. Ούτε η διδασκαλία της Τραγωδίας μπορεί να συγκρατήσει για πολύ τη διαλυτική αποχαλίνωση των ατομικιστικών παθών. Τη λύση στο πρόβλημα την έδωσε ο χριστιανισμός, εισάγοντας την αγάπης την ελληνική ψυχή: Το άτομο μπορεί να αποφύγει την κατάρρευση, αν αναθεμελιώσει την προσωπικότητά του στην αγάπη. Χάρη στην αγάπη η ανάπτυξη των τριών κλασικών αρετών και η εσωτερίκευση της δικαιοσύνης, δηλαδή η προϋπόθεση για την ύπαρξη ελεύθερου πολιτικού σώματος, είναι τελικώς δυνατή, παρά την εξάντληση του Μύθου.

    Ενώ άλλαξε άρδην η οντολογική θεμελίωση της ελληνικής παιδείας με τη μετάβαση στον χριστιανισμό, ο σκοπός της, ο ελεύθερος και δίκαιος άνθρωπος, έμεινε αμετακίνητος. Η λύση στο πρόβλημα της κατάρρευσης του ελληνικού πολιτικού σώματος είναι η δημιουργία ενός δεύτερου σώματος στο εσωτερικό του, Ενός σώματος εσχατολογικού-μυστηριακού, Ο ρόλος του είναι διπλός: Προς τα μέσα καλύπτει την ανάγκη της μετάβασης από το άτομο στο πρόσωπο. Προς τα έξω ο ρόλος του είναι «αντισηπτικός»: είναι το «άλας», που εμποδίζει το πολιτειακό οικοσύστημα του ατόμου να καταρρεύσει, να «σαπίσει». Η ζωοποιός και συνάμα «αντισηπτική» ενέργεια, είναι η αγάπη. Όταν μιλάμε για ελληνικό, δηλαδή προσωποκεντρικό χριστιανισμό, εννοούμε κατά βάθος αυτήν ακριβώς τη λύση στα αδιέξοδα της ελληνικής δημοκρατίας.

    Δυστυχώς οι δολιχοδρομίες της ελληνικής Ιστορίας δεν ευνόησαν την ουσιαστική εφαρμoγή της χριστιανικής λύσης. Ο ελληνικός χριστιανισμός επισκιάστηκε από τον ρωμαϊκό – αυτοκρατορικό. Μια πρόγευσή της αξιωθήκαμε ωστόσο να έχουμέ στην περίπτωση του νεοελληνικού κοινοτισμού. Μπορούμε μόνο να ευελπιστούμε ότι η πιθανή αναγέννηση του ελληνικού πολιτικού σώματος θα ξαναφέρει στην ημερήσια διάταξη τη χαμένη διαλεκτική ευχαριστιακού και πολιτικού σώματος.

    Από τό 895, τού Θ. Ζιάκα

    • 897.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      τού 1999,

      τό πανάκριβο κείμενο τού Θ. Ζιάκα,
      στό οποίο παραπέμπει τό όνομά του, ώς ενεργός σύνδεσμος,
      στό τέλος τού 895, λίγο πιό πάνω
      καί από τό οποίο αντλώ αποσπάσματα γιά νά τά μοιραστώ μαζί σας,
      σ’ αυτό τό Άλσος αναψυχής τών Ανιχνεύσεων τού αγαπητού Παντελή Σαββίδη όλων μας
      -οράτε ορέ πώς πέφτουν τά άλφα σάν τό χαλάζι;-
      πάσχει ελαφρώς, μεταβαίνοντας μέσα στά χρόνια
      από τήν αρχική μορφή χειρογράφου, μάλλον, σέ ηλεκτρονική
      κι αυτό δείχνει νά ‘ναι «τής αγάπης πού παιδεύει», καθώς
      μάς δίνει τήν ευκαιρία ν’ αγωνιστούμε κι εμείς ές μικρόν υπέρ νοήματος σ’ ελάχιστα σημεία
      κι έτσι νά ξαναδιαβάσουμε, εμπεδώνοντάς τους, τούς προσφερόμενους θησαυρούς
      γιά τήν κατανόηση ημών αυτών τών ιδίων
      μέσα στόν πανέμορφο Κόσμο τού Θεού(καί τών Ελλήνων!), πού
      δείχνει χωματερή καί σκορποχώρι καί τουρλουμπούκι καί κόλαση, ακόμα
      στά μάτια τών βλεπόντων,

      προσπαθώντας λοιπόν νά σώσω τό τομάρι μου κι εγώ
      επισημαίνω στήν αγάπη σας ότι
      στήν αρχή τής τρίτης παραγράφου, από πάνω, διορθώνουμε:

      Βάση της ελληνικής παιδείας ήταν τα ομηρικά έπη.Γι’ αυτό τον λόγο θα είχαμε/έχανε αναγκαστικά την αποτελεσματικότητά της, όταν τα έπη θα «απομυθοποιούνταν».
      καί
      Τη λύση στο πρόβλημα την έδωσε ο χριστιανισμός,
      εισάγοντας την αγάπης την αγάπη στην ελληνική ψυχή:

      πάω τώρα νά κρυφτώ,
      έτσι πού “κατάφερα νά διορθώσω Θ. Ζιάκα”, τσσσς!…,

      πρίν απ’ αυτό, όμως
      μιά οικουμενική καί αιώνια στιγμή,
      αριστοτελικής καί πατερικής τάξεως,
      γιά τήν ανθρωπότητα:

      «Ενώ άλλαξε άρδην
      η οντολογική θεμελίωση της ελληνικής παιδείας με τη μετάβαση στον χριστιανισμό,
      ο σκοπός της,
      ο ελεύθερος και δίκαιος άνθρωπος,
      έμεινε αμετακίνητος.»

      • 897.1.1
        αφ' τό λογιστήριο says:

        Τι μας ενδιαφέρουν όλα αυτά;

        Οι ίδιες οι τεχνολογικές δυνάμεις που ανέπτυξε το ανθρώπινο Γένος το θέτουν τώρα, άμεσα,
        εντός του αιώνα που διανύουμε πιθανότατα,
        ενώπιον της ανάγκης να μεταβάλλει ριζικά την οικονομική, κοινωνική, διεθνή

        και ψυχο-πνευματική του ακόμα συγκρότηση ή να πεθάνει.

        Ό Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος,
        από δίπλα: Σαμίρ Αμίν (1931-2018)
        http://www.anixneuseis.gr/?p=196297

  18. 898
    αφ' τό λογιστήριο says:

    3. Η ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

    Α) ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

    Β) ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ: Η ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ, Ελένη:

    Η ταυτότητα με την οποία ο ελληνισμός μπαίνει στη μετανεωτερική εποχή
    έχει βεβαίως προβλήματα, αλλά διαθέτει και κάτι, που είναι μοναδικό.

    Τα «προβλήματα» αφορούν την ιστορική φθορά των ανώτερων κέντρων της:
    Το χριστιανικό πρόσωπο παραμένει
    όπως το άφησε η πτώση του Βυζαντίου και η νεωτερική «μετακένωση»*:
    αγιογραφία γεμάτη γρατσουνιές, και τα μάτια βγαλμένα.
    Το ελληνικό και το νεωτερικό άτομο είναι όπως τα άφησε η ολοκλήρωση της εξελίξεώς τους, δηλαδή σε κατάσταση προχωρημένης σήψης.
    Το «μοναδικό»
    είναι η κατασταλαγμένη εμπειρία όλων των ανθρωπολογικών διαδρομών. Ή αλλιώς:
    «Όταν οι άλλοι πήγαιναν, εμείς γυρίζαμε».

    Η καθολικότερη αυτή ανθρωπολογική αίσθηση και η παράδοση που την αναπαράγει,
    είναι και η πολύτιμη «προίκα» του ελληνισμού για τη μετάβασή του στη μετανεωτερική εποχή.
    Αν κατορθώσουμε να αντιμετωπίσουμε
    την εμφανή σχιζοείδεια – αλλοτρίωση της εθνικής μας ταυτότητας και αξιοποιήσουμε
    τα μετανεωτερικά στοιχεία του περιθωριοποιημένου ανώτερου κέντρου της,
    θα μπορέσουμε να έχουμε μια θετική συνεισφορά,
    ικανή να διασφαλίσει και την επιβίωσή μας στη μετανεωτερική εποχή.
    Η άρση της εθνικής αλλοτρίωσης στο επίπεδο της παιδείας
    είναι έτσι υπ’ αριθμόν ένα στόχος, και ξεκινά από το εσωτερικό των κυριαρχούμενων παραδόσεων:
    α) Στον χώρο της θρησκευτικής παιδείας: μύηση στη σχέση ελευθερίας, δικαιοσύνης και αγάπης. Ανάδειξη του προσωποκεντρικσύ πυρήνα του χριστιανισμού. Του κοινωνικούτου προσώπου.
    β) Στον χώρο της πολιτικής παιδείας: επανασύνδεση με τις αριστοκρατικές αξίες της πολιτικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και του ελληνικού κοινοτισμού.
    γ) Στο πεδίο της γλώσσας: αποκατάσταση της ενότητας της γλώσσας, ώστε
    να μπορεί ο Έλληνας να παρακολουθήσει ολόκληρη την ανθρωπολογική του διαδρομή.

    Όταν μιλάμε για την εθνική ταυτότητα της παιδείας τον αιώνα που έρχεται,
    δεν περιοριζόμαστε μόνο σε κριτικές στον κυρίαρχο εθνομηδενισμό.
    Αναπτύσσουμε συγκεκριμένες δράσεις, πρωτίστως στα τρία αυτά πεδία.

    Από τό 895, τού Θ. Ζιάκα

    *
    μετακένωση:
    άκριτη εισαγωγή και μίμηση σε μία κοινωνία ξένων πολιτισμικών στοιχείων
    με αποτέλεσμα την εμπλοκή της ιστορικής προόδου αυτής της κοινωνίας
    (όπως συμβαίνει στην ελληνική)
    επειδή δεν ταιριάζουν με την πολιτισμική της ταυτότητα π.χ.
    Θεωρία της μετακένωσης του Κοραή.
    https://el.wiktionary.org/wiki/μετακένωση
    βλέπε καί:
    Ἡ κοραϊκὴ «Μετακένωσις» «[1] σσ»
    – σύμφωνα μὲ τὴ διδακτορικὴ διατριβὴ τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδεροῦ στὸ Mainz τὸ 1962.
    http://www.antibaro.gr/article/3560

    [1]
    Γιάννης Σκαρίμπας:
    «Από τόν Κιουταχή καί τόν Μπραΐμη μπόρεσε καί απαλλάγηκε τό έθνος μας – μά
    από τήν ψώρα τού Κοραή ακόμα ξύνονται οί Έλληνες» (Η Τράπουλα. Τό ελλείπον…),
    βλέπε
    ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΗΛΙΟΥ,
    ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΡΑΪΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΑΙΩΝΑ,
    σελίδες 143(τέλος, κρίση υπό Γιάννη Καμπύση)-144(αρχή, όπου τό αναφερόμενο), στό pdf: file:///C:/Users/user/AppData/Local/Packages/Microsoft.MicrosoftEdge_8wekyb3d8bbwe/TempState/Downloads/N03.002.0%20(1).pdf

    • 898.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      α.
      Η παρουσίαση στό «Αντίβαρο» υπό τόν τίτλο:
      Ἡ κοραϊκὴ «Μετακένωσις» – σύμφωνα μὲ τὴ διδακτορικὴ διατριβὴ τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδεροῦ στὸ Mainz τὸ 1962.,
      είναι πόνημα

      «του Σωτήρη Μητραλέξη»,

      όπως βλέπουμε
      εδώ: https://maccunion.wordpress.com/2012/11/23/ἡ-κοραϊκὴ-μετακένωσις-σύμφωνα-μ/

      β.
      ό σύνδεσμος για τό pdf είναι σωστός, θέλει μόνο νά τόν γκουγκλάρετε

  19. 899
    αφ' τό λογιστήριο says:

    «…μόλις πεθάνει κάποιος, τον κρεμάνε σε ένα δέντρο και τον δέρνουν που τους εγκατέλειψε.»
    http://www.mixanitouxronou.gr/wp-content/uploads/2015/03/loizos_alexiou_01b.jpg
    (ό Επισκέφτης, φταίει)

  20. 900
  21. 901
    αφ' τό λογιστήριο says:

    «… καταγγέλλουμε ὅτι πίσω ἀπ’ αὐτή μεθοδεύεται μιά νέα κατοχή,
    πιό ὕπουλη καί πιό ἐπικίνδυνη ἀπό τήν τουρκική καί τή ναζιστική….»,
    από

    Προφητική ανακοίνωση τής Ε.Χ.Ο.Ν. από τόν Γενάρη τού 1981,

    όταν ακόμα ό Καραμπελιάς «έπαιζε τίς αμάδες έν Εξαρχείοις…»,
    τώρα κάνει «Κεντρική διάθεση» στά ξεκάρφωτα τού Λάμπου από τή Θεμιστοκλέους…

  22. 902
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Έτσι κι αλλιώς τά ξέρουν όλα· τά παιδιά:
    https://www.zougla.gr/assets/images/2524746.jpg *

    Ἔρως ἀνίκατε μάχαν,
    Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις,
    ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,
    φοιτᾷς δ᾽ ὑπερπόντιος ἔν τ᾽ ἀγρονόμοις αὐλαῖς· ( 785 )
    καί σ᾽ οὔτ᾽ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεῖς
    οὔθ᾽ ἁμερίων σέ γι᾽ ἀνθρώπων[1], ὁ δ᾽ ἔχων μέμηνεν.

    Έρωτ’ ακατανίκητε στή μάχη,
    Έρωτα, πού κάνεις κτήμα σου όλους σ’ όσους επιπέσεις,
    πού στ’ απαλά τά μάγουλα τής κόρης νυχτερεύεις καί
    σεργιανάς στίς θάλασσες καί στών ξωμάχων τά κατώφλια, ( 785 )
    κανείς δέ σού γλυτώνει,
    μηδέ θνητός
    μηδέ αθάνατος
    κι ό κατεχόμενος, μανίζεται(παλαβώνει, έ;!).
    (κι από «Ζήτρο…» κι από salerosa κι από…, πήρα· γιά τήν απόδοση τού αρχαίου κειμένου, λέμε!)

    *
    http://www.govastileto.gr/to-paidi-mou/ti-kanete-otan-o-gios-sas-ine-erotevmenos-me-ena-koritsaki/

    [1]
    «ἁμερίων σέ γι᾽ ἀνθρώπων», βρίσκω παντού, όχι όμως στό
    Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ, Σοφοκλής ΑΝΤΙΓΟΝΗ – ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΧ. ΜΠΑΡΜΠΑΣ, όπου:
    «ἁμερίων ἐπ’ ἀνθρώπων»
    κι έν πάση περιπτώσει:

    αμερίων ανθρώπων = ολιγόζωων, εφήμερων ανθρώπων, μπά!…

    • 902.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      τίι… «κι ό κατεχόμενος, μανίζεται(παλαβώνει, έ;!).», τώρα!…

      «κι ό πού κατέχεις(Έρωτα, εννοείται, έ;! σσ) τον, παλαβώνει.», νά λέμε!

  23. 903
    Ελένη Π. says:

    Ὁ ἔρωτας γεννήθηκε γιά δύο,
    βρές καί μία Ἀριάδνη νά τήν ρωτήσεις τή λύση καί τί βλέπει
    ἀλλά ἡ Ἀριάδνη θέλει κι ἕνα Θησέα νά τήν βοηθάει κι αὐτός.

    • 903.1
      αφ' τό λογιστήριο says:

      προσπάθησε ν’ αξιοποιήσεις πρός τό συμφέρον όλων μας καί τό κοινό καλό,
      όσα είναι γνωστά
      γιά τόν εθελόθυτα ταγμένο από τά πρώτα νιάτα του στή σωτηρία τών Αθηναίων, Θησέα
      (καί τόν υπουργεύοντα αυτούς έως θανάτου, Κόδρο…),
      πού προστάτευσε τόν τυφλό Οιδίποδα, στόν Κολωνό τού μεγάλου Σοφοκλή,
      ό οποίος

      στά 70 του δήλωσε: «ούφ, γλύτωσα απ’ αυτό», εννοώντας τήν ανάγκη τής γυναίκας,
      γιά ν’ αποκτήσει γιό από μιά νεαρή εταίρα, στά 85 του…

      ἐν ὅσῳ εκκρεμεί ανεπίδοτη η «σάρξ μία» τού καθ’ ημάς αγίου

      Έρωτ – Ερώτ

      Πώς αληθεύει ό βίος μας;

      • 903.1.1
        Ελένη Π. says:

        κάντε ψυχανάλυση
        καί μήν ξεχνᾶτε τή μαμά σας

        • 903.1.1.1
          αφ' τό λογιστήριο says:

          σέ φιλώ!
          ~~~

          Στο χέρι κάθε ζευγαριού είναι να ζει ευτυχισμένα!
          Όλγα Μπαλανίκα Πριν από 3 χρόνια
          Απάντηση
          Όλγα Μπαλανίκα αμ δεν είναι μονο στο χέρι του καθε ζευγαριού
          γιατί υπάρχουν και πολλά άλλα χέρια κυρία Μπαλανικα.
          Fani Arethas Πριν από 3 μήνες

          κοψε κυρα βασιλικο και στρωσε το τραπεζι…….ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!!!!
          Jenny Pipertzis Πριν από 3 χρόνια

          Στίχοι: Σταύρος Κουγιουμτζής
          Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
          κι ό Γιώργος σέ πρώτη και παντοτινή εκτέλεση
          ήταν μόλις 22 χρόνων

          κι έπαιζε πόκα μέ τούς φίλους χτυπώντας «τρελλά», όχι γιατί είχε φύλλο, αλλά
          γιά νά τούς μοιράσει χαρτζιλίκι, αλλ’ εκείνοι, πού…
          -όχι, εγώ δέν ήμουν εκεί, ήμουν δέκα χρόνια νωρίτερα
          σάν έκανε χωνί τό τετράδιο
          κι έβγαζε μ’ αυτό εκπληκτικόν ήχο πνευστού οργάνου,
          βεβαιώνοντάς με κιόλας ότι
          «εμένα θά μέ μάθει μπουζούκι ό πατέρας μου»,
          σάν τού ‘λεγα πώς
          «η καλύτερη μουσική, είναι η κλασσική»·
          παιδιά, τί νά πείς!…

          νά πείς: https://www.youtube.com/watch?v=28GzARSTNFA

        • 903.1.1.2
          Ελένη Π. says:

          Ἡ μάνα καί ὁ πατέρας ὁρίζουν τόν κάθε ἄνθρωπο. Ὁποιαδήποτε ἀλλοίωση αὐτῶν τῶν γενετικῶν χαρακτηριστικῶν ἐπιφέρει ἀλλοτρίωση τῶν ἀνθρώπων, ἀσθένειες καί πλήρη ἀποσυντονισμό τοῦ ἀνθρώπου ἀλλά καί ἄλλων ἀνθρώπων πού ἔχουν σύνδεση συγγενική. Ἀπαίτηση γιά ὀρθές σκέψεις καί πλήρη καί ἄμεση ἀποκατάσταση τῶν γονέων ὅπως γεννᾶνε τά παιδιά τους γιά νά λειτουργήσει ἡ ζωή. Καί ἐπί πλέον ὀρθόδοξες σκέψεις, τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου γιά νά βρεῖς τόν ἑαυτό σου καί τά ταλέντα σου.

  24. 904
    αφ' τό λογιστήριο says:

    @ 903.1.1.2

    «Ἡ μάνα καί ὁ πατέρας ὁρίζουν τόν κάθε ἄνθρωπο.
    Ὁποιαδήποτε ἀλλοίωση αὐτῶν τῶν γενετικῶν χαρακτηριστικῶν
    ἐπιφέρει ἀλλοτρίωση τῶν ἀνθρώπων,
    ἀσθένειες καί πλήρη ἀποσυντονισμό τοῦ ἀνθρώπου ἀλλά καί
    ἄλλων ἀνθρώπων πού ἔχουν σύνδεση συγγενική.
    Ἀπαίτηση γιά ὀρθές σκέψεις καί
    πλήρη καί ἄμεση ἀποκατάσταση τῶν γονέων ὅπως γεννᾶνε τά παιδιά τους
    γιά νά λειτουργήσει ἡ ζωή.»

    Ασαφές, λέω

    Ελένη,

    δές τί διευκρινήσεις μπορείς νά κάνεις επ’ ωφελεία τών αναγνωστών.

    «…τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου γιά νά βρεῖς τόν ἑαυτό σου καί τά ταλέντα σου.»,

    γράφεις στό τέλος,
    ακουμπώντας στήν πέμπτη από τίς Δέκα Εντολές τής Παλαιάς Διαθήκης
    καί η ίδια η ναυτική μου ιδιότητα συγκατανεύει,
    υπό τό Φώς πού είναι* ό Ιησούς Χριστός:

    «Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος· καὶ
    ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος» – κατά Ματθαίον ι΄, 37.

    Κάθε άνθρωπος, που με τον ένα ή τον άλλον τρόπο,
    Μας Εμποδίζει Να Ακολουθήσουμε Τον Θεό, Είναι Εχθρός Μας
    κατά το μέτρο που μας παρεμποδίζει.
    Αναμφισβήτητα όμως
    η πιο δύσκολη κατάσταση παρουσιάζεται κυρίως με τους πλέον ο ι κ ε ί ο υ ς.
    τού δικού μας εδώ μέσα Κοσμά Σεραφετινίδη:
    https://kosmaser.wordpress.com/tag/κυριε-ελεησον-με-κοσμασερ/

    μέ αφήνεις μέ τήν αίσθηση ότι
    δέν έχεις απαλλαγεί ακόμη από τίς γκουρούδικες καί συγκριτιστικές σου περιπέτειες,

    Ελένη,

    ενώ φοριέται κιόλας στίς μέρες μας
    καί η εβραιομασονία μέ βυζάκια…

    *
    ποιός ξεχνά εδώ μέσα τήν
    Εξίσωση τού Θεού;
    νά:

    Θεός = Φώς, Αλήθεια, Δικαιοσύνη, αγάπη(οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς…), Ζωή

  25. 905
    αφ' τό λογιστήριο says:

    Μιά μέρα τού Θεού,

    τού λέει ενανού, ό εικοσάχρονος εαυτός του:
    «εγώ θέλω ελευθερία καί γνώση» καί τόν πήρε καί πήγανε στά βαπόρια!
    Πέρασαν χρόνια πολλά καί

    μιάν άλλην ίδια καλή μέρα,
    λέει ό σαραντάχρονος εαυτός του στόν εικοσάχρονο:
    «αρκετά μ’ αυτό τό βιολί «ελευθερία καί γνώση, ελευθερία καί γνώση»·
    ντροπή, ν’ αλλάζουμε όνομα στά πράγματα!…
    Η αλήθεια είναι τού Θεού, δέν μπορούμε νά τήν κάνουμε ό,τι θέλουμε,
    μόνο νά τήν ψάχνουμε μπορούμε, νά τήν βρίσκουμε σάν άνθρωποι καί τότε
    νά τήν ομολογάμε ενώπιον τών ανθρώπων,
    αυτό είναι τό σωστό καί η αλήθεια είναι ότι
    τόν πατέρα μας έψαχνες νά βρείς!…».
    Ό μικρός δέν μίλησε.

    Πέρασαν ακόμη πέντε χρόνια
    κι έν’ άγιο πρωϊνό
    ακούγεται ό σαρανταπεντάχρονος εαυτός του νά λέει τού σαραντάχρονου:
    «γιατί μαλώνεις τόν μικρό;»

    «Έ, δέν ακούς πού όλο λέει
    πώς μάς πήρε καί μάς πήγε στά βαπόρια γιατί ήθελε ελευθερία καί γνώση; Ντροπή
    ν’ αλλάζουμε όνομα στά πράγματα, η αλήθεια είναι τού Θεού,
    τόν πατέρα μας τόν αδικοσκοτωμένο έψαχνε νά ‘βρη καθώς ορφανέψαμε από τά έξη
    κι ένα αγόρι χρειάζεται πρώτα νά παρατηρήσει τόν πατέρα του, μετά
    ν’ αρχίσει νά τόν μιμείται καί πιό μετά νά θέλει, συνειδητά πιά, νά τού μοιάξει,
    γιά νά μπορέσει ν’ ανδρωθεί καί κάποτε νά τόν ξεπεράσει κιόλας,
    γιά νά μή σαπίσει η ζωή!
    Έχοντάς τον χάσει, τό μόνο πού μάς απέμενε ήταν
    νά μάς πάει ό μικρός εκεί πού είχε ζήσει καί δοκιμαστεί ό πατέρας,
    νά γνωρίσει τούς όρους καί τίς συνθήκες τής ζωής του όπως καί τών άλλων ίδια μ’ αυτόν,
    ό,τι κοντινότερό του,
    όπως ξέρεις καλύτερ’ από μένα, σάν μεγαλύτερος», είπ’ εκείνος
    καί σώπασε.

    Ό σαρανταπεντάχρονος τότε,
    μέ τό ‘να χέρι φέρνει στήν αγκαλιά του τόν εικοσάχρονο,
    περνώντας τ’ άλλο του στοργικά γύρω από τό λαιμό τού σαραντάχρονου καί λέγοντάς του:
    «βρέ κουτέ, άν πατέρας δέν σημαίνει ελευθερία καί γνώση, τότε τί σημαίνει, έ; τί;»

    κι έτσι αγκαλιασμένοι(κι ατός του τρείς, μ’ έναν τρόπο, έ;!)
    ύστερα από ένα τέτοιο «ξεκαθάρισμα λογαριασμών»,
    κίνησε γιά τόν Πατέρα, καθώς

    όπως όλοι μας,
    είχε κι αυτός δυό πατεράδες:
    τόν φυσικό καί τόν… Original.
    Μέ τόν φυσικό πατέρα νά είναι γραμματοκομιστής

    [«παιδί» λέμε τό γράμμα τού Θεού καί είναι σέ μορφή συμπιεσμένου αρχείου
    γιά νά μπορέσει νά κάνει τή μετάβαση από τό Θεϊκό επίπεδο στό εγκόσμιο
    κι αυτό σημαίνει ότι
    τό παιδί/γράμμα πρός τόν Κόσμο δέν είναι άδειος φάκελος/ κουτί,
    νά μπούμε εμείς μέσα μέ τά τσαρούχια μας νά ρημάξουμε τό Θεϊκό του περιεχόμενο,
    μόνο πρέπει νά κάνουμε ανζίπ, αποσυμπίεση μέ καταλύτη τήν αγάπη μας κι όλο της τόν εξοπλισμό, έ;!]

    ταχυδρόμος -κούριερ γιά τούς νεότερους- τού Φάδερ Original,
    πρός τόν πανέμορφο Κόσμο Του(καί τών Ελλήνων!),

    μάρτυς μου ό Φίλιππος Γράψας:

  26. 906
    τό πνεύμα τού aspic says:

    Φρέσκο αίμα,
    νά ‘χει νά πίνει ό μισόθεος/μισάνθρωπος/μισέλλην εβραίος
    τής αρχαίας μήτρας τού ναζισμού
    israel über alles:

    Λαϊκό προσκύνημα στις κηδείες επτά ανθρώπων που σκοτώθηκαν από ισραηλινές σφαίρες

    Ό Φάρις Οντέ,
    αυτό τό παλληκάριν,
    ήρωας τής μάνας του τής ανθρωπότητας καί τού πατέρα του τού Έλληνα,
    ήταν 15 χρόνων!

Back to Top

Leave a Reply

Το σχόλιο της ημέρας

Ροή ειδήσεων




Καιρός