Η γάτα του Σρέντιγκερ είναι ζωντανή.

10/1/16 | 146 σχόλια | 184 απαντήσεις | 10,835 εμφανίσεις

schrodingers-cat-artwork-500x500του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

Ένας νέος εκδοτικός οίκος δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη από τον φυσικό επιστήμονα Παναγιώτη Χαρίτο ο οποίος εργάζεται στο CERN. Τον ονόμασε «Ροπή» και στοχεύει να αναδείξει ζητήματα που έχουν σχέση με την επιστήμη, την τεχνολογία, τη φιλοσοφία, τη θεολογία και την κοινωνία. Αλλά, με το διάλογο.

Σε μια εποχή που τα πάντα υποχωρούν και καταρρέουν, ο Παναγιώτης Χαρίτος βγαίνει μπροστά διακινδυνεύοντας μια μοναχική πορεία. Δεν πρέπει να τον αφήσουμε μόνο. Προσπάθειες σαν τη δική του πρέπει να στηρίζονται. Ιδιαίτερα σε δύσκολες περιόδους. Οι ιδεαλιστές πρωτοπόροι αυτών των περιόδων που διακινδυνεύουν τα πάντα, από οικονομικά μέσα μέχρι την εργασία τους, είναι οι μικρές σπίθες για μιαν ελπίδα πως δεν θα αφήσουμε το αύριο να γίνει ζοφερό.
Η Ροπή είναι η τάση μιας δύναμης να προκαλεί ένα σώμα να περιστρέφεται γύρω από ένα συγκεκριμένο σημείο ή άξονα. Στη δική μας περίπτωση η δύναμη είναι η δική μας αναζήτηση, το σημείο ή ο άξονας οι κάθε είδους υπαρξιακές μας αναζητήσεις και το περιστρεφόμενο σώμα η λύση του προβλήματος.
Η Δυτική κοινωνία περνά μια μεταβατική περίοδο. Σε όλους τους τομείς. Από την ταυτότητα, την πολιτειακή συγκρότηση, τα γράμματα, τις επιστήμες, την οικονομία, το αξιακό της σύστημα. Το ρόλο της στον κόσμο. Θα περάσει χρόνος για να απαντήσει στα ερωτήματα που τίθενται. Και οι απαντήσεις δεν μπορεί να δοθούν συνολικά Δεν θα ξυπνήσει μια μέρα ο Δυτικός άνθρωπος και θα έχει έτοιμες τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει η παγκόσμια κοινότητα σήμερα. Οι απαντήσεις θα δοθούν σιγά σιγά και με τη μορφή κβάντων.
Για να δοθούν, όμως, απαντήσεις πρέπει να γίνει ένας διάλογος στα ερωτήματα που απασχολούν σήμερα τον κόσμο.
Οι μεγάλες ιδεολογίες είτε πρόκειται για το μαρξισμό είτε για το φιλελευθερισμό, εξεπλήρωσαν τον σκοπό τους. Η δυναμική τους εκτονώθηκε διότι οι ανάγκες σήμερα είναι διαφορετικές. Περισσότερο περίπλοκες και λιγότερο γραμμικές.
Το νέο πρέπει να αναδυθεί αλλά η γέννα του είναι πολύ επώδυνη. Δεν φαίνεται να μπορεί να το συλλάβει ένας μόνον άνθρωπος, όπως κάποτε ο Μάρξ ή ο Άνταμ Σμίθ, ή κάποιος άλλος πρωτοπόρος διανοητής. Στην ιστορία των ιδεών- και των επιστημών- επέρχεται κάποια στιγμή το άλμα, γίνεται συνείδηση μια εξελισσόμενη κατάσταση, καταρρέει η κυματοσυνάρτηση του Σρέντιγκερ, πάρτε ό,τι προτιμάτε από τα παραδείγματα, αφού συσσωρεύτηκε, ποσοτικά, γνώση και έγινε συνείδηση. Το πέρασμα από τη μια κατάσταση στην άλλη ήταν ασυνεχές. Αλλά, για να γίνει το ασυνεχές άλμα έπρεπε να υπάρξει μια συσσωρευμένη γνώση.
Σήμερα, δεν φαίνεται να υπάρχει η προσωπικότητα που θα κάνει το άλμα. Βρισκόμαστε, μάλλον, στη φάση της ποσοτικής συσσώρευσης. Αλλά και αυτή χρειάζεται γνώση και διάλογο. Επανεξέταση του παλιού και ώθηση για το νέο.
Οι επιλογές που κάνει ο Χαρίτος ικανοποιούν αυτές τις προϋποθέσεις. Θέλουν να συμβάλλουν σ αυτήν την κατάσταση.
Η Θεσσαλονίκη ήταν κάποτε η ανοικτή πόλη στις νέες ιδέες από τη Δύση και την Ανατολή που τις συνέθετε δημιουργικά. Πολλές εξουσιαστικές δυνάμεις δεν το ήθελαν, και δεν το θέλουν αυτό. Είτε ενδογενείς, είτε εξωγενείς. Δεν πρόκειται να υπάρξει συγκροτημένη και συγκεκριμένη κρατική υποστήριξη για να ξεπερασθεί το τέλμα της πόλης. Ούτε και συλλογική υποστήριξη από μια αποδομημένη από την κρίση και την εσωστρέφεια κοινωνία. Μόνο μικρές ατομικές προσπάθειες δημιουργικών και ανήσυχων ανθρώπων όπως ο Χαρίτος, μπορούν να σπάσουν τα πολύ πεπερασμένα όρια της πόλης.
Ας συμμετάσχουμε στη δύσκολη αυτή πορεία. Για πολλούς λόγους. Διότι δεν θέλουμε οι ίδιοι να ζούμε σε μια κατάσταση παρακμής. Διότι μας γοητεύει η έρευνα, η αναζήτηση του νέου, το δημιουργικό ξεπέρασμα και η σύνθεση του παλιού με το νέο, η αναζήτηση της φύσης και της μεταφυσικής, η γοητεία του νέου, η πόλη που γίνεται πόλος έλξης, η ομορφιά και η ικανοποίηση να λύνεις μια δύσκολη άσκηση ή ένα δύσκολο πρόβλημα, η διαμόρφωση των προϋποθέσεων να δημιουργηθεί μια κοινωνία κοινωνικά δικαιότερη. Η γνωριμία με τον άλλο και τον πολιτισμό του χωρίς την εγκατάλειψη, βίαιη ή μη, του δικού μας πολιτισμού.
Δεν έχω την ψευδαίσθηση πως αυτά θα λάβουν μια δυναμική εξέλιξη στον κόσμο και στην εποχή που ζούμε. Αρκεί, όμως, να αρχίσουν να καλλιεργούνται στις παρέες και στις μικρές ομάδες. Η μικρή ποσοτική συσσώρευση θα φέρει και την ποιοτική αλλαγή, λέει ένας κανόνας της διαλεκτικής.
Για όλους αυτούς και για άλλους λόγους, προσπάθειες σαν του Παναγιώτη Χαρίτου πρέπει να βοηθηθούν. Το ιστολόγιό μας θα το κάνει.
Ο ίδιος ο κ. Χαρίτος με την εισαγωγή του στην παρουσίαση των βιβλίων του, εξηγεί πως σκέφθηκε και ανέλαβε την παράτολμη προσπάθεια. Να τι γράφει:
Εισαγωγή
«Οι εκδόσεις ΡΟΠΗ με έδρα τη Θεσσαλονίκη εστιάζουν στη σχέση μεταξύ επιστήμης, τεχνολογίας και άλλων πεδίων όπως η φιλοσοφία, η ιστορία της επιστήμης, η θεολογία, καθώς και η τέχνη. Στόχος μας είναι να παρουσιάσουμε νέους τίτλους που εξετάζουν τα τελευταία επιτεύγματα της επιστήμης με κριτικό και εκλαϊκευτικό τρόπο, χωρίς να θυσιάζουν την ακρίβεια της περιγραφής. Θέλουμε επίσης να προωθήσουμε τον διάλογο μεταξύ διαφορετικών πεδίων και να αναδείξουμε τις πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ των θετικών και των ανθρωπιστικών επιστημών. Τέλος, φιλοδοξούμε να δείξουμε ότι η επιστήμη και η τεχνολογία δεν είναι αποκομμένες από την κοινωνία και η εξέλιξή τους δεν αφορά μόνο τους ειδικούς, αλλά αντίθετα έχουν σημαντική επίδραση στην καθημερινότητά μας.
Παρατηρώντας την ιστορική εξέλιξη αντιλαμβάνεται κανείς πως στόχος της επιστήμης δεν είναι να προσφέρει βεβαιότητες αλλά να ανοίγει διαρκώς νέα μονοπάτια στοχασμού. Ελπίζουμε οι τίτλοι που έχουμε επιλέξει για το εκδοτικό μας πρόγραμμα να συμβάλλουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Βασικό μας κίνητρο υπήρξε η αυξανόμενη τάση για διαθεμα – τικότητα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Πολύτιμοι συνεργάτες σε αυτήν την προσπάθεια είναι οι φίλοι της ΡΟΠΗΣ ενώ ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλονται τόσο στους συγγραφείς που εμπιστεύτηκαν την προσπάθειά μας όσο και στους μεταφραστές, επιμελητές και γραφίστες που συνεργάζονται μαζί μας. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον ιστότοπο της ΡΟΠΗΣ www.ropipublications.com» .
Η πόλη έχει δημιουργικές δυνάμεις που μπορεί να βοηθήσουν. Ας ξεφύγουμε από το φόβο και την εσωστρέφειά μας.
Ας καταρρεύσει η κυματοσυνάρτηση τυ Σρέντιγκερ και ας συνειδητοποιήσουμε πως η γάτα ζει στο κλουβί που τη βάλαμε. Η γάτα του Σρέντιγκερ είναι ζωντανή.

Δείτε εδώ http://www.anixneuseis.gr/?p=137283, το περιεχόμενο ενός απο τα βιβλία που οι εκδόσεις “Ροπή” εξέδωσαν πριν λίγες ημέρες. Πρόκειται για το βιβλίο της Νέσα Κάρει: Η Επιγενετική Επανάσταση.

Category: Κυριο Θεμα

( 146 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 121
    aspic says:

    Γιατί κυρια μαρία να σε κοιτάζω στα μάτια,σκέπτεσαι να με υπνωτίσεις ή να με γοητεύσεις; Άσε, επειδή είμαι ευαίσθητος στο μάτι,όταν μάλιστα είναι και κακό,προτιμώ να κοιτάξω τα φύλλα σου και κοιτα και εσύ τα δικα μου που τα φανερώνω ευθύς αμέσως.
    Κατ αρχήν με απογοητευεις,και άν είναι μία φορά κλισεδιά η δική μου εσένα είναι δέκα. Η γνωστή παλαιοκομματική ρητορία δια των αντεστραμένων επιχειρημάτων “μήν κάθεστε παθητικοί στον εχθρό γιατί γίνεστε συμμέτοχοι” ή “δέν φταίνε για την κρίση οι δεξιοί που κυβέρνησαν αλλά οι αριστεροί που τους έβαζαν τρικλοποδιές”,που καταντάει εκλεκτικά θεολογική ή θεολογικά εκλεκτική “ότι καλό συμβαίνει στην γή το φέρνει ο πανάγαθος,ότι κακό συμβαίνει όμως το φέρνει ο διάβολος”.
    Όπως και να χει, εσύ θα πρέπει να υπερασπιστείς τα πιστεύω σου, όχι εγώ τα δικά σου.
    Αλλά για να τα υπερασπιστείς καλύτερα θα πρέπει να τα γνωρίσεις πρώτα,και σε αυτό μπορώ να σε β οηθήσω γιατί μου φαίνεται μόνο στον τίτλο έμεινες και δέν έχ εις ιδέα τι είναι η επιγένεση άν κρίνω απο τις περι ψυχανάλυσης απαντήσεις σου. Και αφήνω τον τσόμσκι για υστερόγραφο που κατά διαβολική σύμπτωση υπάρχει ένα περιστατικο με αυτόν που σχετίζεται με το θέμα.

    Ότι το περιβάλλον είναι πολύπλοκο και ότι υπάρχουν σχέσεις περιβάλλοντος,κοινωνίας, ατόμων,γονεων και παιδιών,το ξέρουμε,δέν χρειαζόμασταν την επιγένεση για να το μάθουμε.
    Αυτό που μας λέει αυτή,η επιγένεση, και δέν το έχεις καταλάβει,είναι ότι μπορεί να επηρεαστεί ο φαινότυπος και να προσδώσει νέα χαρακτηριστικά στο άτομο,όχι μόνο απο μιά εσωτερική μετάλλαξη της αλληλουχίας του ντιεναίη,αλλά και απο την μεθυλίωσή του,η οποία συμβαίνει απο εξωτερικους παράγοντες όταν έχουμε μιά περιβαντολογική αλλαγή στην οποία υπάρχει ανταποκριση απο το γονιδίωμα. Αυτό αποκτάει ένα νέο χαρακτηριστικό που δέν έχει καμμιά σχέση με τους κώδικες και τον προγραμματισμό που ήδη φέρει αλλά είναι αποτέλεσμα της επίδρασης του περιβάλλοντος και μάλιστα αυτο το χαρακτηριστικό κληρονομείται στις επόμενες γεννιές.
    Η σχέση που έχουν όλα αυτά με την ψυχανάλυση λοιπόν,είναι πώς ο φρόυντ πίστευε πώς οι νευρώσεις και εν γένει η ψυχολογία του ατομου πηγάζει απο τις ασυνείδητες επιθυμίες του και τα ένστικτά του (αντίστοιχοι εσωτερικοί κώδικες του ν τιεναίη) όταν έρχονται σε σύγκρουση με το κοινωνικό περιβάλλον,για αυτό αυτά τα ένστικτα όταν είναι παθολογικά άν δέν υπαρξει καταστολή τους θα πρέπει να προσαρμοστούν στο κοινωνικό περιβάλλον.
    Ο δε ράιχ έλεγε πώς το κοινωνικό περιβάλλον δημιουργεί συμπλέγματα και θωρακίσεις στον άνθρωπο (οι αντίστοιχες μεθυλιώσεις) για αυτό και θα πρέπει να αλλάξει αυτό το περιβάλλον και όχι το άτομο. Για αυτό και ο ράιχ κατέφυγε για κάποιο διάστημα σε μαρξιστικά κομματα της εποχής αφού οι κοινωνικές αλλαγές που αυτά κύρρηταν πίστευε πώς θα ήταν θεραπευτικές για τον άνθρωπο και θα τον απελευθέρωναν απο τα συμπλέγματα.
    Βλέπουμε καθαρά λοιπόν ότι με βάση και την επιγένεση ο ράιχ είχε δίκιο.
    Θα μου πείς βέβαια,όχι και οι δύο έχουν δίκιο αφού και τα δύο μπορούν να συμβαίνουν. Ναι αλλά και αυτό που ονομάζουμε εσωτερική αλληλουχία γιατί να μήν δημιουργήθηκε σε προγενέστερο χρόνο απο την μεθυλίωση και πέρασε κληρονομικά στους επομενους για να εγγραφεί έτσι σάν κώδικας; Αφού σε βάθος χρόνου,μόνο το περιβάλλον μπορουμε να πούμε ότι υπάρχει πάντα εκεί για να διαμορφώνει τα όντα. Τουλάχιστον μέχρι να βρουν οι επιστήμονες το σωματίδιο του θεου,αλλά και πάλι μιά βασική πληροφορία θα φέρει αυτο,τι θα ήταν στην συνέχεια χωρίς την επίδραση του περιβάλλοντος;
    Αλλά και αυτο που έχει φανεί μέχρι τώρα πειραματικά,είναι πώς είναι πολύ πιο ασφαλές και αποτελεσματικό,ο άνθρωπος να επέμβει αλλάζοντας το περιβάλλον και όχι αλλάζοντας τους γεννετικούς κώδικες ή τα ένστικτα που μέχρι τώρα κάτι τέτοιο μονο τρομο μας προκαλεί.
    Εσύ θα πείς τρομάζουμε επειδή είμαστε παλιοκασέτες κλασοκλισεδιάρηδες,anyway που λένε και οι άγγλοι,σημασία έχει πώς δέν μπορείς να μιλάς με δυό μέτρα και δυό σταθμά,στην ψυχανάλυση να μενεις στην αλληλουχία του ντιεναιη και στην βιολογία να μας το παιζεις προοδευτική και να πηγαίνεις στην μεθυλίωση.
    Άμα ήταν έτσι τοσο εύκολα να διαλέγουμε οτι μας βολευει κάθε θα είχαμε σώσει τον κόσμο,χωρίς να χρειαστει να κατέβει ο χριστούλης στην γή για να τον καρφώσουμε χειροπόδαρα στον σταυρο σάν αρνί.
    Για αυτο και θέλω και εγώ τώρα να κοιτάξεις την αλληλοκατάργηση αυτων των ανοιχτών σου φύλλων και την αλληλουποστηριξη των δικών μου.
    Δέν είναι flush…
    Είναι royal flush,ανόητη!
    (μια έκφραση όχι παρμένη απο την επικαιρότητα).

    ΥΓ Έχει καταλάβει κανείς γιατί είναι τόσο εμπαθής η μαρία μαζί μου;
    Άν το χει καταλαβει κανείς,παρακαλώ να μου πεί και εμένα να το καταλάβω.

    ΥΓ2 Ο μέγας αριστερός διανοητής τσόμσκι που λεει όλα αυτά τα ωραία για την εξέλιξη των γνώσεων και των ιδεών που πρέπει να ασπαζόμαστε άν δέν θέλουμε να είμαστε παλιοκλισεδιάριδες βρωμοκασέτες οπως μας λεει η μαρία,είχε μιά έντονη διαμάχη με έναν άλλο γλωσσολόγο τον έβερετ,που ίσως συνεχίζεται ακόμη,και που αναστάτωσε την γλωσσολογική κοινότητα.
    Ο τσόμσκι,κατα διαβολική σύμπτωση επαναλαμβάνω,υποστήριζε και υποστηρίζει πώς υπάρχει μιά κοινή δομή στις γλώσσες και αυτο δείχνει πώς υπάρχει κάποιο γονίδιο στον άνθρωπο (οχι στα ζώα) στο οποίο ωφείλουμε την γλώσσα (είναι αντίθετος με τους επιγενετιστές δηλαδή). Ένα βασικό στοιχείο που χρησιμοποίησε για να αποδείξει την θεωρία του ήταν η γλωσσική επαναδρομή (εγώ είπα του άφαντου να πεί του νικόλα που του ειπε ο ερωτών ότι είπε ο εξαρχείου και πάει λέγοντας),για διάφορους λόγους που δέν χρειάζεται τώρα να πούμε.
    Και ισχυριζόταν πώς δέν υπάρχει γλώσσα στον πλανήτη που να μήν έχει επαναδρομή.
    Μέχρι που ένας άλλος γλωσσολόγος ο έβερετ ανακάλυψε ένα χωριό στον αμαζόνιο,τους πιράχα,οι οποίοι μιλούσαν χωρίς επαναδρομή,και σε χρόνο μόνο ενεστώτα.
    Η διαμάχη ήταν έντονη και όλοι οι γλωσσολόγοι πηραν το μέρος του τσόμσκι φυσικά. Σε διαλέξεις που έδινε ο έβερετ δεχόταν αποδοκιμασίες και όλοι τον απαξίωναν. Μέχρι που ένα πανεπιστήμιο ενδιαφέρθηκε να στείλει μιά αποστολή μαζί με τον έβερετ στους πιράχα να καταγράψουν την γλώσσα τους και να αποφανθούν άν όντως υπάρχει ή όχι επαναδρομή.
    Μετά απο λίγες μέρες η κυβέρνηση της βραζιλίας απαγόρευσε σε οποιονδήποτε να επισκεφτεί τους πιράχα.
    Ενώ δύο χρόνια αργότερα όταν κατάφερε να ξαναπάει κρυφά ο έβερετ μαζί με δύο δημοσιογράφους,διαπίστωσε ότι στο μέχρι πρότινος “απολίτιστο” χωριό,είχε πάει ηλεκτρικό ρεύμα,υπήρχε τηλεόραση και σχολείο που οι κάτοικοι μάθαιναν πορτογαλικά.
    Διότι όπως και εμείς έτσι και οι πιράχας πρέπει να είμαστε κληρονόμοι μέτοχοι και φορείς κάθε νέας γνώσης,χαχααααα.
    Δέν λεμε απαραίτητα ότι ο τσόμσκι έδρασε προσωπικά για να εμποδίσει την αποστολή και να αλλοιώσει τον πληθυσμό στην συνέχεια,αλλά τουλάχιστον ότι δέν είχε την ευαισθησία και την τιμιότητα να παρέμβει και να σταματήσει όλα αυτά. Ή τουλάχιστον να προβεί σε κάποιες δημοσιεύσεις και δηλώσεις που ποτέ δέν έκανε επειδή θα ήταν αντίθετες στην θεωρία του (ο τσόμσκι ε; ).

  2. 122
    Άφαντος says:

    Πώς έχετε μπερδευτεί έτσι ρε παιδιά προσπαθώντας να συνδυάσετε ψυχαναλυτικές θεωρίες μ’ επιστημονικές μεθόδους στο όνομα της πρωτοτυπίας; Τέτοια εγχειρήματα απηχούν κάτι από τον ευφυή σχεδιασμό των προτεσταντών της Αμερικής.

    Είναι τράπουλα UNO, παίζεται λάθος παιχνίδι ηλίθιοι!

  3. 123
    α.α. says:

    Τί νά πεί, κανείς!…

    «…τη λεγόμενη επαναδρομή,
    τη διαδικασία δηλαδή μέσω της οποίας
    οι δευτερεύουσες φράσεις ενσωματώνονται στις βασικές προτάσεις
    οδηγώντας σε άπειρους συνδυασμούς.»

    anάlysέ to, γιατί

    τό χωριό τού aspic είναι χαμένο στά βάθη τής πατροκτονίας
    κι εκεί δέν σού φέρνουν ένα ποτήρι νερό,
    δέν βάνουν ένα τραγουδάκι μετά τό άπλωμα τής μπουγάδας τους ενώπιόν σου,
    μέ βάρβαρο αποτέλεσμα νά κολλάει ό στόμας τού ανθρώπου
    καθώς βλέπει παντού
    κομμάτια κρέας, κόκαλα, τρίχες, δόντια, ένα μάτι σέ ποτήρι etc καί μόνο
    από ένα δεξί πόδι στ’ αριστερά κι ένα αριστερό στά δεξιά
    νά παριστάνουν τήν παρένθεση,
    καταλαβαίνεις ότι είσαι εσύ analymenos από τούς λυσσάρηδες τής από αμηχανία
    Analysis, πού
    κομματιάζουν τόν άνθρωπο
    από τόν τρόμο τους μπροστά στήν ωραία σύνθεσι, καθώς

    η Ωραία Σύνθεσις
    Αποκαλύπτει τόν Πατέρα/Δημιουργό/Λόγο/Αδελφό/αγάπη πού μισούν έως θανάτου,

    γιατί όταν ήταν μικρά, αντί νά κοιμούνται αυτά μέ τή μαμά τους,
    πάγαινε καί κοιμόντανε ατός του ό αλήτης ό «πατέρας» τους
    κι ορκίστηκαν μέσα τους από τότε
    νά τού βγάλουν τό μάτι μέ τό πιρούνι σά’ μεγαλώσουν

    -έως θανάτου δικού τους, εννοείται καί
    υφιστάμεθα καί ημείς ενθάδε μιάνε ταλαιπωρία μαζί τους:

    Χαμένοι στον Αμαζόνιο
    ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ | Νοεμβρίου 20, 2008 | Γράψτε σχόλιο

    Ο αρχικός του σκοπός ήταν να φέρει μια μικρή και απομονωμένη φυλή της Βραζιλίας κοντά στον Θεό. Και κατέληξε να αμφισβητήσει τη βασική θεωρία του Νόαμ Τσόμσκι για τη γλώσσα.
    Το 1977 ο Ντάνιελ Έβερετ και η οικογένειά του έφτασαν στη γη των Πιράχα, βαθιά στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Ο σκοπός του χριστιανού ιεραπόστολου και γλωσσολόγου ήταν να μάθει τη γλώσσα που μιλούν τα μέλη της φυλής, μια από τις πιο δύσκολες γλώσσες στον κόσμο, και στη συνέχεια να μεταφράσει τη Βίβλο. Δεδομένου ότι οι Πιράχα δεν μπορούσαν ούτε να διαβάσουν ούτε να γράψουν, αλλά ούτε καν να κατανοήσουν την έννοια της γραπτής γλώσσας, η αποστολή του Έβερετ έμοιαζε από την αρχή με άθλο. Και η γλώσσα δεν ήταν το μόνο του πρόβλημα. Λίγους μήνες μετά την άφιξή τους, η γυναίκα του και η κόρη του λίγο έλειψε να πεθάνουν από ελονοσία. Κι ένα βράδυ που η φυλή μέθυσε, κάποιος προσπάθησε να τον σκοτώσει, αλλά μεταπείστηκε χάρις στη δύναμη του λόγου.

    Όπως γράφει όμως ο Έβερετ στο βιβλίο του «Μην κοιμάσαι, έχει φίδια: η ζωή και η γλώσσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ρrofile Βooks, οι μεγαλύτερες δυσκολίες που συνάντησε είχαν να κάνουν με τη γλώσσα. Οι Πιράχα δεν μιλούν καμιά άλλη γλώσσα, ενώ στη δική τους οι λέξεις αλλάζουν συνεχώς μορφή με αυθαίρετους τρόπους. Αλλά εκείνος, ως γνήσιος ιεραπόστολος, δεν το έβαλε κάτω. Ύστερα από μερικές δεκαετίες αποφάσισε ότι απέκτησε επιτέλους τον έλεγχο της γλώσσας. Στο μεταξύ είχε διαπιστώσει ότι οι Πιράχα δεν ενδιαφέρονται για τον Θεό, τη Βίβλο ή οποιαδήποτε φιλοσοφία δεν μπορούν να βιώσουν οι ίδιοι. Είχε επίσης διαπιστώσει ότι ούτε εκείνος πίστευε πια στον Θεό.

    Ο Έβερετ διαπίστωσε όμως και κάτι άλλο, που αντικρούει την άποψη του Τσόμσκι περί οικουμενικής γραμματικής. Αντί να λένε «Ο άνδρας, που ήταν ψηλός, μπήκε στο σπίτι», οι Πιράχα λένε: «Ο άνδρας μπήκε στο σπίτι. Ήταν ψηλός». Η γλώσσα τους στερείται τη λεγόμενη επαναδρομή, τη διαδικασία δηλαδή μέσω της οποίας οι δευτερεύουσες φράσεις ενσωματώνονται στις βασικές προτάσεις οδηγώντας σε άπειρους συνδυασμούς. Είναι τυχαίο; Μήπως αυτό το στοιχείο υπάρχει στη γλώσσα, απλώς βρίσκεται σε λανθάνουσα μορφή; Όχι, απαντά ο Έβερετ, οι Πιράχα δεν έχουν ανάγκη από πράγματα που δεν μπορούν να επαληθεύσουν, κατά συνέπεια επικοινωνούν μεταξύ τους με απλές καταφατικές προτάσεις. Η δομή της γραμματικής τους έχει καθοριστεί από το ιδιαίτερο περιβάλλον τους, δεν υπακούει σε κάποιους οικουμενικούς κώδικες όπως υποστηρίζει ο Τσόμσκι.

    Η θεωρία του Έβερετ είναι ενδιαφέρουσα.
    Όπως γράφει όμως ο Άντριου Άντονι στην Ομπζέρβερ,
    δεν είναι εύκολο να δοθεί συνέχεια στο θέμα.
    -ατυχία, ρέ γαμώτο· τί θά κάνουν τώρα οί βάρβαροι χωρίς τήν analysis τής βαρβαρίασης σσ
    Ελάχιστοι άνθρωποι μιλούν ακόμη τη γλώσσα των Πιράχα.
    Και πολύ δύσκολα κάποιος άλλος γλωσσολόγος
    θα βρει τον χρόνο και το κέφι να ασχοληθεί μαζί τους.

    Ανακτήθηκε από: http://ta-nea.dolnet.gr/
    Σχετικός δεσμός: http://ta-nea.dolnet.gr/default.asp?pid=41&nid=4487800

    http://blogs.sch.gr/stpapadakis/archives/418

    όλα δείχνουν ότι
    πρίν απ’ αυτό:

    «ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός»

    όλα γίνονται γιά λόγους ανύπαρκτους

  4. 124
    aspic says:

    Δέν ξέρω άν κατάλαβες και τι κατάλαβες απο τη συζήτηση με την μανδάμ χαρτομουτρο,άφαντε,αλλά δέν υπάρχει τίποτα πρωτοτυπο σε οσα λέμε.
    Το θέμα αυτο είναι παλιό και έχει να κάνει με το άν ο άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται. Απο την αρχαιότητα οι αριστοκράτες πιστεύουν το πρώτο οι δημοκράτες το δεύτερο.
    Οι αριστοκράτες πιστεύουν κατα καιρούς,στον θεό,στο πεπρωμένο,στο γονίδιο ότι αυτά έχουν αποφασίσει ποιοί θα είναι οι άριστοι και ποιοι οι δούλοι,οι δημοκράτες πιστεύουν ότι το κοινωνικό περιβάλλον αποφασίζει ποιοί ειναι οι άριστοι και ποιοί οι δούλοι.
    Κατ επέκταση στον σύγχρονο δυτικό σκατολογικό πολιτισμό μας που λέει ο εξαρχείου,η διαμάχη επεκτάθηκε και στο ποιοί είναι οι άρρωστοι και ποιοι οι φυσιολογικοί. Με την επιστήμη απλώς να αντικαθιστά τον θεό με το γονίδιο. Η επιγένεση όντως ξαναεπαναφέρει το θέμα και συγκρούεται με την συμβατική επιστήμη,αλλα΄διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για τους λόγους που το κάνει αυτό.
    Βασικά το θέμα είναι σήμερα ειναι άν για να θεραπεύσουμε το άτομο απο τα συμπλέγματα θα πρέπει να καταπιέσουμε τα ένστικτά του και τις επιθυμίες του (φρόυντ,γονιδιακή βιολογία) ή για να το θεραπεύσουμε θα πρέπει να αλλάξουμε το κοινωνικό περιβάλλον του (ράιχ,επιγένεση). Που βλέπεις να σχετίζονται όλα αυτά με τον ευφυή σχεδιασμό.
    Εδώ είναι κανονική χαρτοπαικτική λέξη,και για να παίξεις και εσύ
    πρέπει να αγοράσεις μάρκες,ανόητε!

    Εξαρχείου όλα γίνονται για τους ανύπαρκτους,γιατί φροντίσαμε εμείς να τους περάσουμε στην ανυπαρξία.
    Ότι ο έβερετ ήταν και ιεραπόστολος που τελικά μάλιστα αντί να προσυλητίσει τους “άγριους” αποπροσυλητίστηκε ο ίδιος απο αυτούς,δέν το ήξερα,και αυτό κάνει ακόμη πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα.
    Σηκώνει μεγάλη συζήτηση γιατί αυτοί οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι και αυτάρκεις μιλώντας μόνο στον ενεστώτα. Ο προοπτικισμός των υπόλοιπων γλωσσών έχει κατηγορηθεί πολλές φορές ότι ευθύνεται για όλα τα δεινά του πολιτισμού μας.
    Και τέλος πάντων γιατί τα βάζεις με μένα,ο τσόμσκι μίλησε για την γλωσσική επαναδρομή όχι εγώ.

    • 124.1
      α.α. says:

      δέν τά ‘βαλα μαζί σου,
      εσύ κολλάς στά πάγια,
      ούτε μέ τόν Τσόμσκι τά ‘βαλα, όμως

      ένας νέος όρος γιά τούς πολλούς
      δέν μπορεί νά εισάγεται χωρίς επαρκείς συστάσεις,
      νά μή χάνει καί ό νεοεισερχόμενος εδώ μέσα
      τό λίγο μυαλό πού τού ‘χουνε αφήσει πιά οί περιστάσεις

      • 124.1.1
        aspic says:

        Κολλάω στα πάγια γιατί πληρώνουμε κερατιάτικα.
        Και για αυτο υπάρχουν οι όροι,για να έρχονται απροσκλητοι χωρίς συστάσεις.

        • 124.1.1.1
          α.α. says:

          κι άν βασανίζεις τίς έννοιες,

          είναι πού σκότωσες τόν μπαμπά σου
          μέ τόν συμβολικό τρόπο τού Φρόϊντ,
          τρόπο έξ ίσου δριμύ μέ τήν φυσική εξόντωση, π.χ.

          Αρ-,
          άλφα + ρό, έ;

          έν αρχή τού νοήματος τού λόγου πού λέγει η λέξις,
          τόσο γιά τόν Αριστοκράτη
          (καμία σχέση μέ ό,τι τό νεκρόφιλο, αλλιώς τίι…, έ;)
          όσο καί τόν Αριστερό
          (καμία σχέση μέ γραικογαλλικό υβρίδιο τής ψώρας εισαγωγής τού Κοραή, έ;)

          κι άν σκότωσες τόν μπαμπά σου,
          είναι τά χίλια “χαστούκια” πού δέχτηκες από τά τρία ώς τά επτά,
          από ένα γερό, κάθε βράδυ

          κι έτσι χαμένος στήν αδόκιμη, ώς νηπιώδη, δική σου «μετάφραση», καθώς
          δέν επρόκειτο βέβαια γιά χαστούκια,
          σ’ άφηνε όμως νά τρέφεσαι μ’ αυτή την δηλητηριώδη τροφή
          η δόλια “γλυκιά μανούλα”, γιατί
          τή συνέφερε τό μίσος πρός τόν πατέρα, ώστε
          νά σ’ έχει στήν κατοχή της…

          -πόσες φορές δέν βρήκες μπροστά σου εδώ μέσα τόν όρο
          «φυσική Βέρμαχτ»… τί τόν έκαμες;

          βάζε εισαγωγικά σ’ όποια λέξη νομίζεις, αρκεί
          ν’ απελευθερώνεται πραγματικά τό θύμα
          κι όχι νά θεριεύει μέσα του ό φονιάς!…

        • 124.1.1.2
          Ελένη Π. says:

          Πόσο ἐνδιαφέρει;

          «Ἀπ’ τὰ κόκαλα βγαλμένη
          τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
          καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
          χαῖρε, ὦ χαῖρε, Ἐλευθεριά!»

          Διονυσίου Σολωμοῦ

          https://el.wikisource.org/wiki/%CE%8E%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1%CE%BD

          Ποιά ἐλευθερία;

          ΄΄βλέπει παντού κομμάτια κρέας, κόκαλα, τρίχες, δόντια΄΄
          «Ο άνδρας μπήκε στο σπίτι. Ήταν ψηλός»
          ΄άν ο άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται΄

          Καί ποιός ἄνθρωπος aspic, ἀφοῦ ὁ Εξαρχείου ἀπ’ ὅ,τι ἔχουμε δεῖ μόνο τόν ἄνδρα ἐκτιμᾶ, πόσος ἀγώνας χρειάστηκε γιά νά προσεγγίσει τήν ἔννοια γυναίκα, ἄν εἶναι ἔννοια δηλαδή γι’αὐτόν καί δέν εἶναι καμμιά κότα στό φοῦρνο μέ πατάτες πού τήν τσιμπᾶς νά δεῖς ἄν ἔγινε. Θεραπεύεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό τά συμπλέγματα, καταπιεσμένα ἔνστικτα καί τίς καταπιεσμένες ἐπιθυμίες του μέ τήν ψυχανάλυση καί πόσο οἱ θεωρίες καί οἱ θεραπευτικές μέθοδοι ἔχουν ὁρατό ἀποτέλεσμα; Ἐμφανίζει ἔστω δείγματα ἐλπιδοφόρας ἀλλαγῆς ὀπτικῆς;
          ’Αλλά δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι μόνο ζοφερή ἡ ζωή, πόσο μπορεῖ ἕνα τραγούδι νά σοῦ φτιάχνει τό κέφι ‘’δέν ὑπάρχει εύτυχία πού νά κόβεται στά τρία στήν περίπτωσή μας ὅμως κλπ΄΄ πού παίζει στό αὐτοκίνητο, γύρω ἡ ζωή εἶναι καί ἀξιοθαύμαστη, ὑπάρχουν μερικοί ἄνθρωποι πού συμμετέχουν ἐνεργά στό κοινωνικό γίγνεσθαι ἀξιοποιώντας ὅσα ἀνέπτυξε ἡ Δύση, τήν ὀργάνωση τῆς ἐπιστήμης, τεχνολογίας, τέχνης, κοινωνικῆς ζωῆς, τήν ἰσότητα ἀνδρῶν καί γυναικῶν. Γιατί τόση γκρίνια καί μιζέρια;
          Ἡ χαρά τῆς ζωῆς δέν βρίσκεται ἀπαραιτήτως στά πάγια, βρίσκεται καί στά πιό ἁπλά πράγματα τῆς καθημερινότητας ἄν δώσεις λίγη σημασία στήν παραγωγική διαδικασία. Θυμᾶμαι πόση διαδρομή κάναμε μέ τόν ἀδελφό μου, γιά νά φθάσουμε, ἀπό ἐκεῖ πού κοροϊδεύαμε σάν παιδιά τούς γονεῖς μας πού μάζευαν ἕνα ἕνα ἀμύγδαλο γιά νά κάνουν τόν χειμῶνα γλυκά, νά σκύβουμε νά μαζεύουμε ἕνα ἕνα ἀμύγδαλο ἀπό τό χῶμα κάτω ἀπό τίς ἀμυγδαλιές, ἔχοντας φθάσει ἀπό διαφορετικές διαδρομές ὁ καθένας νά κατανοοῦμε καί νά σεβόμαστε τόν κόπο τῶν γονιῶν μας καί τήν ἀξία τῶν καρπῶν τῆς γῆς.

        • 124.1.1.3
          α.α. says:

          Γερο-aspic

          κανόνισε νά φτάσουμε στόν τάφο μας
          χωρίς νά μάθουμε τί πάει νά πεί

          «πίνεις τήν προδοσία μέ τό γάλα», καθώς

          άντε καί πές πώς καταλάβαμε τί πάει νά πεί
          «πίνεις τήν προδοσία μέ τό κρασί, ό εξευτελισμός σου νά γίνει τέλειος»,

          δέν ξεμπερδέψαμε όμως, γιατί
          έχουμε ακόμη νά εννοήσουμε τό μαύρο τροπικόν επίρρημα

          Ανεπαισθήτως

  5. 125
    Μαρία Δ. says:

    Άσπικ, η ίδια η σημασία της λέξης “Επιγένεση” σημαίνει μια γένεση πάνω στη γένεση, σημαίνει δηλαδή μια διαδικασία εν εξελίξει. Ο οργανισμός με άλλα λόγια, δεν είναι προσχεδιασμένος αλλά σχηματίζεται προοδευτικά και με δυναμικό τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από τους βασικούς μηχανισμούς που είναι εγεγγραμμένοι στο σκληρό μας δίσκο (στα γονίδιά μας δλδ) υπάρχουν εξίσου σοβαροί μηχανισμοί, με μεγάλη ευαισθησία προς το περιβάλλον, και τόσο σημαντικοί που μπορούν να αλλάξουν ακόμα και τον φαινότυπο (τη βιολογική μορφή) του οργανισμού μας. Και η αλλαγή αυτή μάλιστα, κληρονομείται και στην επόμενη φουρνιά απογόνων.

    Αυτό όμως είναι μια κάπως παπαγαλίστικη διατύπωση, που ίσως δεν έχει διανοιχθεί σε όλες της τις συνέπειες…

    Αν λοιπόν το ανθρώπινο σώμα δεν είναι παρά στοιχειωδώς προσχεδιασμένο, ενώ ταυτόχρονα για την ολοκλήρωσή του είναι φοβερά ευαίσθητο ως προς τον κόσμο που το περιβάλλει… κι αν επιπλέον το περιβάλλον αυτό δεν είναι μόνο μια διαδικασία φυσικής επιλογής, αλλά είναι ταυτόχρονα και μια ψυχική διάδραση… τότε, δεν κληρονομείται μόνο μια απλή φυσιολογία, αλλά και ο εκάστοτε τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Και αυτή η αντίληψη στρεβλώνει, φυλακίζει, ή αφήνει ελεύθερο το σώμα να σχηματιστεί μέσα στον κόσμο.

    Είναι προφανές ότι από τις πολλές εκδιπλώσεις της ψυχαναλυτικής προσέγγισης, κάποιες επιβεβαιώνονται περισσότερο, κάποιες λιγότερο. Τίποτα δεν γεννιέται για να παραμείνει αναλοίωτο. Πάντως και ο Ράιχ ριζώνει γερά μέσα στη Ψυχανάλυση, και η διαφοροποίησή του με τον Φρόυντ δεν ήταν σίγουρα οι ναζιστικές και οι γονιδιακές εμμονές του δεύτερου (άλλα αντ’ άλλων).

    Τέλος η ανάγκη αλληλεπίδρασης επιστήμης, φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας κλπ, δεν είναι μόδα, ή δίψα για πρωτοτυπία, αλλά έχει ίσως κάτι από τη χαλαρότητα και τον αυθορμητισμό των προσωκρατικών φιλοσόφων πριν κατακερματιστούν οι τρόποι για να ερευνούμε τον κόσμο.

    ΥΓ. Δεν είναι flush άσπικ, ανόητε. Είναι flash, μια αστραπή αποκάλυψης σε ένα πρόβλημα που δεν μπορούσες να λύσεις:
    Ελένη Π.= Ελένη Πιρά(ν)χα = απλές καταφατικές προτάσεις που κατατεμαχίζουν κάθε πολυπλοκότητα.

    ΥΓ2. Εντάξει anixneuseis, το ξέρω ότι παραβίασα τους κανόνες. Όχι δε θέλω να μου κλείσετε τα μάτια, θέλω να σας βλέπω όλους όταν θα μου σβήνετε το σχόλιο για την Ελένη.

    • 125.1
      α.α. says:

      http://www.youtube.com/watch?v=OWUQYvqIKyA

      ώς μέχρι πρίν λίγο καιρό ακόμη,

      Μαρία,

      ήμασταν φτασμένοι καί
      μέ γυναίκες τής καθ’ ημάς Καλλιεργείας καί Μορφώσεως,
      ικανές νά λένε

      «ανάστησα … παιδιά»!..

      συνάντησες ποτέ ψυχαναλυτή ικανό νά εξηγήσει τί πάει νά πεί αυτό
      καί σέ τι αυτό ωφελεί τόν άνθρωπο στόν αγώνα του νά υπάρξει
      ώς αυτός πού είναι

      κι όχι μαϊμού άνθρωπος;

      • 125.1.1
        Μαρία Δ. says:

        …ένας καλός ψυχαναλυτής θα έβλεπε ότι αυτή που λέει “ανάστησα παιδιά” είναι μια κακοπερασμένη που θεώρησε ότι γέννησε “πράματα” και τους “έδωσε ζωή” ενώ στην πραγματικότητα πάλευε να τους δώσει το σχήμα της δικής της επιθυμίας…

        Μου αρέσει καλύτερα αυτή που “ούτε που το κατάλαβε για πότε ξεπετάχτηκε ο μπόμπιρας”.

        • 125.1.1.1
          α.α. says:

          κι εγώ γιατί σού ‘βαλα τραγούδι μέ άνισο βίντεο
          γλωσσού κι ανόητη κουλτουριάρα εισαγωγής,

          Μαρία μ’;

  6. 126
    aspic says:

    Οι διαφορές τους (φρόυντ και ράιχ) είπα ποιές ήταν ,άν γνωρίζεις κάποιες άλλες πές τις να τις μάθουμε και εμείς.
    Και δέν μπορούμε να τις συμβιβάσουμε,τις διαφορές τους,γιατί είναι εντελώς αντίθετες οι αποψεις τους.
    Flush είναι,ανόητη,έξαψη των κατα συρροήν ηλίθιων όταν βρίσκονται όλοι μαζί και λαμπυρίζουν απο χαρά.

    ΥΓ Αφήνεις τον νικόλα πιάνεις εμένα,αφήνει εμένα πιάνεις την ελένη,έναν έναν μας στολίζεις όλους. Πώς να μήν νοιώθεις κουρασμένη μετά;

  7. 127
    Μαρία Δ. says:

    Η αρχική τους διαφορά είναι στο αν οι καταστροφικές και οι ερωτικές δυνάμεις μέσα στον άνθρωπο είναι ισοδύναμες, ή κατά πόσο οι πρώτες είναι στρεβλώσεις των δεύτερων. Ο Ράιχ απέδειξε κλινικά με τη μελέτη του μαζοχιστικού χαρακτήρα, ότι η ροπή προς καταστροφή και πόνο είναι δευτερογενής ορμή,και στο σημείο αυτό διαφοροποιήθηκε με τον δάσκαλό του. Είναι η περίφημη διαμάχη για τον έρωτα και το θάνατο, που ο Εξαρχείου κάθε τόσο φέρνει στα σχόλια του.
    Η μεγάλη απόκλιση όμως έγινε με την επιμονή του Ράιχ να εδραιώσει τη βιολογική βάση της λίμπιντο, να αναδείξει δηλαδή το φυσικό υπόβαθρο της, ενάντια στην περιγραφή της σαν μιας αόριστης “ψυχικής” συνθήκης. Με αυτές τις ανακαλύψεις ο Ράιχ στρέφεται με σαφήνεια προς έναν υλιστικό μονισμό, (οπότε εδώ ο Εξαρχείου χάνει τις αισθήσεις του), ενώ ο Φρόυντ παρέμεινε μετέωρος ως προς τη φύση της ψυχικής εκδήλωσης που είχε ανακαλύψει, χωρίς ποτέ να ασχοληθεί να την ορίσει- κινήθηκε πιο πολύ προς την τέχνη… Ποτέ άλλωστε, δεν ήταν ιδιαίτερα καλός φιλόσοφος, και οι μεγαλοφυίες έχουν τα όριά τους…

    Πάντως δεν θα έλεγα ότι Ράιχ και Φρόυντ ήταν αντίθετοι, και όσον αφορά τις ανακαλύψεις της επιγένεσης και οι δυο έχουν αρετές αλλά και τρωτά σημεία.

  8. 128
    Άφαντος says:

    Ο Οβριός Λεβί-Στρως στην αρχή του βιβλίου του άγρια σκέψη μας πληροφορεί για μία γλώσσα ονόματι chinook που μιλιέται από Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής σύμφωνα με την οποία όλα τα χαρακτηριστικά όντων και πραγμάτων ανάγονται σε αφηρημένες έννοιες, έτσι για παράδειγμα η πρόταση “ο κακός άνθρωπος σκότωσε το φτωχό παιδί” στην chinook γίνεται “η κακία του ανθρώπου σκότωσε τη φτώχια του παιδιά”. Κατά τον ίδιο τρόπο “ο πατροκτόνος aspic έγραψε ένα συγκινητικό κείμενο” γίνεται “η πατροκτονία του aspic έγραψε τη συγκίνηση του κειμένου” και “η κουρασμένη Μαρία πειράζει όλους τους αμέριμνους σχολιαστές” γίνεται “η κούραση της Μαρίας πειράζει την αμεριμνησία των σχολιαστών” φωτίζοντας έτσι καλύτερα την ουσία των πραγμάτων.

    Δεν είναι επιστήμη, δεν είναι ψυχανάλυση, είναι συζήτηση στις Ανιχνεύσεις ρε ηλίθιε.

  9. 129
    α.α. says:

    Αν δε μου δινες την ποίηση, Κύριε,
    δε θα ‘χα τίποτα για να ζήσω.
    Αυτά τα χωράφια δε θα ‘ταν δικά μου.
    Ενώ τώρα ευτύχησα να ‘χω μηλιές,
    να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
    να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,
    η έρημος μου λαό,
    τα περιβόλια μου αηδόνια.

    Λοιπόν πως σου φαίνονται ; Είδες
    τα στάχυα μου, Κύριε ; Είδες τ’ αμπέλια μου ;
    Είδες τι όμορφα που πέφτει το φως
    στις γαλήνιες κοιλάδες μου ;
    Κι έχω ακόμη καιρό !
    Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε.
    Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι’ ο κλήρος μου μεγαλώνει.
    Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται.

    Όμως
    δεν ξοδεύω τον ήλιο μου άδικα.
    Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ότι μου δίνεις.
    Γιατί σκέφτομαι την ερημιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
    Γιατί θα ‘ρθει το βράδι μου. Γιατί φτάνει όπου να ‘ναι
    το βράδι μου, Κύριε, και πρέπει
    να ‘χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά
    για τους τσοπάνηδες της αγάπης.

    Νικηφόρος Βρεττάκος: «Αν δεν μου δινες την ποίηση Κύριε»

  10. 130
    α.α. says:

    Τείχη

    Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
    μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

    Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
    Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

    διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
    A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

    Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
    Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

    (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)
    http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=3

    ==-

    Κατ’ απαίτησιν τού λαού:

    ΟΙ ΔΥΟ ΠΟΡΝΕΣ, Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ!…

    Ο Μωρός
    Η Μωρή – η Μωρά/Δωρική διάλεκτος!
    το μωρό

    Όργανον του καπιταλισμού είναι η δουλειά΄

    η δουλεία(;)… η γλώσσα μαρτυρά περί του λόγου το αληθές΄
    (ο aspic αναζητά μιάν άλλη γλώσσα… καλυτερότερη, καθώς διακινεί την εργολαβία Κίσιντζερ εδώ μέσα, μέχρι να καταφέρει να φτιάξει -με τις κεφαλές μας τις παραγεμισμένες με τιποτοπίτουρα κουλτουρέ- ένα είδος πηκτής, γιά να ταΐσει μ΄ αυτήν τους ομοϋπηκόους του!)

    η υποδούλωσις…!

    Ο ανήρ(του ανδρός, έ;), ο άνθρωπος δηλαδή,
    το όν το δυνάμενον
    -μόνον αυτό-
    να λέει στις εξουσίες
    -τί σου λέω μάνα μου…-
    μπάστα κομπάντρε, μπάστα
    -ώς εδώ και μή παρέκει, θα πεί-
    σ υ ν ε τ ρ ί β η κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα
    από την σ υ ν-(ω/ο-μο)-ο υ- σ ί α των δύο Πορνών΄
    της εξουσίας και της άλλης!

    Τώρα ο τόπος έχει γεμίσει ανδρείκελα!
    Γιατί και οι δύο πόρνες
    -με το αχαλίνωτο επιθυμητικό και την ολοκληρωτική ανικανότητα να προσφέρουν στον εαυτό τους το οτιδήποτε-
    άλλο τρόπο δέν ξέρουν(ξεράδια ξέρουν) γιά να μπορέσουν να “υπάρξουν”, παρά,
    μετατρέποντας τον άνθρωπο σε δούλο τους,
    να ξεζουμίσουν την θαυμαστή δημιουργική του ικανότητα!

    [είναι λάθος να λέμε:
    εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο΄
    στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με το ξεζούμισμα των χαρισμάτων του ανθρώπου
    (αφήστε την φαντασία σας να… οργιάσει!)
    από τις δύο Πόρνες]

    Εκείνο το αγοράκι,
    το λογοκριμένο από την κοιλιά της μάνας του ακόμη,
    αποδείχνεται ευεπίφορο στο… τρανσφορμέϊσον,
    της “γλυκιάς μανούλας” χάριν…
    «…μου τα κόβει τα φτερά μου, γιά να μήν ψηλά πετώ…
    …το χέρι αυτό… θα τ΄ αγαπώ…»
    Ανεπαισθήτως!!! ορέ άψυχα κι αναίσθητα αντρείκελα,
    «Ανεπαισθήτως μ΄ έκλεισαν από τόν κόσμον έξω.»

    Θεέ μου Άγιε…
    ποιός χωροφύλακας νογάει… ποιός εισαγγελέας… ποιός νόμος της μασονίας και ποιός δικαστής…
    μόν΄ ο Περσέας Σου Άγιε Πατέρα… μόν΄ ο Περσέας Σου…
    μα πάλι…,
    άν ήταν ικανός ο άθλος του,
    δέν θά ΄χαμε Μέδουσα ξανά, α λα Λερναία Ύδρα…

    ατελή και ατελέσφορα τα ανθρώπεια Χριστέ μου…
    συμπάθα με ο Συμπάσχων και Σωτήρ ημών, και φώτιζέ μας στο χάλι μας…
    ελθέ Κύριε, ελθέ, και σώσων ημάς από του Πονηρού!

    Εκεί,
    στις αρχές του εικοστού αιώνα
    ενεδρεύει ένα φίδι κολοβό, Τζόν Γουάτσον το όνομά του, που
    αρχικά έτρωγε τα νύχια του από τη ζήλια του γιά την επιτυχία του Παβλόφ
    να ανακαλύψει τα “εξαρτημένα αντανακλαστικά”
    -μετασχηματίζοντας κάποια σκυλιά σε καραγκιόζηδες, παίρνοντας έτσι το βραβείο Νόμπελ-
    μετά όμως, αποφάσισε:

    «του Παβλόφ η δόξα κι η τιμή,
    δική μου η δύναμη και η κατίσχυση»΄ και
    εξαπέλυσε κατά του Ανθρωπίνου Γένους την σατανική προφητεία του:

    Μ π ο ρ ώ ν α ε λ έ γ ξ ω τ η ν α ν θ ρ ώ π ι ν η σ υ μ π ε ρ ι φ ο ρ ά…!

    25-30 χρόνια μόλις μετά από τα γεγονότα του Σικάγου -1885/86 ήτανε;
    όταν η εργατική τάξη έκανε την πρώτη απεργία, απαιτώντας
    οχτώ ώρες εργασία
    οχτώ ώρες ανάπαυση
    οχτώ ώρες ψυχαγωγία
    με αποτέλεσμα η νεκροφιλία της αστικής τάξης να πάθει ταράκουλο,
    να κατεβάσει το στρατό στους δρόμους και να θερίσει με τα μυδράλια άοπλους κλωστοϋφαντουργούς…

    Καταλαβαίνετε…
    οι εξουσίες
    -“πολιτική”/στρατιωτικοβιομηχανική/επιχειρηματική-
    στο πρώτο άκουσμα της σατανικής προφητείας,
    χτυπήσανε προσοχές, λέμε:
    και νά…
    πάρε έδρα στο πανεπιστήμιο Τζόν Χόπκινς της Βαλτιμόρης,
    πάρε μυστικά κονδύλια,
    πάρε εξοπλισμό και ειδικευμένο προσωπικό γιά τα ερευνητικά σου εργαστήρια,
    πάρε χαρτζιλίκι γιά τα τρέχοντα έξοδα και χορηγίες,
    έλα…
    πάρε-πάρε,
    αρκεί να τηρήσεις την υπεσχημένη σου… προς την περιούσια νεκρόφιλη τάξη…
    και εγεννήθη ημίν… μπεχαβιορισμός΄
    να τρέχουν λέμε τα ποντικάκια εις μάτην και μέχρι τελικής
    -ταιηλορικής του Φόρντ-
    πτώσεως στα τρελοκομεία εντός τριμήνου, μα…
    νό πρόμπλεμ… το μοναστήρι νά ΄ν΄ καλά, κι από καλογέρους…!
    Κάτι πήγε να ψελλίσει ο Τσάρλι Τσάπλιν με τους “Μοντέρνοι Καιροί”,
    και τον εξωπέταξαν από τις ΗΠΑ… αυτόν, που τις είχε δοξάσει…
    μετά ήρθε ο μακαρθισμός ή κάπως έτσι…
    είχε βέβαια προηγηθεί ο Άλντους Χάξλεϊ με το New brave world, όπου
    μας τα έλεγε σχεδόν χαρτί και καλαμάρι, μά πού εμείς… μετά,
    το έριξε στη μεσκαλίνη…
    ο Άλντους Χάξλεϊ λέμε!

    Γι΄ αυτό,
    όταν μας λένε: η παγκοσμιοποίηση… globalisation… etc.,
    -απόπειρα μετασχηματισμού του πλανήτη σε στάβλο, όπου “άνθρωποι” θα είναι μόνο οι τζοπαναραίοι-
    δέν είναι λάθος να φανταζόμαστε την προφητεία του Τζόν Γουάτσον, τον μπεχαβιορισμό,
    καθισμένο στο θρόνο τής NWO, new world order, και μπροστά του
    -του θρόνου΄ ο πραγματικός αρχηγός στέκεται πίσω από τον θρόνο-
    την “πολιτική”, την στρατιωτικοβιομηχανική, την επιχειρηματική…
    -εξουσίες-
    σε στάση προσοχής, αλλά και μ΄ ένα μπλοκάκι στα χέρια γιά να κρατάνε σημειώσεις… περί του πρακτέου… ούτως ειπείν, πως θα τα καταφέρουνε να μας απαυτώσουνε δηλαδή…
    ναί,
    μεταξύ κατεργαραίων επικρατεί ελευθερία, ισότης, αδελφότης΄ όλες μαϊμού!

    tip:
    σχετικά βοηθήματα΄

    1. Από το βιντεοκλάμπ της γειτονιάς μας, η ταινία Roller ball με τον Τζέϊμς Κάαν,
    σε πρώτο γύρισμα΄ “παίζει” και ριμέϊκ.

    2. Το βιβλίο της Εστέρ Βιλάρ, Ο ΝΤΡΕΣΑΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΔΡΑΣ, εκδ. Κέδρος.

    3. εκείνη η συφοριασμένη η Δομη -ή κάποια από τις αδερφάδες της- που την τρώει η σκόνη στο σύνθετο, επί ματαίω΄ κρίμα είναι!

    Έχουμε να λέμε…

    Σας φιλώ σταυρωτά(ισκαριώτικα…; όχι αδέρφια, όχι!) άπαντες κι απαξαπάσες
    Μαρία μας(M.!)

    ο Υμέτερος Ινστρούχτορας
    (κατ΄ απαίτησιν του… λαού, που έλεγε τις προάλλες και ο κύριος καθηγητής, τρομάρα του΄
    έμ, δέν προσέχει κι αυτός τί ζητάει΄ ο λαός λέμε)!

    26 – 09 – 2009 ήτανε…

    http://www.anixneuseis.gr/?p=89091&cpage=6#comment-231456

  11. 131
    α.α. says:

    Ποιός παρακολουθεί
    τήν κίνηση τής σιωπής
    μερικών κουτοπόνηρων αμνών,
    εδώ μέσα;

    Εύγε, νέε μας
    δέν συγκαταλέγεσαι σ’ αυτούς πού νομίζουν ότι
    ξεμπερδέψαμε μέ μενεξέδες καί ζουμπούλια
    καί τό ότι δέν ξεμπερδέψαμε,
    γίνεται φανερό από δύο πράγματα:

    α. «Αναρωτιέμαι τι φοβερά χαστούκια έφαγε αυτός ο άνθρωπος
    για να αναγκαστεί να αμυνθεί φτειάχνοντας ένα τόσο υπέροχο τραγούδι.»,
    όπως μάς γράφει ό λεγάμενος στό ύπερθεν 76

    β. «Μενεξέδες και ζουμπούλια(Ίβαλα) Αστικό πολίτικο»,
    μάς πληροφορεί η ΕΛΛΟΠΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ στό βίντεο είς ύπερθεν 119
    κι από τόν παραμορφωτικό ακρωτηριασμό τού έϊ-βαλα, ώστε ν’ απομείνει «ίβαλα»
    σύν τήν επισήμανση «Αστικό»(sic!)

    απ’ όπου καθίσταται φανερόν ότι

    έχουμε νά κάνουμε μέ χαμάληδες τού δραστήριου κέντρου τού νεκρόφιλου αστισμού,
    ό οποίος υπάρχει πράγματι ώς παραμορφωτικός κι ακρωτηριάζων τήν ζωή
    (τά «φοβερά χαστούκια» τού α., πού
    ό aspic δέν ξέρει ούτε τί είναι ούτε από πού πραγματικά έρχονται,
    από φόβο μήπως, πατροκτόνος αυτός, ανακαλύψει πόσο συγγενεύει μαζί του,

    μ’ αυτόν τόν νεκρόφιλο, παραμορφωτικό καί ακρωτηριάζοντα τή ζωή,
    παλιοχαρακτήρα έν ανθρώποις,
    λέμε!

    Πάμε ακόμη μία, υγειώς: https://www.youtube.com/watch?v=xkHmDI2u-CA

  12. 132
    α.α. says:

    Χαρά,

    σάν προσφέρεις στήν άλλη ζωή,

    έ;!

    Η ζωή είναι ανταποδοτική;
    Δέν μοιάζει αρκετό, σάν λέγεται…

    Αγάπη η Ζωή,

    έ;!

  13. 133
    α.α. says:

    ἅπαξ < ἁ- αθροιστικό + πάξ (: επαρκώς) – παίζει καί δίπαξ, τρίπαξ…, έ;

    ἅπαξ ποιούμενον

  14. 134
    α.α. says:

    Τό πείραμα τού Μίλγκραμ…

    ένα από τά πιό γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα
    καί η σημασία του γιά μάς σήμερα,

    μέ τόν συνοπτικό καί γλαφυρό τρόπο τού «δικού» μας
    Κοσμά Σεραφετινίδη!

  15. 135
    Ελένη Π. says:

    ΄΄Θέ μου Πρωτομάστορα * μ’ ἔχτισες μέσα στά βουνά
    Θέ μου Πρωτομάστορα * μ’ ἔκλεισες μές στή θάλασσα! ΄΄
    Οδυσσέας Ελύτης «Τό Ἄξιον Ἐστί»

    Στήν παραγωγική διαδικασία συμμετέχουν πολλοί περισσότεροι παράγοντες ἀπ΄ὅ,τι λαμβάνουμε ὑπ΄ὄψη μας συνήθως, πού ἄν προσπαθήσουμε νά τούς ἀναλύσουμε πολύ προσεκτικά, μπορεῖ νά βροῦμε κρυμμένα σημεῖα πού ἀξίζει νά φωτίσουμε περισσότερο καί πού εἶναι δυνατόν νά διανοίγουν νέες ὀπτικές. Ἔτσι ὅταν μελετᾶς ἕνα κτίριο ἀπό τήν στιγμή πού τό σχεδιάζεις στό χαρτί ἤ σέ ὑπολογιστή κι ἔχεις μία ἰδέα γι αὐτό ἕως ὅτου κατασκευασθεῖ καί τό δεῖς πραγματοποιημένο, μπορεῖ νά ἔχεις λάβει ὑπ΄ὄψιν ἀρκετές ἀπό τίς ἀπαιτήσεις καί νά ἔχεις φτιάξει ἕνα ἄρτιο κτίριο. Ἡ ἀλληλεπίδραση μέ τήν κοινωνία πού ἔχει ἕνα κτίριο, συμβαίνει εἴτε συμπτωματικά ἀλλά μπορεῖ νά ἔχεις λάβει ὑπ’ὄψιν ὅτι θέλεις νά ἀναπτυχθεῖ ἕνα δημιουργικό γίγνεσθαι γύρω ἀπό αὐτό. Τό ἴδιο τό κτίριο ἤ τό σημεῖο πού κτίζεται ἔχει ἕνα δικό του στίγμα πού ἀπό μόνο του μπορεῖ νά ἐπιρρεάζει πάρα πολύ. Τά ὑλικά πού προτιμῶνται νά χρησιμοποιηθοῦν μπορεῖ νά συνεισφέρουν στήν οἰκονομία τῆς φύσης. Ἡ σωστά μελετημένη βλάστηση ἐπιρρεάζει θετικά τό μικροκλίμα, τήν αἰσθητική ἀλλά καί τήν ὑγεία καί τήν ψυχολογία τῶν χρηστῶν ἤ τῶν ἐνοίκων τοῦ κτιρίου. Ὅταν συνεργάζεσαι μέ ἕναν καλλιτέχνη γιά τήν δημιουργία ἑνός ἔργου τέχνης γιά κάποιο κτίριο, βλέπεις ὅτι ἡ διάσταση τῆς τέχνης μπορεῖ νά προσδώσει πνοή ζωῆς.

    • 135.1
      α.α. says:

      Ρίξε κάτι επάνω σου
      Ελένη,
      νά μήν πουντιάσουμε,
      νά:

      «…σαν να γράφεις με την περιφερειακή σου όραση ή
      σαν κάμερα που έχει αποεστιάσει και πλανάται στο χώρο.»,

      όσο ό Άφαντος βολεύει τά παιδιά ταλμουδικώς,
      γιά νά είναι κόσερ/κασέρ.

  16. 136
    α.α. says:

    Γιά όσα ακολουθούν,
    έλαβα αφορμή από τόν Δημοσθένη μας.

    Θά χρειαστεί στή συνέχεια νά συνοδέψει τή σκέψη τού

    Επιμελή Αναγνώστη,

    τό ακόλουθο, γι’ αυτό τό σημειώνω από τώρα:
    οικογενειάρχης καί μάλιστα πολύτεκνος,
    ό γνωστός μας Λιακόπουλος Δημοσθένης
    (άλλο ελάττωμα απ’ αυτό δέν τού ‘βρα, ώς τώρα – πού απωθεί τό βαφτιστικό του, λέω!)

    Από τό κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο ι΄(10):

    34 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν.

    35 ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς·

    36 καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ.

    37 ῾Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος·

    38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.

    39 ὁ εὑρὼν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ ἀπολέσας τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ εὑρήσει αὐτήν.

    «ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ», λοιπόν
    -άς τό ‘χουμε κατά νού, τό σκανδαλώδες!

    Κορύφωση στόν κατά Χριστόν αγώνα ιερατεύοντος εκκλησιαστικού ανδρός
    η ανάδειξή του υπό κλήρου καί λαού στό Λειτούργημα τού Επισκόπου·
    κατά τήν τελετή ανακηρύξεώς του, καλείται νά εκφωνήσει λόγο,
    κάποιοι θά έχουμε δεί κάτι τέτοιο τουλάχιστον από τήν τηλεόραση, όπου
    ό λόγος αυτός έχει προδιαγεγραμμένα πεδία αναφοράς,
    εντός τών οποίων καί μόνον δύναται ό Ιεράρχης νά τοποθετηθεί προσωπικά
    (απ’ όσο έχω καταλάβει κι εγώ πού δέν είμαι θεολόγος,
    ούτε κάν μέλος τής Εκκλησίας όπως έχω καταντήσει καί τό μόνο
    γιά τό οποίο δέν αμφιβάλω είναι ότι θέλω νά ‘μαι Ορθόδοξος τού Χριστού
    κατά τήν Αγία Πίστη τών Πατέρων μας καί
    τό Άγιο Βάπτισμα πού μού Χαρίστηκε δι’ αυτών…, δηλαδή),

    αυτό όμως(η αρχιερατική του ιδιότητα) σημαίνει κιόλας παραδοχή ότι
    «ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου» -Ψαλμός ν΄ (50) καί
    «ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ»,

    πώς τότε λέει μετρημένα αλλά
    τρυφερά λόγια υιικής αγάπης γιά τούς γονείς του στόν λόγο του
    καί ιδιαίτερα γιά τήν μητέρα του, ό εκκλησιαστικός αυτός άνδρας τού Χριστού;

    Τέλος, προτού θέσω ενώπιόν σας θεολογούντά πως, τόν Δημοσθένη μας
    κρίνω ώς αναγκαία τήν αναφορά τού παππούλη μου
    (όποιος θέλει νά τόν έχουμε μαζί, νά τό πεί!):

    ἀνθώπους μένει ἀποθανόντας, ἅσσα οὐκ ἔλπονται οὐδὲ δοκέουσιν.
    Πράγματα πού δέν ελπίζουν ούτε φαντάζονται
    περιμένουν τούς ανθρώπους μετά τό θάνατό τους – Ηράκλειτος, 63. (27).

    Πάμε Δημοσθένη:

    Διαλέξτε στρατόπεδο

    Δημοσιεύτηκε στις 24 Ιανουαρίου 2016 19:31

    O κόσμος που αντιλαμβανόμαστε είναι ψεύτικος και ανήκει στον Σατανά.
    Ο κόσμος αυτός είναι ψηφιακός, digital.
    Όπως ακριβώς και η άλγεβρα των ψηφιακών ηλεκτρονικών, δύο νούμερα
    έχει μόνο το 1 και το 0
    και όλη η τεχνολογία που σήμερα έχουμε και ζούμε εθισμένοι σε αυτή,
    άλλος λίγο, άλλος πολύ,
    λειτουργεί με το “ναί” (ένα) και “όχι” (μηδέν).

    Απλά τα μαθηματικά το ναί ναί, και το ού ού όπως ο ίδιος ο Χριστός είπε.

    Στον κόσμο αυτό υπάρχουν 2 στρατόπεδα, το ένα ασφυκτικά γεμάτο, και το άλλο….
    το άλλο ασφυκτικά άδειο.

    Το ένα είναι το στρατόπεδο εκείνων που είναι με τον Σαμαέλ-Γιαλνταμπαόθ, και
    ζούν δεμένοι με την καθημερινότητα αυτού του κόσμου και
    ζητούν και σκέφτονται τα αγαθά, τα προβλήματα, τα άγχη αυτού του ψεύτικου κόσμου
    κι απ’ την άλλη είναι εκείνοι οι λίγοι, που είναι στο στρατόπεδο του Χριστού.

    Η θα είναι κάποιος με τον Χριστό η οτιδήποτε άλλο κάνει
    θα είναι με τον δημιουργό του κόσμου του ψεύτικου, του μάτριξ, με τον Διάβολο
    τον Σαμαέλ, διότι θα είναι κολλημένος στα γήϊνα, στην ύλη, στον ψεύτικο κόσμο.

    Αμαρτία ονομάζεται η οποιαδήποτε προσκόλληση στα γήινα.

    Σε οποιαδήποτε μορφή και σε οποιοδήποτε θέμα.
    Όσο μεγαλύτερο το κόλλημα αυτό, τόσο μεγαλύτερη και η αμαρτία.

    Σφοδρό κόλλημα με οποιοδήποτε χόμπυ, με κάποια γυναίκα, με την δουλειά, με τα άγχη,
    με τα προβλήματα, με κάποια ομάδα, με κάποια συνήθεια, με τα ίδια σου τα παιδιά,
    με τα αυτοκίνητα, με την μουσική, με την γυμναστική, με το κάπνισμα, με το σέξ….
    με ότι μπορείτε να φανταστείτε, είναι εκτός ΜΕΤΡΟΥ προσκόλληση
    στον κόσμο αυτό τον ψεύτικο. Τότε δίνει κανείς υπέρμετρη σημασία στον κόσμο αυτό και
    δέχεται ότι εδώ είναι η κόλαση, εδώ και ο παράδεισος, όπως λέει ο Διάβολος.

    Οι αρχαίοι Έλληνες αντίθετα δεχότανε αυτό που έλεγε ο Απόλλων και
    ήταν γραμμένο στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς
    “ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ” = Σε τίποτε να μήν υπερβάλλεις.

    Ο δε Χριστός είπε ξεκάθαρα οτι ο κόσμος αυτός είναι ψεύτικος και
    εδώ το πολύ πολύ να μας σκοτώσουν. Είπε μάλιστα οτι
    τον θάνατο δεν πρέπει να τον φοβόμαστε, αλλά
    πρέπει να φοβόμαστε “εκείνον” που περιμένει μετά θάνατον.
    Είπε επίσης οτι οι οικείοι του καθενός είναι και οι μεγαλύτεροι εχθροί του και
    οτι ήρθε να φέρει πόλεμο ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, αφού
    αυτοί είναι οι άνθρωποι που μας δένουν πρωτίστως με τον κόσμο αυτό

    ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΑΥΤΑ ΟΜΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ.
    ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΜΑΛΙΣΤΑ,
    ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ

    Πρέπει λοιπόν να προσευχόμαστε για να μας απομακρύνει ο Θεός απο τα γήϊνα, ωστόσο
    πρώτα πρέπει συνειδητά να το επιλέξουμε και αφού κάνουμε εμείς το ένα βήμα
    ο Χριστός θα κάνει τα υπόλοιπα (συν Αθηνά και χείρα κίνει).
    Να του μιλάμε λοιπόν αδιάλειπτα χωρίς σταματημό, συνέχεια και τώρα να λέμε
    Δόξα Σοι ο Θεός η μόνη ελπίς ημών Δοξα Σοι, Χριστέ μου βοήθαμε… συνέχεια συνέχεια…

    Πρέπει να γίνουμε δύο προσωπικότητες,
    η μία να μιλάει διαρκώς με τον Δημιουργό και η άλλη
    να ενεργεί και να πράττει σε αυτόν τον ψεύτικο κόσμο που ζούμε.

    Περπατάς; να μιλάς με τον Χριστό!
    Τρώς; να μιλάς στον Χριστό!
    Πας να κοιμηθείς; Να μιλάς στον Χριστό!
    Ανοίγεις τα μάτια σου; η πρώτη σου σκέψη να είναι
    Δοξα Σοι ο Θεός η μόνη ελπίς ημών Δόξα Σοι

    Με απλά λόγια, όπως το νιώθει ο καθένας, να του μιλάμε σαν φίλο,
    είναι ο μόνος πραγματικός μας φίλος.

    Ωστόσο πρέπει να αποφασίστε με ποιόν είστε, σε ποιό στρατόπεδο απ τα 2 ανήκετε

    Μα…θα πεί κανείς δεν μπορώ να συνεχίσω απλά τη ζωή μου όντας απλά ουδέτερος;
    Να κάνω όσα κάνω, να πηγαίνω την Κυριακή εκκλησία,
    να κάνω και την καλή μου πράξη και τέλος;

    Όχι είναι η απάντηση
    Ουδέτερος σημαίνει θεομάχος, κατά του Χριστού, Αντίχριστος, άρα με τον Διάβολο
    ακόμη και αν δεν το ξέρει συνειδητά.

    Ο Χριστός είπε όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίων μου, και
    αυτός που δεν είναι μαζί μου σκορπίζει.

    Περιείχε πληροφορίες απο τον τομο 50 ΓΚΠ του Δημοσθένη Λιακόπουλου Το Παιχνίδι που λέγεται Ζωή

    Ιησούς Χριστός Νικά

    Toμέας ενημέρωσης prisonplanet.gr

    • 136.1
      ??? says:

      Σε πολλά σημεία κειμένου ξεκάθαρα βρωμάει ο γνωστικισμός. Δεν το νιώθεις? Βουλωμένη μύτη έχεις μου φαίνεται. Περαστικά.

      • 136.1.1
        α.α. says:

        εκτός από τήν ιστοσελίδα καί τή γλώσσα λειτουργίας της,
        περιφρονείς κι αυτούς πού τώρα μάς διαβάζουν,

        Στραβάδι!

        • 136.1.1.1
          ??? says:

          Παρανοικέ και ανόητε, προηγουμένως έλεγα ότι δεν με ενδιαφέρει ποιά είναι η γλώσσα επικοινωνίας του συγκεκριμένου φόρουμ όπως εννοείται δεν θα με ενδιέφερε το ίδιο το φόρουμ (και όχι η ιστοσελίδα) χωρίς κάποιους συμμετέχοντες. Αυτό πάντως εννοούσα και θα έπρεπε να το καταλάβεις μετά απο τόσα χρόνια που με ξέρεις εδώ.

          Να το ερμηνέψεις όμως με τέτοιο τρόπο ότι τάχα περιφρονώ την ιστοσελίδα του Σαββίδη και την ελληνική γλώσσα…
          Το ότι είσαι λίγο βλαμμένος Εξ το ήξερα πάντα το ότι είσαι τόσο βλαμμένος μέχρι σήμερα προτιμούσα να μη το βλέπω.

          Κάτσε καλύτερα να διαβάζεις τον Λιακόπουλο για το μάτριξ και τα υπόλοιπα που όντως περιφρονώ μαζί με αυτούς που τα διαβάζουν.

          • α.α. says:

            δυό γραμμές είναι όλο κι όλο τό 136.1.1

            τής Βενετιάς βελόνι,

            τή δεύτερη τί τήν έκαμες;

          • ??? says:

            “… κόσμος που αντιλαμβανόμαστε είναι ψεύτικος και ανήκει στον Σατανά….η οτιδήποτε άλλο κάνει θα είναι με τον δημιουργό του κόσμου του ψεύτικου, του μάτριξ, με τον Διάβολο τον Σαμαέλ, διότι θα είναι κολλημένος στα γήϊνα, στην ύλη, στον ψεύτικο κόσμο…”

            Ονομάζει τον διάβολο “δημιουργός” του “ψεύτικου” μας κόσμου. Αυτό περίπου έλεγαν και οι γνωστικοί ότι δηλαδή ο κόσμος μας η ύλη είναι δημιούργημα ενός κατώτερου τρελαμένου θεού ουσιαστικά αντίστοιχου του σατανά που “φυλάκησε” τους ανθρώπους μέσα στο ψεύτικο του κόσμο (τον ταύτιζαν μάλιστα και με τον θεό των εβραίων). Ακόμη και το “εχθρος του ανθρωπου οι οικιακοι αυτο” ερμηνευόταν μέσω του αντίστοιχου πρίσματος. Ότι δηλαδή οι γονείς για τον άνθρωπο είναι κάτι σαν φύλακες και σωφρονιστικοί υπάλληλοι στην φυλακή του κόσμου αυτού του σατανά. Το πνεύμα των παραπάνω είναι καθαρά γνωστικιστηκό , δεν το βλέπεις?

          • α.α. says:

            τήν όποια προσέγγισή σου στό 136,

            σωστό ήταν νά τήν παραθέσεις,
            στοιχειωδώς τεκμηριωμένη, στό 136.1
            γιά νά τήν αξιολογήσουμε,

            η μύτη σάν μελιτζάνα πού διαθέτεις, όμως
            σ’ εμπόδισε,

            Στραβάδι.

          • ??? says:

            “…νά τήν αξιολογήσΟΥΜΕ.” ε?

            Τί λέτε ρε μπουμπούνα? Καλύτερα σεβασμιώτατε να αξιολογείτε αυτο που αναρτάτε, πρωτού το αναρτήσετε.

  17. 137
    α.α. says:

    Μακάριος εκείνος που αποφεύγοντας
    το γαύγισμα της αχόρταγης ύλης
    και αναδυόμενος από το χώμα
    με ανάλαφρο πήδημα
    σπεύδει προς το θεό.

    Μακάριος εκείνος που,
    ύστερα από τα χτυπήματα της μοίρας,
    ύστερα από τους μόχθους,
    ύστερα από τις πικρές φροντίδες
    της γήινης τέρψης
    περνώντας τα μονοπάτια
    αντίκρυσε τα βάθη του θεού να λάμπουν.

    Ο πόνος να τεντώσει
    ολάκερη την καρδιά του
    στο ακρότατο σημείο
    σε μυστικούς ουράνιους έρωτες.

    Στερέωσε μόνο την ορμή
    στις πνευματικές ορμές˙
    ο θεός θα φανεί
    πατέρας να απλώνει τα χέρια.

    Γιατί πρώτα μια αχτίδα
    θα φωτίσει τα μονοπάτια,
    θα απλώσει το χώρο του νοητού,
    την αρχή της ομορφιάς.

    Έλα, ψυχή μου,
    αφού πιείς από την πηγή του αγαθού
    και παρακαλέσεις τον πλάστη
    ανέβαινε, μην αργοπορείς
    αφήνοντας στη γη τα γήινα˙
    και αφού γοργά ενωθείς με τον πατέρα
    θεός μέσα στο θεό θα είσαι.

    Μάκαρ ὅστις βορὸν ὕλας
    προφυγὼν ὕλαγμα, καὶ γᾶς
    ἀναδύς, ἅλματι κούφῳ
    ἴχνος ἐς Θεὸν τιταίνει.

    Μάκαρ ὅστις μετὰ μοίρας,
    μετὰ μόχθους, μετὰ πικρὰς
    χθονογηθεῖς μελεδῶνας,
    ἐπιβὰς νόου κελεύθων
    βυθὸν εἶδεν θεολαμπῆ.

    Πόνος εἰς ὅλαν τανῦσαι
    καρδίαν ὅλοισι ταρσοῖς
    ἀναγωγίων ἐρώτων.

    Μόνον ἐμπέδωσον ὁρμὰν
    νοερηφόροισιν ὁρμαῖς˙
    ὁ δὲ τοι πέλας φανεῖται
    γενέτας χεῖρας ὀρεγνύς.

    Προθέοισα γάρ τις ἀκτὶς
    καταλάμψει μὲν ἀτραπούς,
    πετάσει δέ τοι νοητὸν
    πεδίον, κάλλεος ἀρχάν.

    Ἄγε μοι, ψυχά, πιοῖσα
    ἀγαθορρύτοιο παγᾶς,
    ἱκετεύσασα τοκῆα
    ἀνάβαινε, μηδὲ μέλλε,
    χθονὶ τὰ χθονὸς λιποῖσα˙
    τάχα δ’ ἂν μιγεῖσα πατρὶ
    Θεὸς ἐν Θεῷ χορεύσοις

    ΣΥΝΕΣΙΟΥ (5ος μ.Χ. αι.), μαθητή της Υπατίας˙ επίσκοπου Πτολεμαϊδας  
    Απόσπασμα από τον Πρώτο Ύμνο

    http://www.portaaurea.gr/byzpoems1.html

  18. 138
    Ανωνύμα says:

    Γι αυτό σε πάω Εξαρχείου! 🙂

    Όντως, πρέπει σιγά σιγά να διαλέγουμε στρατόπεδο! Ουδέτερος σου λέει δεν γίνεται να είσαι, γιατί σ έφαγε η μαρμάγκα. Ο πατέρας μου τις προάλλες που έβλεπε στην τηλεόραση πώς βάζουν το τσιπάκι στο χέρι, είπε, “καλά, σαν τα ζώα θα μας έχουν; εγώ τέτοιο δεν δέχομαι στο σώμα μου και ό,τι θέλει ας γίνει”, το ίδιο λέω και γω, καλύτερα να πεθάνω της πείνας παρά να τσιπαριστώ.

    Ο καιρός εγγύς.

    • 138.1
      Ανωνύμα says:

      Ξέχασα, για να διαλέξει κανείς στρατόπεδο πρέπει πρώτα να γνωρίσει τον αρχηγό. Για τον Χριστό δεν ξέρω πότε θα εμφανιστεί στην ζωή του καθενός, αλλά για τον Αντίχριστο μαθαίνω από τον Δημοσθένη ότι έχει πάρει ΗΔΗ σώμα και ζει ανάμεσά μας (από το φθινόπωρο του 2014). Συνεπώς, θα τον γνωρίσουμε σύντομα, από την καλή και από την ανάποδη…
      Καλή επιλογή!…

    • 138.2
      α.α. says:

      Ανωνύμα,

      σέ καλώ από βενζτνάδικο τής Εθνικής…
      σάν δείς Νταλίκα νά περνάει μέ τρόπο
      «κι άν ξέρω ποιός είμαι, δέν ξέρω πού πάω», ό

      Στέφανος θά ‘ναι,

      κάνε αναπάντητη,
      νά τόν σταματήσουμε στά διόδια…

      Σέ φιλώ!

  19. 139
    ερωτων says:

    Φέρνοντας πίσω τη μπάλα απ’ τις κερκίδες (όπου τη πετάξατε όσο δεν είχα σύνδεση), θα σταχυολογήσω μερικά ενδιαφέροντα απ’ όσα πρόλαβα να διαβάσω :

    Είχαμε μείνει στην τρομερή σύμπτωση όπου ο Νικόλας αναφέρθηκε στο ίδιο βιβλίο και συγγραφέα (Σαλάμωφ) που Άφαντος είχε κατά νου. Απίστευτο….
    Όι συμπτώσεις και η “τηλεπάθεια” συνεχίζονται…
    Προσωπικά είχα υπόψη μου μόνο τον Σολζενίτσιν απ’ τους αντικαθεστωτικούς συγγραφείς του κύκλου αυτού. Έριξα μια ματιά στις παραπομπές που αναρτήθηκαν χάρη στην ευγενική χορηγία του Εξ, με αναφορά στο περιεχόμενο του “Ιστορίες από την Κολιμά”. Συγκλονιστικό το που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος – πράγμα που επικαιροποιεί το πείραμα του Μίλγκραμ, πάλι με την ευγενική χορηγία του Εξ. Εδώ ακριβώς ήθελα να κάνω μια σύνδεση με το θέμα περί Έρωτα. Όταν αναφέρομαι στην αξία του έρωτα , δεν εννοώ την γλυκανάλατη καψούρα ή την ρομαντική εικόνα κάποιων ανθρώπων που γερνάνε μαζί ευτυχισμένα. Που καλό είναι κι’ αυτό σε σχέση με όλες τις θηριωδίες που έχει σηκώσει ο πλανήτης, αλλά δεν είναι αυτό για το οποιο επιμένω. Θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι σχεδόν όλα τα ανθρωπόμορφα θηρία της ιστορίας είχαν τις καψούρες τους, τις ερωμένες τους, τα γκομενιλίκια τους ή τις οικογένειές τους. Τίποτ’ απ’ όλα αυτά όμως τα “τρυφερά” ας τα πούμε συναισθήματα δεν τους εμπόδισε να είναι ταυτόχρονα και κατά συρροή εγκληματίες κατά της ζωής , της ελευθερίας αλλά και της αξιοπρέπειας. Διαβάζοντας περιγραφές της ζωής υπό την αγριότητα του απολυταρχισμού, με την όποια πρόφαση, όπου χάνεται κάθε ανθρώπινη αξία, κάποια στιγμή αντιλαμβανόμαστε ότι σε τέτοιες περιόδους υπάρχει μια τρομακτική ένδεια, μιας συγκεκριμένης ποιότητας. Εάν τον Έρωτα δεν τον αντιλαμβανόμαστε ευθέως , ίσως να είναι πιο εύκολο να τον εννοήσουμε δια της απουσίας του, δηλαδή εκ του αντιθέτου – σε καταστάσεις όπου απουσιάζει παντελώς κάθε έννοια αγάπης προς τη ζωή και κάθε επιθυμία να αγκαλιάσουμε τα όντα και την ύπαρξη. Όσο και να “ερωτεύονταν” οι διαβόητοι τύραννοι της ιστορίας, πάντως σε καμιά περίπτωση δεν βίωναν αυτόν τον καθολικό Έρωτα για τον οποίον προσπαθώ να μιλήσω. Είναι ακριβώς αυτή η ποιότητα συναισθήματος και βιώματος και αναζήτησης που επειδή τους έλειπε , κατάντησαν βασανιστές. Και δεν νομίζω ότι απλώς τους έλειπε, πολλοί ακόμη άνθρωποι δεν έχουν τον έρωτα στη ψυχή – δεν γίνονται όλοι βασανιστές. Οι εν λόγω όμως άνθρωποι ΜΙΣΟΥΣΑΝ αυτή τη συγκεκριμένη ποιότητα ανθρώπινης ύπαρξης, θα λέγαμε, θανάσιμα. Και οι “χλιαροί” γίνονται απλώς το μέσο δια του οποίου κυριαρχεί το αντιερωτικό μένος.

    Νομίζω εδώ έχει κάποιο δίκιο ο Εξ που σε ανύποπτο χρόνο εν τη ρύμη του λόγου έγραψε ότι η θεωρία περί ενστίκτου του θανάτου ήρθε για να συγκαλύψει ως φερετζές ας πούμε, το υποβόλιμο ή και το υποκινούμενο της καταστροφικότητας ή της αυτοκαταστροφικότητας.

    Πολύ ωραίο το 118 νομίζω του Ασπίκ εκεί που λέει ότι τρέχουμε σαν τα χαμστεράκια μέσα στον ορυμαγδό επιστημονικής και άλλς πληροφόρησης – ή κάπως έτσι. Τώρα γιατί η Μαρία Δ. είναι οργισμένη μαζί σου Ασπίκ ; Θα έλεγα ότι η Μαρία περνάει ακόμα το στάδιο κατά το οποίο νιώθει “οργισμένο νιάτο”. Είναι διαρκώς οργισμένη με τα πάντα και τους πάντες και το εκδηλώνει όποτε δοθεί ευκαιρία. Φαίνεται κι’ απ ‘ το σχόλιο που έκανε για την Ελένη Π. όπου την κατηγόρησε ότι καταβροχθίζει σαν πιρά(ν)χας την πολυπλοκότητα με απλές καταφατικές προτάσεις. Αν και γέλασα γιατί το έγραψε με χιουμοριστικό τρόπο, δεν στέκομαι στο “απλές” αλλά στο “καταφατικές”. Δεν θέλει δηλαδή η Μαρία Δ. την κατάφαση στη ζωή αλλά τρέφεται από την αποφατικότητα. Αντίδραση, οργή, ανατροπή, αντιλογία και επανάσταση παντού. Εν τέλει άρνηση της ζωής όπως και η αντίστοιχη αποφατική θεολογία. Όπως λέμε “Ατίθασα Νιάτα”. Ένα σήριαλ δεκαετιών αμερικάνικης παραγωγής όπου οι πάντες τα έβαζαν με τους πάντες -πάντα.

    Μαρία, την απόδραση από τον ντετερμινισμό την είχαν εφεύρει χιλιάδες χρόνια πριν οι πίστεις και οι θρησκείες προτού αρχίσουν να εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες. Η πίστη στο αναπάντεχο, στο απίθανο, στο αφανές , στο παράδοξο υπήρχε ακόμα και τις εποχές του πιο ακραιφνούς ντετερμινισμού. Ακόμα και ο έρωτας εξυπηρετούσε αυτή την τάση για απόδραση από την νομοτέλεια, ή ακόμα και την ανατροπή της. Και ήρθε τώρα η νεωτερική επιστήμη να πουλήσει πάγο στους Εσκιμώους . Στην πραγματικότητα η σύγχρονη επιστήμη ερχεται να επικυρώσει εν πολλοις ή να δώσει μια επίφαση εξήγησης για όλα αυτά που πολλοί “γνώριζαν” διαισθητικά. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με την βαρύγδουπη έννοια της “επιγένεσης” όπως πολύ σωστά σου λέει ο Ασπίκ. Η λαϊκή σοφία πάντα γνώριζε ότι ο άνθρωπος όχι μονο γεννιέται αλλά και “γίνεται” . Πάντα παρατηρούσαν ότι υπήρχαν παράξενες διαφορές ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν παρόμοια ή ίδια κληρονομικότητα και συχνά σχεδόν ίδιες συνθήκες ανατροφής και δυσπιστούσαν διαισθητικά απέναντι στις ντετερμινιστικές εξηγήσεις της βιολογίας. Και τότε τους λέγαμε “συμβατικούς”. Α ρε γυρίσματα που έχουν οι καιροί….

    Εν πάση περιπτώσει, υπάρχει μια διαρκής ανατροφοδότηση , μια διαρκώς διαδραστική σχέση και διάλογος ανάμεσα στο κληρονομούμενο και στο περιβαλλοντικό, δηλαδή ανάμεσα στο hardware και στο software, στο δοσμένο και το κατακτημένο ή ανάμεσα στις προδιαγραφές και τις δυνατότητες, ανάμεσα στη πραγματικότητα και το όνειρο.

    Δεν έχει κανένα νόημα να ταυτιζόμαστε αποκλειστικά με το μεν ή το δε. Στο διαμειβόμενον έγκειται η αλήθεια και το νόημα.

  20. 140
    ερωτων says:

    Α, και έχει δίκιο ο Νικόλας Εξ ότι γνωστικίζεις.

    • 140.1
      α.α. says:

      δείξε στόν αναγνώστη σου

      σέ ποιό σημείο

      • 140.1.1
        ερωτων says:

        Στο σημείο όπου δέχεσαι αυτά που λέει ο Δημοσθένης σου περί του ότι ο κόσμος τούτος είναι εν τέλει δημιούργημα του Διαβόλου , ένα κακέκτυπο του αληθινού κόσμου, με το “χαμένο ηλεκτρόνιο” κλπ κλπ Ασχέτως αν δεν μπορεί να το στηρίξει με επιχειρήματα που ν’ αντέχουν έως τέλους, η Ορθόδοξη άποψη δέχεται πως αυτός ο κόσμος που ζούμε είναι θετικό δημιούργημα του Πανάγαθου. Βλέπε “Αίνιγμα του Κακού” Χρίστος Γιανναράς.

      • 140.1.2
        ερωτων says:

        Εξ, στο σημείο όπου δέχεσαι αυτά που λέει ο Δημοσθένης σου περί του ότι ο κόσμος τούτος είναι εν τέλει δημιούργημα του Διαβόλου , ένα κακέκτυπο του αληθινού κόσμου, με το “χαμένο ηλεκτρόνιο” κλπ κλπ Ασχέτως αν δεν μπορεί να το στηρίξει με επιχειρήματα που ν’ αντέχουν έως τέλους, η Ορθόδοξη άποψη δέχεται πως αυτός ο κόσμος που ζούμε είναι θετικό δημιούργημα του Πανάγαθου. Βλέπε “Αίνιγμα του Κακού” Χρίστος Γιανναράς.

    • 140.2
      α.α. says:

      δείξε στόν αναγνώστη σου
      σέ ποιό σημείο

      «έχει δίκιο ο Νικόλας»…

  21. 141
    ερωτων says:

    http://www.anixneuseis.gr/?p=138312

    Για σένα Εξ . Να προσέχεις, με διάκριση.

  22. 142
    ερωτων says:

    Τσάκωτο Ασπίκ , έχει μια έμμεση αναφορά στον “Αστακο 2″….

    σωστές κι ενδιαφέρουσες επισημάνσεις θα έλεγα
    http://www.anixneuseis.gr/?p=138061#respond

  23. 143
    α.α. says:

    Η ιστορία που δεν θέλουν να μάθεις
    – Η μεγάλη σφαγή των Ελλήνων από τους Εβραίους 38-116 μ.Χ.

    Δημοσιεύτηκε στις 13 Ιανουαρίου 2014 20:41

    http://www.prisonplanet.gr/images/Dimitris/Amon_Ra_newsfeed/Amon_b/ebraioi5.jpg

    Επειδή κάποιοι πολύ ισχυροί δεν θέλουν να μαθαίνουμε την Ιστορία ποτέ τα παιδιά μας, δεν διδάσκονται στα σχολεία επί παραδείγματι ότι το 38 μ.X. στην Αλεξάνδρεια, δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων υπήρξαν θύματα εβραϊκής εξεγέρσεως.

    Οι εξεγερθέντες μάλιστα δεν πίστευαν ότι τελικά θα τιμωρηθούν γιατί ο αυτοκράτωρ Κλαύδιος ήταν εβραίος από την μητέρα του. Και είχαν δίκαιο.

    Οι εβραϊκές κοινότητες, από το 70 μ. Χ. έως το 115 μ. Χ. ανασυντάσσονται, οργανώνονται και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία, δηλαδή μια αδυναμία της Ρώμης, για να πορευθούν προς τα πατρογονικά τους εδάφη.

    Ένα τέτοιου είδους κίνημα, απαιτεί ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας της διασποράς, καλλιέργεια, εκ μέρους του ιερατείου, συνωμοτικού κλίματος, πολεμικής αρετής και υψηλού ηθικού, επί σειράν ετών.

    Τον χειμώνα του 116 μ.Χ. ο αυτοκράτωρ Τραϊανός τον περνά στα ερείπια της ανατολικής πρωτεύουσάς του, της Αντιοχείας, η οποία τον προηγούμενο χρόνο είχε ισοπεδωθεί από καταστρεπτικό σεισμό. Εκεί, ο αυτοκράτωρ έμαθε ότι οι εβραίοι είχαν εξεγερθεί.

    Τα νέα ήταν ότι, οι εβραίοι εξεγερθέντες, στην σημερινή Λιβύη (Κυρηναϊκή), στην Αλεξάνδρεια, στην Κύπρο και στην Μεσοποταμία, ξεσηκώθηκαν εναντίον της Ρώμης,σφάζοντας όμως περίπου 1.000.000 Έλληνες!

    Ο Τραϊανός, απεφάσισε να ανασυγκροτηθεί στην Ρώμη αλλά, στις ακτές της Κιλικίας, στην Σελινούντα, απέναντι από την Βόρειο Κύπρο, στις 8 Αυγούστου του 116, πέθανε σε ηλικία 62 ετών. Τον διαδέχθηκε ο ικανότατος και φιλέλληνας Αδριανός.

    Εξέγερση και γενοκτονία των Ελλήνων στην Κυρηναϊκή
    Το κίνημα των εβραίων είχε ξεκινήσει στην Κυρήνη της Λιβύης όπου οι εξεγερθέντες κατέσφαξαν τον Ελληνικό πληθυσμό, ισοπέδωσαν την πόλη, γκρέμισαν τους Ναούς και έφθασαν μέχρι του σημείου να σκάψουν τον δρόμο που οδηγούσε στο επίνειο της πόλης, την Απολλωνία. Κάποιος υπεσχέθη ότι θα ηγηθεί των εβραίων της Κυρήνης στον δρόμο προς την Σιών… Οι δε εβραίοι της Κυρήνης θα ηγούντο των συμπατριωτών τους της Αιγύπτου. Οι εβραίοι της Μεσοποταμίας θα τους συναντούσαν εκεί…

    Τελικά, η εξέγερση κατεστάλη το 118 μ.Χ. Στην Ανατολική Μεσόγειο, την τάξη επέβαλλε ο στρατηγός Μάρκιος Τούρβων, ενώ στην Μεσοποταμία, ήδη ο Λούσιος Κουίετος το είχε επιτύχει αφού και οι δύο επέβαλαν την τιμωρία των λεγεώνων, σφάζοντας δεκάδες χιλιάδες εβραίων, οπωσδήποτε όμως λιγότερους από όσους Έλληνες οι ίδιοι εξόντωσαν.

    Σαν αντίδραση στην καταστροφή τους, οι εβραίοι σταμάτησαν να μαθαίνουν στα παιδιά τους Ελληνικά! Για την Κύπρο όμως, η καταστροφή ήταν ολοκληρωτική. Η αντιπαλότητα εβραίων-Κυπρίων ξεκίνησε από τα πρώτα χρόνια της υποδουλώσεως της Κύπρου στους Ρωμαίους. Ο Κάτων κατέλαβε την Κύπρο το 56 π. Χ. και κυριολεκτικά την καταλεηλάτησε από κάθε είδος πλούτου οδηγώντας τους Κυπρίους σε πλήρη εξαθλίωση.

    Σύμμαχοι των Ρωμαίων σ’ αυτή την καταπίεση ήταν εβραίοι έμποροι, οι οποίοι, ως υπεργολαβία, ανέλαβαν να εκμεταλλεύονται, για λογαριασμό των Ρωμαίων, τα πλούσια ορυχεία χαλκού και κάθε άλλο πλουτοπαραγωγικό πόρο.
    Στα επόμενα χρόνια, και μετά το 70 μ. Χ., ο εβραϊκός πληθυσμός της Κύπρου αυξήθηκε κατά πολύ. Έτσι, υπήρχε αρκετό πλήθος για την εφαρμογή στην Κύπρο των σιωνιστικών σχεδίων. Το 117 μ. Χ. λοιπόν κάποιος εβραίος ονόματι Αρτεμίων ηγήθηκε των εβραίων εξεγερθέντων.

    Ο Βυζαντινός ιερομόναχος λόγιος και ιστορικός και μετέπειτα Πατριάρχης (1065-1075) Ιωάννης Ξιφιλίνος, ευτυχώς, διέσωσε το γεγονός ότι οι σφαγιασθέντες στο νησί έφθασαν τις 240.000, αφού από αρχαίες πηγές μόνον ο Δίων ο Κάσιος αναφέρεται στην σφαγή αυτή στο περίφημο έργο του ”ΒΙΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΩΝ”. Πρώτη πηγή.

    Δεύτερη πηγή, του περιφήμου Αγγλου ιστορικού Εντουαρντ Γκίμπον (γνωστού ελληνικά ως Γίββων) που έζησε από το 1737 έως 1794, ήτοι κατά την περίοδο του σκλαβωμένου ελληνισμού.

    Το κείμενο αυτό ανευρίσκεται στο μνημειώδες έργο του “Ιστορία της Παρακμής και Πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας” και αναφέρεται, ακόμη, στο βιβλίο “Δίκη” (“Trial”) του Μπιλ Γκρίμσταντ, υπευθύνου των εκδόσεων “Αρυαν Πρες Ινκορπρέιτεντ, έκδοση 1973, Ουάσιγκτον ΗΠΑ.
    Ιδού η περικοπή.

    “Η ανθρωπότης μένει έκπληκτη από το ρεσιτάλ (σε τρεις πράξεις) των φοβερών κακουργημάτων των Εβραίων, εναντίον των ανυποψιάστων, γηγενών Ελλήνων, οι οποίοι τους θεωρούσαν φίλους.
    Οι Εβραίοι πρόδωσαν αυτή τη φιλία και έσφαξαν 220.000 Έλληνες στην Κυρηναϊκή και κατακρεούργησαν 240.000 Έλληνες στην Κύπρο, καθώς και μέγα τμήμα του ελληνικού πληθυσμού στην Αίγυπτο.
    Πολλοί των θυμάτων Ελλήνων, επριονίσθησαν στα δύο από τους Εβραίους σύμφωνα με την παράδοσή τους, ότι ο Δαυίδ επεκύρωσε αυτόν τον τρόπο εκτέλεσεως με το παράδειγμά του.
    Κατά τις σφαγές αυτές των Ελλήνων, οι Εβραίοι κατεβρόχθιζαν τις σάρκες των νεκρών, έπιναν το αίμα τους και κατέστρεφαν τα εντόσθια!…”

    Αυτά, όσο κι αν φαίνονται απίστευτα, υποβολιμαία ή υπερβολικά, γράφονται από έναν εκ των μεγαλυτέρων ιστορικών συγγραφέων του παρελθόντος που δεν μπορεί να καταστεί ύποπτος “αντισημιτισμού” (στην εποχή του τουλάχιστον), ούτε να κατηγορηθεί για έλλειψη σοβαρότητος, αφού τα έργα του ήταν, είναι και θα είναι μία εκ των σοβαροτέρων πηγών της Αρχαιότητας. (Αυτά από τις ιστορικές πηγές)

    (pisoapothnkoyrtina)

  24. 144
    ερωτων says:

    Εντάξει Εξαρχείου, να το δεχτούμε το ιστορικό γεγονός, ωστόσο το

    “Κατά τις σφαγές αυτές των Ελλήνων, οι Εβραίοι κατεβρόχθιζαν τις σάρκες των νεκρών, έπιναν το αίμα τους και κατέστρεφαν τα εντόσθια!…”

    εγείρει σοβαρές υποψίες υπερβάλλοντος ιστορικού ζήλου καθ’ ότι στην Εβραϊκή παράδοση το νεκρό σώμα και γενικά ο, τιδήοτε νεκρό αποτελεί ισχυρότατο ταμπού. Πολύ δύσκολα οι Εβραίοι θα έκαναν κάτι τέτοιο εκτός αν μιλάμε για κάποιους παρανοϊκούς ανάμεσά τους όπως σε κάθε πόλεμο υπάρχουν και οι εγκληματίες πολέμου. Μπορώ να δεχτώ ως αληθές ότι πριόνιζαν στα δύο τους Έλληνες, τα υπόλοιπα όμως είναι ύποπτα τουλάχιστον ανακριβειών.

    • 144.1
      α.α. says:

      έτσι λέει η κομμώτριά σου;

      γιατί τό «Χιακόν Αρχείον»(κι όχι μόνον αυτό!…)
      λέει ό,τι καί ό Gibbon:

      «Η φαντασία σου λοιπόν άς κρίνη μέ ποίον τρόπον εμεταχειρίσθησαν
      τά τών αθώων εκείνων νεκρά σώματα…»
      – «Χιακόν Αρχείον», Τόμος 1ος, σελ. 314

      «…ενώ τά λοιπά είχον συγχωρήσει είς τούς καταράτους Εβραίους
      νά τά κατεβάσωσι καί τά ρίψωσιν είς τήν θάλασσαν.
      Ουδέ ούτω δέ κρεμάμενα γυμνά έκαμψαν τήν σκληρότητά των…
      δέ έλειψαν καί νά τά κατακομματιάσουν ώς κρέας έν μακέλλω.»
      – «Χιακόν Αρχείον»,Τόμος 1ος, σελ. 315

      http://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/9/5/5/metadata-01-0000553.tkl&do=90055_01.pdf&pageno=328&width=474&height=682&maxpage=487&lang=en

      • 144.1.1
        ερωτων says:

        Ναι Εξ, το πα ήδη ότι μπορώ να δεχτώ ότι τα πριόνιζαν τα σώματα στα δύο, αλλά η ένσταση μου ήταν επί του ισχυρισμού ότι τα έτρωγαν κιόλας , εντόσθια κλπ.
        Και η παραπομπή σου αναφέρει ότι τα μακέλλευαν όχι ότι τα έτρωγαν…

        Και ν’ αφήσεις τη κομμώτριά μου ήσυχη, δεν σπέρνει ψευδείς ή αμφίβολες πληροφορίες εκ υπερβάλλοντος ζήλου.

        Βέβαια, το ότι δεν τα έτρωγαν, δεν κάνει το έγκλημα του τεμαχισμού των σωμάτων , λιγότερο απαράδεκτο. Απλώς διερευνούμε την πραγματικότητα προκειμένου ν’ αποφύγουμε τυχόν υπερβολές που υποκρύπτουν φανατισμό.

        • 144.1.1.1
          α.α. says:

          μπερδεύεις από βίτσιο
          τή χρήση τών δύο άκρων τού σωλήνα,

          Βλαξ

  25. 145
    ερωτων says:

    http://knossopolis.com/2011-07-09-17-17-48.html

    Αξίζει να διαβαστεί έως τέλους.

  26. 146
    ??? says:

    Να προσφέρει κανείς τόση φροντίδα και περιποιηση στην αντισημιτική περούκα του Εξ…ειλικρινά Βλαξ θαυμάζω την υπομονή και την έγνοια σου για τους ανθρώπους. Έπρεπε να γίνεις παπάς ή νοσοκόμος στο γεροντοκομείο ή τρελοκομείο ή κάτι παρόμοιο.

    • 146.1
      ερωτων says:

      Xa xa !πολύ οξυδερκής η παρατήρησή σου Νικόλα. Πράγματι έχω ασχοληθεί πάρα πολύ με τους ανθρώπους που ένιωθα πως είχαν “κολλήσει” στη σκέψη τους αλλά έφτασα σε αδιέξοδο και σήκωσα τα χέρια ψηλά με την υπόσχεση στον εαυτό μου να πάψω να το κάνω ,αλλά η κεκτημένη ταχύτητα βλέπεις….

      Τώρα που είπες για γεροντοκομεία και τρελοκομεία, μου θύμισες ότι τις προηγουμενες μέρες προσπαθούσα να εντοπίσω για ποιο λόγο μισώ τις διηγήσεις και τις μυθοπλασίες και τις ιστορίες σαν αυτές που γράφατε εδώ πέρα πριν κανα δυό χρόνια. Κατέληξα στο εξής : θεωρώ ότι η ακατάσχετη μυθοπλασία και η “δημιουργική αφήγηση” προσιδιάζει σ’ ένα χαρακτηριστικό που έχουν οι ανοϊκοί και οι άνθρωποι που θα λέγαμε ότι έχουν “γερασμένα μυαλά”. Το χαρακτηριστικό αυτό είναι ακριβώς η τάση να φτιάχνουν ιστορίες εκ του μηδενός, κάποτε περίτεχνες χωρίς να έχουν απολύτως κανένα άγχος ή έγνοια μήπως αυτά που λένε δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τη πραγματικότητα. Τα αφηγούνται με κάθε λεπτομέρεια σαν να είναι αληθινά . Και πράγματι κάποια απ’ αυτά που λένε περιέχουν αλήθειες, αλλά η αφετηρία τους δεν είναι η αγάπη για την αλήθεια, είναι η λογόρροια. Ναι, κάτι σαν νοητική ακράτεια ή διάρροια…..

      • 146.1.1
        ερωτων says:

        Να τα βλέπεις Νικόλα ; Κοίτα τι μου έγραψε στο 144.1.1.1 Και σύγκρινέ το με τη τελευταία μου πρόταση παραπάνω. Πρόκειται περί ταυτολογίας – ΤΟΣΟ πολύ έχω μπει στο σκεπτικό τους.

        Και υπόψιν , κανείς μας δεν είχε προλάβει να δει πρώτα τι έγραψε ο άλλος….

Back to Top

Leave a Reply

 

Το σχόλιο της ημέρας

    18/3/19 | (1 σχόλια)
    Όταν λέμε ότι ο ηγεμόνας, ή ο ηγέτης πρέπει να έχει πέντε δράμια μυαλό, να γνωρίζει πέντε γράμματα και να έχει κάποια πείρα διοίκησης εννοούμε να μπορεί να χειριστεί τις κρατικές υποθέσεις. Η σέχτα του Συριζα που κυβερνά δεν ...

Ροή ειδήσεων




Καιρός


Το σκίτσο της ημέρας