Η σύγχρονη τραγωδία: ανάξια πολιτική ηγεσία

24/11/14 | 9 σχόλια | 1 απαντήσεις | 2,888 εμφανίσεις

new_cover_bwτου Παντελή Σαββίδη.-

Τις τελευταίες ημέρες συμμετείχα ή παρακολούθησα συζητήσεις για θέματα του πρόσφατου παρελθόντος και συνειδητοποίησα πόσο καταλυτική επίδραση είχαν τα γεγονότα που περιγράφονταν στη διαμόρφωση της σύγχρονης συνείδησής μας αλλά και στη διαφοροποίησή μας ως κοινωνίας.

Υπάρχει μια γενιά προσφύγων, κυρίως Ποντίων, που νιώθει υπαρξιακή της υποχρέωση να καταγράψει τις μνήμες των προγόνων της. Και το κάνει, τις περισσότερες φορές, με αρκετά πετυχημένο τρόπο. Είναι ερασιτέχνες της γραφής αλλά αυτά που γράφουν βγαίνουν από την ψυχή τους. Κι αυτό δίνει και ουσία και ομορφιά στο λόγο τους.

Μεταφέρουν τα ήθη και τα έθιμα του γενέθλιου, των προγόνων τους, τόπου, και η περιγραφή αυτή δίνει το στίγμα της κοινωνίας που αναπτύχθηκε στα παράλια του Εύξεινου Πόντου. Συντηρητική κοινωνία με δομές που απείχαν των νεωτερισμών του Δυτικού Διαφωτισμού. Άλλωστε, είναι γνωστό πως μετά την Άλωση η ποντιακή διανόηση προσανατολίστηκε προς τις Ηγεμονίες που βρίσκονταν εγγύτερα και τη Ρωσία, και επηρεάστηκε από τη λεγόμενη Πατριαρχική Σχολή. Η επαφή με τη Δύση ήταν σχετικά μικρή. Ο Πόντος διατήρησε τη φλόγα του Βυζαντίου και αυτή η σχέση είναι καταλυτική και στις σημερινές εκδηλώσεις των Ποντίων.

Ένας κόσμος που ζούσε καθημερινά με την αγωνία τού άγνωστου μεν αλλά αιωρούμενου στην ατμόσφαιρα κακού που ερχόταν, και που παράλληλα έπρεπε να επιβιώσει. Αυτή η σύνθεση, του επερχόμενου «κακού» με την τραχιά αλλά απολαυστική από την κοινωνία ζωή, έχει στοιχεία τραγικού. Και είναι διαχρονική. Δεν είναι τυχαίο που η τραγωδία ήκμασε στον τόπο αυτό.

«Η δημιουργία μιας ελληνικής ταυτότητας ήταν μια μακρά και σύνθετη διαδικασία. Την πρώτη μεγάλη ώθηση την έδωσε ο αποικισμός», υποστηρίζει ένας διαπρεπής επιστήμονας του οικουμενικού ελληνισμού, ο Άγγελος Χανιώτης. Και ο ποντιακός ελληνισμός είναι αποτέλεσμα αποικισμών. Την αίσθηση της κοινής ταυτότητας την νιώθεις περισσότερο όταν βρίσκεσαι μακριά από τον πυρήνα της κοινωνίας στην οποία πιστεύεις ότι ανήκεις.

Οι Εικόνες της Χαρίκλειας, που διάβασα και παρουσίασα στη Θεσσαλονίκη, είναι ένα βιβλίο που αποκαλύπτει ανάγλυφα αυτή την τραγικότητα. Ήθη και έθιμα που εντυπωσιάζουν, αλλά και η τραγική εξέλιξη μέσα από τις εμπειρίες της γιαγιάς που σε κάνουν να αναρωτηθείς μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αγριότητα του ανθρώπου.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι γείτονές μας και με κάποιον τρόπο πρέπει να συμβιώσουμε μαζί τους. Αυτό προϋποθέτει τη διαμόρφωση διακρατικών σχέσεων, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εξαλείφει από τη συλλογική μνήμη τις αγριότητες που πήραν το όνομα Γενοκτονία. Η αποκάλυψη και προβολή της είναι ανθρώπινη, όχι μόνο ποντιακή υποχρέωση. Γι’ αυτό δεν κατανοώ ούτε τις εσωτερικές έριδες ούτε την προσπάθεια άρνησής της από συμπολίτες μας.

Η δεύτερη σύναξη στην οποία παραβρέθηκα ήταν η ομιλία του γνωστού δημοσιογράφου Μπρους Κλαρκ, ο οποίος έζησε ως ανταποκριτής και στην Αθήνα και μιλάει ελληνικά. Αναφέρθηκε στο βιβλίο του Δυο φορές ξένος και λίγο-πολύ μίλησε για το ανθρώπινο δράμα του ξεριζωμού. Ο ξεριζωμός από τον τόπο που κάποιος είδε για πρώτη φορά το φως είναι, πράγματι, ένα δράμα. Αποτέλεσμα καταδικαστέων πολιτικών σκοπιμοτήτων. Το ερώτημα όμως είναι άλλο και προκύπτει από τη λογική ενός «εξισωτισμού» που διατρέχει ένα μέρος της ελληνικής πολιτικής διανόησης στις συμπεριφορές των δύο πλευρών του Αιγαίου. Στο βαθμό που παρακολουθώ τη βιβλιογραφία, ο «εξισωτισμός» αυτός δεν δικαιολογείται. Αντιθέτως. Από τη μια πλευρά έχουμε πολιτική απόφαση για την εξαφάνιση λαών μιας περιοχής για τη δημιουργία «καθαρού» εθνικού κράτους –προσπάθεια στην οποία συμμετείχε και ο λαός– και από την άλλη άμυνα για την επιβίωση μέσα σ’ αυτό το πολύ δύσκολο περιβάλλον.

Την επομένη επισκέφθηκα το Λαογραφικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και είδα την έκθεση «Οι δύο όχθες της νοσταλγίας». Το σχετικό έντυπο του μουσείου αναφέρει πως η έκθεση διοργανώθηκε από το  Ίδρυμα Ανταλλαγέντων της Λοζάνης που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη και αποσκοπεί στην «αλληλογνωριμία ανάμεσα σε δύο πληθυσμούς που μοιράστηκαν τη δραματική εμπειρία της υποχρεωτικής μετακίνησης από τη γενέθλια γη». Ομολογουμένως, η εμπειρία αυτή είναι δραματική και για τις δύο πλευρές. Οι αριθμοί όμως είναι διαφωτιστικοί και αναφέρονται στο ίδιο έντυπο του Λαογραφικού Μουσείου: 1.500.000 χριστιανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους έναντι 500.000 μουσουλμάνων.

Από τους χριστιανούς που δεν αντηλλάγησαν απέμειναν λιγότεροι από 3.000, λόγω συνεχιζόμενων βαρβαροτήτων. Οι μουσουλμάνοι που παρέμειναν στην Ελλάδα πολλαπλασιάστηκαν. Δεν δικαιολογώ καμιά απάνθρωπη πολιτική, αλλά τα πράγματα πρέπει να τοποθετούνται στις πραγματικές τους διαστάσεις. Όχι μόνο αριθμητικά, αλλά κυρίως ουσιαστικά. Η βαρβαρότητα των γειτόνων μας είναι γνωστή σε ολόκληρη την περιοχή στην οποία διεκδικούν να διαδραματίσουν έναν σύγχρονο πρωταγωνιστικό ρόλο. Κι αν δεν το καταφέρνουν είναι διότι οι μνήμες αυτής της βαρβαρότητας είναι νωπές. Αντιθέτως, για τους «γιουνάν» δεν ακούς τα ίδια.

Τέλος, σε μια άλλη ομιλία, συνάντησα έναν άνθρωπο όλο φλόγα που με παρακαλούσε να παραβρεθώ και, αν ήθελα, να πω δυο λόγια για ένα βιβλίο που έγραψε για την ΕΛΔΥΚ το 1974. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που βλέποντας πόσο επιθυμεί κάτι ο συνομιλητής σου, είναι αδύνατον να του αρνηθείς. Πόσο μάλλον όσο βρέθηκε ο ίδιος στην πρώτη γραμμή μιας σύγχρονης τραγωδίας.

Πήγα. Είπα δυο λόγια, αλλά καθηλώθηκα από τη δική του αφήγηση.

Και πάνω που άρχισα να πιστεύω ότι αξίζουμε την τύχη που έχουμε, κατάλαβα για άλλη μια φορά πως δεν είναι ο λαός αυτός που φταίει, αλλά η πάντοτε ανάξια πολιτική του ηγεσία. Για την επιλογή της ναι, έχει ευθύνη. Αλλά έχει εναλλακτικές λύσεις; Και αυτό είναι η σύγχρονη ελληνική τραγωδία.

πηγή: www.pontos-news.gr

 

 

 

 

 

Category: Κυριο Θεμα, Προτεινόμενα άρθρα

( 9 σχόλια )

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. 1
    Κων/νος Καραγιαννίδης says:

    Εξαιρετικό το κείμενο, αλλά όλη η ουσία βρίσκεται στην τελευταία παράγραφο. Το (ρητορικό) ερώτημά σας για τις εναλλακτικές θα άξιζε ενδεχομένως μία συζήτηση στον “κύκλο”. Συμπληρωματικά, θα έθετα και ένα άλλο ερώτημα: μπορεί μία μη συμβατική στάση του λαού σε εκλογές (όχι δηλαδή επιλογή μεταξύ έτοιμων λύσεων-κομμάτων, αλλά αποχή π.χ.) να προκαλέσει αναταράξεις στο πολιτικό σύστημα που να οδηγήσουν στην (αυτο)απόσυρση των αναξίων; Ή τελικά η μοίρα μας είναι η τραγωδία;

  2. 2
    says:

    Ουδέν τό πολιτικόν στά πέριξ, είπαμε!…

    Όλα διαχείριση τών νιτερέσων τής Πόρνης τής Εξουσίας τού αρχαίου μισανθρώπου, είναι
    τής συντηρήσεως τού κοπαδιού τών έλλογων δίποδων, μέ ντοκτορά ή χωρίς, συμπεριλαμβανομένης!…

    Πόσο μπουμπούνας πρέπει νά είναι κανείς
    γιά μή χωράει στό ακατοίκητό του, τό στοιχειώδες;

    Άν όχι πτολεμιστής, πώς πατέρας;

    Άν όχι οπλίτης, πώς οπλιτική φάλαγξ;

    Άν όχι φάλαγξ, πώς κοινωνία;

    Άν όχι κοινωνία, πώς Εκκλησία;

    Άν όχι έν κοινωνία, πώς Εκκλησιαστής;

    Άν όχι Εκκλησιαστής, πώς Πολίτης, ό οπλίτης(ένοπλος στό Μικρολίμανο ατός του, έ;);
    – δουλειά(δουλεία, θά πεί!) τού υπηκόου, νά υπακούει
    στήν Πόρνη τής Εξουσίας τού αρχαίου μισανθρώπου, έ;

    Άν βολονταριστής νεοτερικός καί νεκρόφιλος αστός, πώς άνθρωπος;

    Άν νεότερος πρύτανης τής €υρώπης Μεταξόπουλος, πώς όχι παντειότροπος σέ διαβρωμένη χώρα;

    Ό παντειότροπος εννοιολογικός αχταρμάς τής «πολιτικής εξουσίας τού ασιάτη δεσπότη»
    (Δέσποτα, μέμνησο τών Αθηναίων…, έ;),
    έχει βλάψει κι αυτές ακόμη τίς Ανιχνεύσεις μας,
    εδώ μέσα,
    αφανίζοντάς τες κατά τό ιστορικότερό τους μέρος…

    κι έν τώ μεταξύ
    η τρίβαθμη ανθρωπολογική κλίμαξ τού Θεόδωρου Ζιάκα κατά Μάξιμο τόν Ομολογητή,
    είν’ εδώ, είν’ εκεί, είναι παντού(δικά της έργα, όλα!) καί μάς προγκάει:

    α. κολεκτιβιστικός(αγελαίος, σσ) ανθρωπολογικός τύπος
    -καμιά επίγνωση αυταξίας

    β. ατομοκεντρικός α.τ. τής περίκλειστης εγωπαθούς ατομικότητος
    -ελεύθερος, πού λέει ό λόγος, όταν… όλα, εγώ/ego!

    γ. αυθυπερβατικό άτομο ή πρόσωπο
    -άνθρωπος, ώς έκ τής δυνατότητός του νά αγαπά…
    τής αγάπης καί τού Νού, Κόρη, η Ελευθερία του/σου/μου/μας!…
    γνώσεσθε τήν αλήθειαν καί η αλήθεια ελευθερώσει υμάς

    διορθώστε/συμπληρώστε κάτι, ναί;

    guidelines(μπρρρ, μπρέ, θά πεί!):

    http://www.anixneuseis.gr/?p=89091&cpage=5#comment-212332

    Το Πάντειο σκάνδαλο
    Θρίλερ με τρεις νεκρούς
    Βασίλης Τσακίρογλου 04/07/2012

    Υλισμός + Ηδονοθηρία, παντειοτρόπως πως!

    -ακόμη νά σάξουνε ένα τριήμερο παντειότροπης μαρξιστικής σκέψης!…
    στερητικό έχουμε πάθει, πιά!

    Ποιός θυμάται;

    «Ελληνικό νά μήν είναι καί νά μήν είναι Ορθόδοξο»!

  3. 3
  4. 4
    anixneuseis says:

    ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
    Εδώ και ημέρες προσπαθούσα να αναρτήσω σχόλιο και δεν μπορούσα. Σήμερα ρώτησα τον φίλο που υποστηρίζει τεχνικά την ιστοσελίδα. Μου είπε να τσεκάρω το i am not a Robot. Όποιος θέλει να δημοσιεύσει σχόλιο ας κάνει αυτήν την κίνηση. Είδα μειωμένη συμμετοχή για θέματα που θα προκαλούσαν το ενδιαφέρον. Νομίζω πως ο λόγος θα ήταν αυτή η τεχνική λεπτομέρεια.

  5. 5
    ??? says:

    Για τρίτη συνεχόμενη φορά ο Σαββίδης τοποθετεί τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και μπράβο του. Στο τέλος όμως πάει να απαλλάξει τον λαό από τις ευθύνες του και όπως φαίνεται αρχίζει, μετά από το σύντομο επαναστατικό και πολεμικό ενθουσιασμό του στα προηγούμενα θέματα, να βυθίζεται στην απελπιστική νιρβάνα της τραγικότητας και της μοιρολατρίας. Οπότε για να ενθαρρύνω λιγάκι τον απελπισμένο οικοδεσπότη του κόσμου τούτου (εννοώ βέβαια τον οικοδεσπότη του κόσμου των ανιχνεύσεων αν και δεν αποκλείεται ότι παρακολουθώντας τα ελληνικά δεδομένα απελπίζεται ακόμη και ο Οικοδεσπότης του ευρύτερου Κόσμου), παραθέτω, συμπληρωματικά στο συγκεκριμένο ζήτημα της γενοκτονίας των ποντίων μία ουσιαστική και απαλλαγμένη από τα συνηθισμένα μοιρολόγια και την μοιρολατρία ομιλία:
    http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=wI-NzhWiZSM#t=361

    ΥΓ πράγματι φταίει ακριβώς αυτή η “τεχνική λεπτομέρεια” που δεν υπάρχουν σχόλια. Η υποχρεωτική για την συμμετοχή στο συγκεκριμένο θέμα της γενοκτονίας ομολογία “I’am not a robot” παίζει ένα καθοριστικό ρόλο.

  6. 6
    Χρίστος says:

    Ηγέτες από τον λαό και σε συμφωνία με τον λαό υπάρχουν μόνον στις επαναστάσεις.
    Σήμερα έχουμε επιλογές ανάμεσα σ αυτούς που επιτρέπει , αν δεν επιβάλει ,ο διεθνής παράγων.

    Για τα υπόλοιπα η Τουρκία διεκδικεί αυτά που δεν δικαιούται κι εμείς τους περιμένουμε σαν την περιφερειακή δύναμη , που αναγνωρίζουμε ως τέτοια ,αλλά την παρακαλούμε, να μη μας πονέσει πολύ (δηλώσεις Βενιζέλου).

    Η έννοια του πόνου τους τρομάζει , έτσι έμαθαν τ αφράτα πολιτικά όντα. Διαφημίζουν ότι ήταν μάγκες και γκομενάκιδες πριν γίνουν αρχηγοί!!!
    Άντε τώρα ν αποφασίσουν να διεκδικήσουν τα συμφέροντα μας με σοβαρό κι αποτελεσματικό τρόπο.
    Θα πάνε να κάνουνε δηλώσεις στον ΟΗΕ και την ΕΕ !!!
    Τόσο σκληρά μέτρα!
    Η Τουρκία γύρω γύρω καίγεται κι εμείς σκεφτόμαστε να τους χαρίσουμε τα πετρέλαια!!!

    Διάβασα και κάτι δηλώσεις του κ δημάρχου. Τον κυνηγούν οι Πόντιοι λέει γιατί δεν τον καταλαβαίνουν!!!
    Τι να πω; Πόντιος είμαι ο άνθρωπος.

  7. 7
    Ελένη Στούμπου-Κατσαμούρη says:

    Αγαπητέ Παντελή,

    ένα από τα βασικά μας προβλήματα, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι η κυρίαρχη ιδεολογία μετά τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ήταν εισηγμένη κυρίως από επιστήμονες που είχαν σπουδάσει στη Δυτική Ευρώπη και εφαρμόστηκε επιφανειακά και με τάση υπεροπτική έναντι των σπουδαίων χαρακτηριστικών που διέθετε τότε η ελληνική κοινωνία. Στην πλειοψηφία τους οι επιστήμονες αυτοί βρέθηκαν στους ευνοημένους της επόμενης δεκαετίας και τους δυνάστες της μεθεπόμενης. Ο αποτροπιασμός που σήμερα προκαλεί το ελληνικό πανεπιστήμιο οφείλεται στα απίθανα εγώ των ανθρώπων αυτών. Στην πραγματικότητα, όταν χρειαζόταν δουλειά και ασκητικότητα για να ισχυροποιηθεί η οικονομία και να αποκτήσει διεθνή παρουσία η χώρα με τις δυνατότητες που παρείχε η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνέχεια να υπερασπιστεί τη δική της πνευματική υπόσταση, διαμορφώθηκε μια ιδεολογία απάτης. Μπράβο μας. Τώρα θέλουμε να πιάσουμε το νήμα από την αρχή και να ζητήσουμε τα δίκαια του ελληνισμού και να μιλήσουμε για ιστορία. Την ιστορία μας την περιφρονήσαμε και τη γλώσσα μας την ευτελίσαμε. Απατεώνες λυμαίνονται τον εντός εισαγωγικών προοδευτικό χώρο, άλλου τύπου, απατεώνες πάντως, τον χώρο της εθνικής ιδεολογίας, ιστορίας, παράδοσης κ.λ.π. Έλληνες είμαστε όλοι, ας το χωνέψουν, καπηλείες τέλος. Μέσα μου ελπίζω ότι η φθορά είναι στο περίβλημα. Ότι ο καρπός είναι απείραχτος από μέσα. Και τέλος επί του θέματος. Θαυμάζω τους αρχαϊκούς Πόντιους για μια ελληνική αρετή που έχει εκλείψει: τη συμπόνια στον άγνωστο και την αλληλεγγύη. Eυχαριστώ πολύ.

  8. 8
    Μαρία says:

    [Ελπίζω αυτή τη φορά να μπορέσω να στείλω το σχόλιό μου. Εξακολουθώ να έχω πρόβλημα και μετά το κλικ στο ‘ρομποτ’]

    «Ανάξια πολιτική ηγεσία»
    Έφτασε και μόνο ένας τίτλος, στον καλό ιστορικό (Κώστα Κωστή), για σύνοψη της ηθελημένης ‘αναξιότητας’: «Τα καλομαθημένα παιδιά της ιστορίας».
    Ακόμα και οι λιγοστές εξαιρέσεις κάποιων άξιων ηγετών δεν αλλοιώνουν
    τον κανόνα για την ελληνική πολιτική ελίτ: να είναι για τους κηδεμόνες μας, τα ‘δικά» τους παιδιά, τα ‘καλά’, άρα να τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης…
    (Απλώς κάποιοι ήταν λιγότερο δουλοπρεπείς από τους άλλους).

    «Φταίει ο λαός»
    Ως καλός επιστήμων, ο Κ. Κωστής δεν παραλείπει να τονίσει τι συμβαίνει με τον λαό μιας υπό κηδεμονία χώρας: Ο ελληνικός λαός έπρεπε να υποστεί τόσο τη βία του εκσυγχρονισμού όσο και τη βία του «εκπολιτισμού»…
    Τα ‘κακοπαθημένα παιδιά της ιστορίας’ έπρεπε να στερηθούν και τους κληρονομημένους τους θεσμούς και την ψυχική τους υγεία ώστε να μη σηκώνουν κεφάλι.
    Όποιος θέλει υποδουλωμένο λαό πρέπει να τον κάνει να πιστεύει πως ο ίδιος φταίει για την κατάντια του, ώστε και να νιώθει ένοχος και να μην πηγαίνει το μυαλό του στην αλήθεια.

    Η ‘λύση’
    Η έννοια της λύσης δεν ανήκει στην πολιτική, όντας μια καπιταλιστική σημασία (ανήκοντας στον ατομικιστικό κόσμο κοινωνικών φαντασιακών σημασιών της Δύσης με κεντρική αξία την οικονομική ορθολογικότητα/αποτελεσματικότητα).
    Στη δική μας παράδοση, την πολιτική, προέχει η αλήθεια…
    Η ηγέτες μας δεν είναι καθόλου ανάξιοι ως προς τον βασικό ρόλο τους να κρύβουν την αλήθεια από τον λαό και ταυτόχρονα να τον κάνουν «εκπολιτισμένο», να μη την θέλει την αλήθεια.
    Πρώτα πρέπει να θέλουμε την α-λήθεια. Κι άμα τη θέλουμε την αναζητούμε αδιαλείπτως. Και εφόσον την αναζητούμε, έρχεται η πολιτική ‘λύση’.

    «Η πολιτική ως παραίτηση»
    Ωστόσο, σήμερα έχουμε να παλέψουμε και για την ίδια την πολιτική, την οποία αποδομεί (μαζί με το κράτος) η Απορρύθμιση των ‘Αγορών’, σε σημείο να ‘απαγορεύονται’ και οι στοιχειώδεις πολιτικές παρεμβάσεις.
    Εξ ου και το πρωτόγνωρο παράδοξο και πολιτικά παραλογικό (γράφει ο Τσουκαλάς στην «Ελλάδα της Λήθης και της Α λήθειας»): Οι εξαιρετικές συνθήκες της κρίσης επιτάσσουν την αποχή ακόμα κι από τις δοκιμασμένες ‘λύσεις’. Ενώ δεν φαίνεται να μπορούν οι τάσεις να αναστραφούν ‘από μόνες τους’, δεν επιτρέπεται καμία πολιτική παρέμβαση. Αλλά εκείνο που κατ’ εξοχήν ‘απαγορεύεται’ είναι η αμφισβήτηση της νοηματικής ‘τάξης’ (που διέπει τις νοηματικά ελεγχόμενες σχέσεις κοινωνικών αιτίων και αιτιατών), κοινώς η αναζήτηση της αλήθειας…

  9. 9
    Θ.Α. says:

    Κύριε Σαββίδη, το άρθρο είναι ωραίο και γεμάτο απο τη νοσταλγία και τη πίκρα που νοιώθει κάθε άνθρωπος αναγκασμένος να αφήσει το σπίτι του.

    Είναι βάρβαρο και τραγικό ζώο ο άνθρωπος. Απο τη μία κυνηγά τους γύρω του, σε μια προσπάθεια να οριοθετήσει τη περιοχή του, όπως οι Οθωμανοί, απο την άλλη, “δεμένος” με διαπροσωπικές και πολιτικές σχέσεις με συνανθρώπους του, υφίσταται απο πρώτο ή δεύτερο χέρι τα δεινά, όπως οι Πόντιοι και οι συγγενείς τους.

    Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις στα πολιτικά ερωτήματα που θέτετε στη τελευταία παράγραφο. Αλλά και αν βρεθούν οι απαντήσεις, δεν ξέρω αν και πότε θα τις αξιοποιήσουμε.

    Με σεβασμό

Back to Top

Leave a Reply

Το σχόλιο της ημέρας

    21/10/17 | (0 σχόλια)
    Ανδρέας Πετρουλάκης21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 protagon.gr Οι παλιοί ήσαν ευγενείς, διαβασμένοι και το κυριότερο αδιαπραγμάτευτα πασιφιστές. Η σύγχρονη εκδοχή των αντιεξουσιαστών, η εκδοχή της βίας, του μηδενισμού, της πυρπόλησης κάθε κοινωνικού αγώνα έχει πολύ περισσότερο ομοιότητα με τον γηπεδικό χουλιγκανισμό ...

Ροή ειδήσεων

    21/10/17 | (0 σχόλια)
    ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ μίλησε στον Ιανό Θεσσαλονίκης η Ομότιμη καθηγήτρια Αρχαιολογίας του ΑΠΘ Χρυσούλα Παλιαδέλη. Θέμα της ομιλίας της ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΗ ΒΕΡΓΙΝΑ  1937-2017 Παρελθόν, παρόν και μέλλον μιας σπουδαίας αρχαιολογικής έρευνας. Την εκδήλωση οργάνωσε ο Σύλλογος ...

    21/10/17 | (0 σχόλια)
    ΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ Ο Πλατανιάς βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του Πηλίου. Το γραφικό ψαροχώρι στο νοτιότερο άκρο του Πηλίου, στην αγκαλιά ελαιώνων και περιβολιών και με θέα τις Σποράδες, μοιάζει ήρεμο, όπως κάθε τόπος που απέχει πάνω από μία ώρα ...

    21/10/17 | (0 σχόλια)
    Οι Τσέχοι συνεχίζουν να ψηφίζουν σήμερα, δεύτερη και τελευταία ημέρα των βουλευτικών εκλογών, οι οποίες αναμένεται να δώσουν τη νίκη στον δισεκατομμυριούχο Αντρέι Μπάμπις αλλά και να ανοίξουν μια περίοδο αβεβαιότητας. Το λαϊκιστικό κίνημα ANO του "Τσέχου Τραμπ" αναμένεται ...

    21/10/17 | (0 σχόλια)
    Ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας σε εκδήλωση του Ελληνογερμανικού Επιμελητηρίου με θέμα «Η Επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας: Επενδύσεις, Καινοτομία και Ανάπτυξη» παρουσίασε τέσσερα βασικά βήματα στις προτάσεις του κόμματός του για να βγούμε από την κρίση. Μείωση ...




Καιρός